Tom, Rozdzial

  1     1, 1 |             Jagustynka wykrzykiwała wciąż namiętnie na dzieci własne,
  2     1, 3 |            kiej maciora - pogadywał wciąż i poszedł do chlewów wypuścić
  3     1, 3 |            po cichu burzył, a i sam wciąż nastawał, żeby mu sześć
  4     1, 3 |    pomyślałem. Ale nie uciekła, ino wciąż przede mną leciała - aż
  5     1, 3 |             i przysięgali, a Szymek wciąż stał z czapką na rękach,
  6     1, 4 |            aż oczy raziło.~A dzwony wciąż biły radosnym głosem niedzieli,
  7     1, 4 |          wyjrzał...~Kuba tylko spał wciąż w popiele tak krzepko, aż
  8     1, 4 |          strony na stronę i śpiewał wciąż, nieustannie, aż do wytrzeźwienia:~
  9     1, 6 |             prosto do Boryny.~Jagna wciąż siedziała nieruchoma i milcząca.~-
 10     1, 7 |    jazgotały przed domem. A on grał wciąż i coraz to coś nowego, przebierał
 11     1, 9 |         jesiennych...~A dzwony biły wciąż.~Ponury hymn rozlewał się
 12     1, 9 |          żałosną...~Ptactwo płynęło wciąż, aż dziw i lęk ogarniał,
 13     1, 9 |     kościoła i wychodzić, bo dzwony wciąż jęczały głucho, a z drugich
 14     1, 9 |             nie wyklinać, a chodził wciąż po izbie, to po obejściu,
 15     1, 9 |         jękliwym rytmem wznosił się wciąż nad wrótniami, a ludzie
 16     1, 11|            z tym bolesnym żalem, co wciąż powracał. Nie chciało się
 17     1, 11|          się jej wszystko, do głowy wciąż wracało powiedzenie matczyne
 18     1, 11|             u kowalów, a Kuba leżał wciąż chory.~- Chodźcie prędzej,
 19     1, 11|            czynił coraz większy, bo wciąż wpadały kumy różne, to krewniaczki,
 20     1, 11|    najczęściej z kowalem, bo mu się wciąż na oczy nawijał.~Godnie
 21     1, 11|       oszroniałe i senne łby, a dom wciąż śpiewał i tańcował!~Jakoby
 22     1, 12|     przeciera i skrzypi.~Po drogach wciąż snuły się odgłosy kroków,
 23     1, 12|          grzechotano miskami, a oni wciąż się pośmiewali.~Darmo Boryna
 24     1, 12|                    Dom zaś tańcował wciąż i weselił się całym sercem,
 25     2, 13|            z ulgą.~Ale wichry wiały wciąż, bez mała całą niedzielę,
 26     2, 13|          chłopak wygramolił, a dęła wciąż, sypała piaskiem i niosła
 27     2, 13|           jaką do karczmy.~A wichry wciąż jednako wiały i gryzły mrozem
 28     2, 13|        modrawą białnością, a leciał wciąż, bez przestanku.~Taka cichość
 29     2, 13|             pokryła ziemię, a śnieg wciąż padał, tylko że już coraz
 30     2, 13|           piekła kiej ogień i rosła wciąż, rozrastała się w nim niby
 31     2, 13|             zjedli w cichości, a on wciąż siedział osowiały i przeżuwał
 32     2, 13|             śmiała zacząć, bo Antek wciąż siedział przed wygasłym
 33     2, 13|      chodzie pod wzgórze... Patrzył wciąż w jej oczy, stały przed
 34     2, 13|     kwaterkę po kwaterce, a te oczy wciąż modrzały przed nim, tak
 35     2, 13|           wypił trzecią... jaśniały wciąż, jeno się jęły kołować,
 36     2, 14|       pieniędzy, a i myliło się jej wciąż; zgniewana jeszcze była
 37     2, 14|            powietrzu.~A Hanka stała wciąż, niepomna na czas biegnący
 38     2, 14|       rzekła, a ino Nastka trzepała wciąż, ale się strzegła, by o
 39     2, 14|              do pierwszych kurów, a wciąż, jak~ta nić, wiło się przez
 40     2, 15|         tęgi, nie folgował, a że to wciąż trza było stać i grzebać
 41     2, 15|     poganiał galanto.~Młyn turkotał wciąż, a woda spod kół, obrośniętych
 42     2, 15|     klamrami do burt, rozmierzał, a wciąż hukał i poganiał ludzi,
 43     2, 15|              jak mogła, przyciszała wciąż dzieci , starego nagnała,
 44     2, 15|          portek nie pokażą mamrotał wciąż Mateusz. '~- Do was pije,
 45     2, 15|   stowarzyszył, i sam czuł, że wieś wciąż się nim zajmuje~że go pilnują
 46     2, 15|         woda bieżąca, rozlewało się wciąż jednakim, bujnym, rzeźwym
 47     2, 15|           kłócił się ze wszystkimi, wciąż mu było źle, wciąż mało,
 48     2, 15|      wszystkimi, wciąż mu było źle, wciąż mało, krzyczał, poganiał,
 49     2, 16|             weselem, słodkie słówka wciąż prawił, a jeno o tym myślał,
 50     2, 16|          myśli o nim nie zatraciła, wciąż jej wracał na oczy i wszędzie
 51     2, 16|           wiek wieków amen!~A Rocho wciąż czytał, aż Józka, że to
 52     2, 16|      gwiazdami, modrawa.~Sygnaturka wciąż dzwoniła i jako ten ptaszek
 53     2, 16|           światła ołtarzów.~A naród wciąż jeszcze nadchodził i płynął
 54     2, 16|              przepadła zgoła - a on wciąż klęczał, słyszała jego krótki
 55     2, 17|         Antek klęczał obok... mówił wciąż i parzył ją oczami, parzył
 56     2, 17|            wiało z ciemności.~I tak wciąż w kółko, to jedno, to drugie,
 57     2, 17|     gorących szeptach Antkowych, co wciąż, z jednaką siłą dzwoniły
 58     2, 18|           od okien i drzwi, że Łapa wciąż szukał cieplejszego legowiska,
 59     2, 18|         obcy siedzi u Borynów.~A on wciąż się nagrzewał nie bacząc
 60     2, 18|            Przysunął się z tyłu, bo wciąż siedziała przy krowie, objął
 61     2, 19|         rzepeckiej szlachty, którym wciąż basował Jambroży.~Na to
 62     2, 19|          Bartek z tartaku ze swoimi wciąż stali na jednym miejscu,
 63     2, 19|            przynaglają, swaty swoje wciąż prawią, to się napił od
 64     2, 19|         zimową noc.~Antek zaś hulał wciąż na przedzie, bił obcasami
 65     2, 19|   nasłuchują. Hale, dbał tam o to - wciąż jej prawił do ucha, przypierał
 66     2, 19|            nasłuchiwał trwożnie, bo wciąż huczały mu we łbie ojcowe
 67     2, 19|           ojcowe straszne słowa, bo wciąż widział jego oczy rozsrożone,
 68     2, 20|              bo i jakże, kiej stary wciąż leżał, postękiwał, dobrego
 69     2, 20|          stary nie pozwalał.~A zima wciąż była sroga, mroźna i wiejna,
 70     2, 20|       złości i srogich słów, wrzała wciąż odemstą nie mogąc uciec
 71     2, 20|     wyprzedzić, ani wstrzymać!~Zima wciąż była sroga, choć zmienna
 72     2, 21|          jej, że zły idzie pobok, a wciąż szepta do ucha te straszne
 73     2, 21|    przewalająca się ćma. Wicher zaś wciąż parł ku borowi, odbijał
 74     2, 21|             a do tego z boku od pól wciąż grzmocił wicher i ciepał
 75     2, 21|             mrocznych myśleniach, a wciąż o jednym: o Antkowym przeniewierstwie;
 76     2, 21|            mętnych dalach kotłowała wciąż zawieja, tysiące wirów zawodziło
 77     2, 21|         trzeźwiła się, jak mogła, a wciąż jakby zapadała na samo dno
 78     2, 21|  zestrachanej pokorności, stary zaś wciąż zagadywał i pytał, a zdumiewał
 79     2, 21|           koło warzy i obrządków, a wciąż przemyśliwała o tym dziwnym
 80     2, 21| organiścinej, a stary wygrzewał się wciąż, spoglądał nieśmiało, chrząkał,
 81     2, 22|          boki brali, niedźwiedź zaś wciąż baraszkował, figle stroił,
 82     2, 22|          leciał tak dnie i noce, bo wciąż była zima, śniegi i mrozy,
 83     2, 22|    wyśnionego istnienia, do którego wciąż, przez całą nędzę bytowania
 84     2, 22|        błocie.. . Opowiadali dalej, wciąż, a Rocho dopomagał chętliwie,
 85     2, 23|             dłonią, to rękawem, ale wciąż płynęły~Boisz się?...~Zaśby
 86     2, 24|             A bo to nie zmawiał się wciąż z parobkami, nie buntował
 87     2, 24|             przeganiał Łapę, któren wciąż za nim naszczekiwał i docierał...~
 88     2, 24|      chałupy ze swoimi cudakami, że wciąż a coraz w innej stronie
 89     2, 24|          zalana potokami światła, a wciąż jeszcze nadchodzili opóźnieni.~
 90     2, 24|          oczami księdza; któren nań wciąż spoglądał, że to wyższy
 91     2, 24|             słuchał głosu, który mu wciąż brzmiał w uszach kiej dzwon
 92     2, 25|            niźli po drugie roki, bo wciąż lało i ziemia wolniej puszczała,
 93     2, 25|            tak zasłuchani, bo dzwon wciąż bił i huczał ponurym, wielkim
 94     2, 25|        zatapiając się w sobie.~Tłum wciąż się zwiększał, zajęli już
 95     2, 25|      nieprzytomny był, a spod szmat wciąż wydobywała się krew zalewając
 96     3, 26|   dziękczynień.~Słońce zaś urastało wciąż, wynosiło się nad bory czarne,
 97     3, 27|             się nie poruszył; leżał wciąż kiej ta kłoda zwalona, jeno
 98     3, 27|             Jagna. Jeno stary leżał wciąż bez ruchu, wpatrzony przed
 99     3, 27|           nie natknąć na jego oczy, wciąż rozwarte.~Juści, że był
100     3, 27|             jakby nie dojrzał, choć wciąż stawała przed nim jak ten
101     3, 27|            cosik rzec...~I tak było wciąż bez przemiany, aż płacz
102     3, 27|         mogła usiedzieć na miejscu, wciąż rozmyślając nad Borynowymi
103     3, 28|          płozach beczkę, przystawał wciąż i utykał na wybojach, jeno
104     3, 28|             stawem kieby w procesji wciąż się czerwieniły babskie
105     3, 28|             słyszała przemyśliwając wciąż, jak by się do tych ojcowych
106     3, 28|         snopy, a wiater jeszcze się wciąż wzmagał i tak jakoś ci podwiewał
107     3, 29|          coraz wrzaskliwszy, kobiet wciąż przybywało, dzieci też całą
108     3, 29|       stajni zawracał, prały go też wciąż na spółkę i klęły swarząc
109     3, 29|          drugi koniec wsi...~Wiater wciąż hurkotał ciskając się coraz
110     3, 29|           siny kiej trup, obchodził wciąż rumowiska i kury zganiał
111     3, 29|          jakby na coś oczekując, że wciąż wystawała w ganku i stróżowała
112     3, 30|    śpiewając z całej mocy, a organy wciąż grały, a dzwony bezustannie
113     3, 30|              zjadł chciwie, patrząc wciąż martwym wzrokiem jak zawdy.
114     3, 30|            nie mogąc powstać, bo go wciąż popychały.~- Dajta mu spokój,
115     3, 30|           gdzieś w kącie, ale Rocho wciąż siedział na dworze oczekując
116     3, 30|           poredzając z ludźmi, jacy wciąż do sadu szli, a srodze medytowali
117     3, 30|   zniszczenia biły z pożaru, a wieś wciąż stała, jakby ten żywy mur
118     3, 31|           wszystkie dusze; słuchali wciąż opowiadań drepcząc ze stajni
119     3, 32|             powiekami od śmiechu, a wciąż rajcował.~- A dał Pan Jezus
120     3, 33|           zawodzeń.~Hanka siedziała wciąż na jednym miejscu jakby
121     3, 35|          płowymi grzywami.~Chłopaki wciąż siedziały pod chałupą. Mateusz
122     3, 36|           jednak nie pomogło, susza wciąż trwała.~Do garnków u niejednego
123     3, 36|          szły dnie za dniami, Hanka wciąż była zajęta sianokosami
124     3, 36|           się drzew.~Łapa, chodzący wciąż przy nim, zaskomlał cosik,
125     3, 36|         piasek w garściach, jeno że wciąż nowe wspominki popychały
126     3, 36|       każdemu źdźbłu, i siał - siał wciąż, siał niestrudzenie.~Potykał
127     3, 36|            w mokrą przędzę, a głosy wciąż rosły, olbrzymiały, ze wszystkich
128     4, 37|          codziennej, jeno u Borynów wciąż było jeszcze cicho i spokojnie.~
129     4, 37|          dusze, jeno dzwony jęczały wciąż, biły ponurym głosem, wołały
130     4, 37|         grube pnie topoli...~Dzwony wciąż biły i ponura pieśń huczała
131     4, 37|             nią płakali...~A dzwony wciąż biły, jakby skarżąc się
132     4, 38|              ale śpiżowe serca biły wciąż, biły miarowo, mocno i górnie,
133     4, 38|          dźwięk jego głosu. Chodził wciąż i co trochę ginął w głębi
134     4, 39|            staw za kaczętami, a ona wciąż siedziała na jednym miejscu
135     4, 40|          przy robocie, a Hanka szła wciąż jednako i jakby z rozmysłu
136     4, 40|              przeszedł obiad, a oni wciąż spali. Porozpędzała wszystkich
137     4, 41|    skręcając sobie papierosa.~Młoty wciąż biły zajadle, trzaskając
138     4, 43|       ptakiem czas jakiś, ale żołna wciąż była nieruchoma i smutna,
139     4, 43|         idzie na odmianę, ale niebo wciąż było bez chmur i całe jakby
140     4, 48|           nogach, a tam w gąszczach wciąż mlaskały drażniąco całunki,
141     4, 48|       popłakiwały matyjaśnie, a ona wciąż siedziała na jednym miejscu