Tom, Rozdzial

2501     2, 21|                   Tak było? Nic mi o tym nie powiedział.~- Kwardy on
2502     2, 21|                  nim zgodę, na Antka się nie oglądaj, a ino siebie i
2503     2, 21|               niego w chałupie piekło... nie dziś, to jutro Jagnę wygoni
2504     2, 21|            wygoni i ostanie sam... Józka nie poredzi w tylem gospodarstwie,
2505     2, 21|             gospodarstwie, stary jeszcze nie jest, ale też wszystkiego
2506     2, 21|                jest, ale też wszystkiego nie zrobi ni dojrzy... dobrze,
2507     2, 21|               ręką w sposobną porę... to nie wiada, jak by się stało...
2508     2, 21|                by przyzwał z powrotem... nie zdzierżysz tej biedzie,
2509     2, 21|                  zdzierżysz tej biedzie, nie...~Opuściła na te słowa
2510     2, 21|             złością jeszcze nikto świata nie zwojował... Antek jeszcze
2511     2, 21|             biedy wyciągnąć... to nikogo nie słuchaj, a bieżyj...~Długo
2512     2, 21|                namawiał i przekonywał, a nie doczekawszy się żadnej odpowiedzi
2513     2, 21|               wyglądała oknem, czy Antek nie wraca, ale nie było ani
2514     2, 21|                 czy Antek nie wraca, ale nie było ani słychu.~Siadała
2515     2, 21|             Siadała znowu do roboty, ale nie mogła prząść dzisiaj, nitka
2516     2, 21|                wtedy radę, co?~Antka już nie wliczała, nie brała w rachubę
2517     2, 21|                  Antka już nie wliczała, nie brała w rachubę w tej chwili,
2518     2, 21|                duszą pazurami, że nic ją nie oderwie i nie zmoże. Nadzieja
2519     2, 21|                  że nic ją nie oderwie i nie zmoże. Nadzieja w niej rosła
2520     2, 21|                 do starego, choćby Antek nie wiem jak zakazywał, choćby
2521     2, 21|                choćby ją nawet skatował, nie posłucha i pójdzie, a tej
2522     2, 21|             pójdzie, a tej dobrej okazji nie popuści... Moc w sobie poczuła
2523     2, 21|                  choćby z całym światem, nie wahała się już ni bała niczego!~
2524     2, 21|                    U kogo się pali?...~- Nie wiem, wracaj do chałupy!~-
2525     2, 22|                  w porę, jedna za drugą, nie zawodząc ni się zbytnio
2526     2, 22|                  mało która, ale ogólnie nie lubiana; tuż za nią wsunęła
2527     2, 22|                nich wlazła hardo, choć i nie proszona Kobusowa, Wojtka
2528     2, 22|               już tak wybrane, o których nie wiada, co rzec, bo podobne
2529     2, 22|              kiej te gąski w stadzie, że nie rozpoznał jednej od drugiej,
2530     2, 22|                pierza do zdarcia, by ino nie dać pozoru, jako się zeszły
2531     2, 22|             wieczory były długie, roboty nie mieli żadnej. Zima szła
2532     2, 22|                  wspierać, by się do cna nie zwalił.~Gwar się czynił
2533     2, 22|               warczało, ale niewiela, bo nie dowierzały zbytnio tym nowomodnym
2534     2, 22|                  witał się z niektórymi, nie patrząc nawet na Jagnę,
2535     2, 22|                nawet na Jagnę, jakby jej nie dojrzał, choć siedziała
2536     2, 22|              pono Hanka z Bylicą jeszcze nie powróciła - zagadnęła Sochowa.~-
2537     2, 22|                 czym innym.~- Jagustynki nie było? - zapytał Rocho.~-
2538     2, 22|              Rocho.~- Plotkami ni obmową nie pożywi się u nas, to za
2539     2, 22|             sklęła się z wójtową, i żeby nie ludzie, do bicia by przyszło.~-
2540     2, 22|              czym poczciwym.~- Nikto się nie znajdzie, żeby jej zapłacił
2541     2, 22|                Niechby się mnie czepiła, nie darowałabym! - wykrzyknęła
2542     2, 22|              Hale, jakby o tobie co dnia nie pyskowała po wsi szepnęła
2543     2, 22|                tu bele co powiadać!...~- Nie drzyj się, kiej cię nikt
2544     2, 22|                 drzyj się, kiej cię nikt nie zaczepia - zgromiła ją surowo
2545     2, 22|             Płoszkowa, ale Tereska długo nie mogła się uspokoić mamrocząc
2546     2, 22|                  co wlazło, i krzykał:~- Nie znalazłaś se mężyny, naści,
2547     2, 22|          dokazywali, że dziw się chałupa nie rozwaliła od tych wrzasków,
2548     2, 22|                     A Jasiek Przewrotny, nie poznaliście to?~- Kiej pod
2549     2, 22|                  pod tym łbem kożuszanym nie mogłam rozpoznać.~- Moiściewy,
2550     2, 22|            Jaśkowej sprawy, że nikto się nie przeciwił, jeno domyślne,
2551     2, 22|                   insze a cudne i wprost nie do wiary, że wrzeciona z
2552     2, 22|    nieopowiedzianej lubości i serca dziw nie wyskoczyły z piersi z utęsknienia
2553     2, 22|                  Słuchali coraz pilniej, nie tracąc ani słowa i dech
2554     2, 22|                  tając w sobie, bych ino nie przerwać tego różańca cudowności.
2555     2, 22|          cudowności. Jagusia zaś całkiem nie mogła prząść, opadły jej
2556     2, 22|                 kołkami, by z ludzi krwi nie wypijały, o południcach
2557     2, 22|                 słońce nakryje, że potem nie wiada nawet, czy był...
2558     2, 22|                  dogadzał, owsem pasł, a nie dogodził, koń robić nie
2559     2, 22|                  nie dogodził, koń robić nie chciał, uprzęże rwał i kopytami
2560     2, 22|              obaczył, że z nim dobrością nie poradzi, założył go do pługa
2561     2, 22|                  nagiąć, ale koń ciągnąć nie chciał, sprał go wtedy kozicą,
2562     2, 22|            zniknęła! Wody chciał popić - nie było, ostało jeno błocko
2563     2, 22|               już wrócić do borów, borów nie było! Zarżało konisko boleśnie,
2564     2, 22|                 bo nikto z uzdą do niego nie wyszedł, dopiero o wieczornym
2565     2, 22|                Nawrócił do borów, bo już nie wiedział, co począć, opadły
2566     2, 22|             począć, opadły go zwierzaki, nie bronił się nawet, zarówno
2567     2, 22|                  i starszy powiedział:~- Nie zjemy cię, boś za chudy,
2568     2, 22|                  przykład o koniu takim, nie przepomni.~- Choćby i ten
2569     2, 22|           robaczek wiercący w ścianie, a nie ukryje się przed Jego okiem...~-
2570     2, 22|                  olśniony, dziwuje się i nie wie sam o sobie, czy jest-li
2571     2, 22|              cudowny, że żadne usta tego nie wypowiedzą!~Baśniowy świat
2572     2, 22|                  by dzień ten przeżyć, a nie pomyślisz nawet, co się
2573     2, 22|                całym świecie zapomniała, nie baczyła nawet na niego,
2574     2, 22|                  baczyła nawet na niego, nie widząc, że się czegoś niecierpliwi,
2575     2, 22|               znaki... a nikto drugi też nie spostrzegł tego w zasłuchaniu
2576     2, 22|              jakiś uciekał sprzed okien.~Nie zwracali na to uwagi, nie
2577     2, 22|                Nie zwracali na to uwagi, nie widząc wcale, że później,
2578     2, 22|             Wyjrzyjcie no, chłopaki, tam nie ma nikogo, psy pewnie baraszkują
2579     2, 22|                  zawołał Rocho i że nikt nie chciał wyjrzeć, sam poszedł
2580     2, 22|        sprawiedliwości bronił, podatkami nie uciskał, a poczciwości we
2581     2, 22|                  domów, a Jastrzębia jak nie było, tak nie było, myśleli,
2582     2, 22|             Jastrzębia jak nie było, tak nie było, myśleli, że już był
2583     2, 22|                 ruszył do wsi...~Nikt go nie witał, nikt nie poznawał,
2584     2, 22|                  Nikt go nie witał, nikt nie poznawał, że psom się ano
2585     2, 22|                oczy, żegna się, a poznać nie może... Jezus Maria! Gumien
2586     2, 22|              może... Jezus Maria! Gumien nie ma, stajen nie ma, sadów
2587     2, 22|             Maria! Gumien nie ma, stajen nie ma, sadów nie ma, płotów
2588     2, 22|                 ma, stajen nie ma, sadów nie ma, płotów nawet nie ma,
2589     2, 22|               sadów nie ma, płotów nawet nie ma, z lewentarza ni śladu...
2590     2, 22|                  zręby spalone... dzieci nie ma... pusto... straszno...
2591     2, 22|              grady wytłukły resztę... że nie ostało nic, ziemia jeno
2592     2, 22|                 on jeden ludzi w biedzie nie opuszcza.~Juści, że na takie
2593     2, 22|              przed nim.~Jastrząb się już nie pomiarkował w tej złości,
2594     2, 22|             wielka krzywda stała.~Głupi, nie pomiarkował, że Pan Jezus
2595     2, 22|                niźli przódzi.~Ino dzieci nie było nowych, bo jakże bez
2596     2, 22|                 w tym piekle wiecznym, i nie cieszyły go ni bogactwa,
2597     2, 22|           zaprzedali, a żaden z nich się nie turbuje ni rozmyśla, co
2598     2, 22|                  miał świat cały.~Głupi! nie baczył, czym przyjdzie zapłacić
2599     2, 22|                  niego ciężkie choroby i nie popuszczały ni na to oczymgnienie.~
2600     2, 22|             diablich kamratów: nawet zły nie poradzi, kiej nad kim zawiśnie
2601     2, 22|                Bożego gniewu!~A i diabli nie stali już o niego: ich był,
2602     2, 22|                  z wielkiej turbacji, by nie pomarł bez Sakramentów i
2603     2, 22|               drogi, a do bezbożnika iść nie chciał.~- Co Pan Bóg opuścił,
2604     2, 22|          Panienka święta i przemówiła:~- Nie płacz, kobieto, wysłuchane
2605     2, 22|             miłościwe.~- Bez księdza się nie obejdzie, kobietą jeno jestem
2606     2, 22|                jeno jestem i takiej mocy nie mam, jaką Jezus dał księżom!
2607     2, 22|                  Łajdus on jest, o naród nie dba, zgoła zły pasterz,
2608     2, 22|                broń nim grzesznika, póki nie przyjdę.~Ale jak tu było
2609     2, 22|                 diabli wszędzie psocili.~Nie ulękła się niczego Pani
2610     2, 22|                  niczego Pani Niebieska, nie! Przyodziała się jeno od
2611     2, 22|                że rano przyjedzie, teraz nie ma czasu i grał dalej, pił
2612     2, 22|              księdza:~- Pódzi za mną!...~Nie mógł się jeszcze pomiarkować,
2613     2, 22|                 jako "kara za złe nikogo nie minie."~Długie a głębokie
2614     2, 22|                   póki ostatnie zarzewia nie zaczęły w nich przygasać.~
2615     2, 22|              zawinęła się cicho i wyszła nie wołając nawet Józki, a za
2616     2, 22|             przez sad do stodoły.~Prawie nie zauważono ich wyjścia, bo
2617     2, 23|                 Co?~- Jesteś to?~- Zaśby nie!...~Tyle jeno rzekli, czasami
2618     2, 23|               tchu brakowało, dziw serca nie rozpękły; ziemia usuwała
2619     2, 23|               oczyma zdumionymi po nocy, nie wiedząc dobrze, zali są
2620     2, 23|                się stawały te cuda, zali nie sen to wszystko, nie omanienie!...~-
2621     2, 23|                zali nie sen to wszystko, nie omanienie!...~- Nie bojasz
2622     2, 23|            wszystko, nie omanienie!...~- Nie bojasz się, Jaguś, co?~-
2623     2, 23|                  to... myślałach, że się nie doczekam...~- A kiej wszedłem,
2624     2, 23|             wszedłem, to udałaś, że mnie nie widzisz...~- Głupi... miałam
2625     2, 23|                  dołku ścisnęło, że dziw nie spadłam ze stołka... ażem
2626     2, 23|                słyszeć... Jezus! o małom nie krzykała z kuntentności!...~-
2627     2, 23|               bieżyć, a zniewoliłeś...~- Nie chciałaś to, Jaguś, co?...~-
2628     2, 23|               szeptał namiętnie.~- Zaśby nie, Jantoś! a cięgiem, cięgiem...
2629     2, 23|                Prawda... tutaj nikto nas nie spłoszy... Sami jesteśmy...~-
2630     2, 23|                                          Nie wiało już na polach, jeno
2631     2, 23|           przechładzał rozpalone twarze. Nie było gwiazd jarzących ni
2632     2, 23|                 cały przepadał, że oczy, nie mogąc się uchwycić niczego,
2633     2, 23|                  czy z zatopionych dali, nie wiada zgoła skąd, drgały
2634     2, 23|              żałosnym korowodem i ginęły nie wiadomo gdzie, jak te pomarłe
2635     2, 23|               przesłonione bielmami oczy nie widziały już nic, nawet
2636     2, 23|            wieczystym głodem trwania... ~Nie mogli już mówić, tylko nieprzytomne
2637     2, 23|                  me rozum odchodzi!...~- Nie krzycz... cicho, Jaguś...~-
2638     2, 23|                  abo co!~- Dziw mi serce nie rozpęknie!~- Spalę się...
2639     2, 23|                  ślepną, że na człowieka nie baczą. Na zwiesnę idzie.~-
2640     2, 23|                  Od wiatru siedzim, to i nie zwąchały.~- Bojam się...
2641     2, 23|                  noc zmartwiałą i pustą.~Nie wiedzieli już nic, szli
2642     2, 23|              chmurami poniesła we świat.~Nie odrzekł, zamilkli oboje;
2643     2, 23|            szepnęła unosząc się nieco.~- Nie bój się, jeszcze spać nie
2644     2, 23|                Nie bój się, jeszcze spać nie śpią, słychać głosy na drodze,
2645     2, 23|                  zniknął pod drzewami...~Nie wyszło i Zdrowaś, kiej się
2646     2, 23|            krzykiem, bijąc się o ściany, nie wiedząc wyjścia, oszaleli
2647     2, 23|               przebódł widłami do ziemi, nie trafił dobrze, bo Antek
2648     2, 23|                do brogu, ale już i Jagny nie było, jeno mu mignęła i
2649     2, 24|             płachtą, ale nikto na pluchę nie zważał, schodzili się ze
2650     2, 24|               podwórze, a nikt się nawet nie ruszył z miejsca, baby zaś
2651     2, 24|              Jezus strzegł, że cała wieś nie poszła z dymem! - szepnęła
2652     2, 24|              prawdziwy cud!~- Wiatru też nie było i w czas spostrzegli.~-
2653     2, 24|                  podpalił. ~- Abo się to nie odgrażał?~- Cała wieś o
2654     2, 24|             milcząca dotąd Balcerkowa.~- Nie powiadajcie byle czego,
2655     2, 24|                 oczy widzieli.~- Widzieć nie widziałam, ale skoro tak
2656     2, 24|                 na prawie się znała.~- A nie złapał go to stary?...~-
2657     2, 24|            widział podpalanie, świadczyć nie może, bo ociec i w złości
2658     2, 24|                 żyli.~- Sądów to sprawa, nie nasza, ale kto winowaty
2659     2, 24|             przed Bogiem i ludźmi, jeśli nie ta suka Jagna? Co - podniesła
2660     2, 24|                  wszystko, co ino było i nie było, co ino która kiedy
2661     2, 24|                poredzali spokojniej, ale nie mniej zawzięcie powstawali
2662     2, 24|                 na takich, musi! A bo to nie zmawiał się wciąż z parobkami,
2663     2, 24|           zmawiał się wciąż z parobkami, nie buntował to przeciw starszym,
2664     2, 24|            buntował to przeciw starszym, nie podmawiał do złego, wiem
2665     2, 24|                  kiej psa wściekłego, bo nie dość obrazy boskiej, żeby
2666     2, 24|                   Cud jeno, że cała wieś nie poszła! - wykrzykiwał namiętnie,
2667     2, 24|                     Ale dziedzic to wama nie wrogiem! - dorzucił poważnie
2668     2, 24|                zipie, mówią, co wieczora nie doczeka.~- Wzywali go też
2669     2, 24|                   Zachorzał to?~- Jakże, nie wiecie? drzewo go tak przygnietło,
2670     2, 24|                  pewnie już nic z chłopa nie będzie... - szeptano spoglądając
2671     2, 24|                 i docierał...~Boryna zaś nie pokazał się ani razu przez
2672     2, 24|                 wsze strony, bych czasem nie pociągnęli do świadczenia.~
2673     2, 24|                  z godziny na godzinę, a nie wiada było nic pewnego,
2674     2, 24|                tym wójt i sołtys, ale ci nie chcieli nic powiadać, więc
2675     2, 24|              całodziennych wzruszeniach, nie przestając jednak snuć domysłów
2676     2, 24|           przypuszczeń!~Bo juści materii nie brakowało, jeśli bowiem
2677     2, 24|            brakowało, jeśli bowiem Antka nie zabrali, to nie on spalił,
2678     2, 24|             bowiem Antka nie zabrali, to nie on spalił, więc kto? - Nie
2679     2, 24|               nie on spalił, więc kto? - Nie Jagna przecież, nikt by
2680     2, 24|             przecież, nikt by temu wiary nie dał, nie stary; taka myśl
2681     2, 24|              nikt by temu wiary nie dał, nie stary; taka myśl ani postała
2682     2, 24|          Błądzili przeto kieby po omacku nie mogąc w żaden sposób znaleźć
2683     2, 24|                  tym, a nikto prawdy się nie dowiedział, tyle jeno z
2684     2, 24|                  tych ostrych cierniach, nie ostawiając całego nawet
2685     2, 24|                na nią w złości, że nikto nie wiedział, co się z Jagną
2686     2, 24|             marzec i nastały czasy zgoła nie do wytrzymania, dnie były
2687     2, 24|             nawet i na to oczów mgnienie nie rozbłyskało - śniegi z wolna
2688     2, 24|               Boryna, ni Antek, ni Jagna nie drażnili sobą ludzkich oczów,
2689     2, 24|               ruchał nogami, pospieszył, nie bacząc na deszcz ze śniegiem,
2690     2, 24|                   póki dzwon na kościele nie uderzył na znak, że to już
2691     2, 24|                     Jeno w Antkowym domu nie było cichości ni spokojnego
2692     2, 24|                 tego żadne ludzkie słowo nie wypomni.~Juści, że jeszcze
2693     2, 24|              pierwsze dwa dni prawie się nie ruszała od przęślicy, prząść
2694     2, 24|             ruszała od przęślicy, prząść nie przędła, a jeno ruchała
2695     2, 24|                 z cicha.~Antka też jakby nie było, wychodził równo ze
2696     2, 24|             świtem, a wracał późną nocą, nie bacząc na nią ni na dzieci,
2697     2, 24|                  ni na dzieci, a zresztą nie mogła się przemóc choćby
2698     2, 24|                 to jedno słowo do niego, nie poredziła, tak zapiekłą
2699     2, 24|              sercu poczuła jakąś dziwną, nie odczuwaną dawniej moc, nieustępliwą
2700     2, 24|                  ogarnęła je sobą i dziw nie zadusiła w całunkach i wraz
2701     2, 24|              winy; zgoda wnet nastąpiła, nie dziwiła się temu siostra,
2702     2, 24|                temu siostra, a jeno tego nie mogła zmiarkować, że Hanka
2703     2, 24|                 zmiarkować, że Hanka się nie skarżyła na Antka, nie pomstowała,
2704     2, 24|               się nie skarżyła na Antka, nie pomstowała, nie wyrzekała
2705     2, 24|                na Antka, nie pomstowała, nie wyrzekała na dolę, nie,
2706     2, 24|                   nie wyrzekała na dolę, nie, jakby te rzeczy umarły
2707     2, 24|                wtedy przy rozstaniu.~Ale nie poszła zaraz do niego, przeczekała
2708     2, 24|               wstępną środę, w Popielec, nie szykując nawet śniadania,
2709     2, 24|               niechętnie i wymijająco.~- Nie sporządzisz to śniadania?~-
2710     2, 24|                  kto kijem zdzielił, ale nie zważając na to wyszła. Nie
2711     2, 24|               nie zważając na to wyszła. Nie bojała się już teraz krzyków
2712     2, 24|                   siłą przypominków tych nie przebolanych nigdy krzywd.~
2713     2, 24|               przymrozek jeszcze się był nie roztopił w odwildze, ze
2714     2, 24|         nadchodzili opóźnieni.~Ale Hanka nie cisnęła się do ludzi, poszła
2715     2, 24|               skruchy, że dziw jej serce nie pękło, i błagała o zmiłowanie,
2716     2, 24|         posypywał przyklękających.~Hanka nie czekając końca tej popielcowej
2717     2, 24|                tylachna czasu nogą tutaj nie stąpiła, a jeno jako ten
2718     2, 24|                sieni stając w zdumieniu, nie wierząc własnym oczom.~Hanka!
2719     2, 24|            Loboga! Hanka!~- Jam ci, jam, nie poznajesz czy co? Ociec
2720     2, 24|      zmizerowaniem; opowiadała wszystko, nie tając niczego, wystraszona
2721     2, 24|               Rozmawiali długo, ani razu nie wypominając Antka ni Jagny,
2722     2, 24|                 na saneczkach, boby sama nie udźwignęła, a jeszcze na
2723     2, 24|             częściej, choćby i co dzień, nie wiada, co się ze mną stać
2724     2, 24|                baczenie, Józka~ci krzywą nie jest. Z tym i poszła rozmyślając
2725     2, 24|           naprawiał sobie but pod oknem, nie spojrzał nawet na nią, a
2726     2, 24|                ci, psiakrew, byś do ojca nie chodziła !~- Sam mnie przyzwał,
2727     2, 24|                tom wzięła, z głodu mrzeć nie będę ni dzieciom nie dam,
2728     2, 24|               mrzeć nie będę ni dzieciom nie dam, kiej ty o to nie stoisz!~-
2729     2, 24|           dzieciom nie dam, kiej ty o to nie stoisz!~- Odnieś to zaraz,
2730     2, 24|               stoisz!~- Odnieś to zaraz, nie potrza mi nic od niego! -
2731     2, 24|                 żalów wiecznie tajonych, nie darowała mu już nic, nie
2732     2, 24|                 nie darowała mu już nic, nie przepomniała ani jednej
2733     2, 24|              piersiach, przychylił się i nie wiedział, co rzec, złość
2734     2, 24|                  uciekł z chałupy.~Długo nie mógł pomiarkować, co się
2735     2, 24|               wściekł w sobie. Na robotę nie chodził, choć młynarz przysyłał
2736     2, 24|                krwawsze zamysły pomsty i nie widząc już nic poza tym,
2737     2, 24|                nic poza tym, iż go nawet nie obchodziły posądzenia o
2738     2, 24|                się ustatkował i do zguby nie szedł, próżno mu przekładał -
2739     2, 24|                tego pagórka spadzistego, nie bacząc na nic ni na nikogo,
2740     2, 24|                 nic ni na nikogo, a wieś nie przestała mieć na niego
2741     2, 24|               powstając na niego, juści, nie stojał o to, pomstą zaślepiony,
2742     2, 24|                 złość wszystkim, z Jagną nie zaprzestał, kochanie go
2743     2, 24|           zapowiedział groźnie, że jeśli nie wyjdzie do niego na każde
2744     2, 24|              zgrzeszy, temu się do niego nie spieszy, ale że groźbą niewolił,
2745     2, 24|                 się z nią i ani słówkiem nie wspomniała!~- Taiła przede
2746     2, 24|               przy przełazie, nawet się, nie pokazała, tak się tym rozjątrzył
2747     2, 24|            zadygotał cały z przerażenia, nie mógł się przemóc, a ino
2748     2, 24|                  poniósł się z nawrotem.~Nie mógł potem zrozumieć, czego
2749     2, 24|             stawem.~Ale i dni następnych nie mógł się z nią zobaczyć,
2750     2, 24|         przełazie i czaił się jak wilk. ~Nie spotkał jej nawet w niedzielę,
2751     2, 24|               rozglądał nieznacznie, ale nie dojrzał Jagny ni nikogo
2752     2, 24|             Panajezusowej.~Antek zaś nic nie słyszał, bo z wolna zapomniał,
2753     2, 24|               tak ją rozpierał, że gdyby nie wstyd, nie zdzierżyłby tych
2754     2, 24|           rozpierał, że gdyby nie wstyd, nie zdzierżyłby tych łez, co
2755     2, 24|               oczów, że już chciał wyjść nie czekając końca, gdy naraz
2756     2, 24|                wyjściu, ruszyć się nawet nie mógł przyparty do kraty;
2757     2, 24|              stojał, jeno niżej nieco, i nie mógł oderwać oczów, kieby
2758     2, 24|             grzesznikach takich, których nie minie ogień wieczny ni kara
2759     2, 24|               wszystko i kala, a gdy się nie poprawi, złego nie naprawi,
2760     2, 24|               gdy się nie poprawi, złego nie naprawi, pokutował nie będzie -
2761     2, 24|             złego nie naprawi, pokutował nie będzie - to by wyrwali go
2762     2, 24|              zerwał się na kościele, ale nie słyszał, jeno szedł prosto
2763     2, 24|                 przed siebie, prędko, by nie paść trupem z męki, by uciec
2764     2, 24|                bił ciężko, że dziw głowa nie rozpękła.~Noc była ciemna
2765     2, 24|               zacinał w twarz, ale Antek nie zważał na nic, biegł jak
2766     2, 24| niewypowiedzianej ~- Że już i gorzej być nie może! - szepnął wreszcie
2767     2, 24|              chmury pędzące po niebie.~- Nie daruję! Nie daruję! - zawyła
2768     2, 24|                 po niebie.~- Nie daruję! Nie daruję! - zawyła w nim dawna
2769     2, 24|                 tam sporo ludzi, ale się nie zawahał i wszedł ostro,
2770     2, 24|                 wódki, jeno że, postawił nie dopity kieliszek i spiesznie
2771     2, 24|                zestraszeni, nawet Stacho nie wiedział, co rzec.~- Jakbym
2772     2, 24|                   a nikt nawet przysiąść nie zapraszał.~Zajrzał jeszcze
2773     2, 24|                próby ostatniej, by sobie nie oszczędzić żadnej boleści
2774     2, 24|        upokorzenia, poszedł do Mateusza, nie było go doma, jeno stara
2775     2, 24|                 z chałupy. ~Ani słówkiem nie odrzekł ni się gniewem zapalił,
2776     2, 24|             zewsząd, że jakby ruszyć się nie mógł i wyrwać z tych płotów
2777     2, 24|               płotów i sadów, i świateł! Nie mógł się pomiarkować, czuł
2778     2, 24|                  pęta, że już ruchać się nie mógł ni krzyczeć, ni uciekać,
2779     2, 24|                powiadał... ale ja mojego nie daruję... żebym skapiał,
2780     2, 24|                 daruję... żebym skapiał, nie daruję, psiakrew!...~Krzyknął
2781     2, 25|                 iż na świat wyjrzeć było nie sposób; co dnia brudne,
2782     2, 25|         Matyjasiło się to narodowi, że i nie wypowiedzieć, tym się, jeno
2783     2, 25|              tymczasowie flażyło cięgiem nie do wytrzymania, przeciekało
2784     2, 25|                 wszystkich stron, że już nie można było sobie dać rady
2785     2, 25|              tłukących się o płoty.~To i nie dziwota, że Lipce jakby
2786     2, 25|            topielą siną się widziały, że nie wiada było zgoła, kaj jej
2787     2, 25|                  boć nikto roboty żadnej nie miał, paru robiło na tartaku,
2788     2, 25|                 przednowek się dobierał.~Nie w jednej bo już chałupie
2789     2, 25|                  a nikto gotowego grosza nie miał ni co wywieźć do miasteczka,
2790     2, 25|                 bochenek!~Juści, koszula nie rządzi, kiej brzuch błądzi.~
2791     2, 25|                  nikogo, gospodarze sami nie mieli co robić, dziedzic
2792     2, 25|        Lipczakowi grosza zarobić w lesie nie da, tak i nie ustąpił mimo
2793     2, 25|            zarobić w lesie nie da, tak i nie ustąpił mimo próśb, choć
2794     2, 25|                 wójtowych, najmłodszych, nie odratowały sprowadzone dochtory
2795     2, 25|                 wyglądał - aż Dominikowa nie mogła nastarczyć lekować,
2796     2, 25|                 że ano krowy jeszcze się nie leniły i włos mocno siedział,
2797     2, 25|             niebo wymiarkowując, zali to nie na dłuższą odmianę idzie,
2798     2, 25|                głosów wód, a tu i ówdzie nie stopione śniegi jarzyły
2799     2, 25|              spadły na łęgach za młynem. Nie dawano temu wiary, boć dopiero
2800     2, 25|                 czas narodowi, to juści, nie dziwota, że Antkowe sprawki,
2801     2, 25|       niezmożonej, nikto się już dzisiaj nie kłócił i nie przemawiał,
2802     2, 25|                 już dzisiaj nie kłócił i nie przemawiał, każdemu zarówno
2803     2, 25|               patrzał, by lec i o niczym nie baczyć.~Dzień był posępny
2804     2, 25|               las.~Nikt temu zrazu wiary nie dawał, bo skoro do tela
2805     2, 25|                  dawał, bo skoro do tela nie rąbał, to jakże, teraz by,
2806     2, 25|                 ale za głupiego nikto go nie miał.~A jeno głupi w marcu
2807     2, 25|             spuszczałby budulec.~I nawet nie wiada, kto taką nowinę rozgłosił,
2808     2, 25|                 się i przysięgał, że nic nie wie, to już i gdzieniegdzie
2809     2, 25|              bych sprawdzić tę nowinę, i nie bacząc na pluchę pchnął
2810     2, 25|                  zwiady.~Długo ich widać nie było z powrotem, nie było
2811     2, 25|               widać nie było z powrotem, nie było chałupy, żeby z niej
2812     2, 25|              chałupy, żeby z niej ktosik nie wypatrywał pod las na dróżki,
2813     2, 25|                 mrok dobry zapadł, a oni nie wrócili jeszcze, na wieś
2814     2, 25|               jeszcze nikto wiary pełnej nie dawał, ale wszyscy byli
2815     2, 25|             szedł na drogę wyglądać, czy nie wracają...~Kozłowa zaś podjudzała
2816     2, 25|            pilnie, a z dobrą przykładką.~Nie ozwał się na to, a jeno
2817     2, 25|                domu przyjął, niczego jej nie wymawiał, ale miał ją teraz
2818     2, 25|                  też uważał i honorował. Nie pomogły jej przymilania
2819     2, 25|            chłopów wojują. Całkiem na to nie zważał, jakby mu obcą była,
2820     2, 25|            zważał, jakby mu obcą była, a nie żoną ślubną, że nawet już
2821     2, 25|                żoną ślubną, że nawet już nie baczył, co ona wyrabia,
2822     2, 25|              schodzeniach się z Antkiem. Nie pilnował jej nawet i jakby
2823     2, 25|                jej nawet i jakby całkiem nie stał o nią. Jakoś w parę
2824     2, 25|                   Juści, że nikto prawdy nie wiedział, kromie Hanki,
2825     2, 25|                ale ona i tej pary z gęby nie puściła przed nikim, co
2826     2, 25|                   a dzieci to już prawie nie wychodziły z chałupy, że
2827     2, 25|                był la wszystkich, prosto nie do wytrzymania, bo na czym
2828     2, 25|                  tak być, jako chciał, a nie, to fora ze dwora.~Juści,
2829     2, 25|                 ze dwora.~Juści, krzywdy nie czynił nikomu, ale też i
2830     2, 25|                też i dobrości społecznie nie posiewał, nie, dobrze to
2831     2, 25|                 społecznie nie posiewał, nie, dobrze to czuły sąsiady.
2832     2, 25|               Rządy wziął w swoje ręce i nie popuszczał ni na pacierz,
2833     2, 25|              srogo stróżował, bych dobra nie marnowali, la wszystkich
2834     2, 25|               tego użyczliwego słowa jej nie dał, a tak napędzał do roboty
2835     2, 25|           zwałkonionego konia i w niczym nie folgował, że i nie było
2836     2, 25|                niczym nie folgował, że i nie było dnia bez swarów, a
2837     2, 25|                 a żadne ustąpić pierwsze nie chciało.~Próżno Dominikowa
2838     2, 25|                zgodę sprząc między nimi, nie poredziła przemóc zawziętości
2839     2, 25|                  zwiesna, o której nikto nie pamięta, a ostała się jeno
2840     2, 25|               ciężko i tak przykro, że i nie wypowiedzieć: win swoich
2841     2, 25|         wypowiedzieć: win swoich jeszcze nie miarkowała, a kary czuła
2842     2, 25|               staremu wszystko na złość, nie ustępowała bez musu, broniła
2843     2, 25|         przyginało jej kark, a poratunku nie było znikąd: ileż to razy
2844     2, 25|              wrócić do matki - stara się nie godziła, pograżając jeszcze,
2845     2, 25|                 począć ze sobą? co? Kiej nie poredziła żyć jak drugie
2846     2, 25|             kobiety, co to i parobków se nie żałują, i uciechy żadnej,
2847     2, 25|             razem spać chodzą pogodzeni. Nie, nie poredziła tego, mierziło
2848     2, 25|              spać chodzą pogodzeni. Nie, nie poredziła tego, mierziło
2849     2, 25|                pod garnczek wsadzą.~To i nie dziwota, że z tego wszystkiego
2850     2, 25|               niej i pomarło, że się już nie wyrywała do niego całą duszą
2851     2, 25|                  całą duszą jak przódzi, nie biegała na każde zawołanie
2852     2, 25|            boleśniejszy, cichszy i nigdy nie wypowiadany żal, że on nie
2853     2, 25|               nie wypowiadany żal, że on nie jest tym, jakiego w sobie
2854     2, 25|                 jeno o jego odmienności, nie poredziła tak jasno kalkulować,
2855     2, 25|                gorącej, mocna, a on dziw nie zduszał w uściskach, to
2856     2, 25|                 że już ni razu dusza jej nie padała mu do nóg z onej
2857     2, 25|                niepowściągliwej, ni razu nie omraczało jej czucie takiego
2858     2, 25|                lubością wiedzie, ni razu nie zapamiętała się już do cna,
2859     2, 25|              zapamiętała się już do cna, nie; myślała wtedy o domu, o
2860     2, 25|              szepnął z wymówką.~- Mogłeś nie czekać, kiej ci było gdzie
2861     2, 25|              Byłech i wczoraj, czemuś to nie wyszła?~- Ziąb był taki,
2862     2, 25|             syknął.~- A przeciech, bo to nie mój chłop! - rzuciła twardo
2863     2, 25|                  niecierpliwie.~- Jagna, nie drażnij!~- Kiej ci się nie
2864     2, 25|               nie drażnij!~- Kiej ci się nie podoba - nie przychodź,
2865     2, 25|                 Kiej ci się nie podoba - nie przychodź, płakała po tobie
2866     2, 25|              przychodź, płakała po tobie nie będę.~- Przykrzy ci się
2867     2, 25|               mam swojego tylachna, że i nie dziwota, jak się człowiekowi
2868     2, 25|           wypśnie to jakie słowo twarde, nie przez złość przeciech, nie -
2869     2, 25|               nie przez złość przeciech, nie - szeptał pokornie i objąwszy
2870     2, 25|           wyrzutem bojaźliwym:~- Przódzi nie bywało ci tak pilno...~-
2871     2, 25|                to choćby na całą noc się nie bojałaś, przemieniłaś się
2872     2, 25|             przemieniłaś się do cna...~- Nie pleć, co się ta miałam przemienić?...~
2873     2, 25|              utopienia się w sobie - ale nie poredzili, bo dusze odbiegały
2874     2, 25|              odbiegały od siebie daleko, nie znajdowali słów pieszczonych
2875     2, 25|               chcieli sobie powiedzieć i nie poredzili.~- Miłujesz to
2876     2, 25|               raz ci to powiadałam? a bo nie wychodzę do cię, kiej jeno
2877     2, 25|           przepraszać, że go już miłować nie poradzi, ale on to wnet
2878     2, 25|             chcieli, pierwsza byś troków nie żałowała, bych ubić kamieniami,
2879     2, 25|        przychwycił za rękę, że ni drgnąć nie mogła, i chrypliwym, złym,
2880     2, 25|            powiem, bo swoją głupią głową nie miarkujesz, że jeślim na
2881     2, 25|               przeniosłem, nawet i na to nie pomstowałem, że ci stary
2882     2, 25|                 nagła, co się stało, ale nie nawrócił, rzuciła się za
2883     2, 25|               przyszła niecoś do siebie, nie mogąc jeszcze wyrozumieć
2884     2, 25|                  okropny, że może on już nie powróci, i tu miłowanie
2885     2, 25|                 smutków, że już i na nic nie bacząc, ryczała w głos idąc
2886     2, 25|                 srogim, że już drzwi się nie zamykały, tak biegali po
2887     2, 25|               nasłuchując czająco, nikto nie krzyczał, nikto nie lamentował
2888     2, 25|                nikto nie krzyczał, nikto nie lamentował i nikto pomstą
2889     2, 25|                lamentował i nikto pomstą nie trząchał, bo każden czuł
2890     2, 25|                czuł w tej minucie, że to nie przelewki, a sprawa taka,
2891     2, 25|               taka, na którą babie piski nie poredzą, a ino mądre pomyślenie
2892     2, 25|                śpik wszystkich odleciał, nie jedni kolacji odbieżeli,
2893     2, 25|              Płoszka - jeno Boryny nikto nie dojrzał, ale mówili, że
2894     2, 25|                 i on poszedł.~Wójta doma nie było, bo zaraz po południu
2895     2, 25|              przywarli drzwi, nikogo już nie puszczając do środka, Kłębiak
2896     2, 25|                   czy się gdzie strażnik nie pokaże.~Przed domem zaś,
2897     2, 25|             radzili długo, jeno że nikto nie wiedział co i jak, bo ino
2898     2, 25|           powstawać na radzących, że nic nie uradzą dobrego la narodu,
2899     2, 25|                już otwarcie namawiał, by nie zważając na radzących, o
2900     2, 25|                póki czas, póki tamte ich nie sprzedadzą...~Jawił się
2901     2, 25|                tam swobodnie poradzić, a nie jak te pieski pod cudzym
2902     2, 25|               stoły i kąty, nikto bowiem nie pił, a jeno kupili się gęsto
2903     2, 25|                 czym pierwszy wystąpi...~Nie brakowało skorych do pierwszeństwa,
2904     2, 25|                te jego grzeszne sprawki, nie zważał na to, a że go wnet
2905     2, 25|                mocy krzyczał na końcu:~- Nie dajta się, chłopy, nie ustępujta,
2906     2, 25|                   Nie dajta się, chłopy, nie ustępujta, nie darujta krzywdy!
2907     2, 25|                   chłopy, nie ustępujta, nie darujta krzywdy! Dzisiaj
2908     2, 25|             wzięli las, a jak się bronić nie będziecie, to jutro gotowi
2909     2, 25|                 wraz, kieby piorunami.~- Nie damy! Nie damy! - huczeli,
2910     2, 25|             kieby piorunami.~- Nie damy! Nie damy! - huczeli, aż się
2911     2, 25|              sieniach przywarte, których nie ma kto na świat wypuścić
2912     2, 25|                   a na jedno zgodzić się nie mógł, bo nie było takiego,
2913     2, 25|                 zgodzić się nie mógł, bo nie było takiego, któren by
2914     2, 25|               już w końcu jeden drugiego nie słyszał, bo wszyscy ano
2915     2, 25|                 dęby, że w pięciu chłopa nie obejmie.~- Kłębiak widział,
2916     2, 25|                   Wytną i resztę, wytną, nie będą waju prosili o przyzwoleństwo! -
2917     2, 25|                 zapędzają, kaj chcą...~- Nie dać się, nie dać! Gromadą
2918     2, 25|               kaj chcą...~- Nie dać się, nie dać! Gromadą iść, rozgonić,
2919     2, 25|                miedzą; kamieniem ciepnąć nie można, bo w dworskie padnie!...
2920     2, 25|            Odebrać lasy, odebrać ziemię! Nie dać swojego!~Długo tak krzyczeli
2921     2, 25|                 trzecim się przypominały nie dojedzone kolacje, że krzykali
2922     2, 25|               się z wolna rozchodzić nic nie postanowiwszy.~Mateusz zaś
2923     2, 25|             gdzie znowu huki jakieś spać nie dawały, że zrywali się wyglądać,
2924     2, 25|                zrywali się wyglądać, czy nie złodzieje; niejeden zaś
2925     2, 25|             niego żaden gospodarz by się nie ruszył.~Stojali więc cierzpliwie
2926     2, 25|             powtarzał to samo, ale nikto nie zważał na nich ni słuchał -
2927     2, 25|              łzami przekładał podobnie - nie pomogło.~Aż w końcu i ksiądz
2928     2, 25|          przyleciał i jął swoje prawić - nie usłuchali, stali nieporuszeni,
2929     2, 25|          nieporuszeni, nikt czapki nawet nie zdjął, nikt go w rękę nie
2930     2, 25|                nie zdjął, nikt go w rękę nie pocałował, a ktosik nawet
2931     2, 25|                prawi!~- Kazaniem krzywdy nie zapłaci - ktosik dorzucił
2932     2, 25|                 że ksiądz się rozpłakał, nie przestając na wszystkie
2933     2, 25|                 a do domów rozeszli, ale nie skończył, bo przyszedł Boryna,
2934     2, 25|                  nikomu z naszych roboty nie dawał, dwór cięgiem na nas
2935     2, 25|                  zaguby wiedzie!... Bo i nie spamiętać mi tych krzywd,
2936     2, 25|                Pozwolim to, na to, co?~- Nie, nie! nie dać! Rozpędzić,
2937     2, 25|           Pozwolim to, na to, co?~- Nie, nie! nie dać! Rozpędzić, zakatrupić,
2938     2, 25|                   na to, co?~- Nie, nie! nie dać! Rozpędzić, zakatrupić,
2939     2, 25|                   Rozpędzić, zakatrupić, nie dać!- krzyczeli, a twarze
2940     2, 25|              Nasze prawo, a nikto go nam nie przyznaje. Nasz bór, a tnie
2941     2, 25|               kiej nikt na ;wiecie o nas nie stoi, a wszystkie ukrzywdzają,
2942     2, 25|                 wama, że rady już inszej nie ma, jeno sami musimy swojego
2943     2, 25|            gromadą całą iść i boru rąbać nie pozwolić! Wszystkie chodźmy,
2944     2, 25|               wsią, wszystkie jak jeden! Nie bójta się niczego, ludzie,
2945     2, 25|               bójta się niczego, ludzie, nie bójta, nasze prawo, to i
2946     2, 25|                 nasza, a całej wsi karać nie ukarzą. Za mną, ludzie,
2947     2, 25|              rolę ciągnął naród, jeno że nie było śmiechów, żartów i
2948     2, 25|                 na przełaj przez pola... nie oglądając się nawet za gromadą...~
2949     2, 25|            niekaj szeleściły smutno krze nie docięte, to jakaś drzewina -
2950     2, 25|                   mizerota, której topór nie chycił, dygotała trwożnie -
2951     2, 25|            niestrudzenie, jeno świst pił nie ustawał ani na chwilę, a
2952     2, 25|                  starce, których pioruny nie zmogły i setki lat nie skruszyły,
2953     2, 25|           pioruny nie zmogły i setki lat nie skruszyły, a topory na śmierć
2954     2, 25|                  iż ni "Jezus!" krzyknąć nie krzykną i wraz całą ławą
2955     2, 25|               bez przestanku, zgrzyt pił nie ustawał, a świst gałęzi,
2956     2, 25|                 zalegały porębę i robota nie ustawała.~Sroki krzyczały
2957     2, 25|                   póki ostatnia owieczka nie padnie pod kłami.~Dopiero
2958     2, 25|                głuchy tupot wielu nóg, a nie wyszło i Zdrowaś, kiedy
2959     2, 25|                 przerażonych rębaczów.~- Nie rąbać! Wara od boru! Nasz
2960     2, 25|                  Wara od boru! Nasz las, nie pozwalamy! - wrzeszczeli
2961     2, 25|            wrzeszczeli razem, że i nikto nie wyrozumiał, czego chcieli,
2962     2, 25|                  wzbraniamy, a któren by nie usłuchał, z całym narodem
2963     2, 25|            narodem miał będzie sprawę...~Nie opierali się, boć srogie
2964     2, 25|                 odgrażali się, ale chcąc nie chcąc ustępowali przed siłą,
2965     2, 25|          rozwłóczyć po lesie, by i śladu nie zostało.~Boryna zaś, skoro
2966     2, 25|        zapowiedzieć dziedzicowi, aby się nie ważył lasu ruszyć, póki
2967     2, 25|             ważył lasu ruszyć, póki sądy nie oddadzą, co jest chłopskiego.
2968     2, 25|                     Kupą, kupą, do mnie, nie dawać się! - wrzeszczał
2969     2, 25|           powstrzymywali się w miejscu i nie bacząc na baty, prażące
2970     2, 25|              zamęt, taki wir, że już nic nie było widno, kromie splątanych
2971     2, 25|                  a przeprzeć się jeszcze nie mogli, bo dworscy pozeskakiwali
2972     2, 25|            dworscy pozeskakiwali z koni, nie ustępując ani na krok, ile
2973     2, 25|            ziemię.~W końcu już i Mateusz nie wytrzymał i rzucił się do
2974     2, 25|              mocy jednemu Antkowi równy, nie wytrzymał i pacierza, borowy
2975     2, 25|              żagiew na wietrze, to próśb nie słuchał i na nic nie baczył,
2976     2, 25|               próśb nie słuchał i na nic nie baczył, jeno prał z całą
2977     2, 25|                zrobił, że i wypowiedzieć nie sposób !~Ludzie poszaleli
2978     2, 25|                  ślepiami, nikto na nich nie baczył, wszystkie ano były
2979     2, 25|         pomieszaniu, że ni jednej twarzy nie rozeznał, więc cofnął się,
2980     2, 25|                 fuzję przyłożył do oka - nie strzelił jednak, strach
2981     2, 25|            głowie, że stał długą chwilę, nie wiedząc zgoła, co się z
2982     2, 25|                  prawie prosto w piersi, nie trafił go jednak jakimś
2983     2, 25|               potąd, póki ostatniej pary nie puścił.~A potem jakby się
2984     2, 25|             jakby się zapamiętał, że już nie wiedział, co robił; rzucił
2985     2, 25|             przetrącony kulas, że stąpić nie mógł i darł się wniebogłosy,
2986     2, 25|                tak pobity, że się ruchać nie mógł, Mateusz żywą krew
2987     2, 25|          narzekał, a insi też ucierpieli nie gorzej, że prawie nie było
2988     2, 25|         ucierpieli nie gorzej, że prawie nie było ani jednego, który
2989     2, 25|                 górę wzięli, to i na ból nie bacząc pokrzykali wesoło
2990     2, 25|             wolno bojąc się, by w drodze nie zamarł, nieprzytomny był,
2991     2, 25|             patrzał w Antka, jakby sobie nie wierząc, aż głęboka, cicha
2992     3, 26|                któren legł spracowany, a nie wywczasowawszy się do cna
2993     3, 26|              krwawe łuny pożarów jeszcze nie dojrzanych, i tak się galanto
2994     3, 26|                brzaskach.~Słońca jeszcze nie było, czuło się jeno, że
2995     3, 26|              gdziesik po wsiach, jeszcze nie rozpoznanych w szarościach.~
2996     3, 26|                  a miejscami błotna, ale nie zwracała na to uwagi wpatrując
2997     3, 26|              wędrowała we świat orał pod nie rolę parobek, a dobrodziej
2998     3, 26|            sielny kawał! Juści!... bo to nie gospodarz pierwszy na Lipce?...
2999     3, 26|        tylachnymi koszykami... Juści, że nie kto drugi.~Pochwaliła Boga,
3000     3, 26|            tylich skrzatów, baczę ich, a nie poznali mnie! - Markotność