Tom, Rozdzial

  1     1, 3 |    powstrzymał, bo Józka patrzała, więc się przeżegnał i ruszył.~
  2     1, 3 |           prócz plotek i domysłów, więc znowu jęła dowodzić i przekonywać,
  3     1, 4 |          że jaże w nosie wierciło, więc się i nie zmagał dłużej,
  4     1, 5 |          ostatni już przed Godami, więc się nań wszyscy szykowali
  5     1, 5 | biedniejszych to i nie ma co rzec.~Więc też i jaki taki wyprowadzał
  6     1, 5 |      słyszał gospodarskiego głosu, więc rozprostowywał skurczoną
  7     1, 5 |          się w ziemię zapadła; jął więc odszukiwać Antka; niełacno
  8     1, 6 |           i zabierali się do domu, więc i głosy coraz mocniejsze
  9     1, 8 |            Wójt był dziewosłębem - więc wójtowa, że mąż srogo przykazywał
 10     1, 8 |          złości czego nie oberwać.~Więc też w chałupie Borynów cicho
 11     1, 10|          pytał, siedzieli chmurni, więc przyjrzała się wszystkim
 12     1, 10|          na nią groźnie. Siedzieli więc prawie w milczeniu i czekali;
 13     1, 11|          Muzyka rznęła w sieniach, więc co który próg przestąpił,
 14     1, 11|        mogli, bo same nogi niesły, więc ino do taktu przytupywali,
 15     1, 11|          bolączka to była piekąca, więc się stłoczyli w kupę i przyciszywszy
 16     1, 11|          starsze i chłopi bronili, więc się zbiły naprzeciw i smutno,
 17     1, 11|         głowie, a pędu nabierali - więc kapoty puścili na wiatr,
 18     1, 12|        mroczyła go coraz bardziej, więc jakby na odegnanie zaczął
 19     1, 12|         zasnął znowu na tę chwilę, więc zakopał się w słomę, przyokrył
 20     1, 12|        rzadka chwytały go bolenia, więc ino nasłuchiwał i rozeznawał,
 21     1, 12|    Paczesiem. Umówili się przódzi, więc skoro muzyka zagrała, zwarli
 22     1, 12|        jednego razu nie puściła... więc drugi raz dziabnął ze wszystkiej
 23     1, 12|           opadła bezsilnie, chował więc pod słomę, nie puszczając
 24     2, 15|            przodować we wszystkim. Więc i teraz w smak mu to szło
 25     2, 16|          które rzekło jakie słowo, więc ino skrzybot łyżek o wręby
 26     2, 16|        społecznie z niemi czujące, więc i opłatkiem trza się z niemi
 27     2, 17|    przegadywać, ale wszedł Boryna, więc obie przycichły.~- Wiecie
 28     2, 17|            Boryna się nie odezwał, wiec Jagustynka zwróciła się
 29     2, 18|       kłębek i ani chciał słuchać, więc sam poszedł, Boryna zaś,
 30     2, 18|           i różnymi głosami gadał, więc biegł przodem i zestrachanymi
 31     2, 18|      Nastka właśnie weszła na, to, więc dalejże ją pociągać za język.~-
 32     2, 20|    wychodzić do Antka.~Nie dał się więc przekonać, nie wierzył niczemu
 33     2, 20|      proszę, nic nie pomaga, macie więc za swoje, ale jednak Bogu
 34     2, 20|        chciał o tej sprawie mówić, więc ksiądz pogadał o c różnych
 35     2, 20|          starsze kobiety zbierały.~Więc też przeważnie siedzieli
 36     2, 20|        nikt jakoś się nie odzywał, więc Nastka pierwsza zaczęła:~-
 37     2, 20|    Dominikowa pozwoli się żenić, . więc znarowiła chłopaka do siebie,
 38     2, 21|           wiedział, co na to rzec, więc zwrócił się do Jambroża
 39     2, 22|         takie, króle takie, gdzie?~Więc opowiadał smutnie nieco
 40     2, 23|          naokół i martwo; podeszli więc chyłkiem, ostrożnie do broga
 41     2, 23|        mignęła i przepadła w nocy, więc jął ryczeć oszalałym, nieprzytomnym
 42     2, 24|          nie chcieli nic powiadać, więc ciekawość wzrosła niepomiernie
 43     2, 24|         zabrali, to nie on spalił, więc kto? - Nie Jagna przecież,
 44     2, 24|         ostatki były półświątkiem, więc już od samego rana niemały
 45     2, 24|             wszędzie było to samo.~Więc jakby dla próby ostatniej,
 46     2, 24|           ni krzyczeć, ni uciekać, więc przywarł pod jakimś drzewem
 47     2, 25|           że zima potrzyma dłużej.~Więc niech jeno nastała jaka
 48     2, 25|           z pługami ruszą na pola, więc z trwogą tym większą spoglądano
 49     2, 25|            tej wieści złowróżbnej, więc jaki taki jeno klął, drzwiami
 50     2, 25|            się nie ruszył.~Stojali więc cierzpliwie a cicho, kiej
 51     2, 25|         Antek, spóźnił się wielce, więc przystanął na skraju boru,
 52     2, 25|        jednej twarzy nie rozeznał, więc cofnął się, chyłkiem przedostał
 53     3, 26|            lękliwie...~Nie dziwota więc, że skoro się teraz przywlekła
 54     3, 27|          ona już o tym, wiedziała!~Więc choć i Antka wzieni, uspokoiła
 55     3, 27|        niczyjej pomocy ozdrowieje.~Więc mieli kole niego tyle już
 56     3, 27|            głupi a latawiec. Hanka więc i to musiała wziąć na swoją
 57     3, 27|           jej ociec, stary Bylica, więc dała mu podjeść nieco, opowiadając
 58     3, 28|          one powtaczały do komory, więc srodze rozeźlona zaczęła
 59     3, 28|             że tamta jej stróżuje, więc choć po niewoli, dała spokój
 60     3, 28|            w żałośliwe strapienia.~Więc chocia serce ściskał żal,
 61     3, 28|             nikaj ni znaku po nim, więc już prosto rzuciła się do
 62     3, 29|         sam koniec nie przy- szło.~Więc i nie dziwota, jako drugie
 63     3, 29|          niźli ludzkimi zabiegami, więc i nie dziwota, że z dniem
 64     3, 29|      dowiedzieć, kiej ich puszczą. Więc tymczasowie jeno zły miał
 65     3, 29|            się jeść ciepłej warzy, więc głodowali ździebko na chwałę
 66     3, 29|            bielenie izb i chałupy, więc zaczęła się śpiesznie myć
 67     3, 30|            powrotem przy ludziach, więc teraz dopiero oddawała się
 68     3, 30|       stojał na wzgórzu pod lasem, więc chociaż o parę wiorst od
 69     3, 31|       mierziło się jej to leżenie, więc aby rychlej ozdrowieć i
 70     3, 32|        głowę nad insze wyniesioną, więc ku niemu rzuciły się jej
 71     3, 33|     przyjdzie, jak zawdy będzie...~Więc i Lipce jęły się budzić
 72     3, 33|          skwierczało po chałupach, więc co jeno kto miał jeszcze
 73     3, 33|      jarmarku lebo na odpuście?...~Więc skoro powypędzano inwentarze
 74     3, 33|          śmiała go juści zaczepić, więc jeno stanęła przed sztachetami
 75     3, 33|            Jechali podawać skargę, więc jak się byli podnieśli z
 76     3, 33|     dopiero dogotowywał, skrzyczał więc Nastkę za mitrężenie i zajrzał
 77     3, 33|           Nie zaraz się uspokoili, więc by przerwać te przekpinki,
 78     3, 33|           słowach nie przebierały.~Więc jeno wrzaski z tego szły
 79     3, 34|     drugich wsi jadących.~Jęli się więc śpiesznie szykować do kościoła.~
 80     3, 35|            Jagna patrzyła za nimi, więc odwracając się śpiesznie,
 81     3, 35|       bełkotali uszom nie wierząc.~Więc im Rocho raz jeszcze i po
 82     4, 37|           wolna ściągała na świat, więc już do cna przycichło, gdzie
 83     4, 38|   poredziła oderwać się z miejsca, więc jeno mocniej przywarła plecami
 84     4, 39|           pierwszy kowal zaczął:~- Więc jakże zrobimy z działami?~
 85     4, 39|           przy ludziach. Zawróciła więc do młynarza, któren właśnie
 86     4, 39|         mógł, a wejść się wagował, więc westchnął jeno, zawracając
 87     4, 40|         szczęściem, co nie czekał, więc zajrzawszy do stajni czepiła
 88     4, 40|            byłaby prochy zmiatała, więc jeno niekiedy rwało się
 89     4, 41|       bochenki.~Przyleciała Józka, więc na niej wszystko się skrupiło.~-
 90     4, 41|         sposobu dalej orać, zabrał więc pług na sanice i założywszy
 91     4, 41|       zdało mu się, że to Jagusia, więc chociaż pogadywał, ale już
 92     4, 41|         już w nim posiał niepokój, więc resztę zostawił czasowi,
 93     4, 41|           na wypędzenie ze szkody, więc jeno rozglądał się a prawił
 94     4, 41|       pilnie zapatrzona w księżyc; więc burzył się w sobie i chłódł,
 95     4, 41|         myślał z rozpaczą w duszy.~Więc z tego bojowania ze sobą
 96     4, 42|          jeszcze stawać do roboty, więc se przysiadł pod figurą
 97     4, 42|            mu to w głowie postało, więc też któregoś dnia srodze
 98     4, 42|      wszystkie wiedziały o ślubie, więc i Dominikowej doniesła któraś
 99     4, 42|        było zwyczajnie, przysłali, więc skoro ktosik o tym wspomniał,
100     4, 43|            stał zawarty na głucho, więc naród przywiedziony do rozpaczy
101     4, 43|         kiej ta rozgdakana kokosz; więc kiedy już minęło niebezpieczeństwo
102     4, 43|          jej ze wszystkiego serca, więc im powiedziała na odchodnym:~-
103     4, 43|           w opłotkach, zabrała się więc żwawo do wieczornych obrządków,
104     4, 43|         przewracała z boku na bok, więc skoro matka zachrapała,
105     4, 44|               zaproponował wójt.~- Więc cóż, wszyscy jednogłośnie
106     4, 44|    przytakująco i oczy przecierał, więc ośmielony tym wójt siarczyście
107     4, 44|        zajeżdżał przed kancelarię, więc ludzie, chcąc nie chcąc,
108     4, 45|            była jeszcze za blisko, więc ruszył z nimi trzymając
109     4, 45|            mu warczał w garściach, więc starszy widząc, że to nie
110     4, 45|           co umarłemu kadzidłem.~- Więc czymże? Zmądrzałeś, widzę,
111     4, 45|           komu przyszło co z tego.~Więc i Jasio prędko się otrząsnął
112     4, 45|          lipeckie to było dziecko, więc jakby w krewieństwie ze
113     4, 45|          ale nie mogła wyrozumieć, więc tylko się radowała jej niespodzianej
114     4, 46|            ledwie ich rozdzielili, więc jeno mu nawytrząchał pięścią,
115     4, 46|    zawzięte, wzgardliwe milczenie, więc jeno rzekł z przekąsem:~-
116     4, 47|       dzień miały się rozpoczynać.~Więc i w Lipcach, jakoś w parę
117     4, 48|       kieby tym wichrom palącym.~- Więc to tak? - dumał z coraz
118     4, 48|           jakimś lubym dreszczem - Więc to tak! - powtórzył naraz
119     4, 49|          Tego się nie spodziewano, więc jeno w zdumieniu spozierali