Tom, Rozdzial

  1     1, 2 |       długą sosnę.~- Nie pleć byle czego po próżnicy - mruknął podcinając
  2     1, 2 |          szopę i sam nie wiedział, czego szuka, żarła go ano taka
  3     1, 2 |           się macie, Macieju; a wy czego, dziadu?...~- Ja do was,
  4     1, 2 |          widzisz go, rozpustnik... czego mu się zachciewa...~- A
  5     1, 2 |      głęboko w głowę patrzył, coby czego nie prześlepić i nie przepomnieć.~-
  6     1, 3 |        rozglądał po izbie...~- Bym czego nie przepomniał. - Chciało
  7     1, 3 |         siedzeniem, czy nie wiezie czego na sprzedanie.~- Poszły,
  8     1, 3 |          się siłą za kraty.~- A wy czego?~- Dopraszam się łaski,
  9     1, 3 |      wszyćko dokumentnie rzeknę, z czego się pokaże la prześwietnego
 10     1, 4 |         dookoła, pochylał szukając czego by twardego do ręki... ale
 11     1, 5 |          różności gospodarskich, z czego i różne turbacje poszły,
 12     1, 5 |       chciało mu się na jarmark.~- Czego się to głupiemu zachciewa! -
 13     1, 5 |             a czepków i Bóg ta wie czego jeszcze.~Gdzie znowu święte
 14     1, 5 |     prosząco rzekł:~- Napiłbym się czego, postawicie?..~- Postawie.
 15     1, 6 |              Nie pletlibyście bele czego.~Powstali od kolacji. Jagna
 16     1, 7 |             aż Szymek uciekł, żeby czego nie oberwać.~- Widzi mi
 17     1, 7 |   rozpuścił i głośno a dużo gadał, czego zwyczajny nie był. Chciało
 18     1, 8 |            bych w pierwszej złości czego nie oberwać.~Więc też w
 19     1, 8 |          Przeciech nie macie się z czego markocić ni turbować.~-
 20     1, 8 |              Takim rad, że mówcie, czego chcecie. Chcecie, bym zapisał
 21     1, 10|           że go bronicie...~- Bele czego nie powiadaj, kiej wójt
 22     1, 10|           strach, sam nie wiedział czego... czekał na ojca i niecierpliwił
 23     1, 10|            czy ten nie domyśla się czego... Od trzech tygodni był
 24     1, 10|          milczeli, nie wiedząc, od czego zacząć. Kowalowa chrząkała
 25     1, 10|         wymiarkować nie mogła . ~- Czego chcecie, mówcie! - zawołał
 26     1, 10|            nie o to przyślim -~- A czego?~Zapisaliście całe sześć
 27     1, 10|      podnosząc się na nogi.~- A ty czego? Trzy morgi piachu wniesła
 28     1, 11|      szukacie? Byście, dziewczyny, czego innego nie pogubiły po nocy!~
 29     1, 11|            wama mówię.~- A niby od czego? - wrzasnął ten z Woli podrywając
 30     1, 11|      grzech się zabawić, pośmiać z czego wesołego i ucieszyć, to
 31     1, 11|        swoją Frankę lepiej, by się czego z Adamem nie doczekała!~-
 32     1, 12|            kapotę, aż przecknął.~- Czego? - mamrotał przez sen.~-
 33     1, 12|           podtykała czy mięso, czy czego innego zarówno, a niewoliła,
 34     1, 12|          ciągał, nie mogłem pojąć, czego chce... a. on wybiegał naprzód,
 35     2, 13|    chabanin na nią nie pyskuj, byś czego nie oberwał! Widzisz go,
 36     2, 13|          krzyknęła rozpaczliwie.~- Czego? - Już z sieni nawrócił.~-
 37     2, 13|            Juści, co mu tu kapieć, czego doczekiwać? Już go te wspominki
 38     2, 14|            spogląda... brak jej to czego!... Wszystkie korale dostała
 39     2, 14|           się wezmę, do tkania, do czego bądź, byle ino pazury zaczepić
 40     2, 14|           choćby jutro. Co to wam. czego beczycie?...~- Nie, nie,
 41     2, 14|         niego zachodzili, a jak im czego potrza, niech ino rzekną -
 42     2, 15|       powiadają mądre ludzie, jeno czego znieść nie mógł, to tego
 43     2, 15|     cięgiem patrzyła, by odgadnąć, czego potrzebuje, służką mu była
 44     2, 15|        naród miał o czym radzić, z czego się śmiać albo i markocić;
 45     2, 15|       zwady szukał, że ino, ino do czego gorszego nie przyszło.~Tak
 46     2, 16|          wieczór do obrządku krów, czego prawie nigdy nie robiła,
 47     2, 16|           w razie śmierci starego, czego Boże broń, do zapisu i jego
 48     2, 18|         nieśmiało:~- Gospodyni !~- Czego?~- Wiecie, a to dziedzice
 49     2, 18|           ciekawości: co za jeden, czego chce, może z urzędu, po
 50     2, 18|           oczów rad schodził, bych czego oberwać.~I w takiej przykrej
 51     2, 19|           ścianę, do rzepeckich.~- Czego on może chcieć?~- Czego,
 52     2, 19|            Czego on może chcieć?~- Czego, a niczego, tak se chodzi
 53     2, 19|         się pobił znowu z ojcem.~- Czego ci potrza? - zapytał.~-
 54     2, 20|     poszanować, to niech popróbuje czego innego! A to wam zapowiadam,
 55     2, 20|     podwieczorki, więcej omasty, a czego gęsto i parę groszy kapnęło
 56     2, 23|        płynęły~Boisz się?...~Zaśby czego! jeno taka cichość we mnie
 57     2, 24|            a strzygąc uszami, bych czego nowego dosłyszeć.~Gwar się
 58     2, 24|           sołtys. - Do domu, baby! Czego tu stoita? Jużeśta dosyć
 59     2, 24|               Nie powiadajcie byle czego, byłam dopiero co w cha-łupie,
 60     2, 24|            mężowych basałykach, od czego nosiła jeszcze bolące ślady,
 61     2, 24|          Nie mógł potem zrozumieć, czego się ulęknął, co się z nim
 62     2, 25|            i nikto nie wyrozumiał, czego chcieli, dopiero Boryna
 63     3, 26|         sobie przypominać, czy aby czego nie przepomniała.~Ale nie,
 64     3, 26|         stało we wsi przez zimę, a czego Agata zgoła nie wiedziała.~
 65     3, 27|          przeciw Jagnie.~Zresztą z czego ta jej moc szła, to szła,
 66     3, 27|  niedawnych.~Nie lubiła pleść bele czego, to i nie potrza jej było
 67     3, 27|           to, by jej pilnować, czy czego z chałupy nie wynosi, a
 68     3, 27|           do chorego. ~- Nie gadał czego? - zajrzał mu z bliska w
 69     3, 27|       palmami w ręku.~- Nie miałaś czego o Mateuszu? - zagadnęła
 70     3, 27|         wie co nic albo i wymyśli, czego nie było.~- To samo pono
 71     3, 27|           niej i może by doszło do czego gorszego, żeby nie Jagustynka,
 72     3, 28|                  Nie powiadaj bele czego, po dobrej woli poszedł
 73     3, 28|       będziesz!...~- Braknie ci to czego? - spytała nieśmiało.~-
 74     3, 28|    skwapliwie odważał i odmierzał, czego zechciała, jeszczech podsuwając
 75     3, 28|             wiem po co przyszłam i czego mi potrza ! - zgromiła go
 76     3, 28|         zaś rada czepiała się bele czego, by ino przy wieprzku ostawać
 77     3, 28|            Człowiek nieraz plecie, czego potem żałuje. Nie pamiętajcie,
 78     3, 28|         trzymał, po kiełbasie lebo czego inszego po kawale.~- Juści,
 79     3, 28|           powiadałem wama wczoraj, czego nam szukać potrza...~Wysilał
 80     3, 29|            frygać za nim błotem.~- Czego chcieli? - pytał Rocho wchodząc
 81     3, 29|         wchodząc między kobiety.~- Czego! aby wieś dała dwadzieścia
 82     3, 29|  naprowadza.~- A o to jeno stoi, z czego ma profit - zakrzyczały
 83     3, 29|        ręce się trzęsły.~Nagadała, czego nikto nie pojął, i poszła
 84     3, 30|         nabożeństwo i pamięć tego, czego to dzisiaj dopięła, tak
 85     3, 30|    kałdunach, a Pietrek z Witkiem, czego byli nie dojedli, do stajni
 86     3, 30|           pospuszcza.~- I nie zgub czego po drodze! - śmiała się
 87     3, 30|          było na razie zmiarkować, czego brakowało.~Ale Hanka od
 88     3, 30|      stanikiem.~- Czy aby nie brak czego w oborze? - rzekła, niby
 89     3, 30|     Parobka mam, to mi nie nowina, czego im się zachciewa, ale godzić
 90     3, 30|       Wesoło mi, tom rada kużdemu, czego mu potrza! - szydziła.~Jaguś
 91     3, 31|                zbywa jeno...~- A z czego to nabierze mocy? Nie doje,
 92     3, 31|        nogi się zlatują! Potrza im czego, niech przyjdą i pytają!
 93     3, 31|          rozpytując ludzi, czy kto czego nie wie o pożarze na Podlesiu.
 94     3, 31|      Pietrka drzwi pozamykać, bych czego nie porwały.~Przed dom wyszła
 95     3, 31|         straszy...~- Nie pleć bele czego! - powstała na niego Jagustynka.~-
 96     3, 31|        Trza stróżować w nocy, bych czego nie wyprowadzili.~- W bliskości
 97     3, 32|         zaczną i breweryje, będzie czego słuchać...~- Że Jagna z
 98     3, 32| sprzeciwiła się, nie miarkując, do czego idzie i dając się na jego
 99     3, 33|           twardo.~Czepiał się bele czego i piekłował. Że Tereska
100     3, 33|           ukryje, dobrze wiedzą, z czego się kurzy i kaj, to i zgorszenie
101     3, 34|      głupawego, że to nie wiada, z czego żyje, i pod figurami, to
102     3, 34|      Stacho Płoszka.~- I bacz, byś czego przódzi nie oberwał - dodał
103     3, 34|         Baczcie ino, żebyście sami czego nie stracili - mruknął Mateusz,
104     3, 34|            dziedzica i przełożyli, czego chcą: może się i zgodzi.~
105     3, 34|          książki wyczytywał, a nam czego inszego potrza!~Wraz też
106     3, 35|           osłupieli.~- Co on gada? Czego chce? Nie rozumiemy! - bełkotali
107     3, 35|            omija nas z daleka. No, czego jeszcze czekacie?...~- Czego?
108     3, 35|       czego jeszcze czekacie?...~- Czego? By wam powiedzieć: wara
109     3, 36|          warkliwy, gniewny głos:~- Czego za mną łazis jak ten pies...
110     3, 36|          nim, cień długi kładąc.~- Czego to? - pytał nasłuchując
111     3, 36|         wołał cicho:~- Dyć jestem, czego? co?...~Przygłuchło naraz
112     4, 37|       tknęło.~- Wyjrzyj no, Józka, czego ten pies chce.~Poleciała
113     4, 37|            kąśliwie: ~- Byście tam czego uschniętego nie naleźli...
114     4, 37|        Pietr zapyta:~- Któżeś to i czego potrzebujesz?~- Borynam
115     4, 37|   nieustannie baczyła, bych której czego nie zbrakło; zaś po chłopskiej
116     4, 38|   radosnych głosach i w tym cosik, czego nie wypowiedzieć, a co się
117     4, 38|          żałośnie.~Żarło ją cosik, czego by i wypowiedzieć nie sposób,
118     4, 39|       uszów, miarkując nieco, kole czego kręci.~- Wiecie, a to trzeba,
119     4, 39|            na wszystko, bych znowu czego nie wynieśli złodzieje.~
120     4, 39|      ciągnij mnie za język, bym ci czego nie rzekła!~- A mówcie!
121     4, 39|         Antek leda dzień wróci, to czego inszego się bojała! Hale,
122     4, 39|           mamy jej zazdrościć, co? Czego? Że latawica i tłuk, że
123     4, 40|    puszczały się gęsto kiej las.~- Czego człowiek nie sieje ni potrzebuje,
124     4, 40|       jakiego figla.~Opowiadała, z czego to wszystko poszło i jak
125     4, 40|             nie był ta ciekaw bele czego. Przeszedł ziemniakami i
126     4, 40|           co się obaczy i poczuje, czego się dotknie i co się wyrozumie,
127     4, 40|          się wyrozumie, ale i tym, czego nie sposób nawet pomiarkować,
128     4, 41|         nosie gorzej tabaki.~- Kto czego zwyczajny, to mu smakuje! ~-
129     4, 41|        kamraty me nauczyły, że jak czego brakowało, tośwa zworowali
130     4, 41|           Zrazu ani miarkowała, do czego idzie i co się z nią wyrabia.
131     4, 42|            porządku, co robić i od czego zaczynać. Przecież to miał
132     4, 42|           z gliny, i z piasku, i z czego się jeno da, bele tylko
133     4, 42|           gospodarzem przezywał, z czego Szymek niemało się puszył
134     4, 42|            w głowie! Hale, jeszcze czego! - broniła się zesromana.~-
135     4, 43|       Witek z krzykiem niemałym, z czego uczynił się taki harmider,
136     4, 44|        wytrząchać, że może by i do czego gorszego doszło, ale stary
137     4, 44|            Co uchwalimy, będzie, a czego nie chce gromada, nikto
138     4, 44|          do oporu.~- Boja się bele czego, to i niełatwo się wezwyczai.~-
139     4, 44|      zakrzyczał: - Wiecie, ludzie, czego wama naczelnik zapomniał
140     4, 45|           kły powybijam kiej psom. Czego chcecie ode mnie?... w niczym
141     4, 45|           przez ściany nawet i to, czego wcale nie było! - wyrzekła
142     4, 45|      powiedziano: jakże to... aha! czego nie wolno, nie rusz, a co
143     4, 45|            coś takiego się dzieje, czego już zgoła człowieczy rozum
144     4, 45|         się strwożona, czy aby się czego nie domyśla,~- Siadajcie,
145     4, 47|       odzywaj się lepiej, byś i ty czego nie oberwał!~Skoczyła naraz
146     4, 48|            już sama zobaczyłam, do czego chciała cię przywieść ta
147     4, 48|        krzyczeć!...~- ...głupia... Czego się wydzierasz? Krzywdy
148     4, 48|            i śpiewają coś takiego, czego nie poredziła sobie przypomnieć -
149     4, 49|            Rozpowiedziała szeroko, czego się dowiedziała od proboszcza
150     4, 49|         oko na niego i mówiłem, do czego to idzie, przekładałem,