Tom, Rozdzial

  1     1, 2 |       wyciągała się coraz dłużej, niekiedy podnosiła łeb i porykiwała
  2     1, 2 |      cicho było we wsi, psy tylko niekiedy poszczekiwały, a tu i ówdzie
  3     1, 5 |  trwożniej tętniło życie samo - a niekiedy przed chałupami albo i w
  4     1, 5 |        daleką... daleką...i kiedy niekiedy głuchy, żałosny ryk tłukł
  5     1, 5 |        gdzie stały, a trafiał się niekiedy i taki, któren po cichu
  6     1, 5 |          za kominem poskrzypiwały niekiedy, a z drugiej strony domu
  7     1, 5 |          końca w koniec, że tylko niekiedy słychać było ryki krów,
  8     1, 6 |      rozmowy - uśmiechała się ino niekiedy, że się to jej jarmark przypomniał,
  9     1, 10|        wątek przez płochy i tylko niekiedy, choć i z nieśmiałością,
 10     2, 13|           padać, prószyło jeszcze niekiedy, ale tak jakby kto worek
 11     2, 14|       długo tak trwała, ino kiedy niekiedy spod sinych powiek wysuła
 12     2, 15|          ino na szczytach, drygał niekiedy, niby ta wiecha na wietrze.~-
 13     2, 15|           tak popędzał, że ledwie niekiedy ukradkem ino leciał któren
 14     2, 16|   roziskrzonych śniegach - ledwie niekiedy, czasami, od dróg zgubionych
 15     2, 19|  siedziały muzykanty pobrzękujący niekiedy, jakby od niechcenia, bo
 16     2, 21|  przerażająca, że tylko ptak jaki niekiedy załopotał wskroś mroków.~
 17     2, 24|          od przytajonych żarów. a niekiedy z porozwalanych kup siana
 18     2, 24|       przyginały się z szumem, że niekiedy gałęź jakaś chlastała go
 19     2, 25|      ziemią od świtu do nocy, zaś niekiedy, jeśli z burych topieli
 20     3, 26|          śpiewania, rozlegały się niekiedy od obór tęskliwe ryki bydła,
 21     3, 26|          głosy, że ziemia stawała niekiedy w takiej cichości a zadumaniu,
 22     3, 26|         okna. Psy, ujadały na nią niekiedy, ale obwąchawszy i jakby
 23     3, 26|         ćwierkały wróble fruwając niekiedy pod nawami ze źdźbłami w
 24     3, 27|        drugich uprzątań, rzucając niekiedy przyczajone spojrzenia na
 25     3, 27|           drzewcami, przechodziły niekiedy kobiety, bo widziała czerwień
 26     3, 27|          przed Łapą, któren kiedy niekiedy pojadał razem z nimi.~Jagna
 27     3, 27|         Jedli z wolna spozierając niekiedy spod łbów.~Darmo Józka trzepała
 28     3, 27|           po wodzie i za ptakami; niekiedy wozy turkotały, pełne ludzi
 29     3, 27|           i do starego zaglądając niekiedy.~Ale cóż, leżał jak zawżdy,
 30     3, 28|           spokój, pogadywała jeno niekiedy a lękliwie, że to już z
 31     3, 28|      tłukły się w ciemnościach, a niekiedy buchał w komin, aż głownie
 32     3, 28|      przed świętami!~Przegadywały niekiedy, pilnie zajęte, aż i całkiem
 33     3, 28|     dobrać najsprawniej, że tylko niekiedy spoglądała przez wrótnie
 34     3, 28|           było prawie pusto, jeno niekiedy przebiegały rozczapierzone
 35     3, 29|          za nimi odszczekując się niekiedy, a grożąc chłopakom, bo
 36     3, 29|    dzieuchy z naręczami szczap, a niekiedy ukazywały się nad stawem
 37     3, 30|    opłyniętych niebieskością, bił niekiedy chłodnawy, ziemią przejęty
 38     3, 30|       przychylonymi. Pojaśniał ją niekiedy, wtedy podnosiła na niego
 39     3, 31|          izbie ostała nasłuchując niekiedy za dziećmi, bawiącymi się
 40     3, 31|      ledwie już zipiąc, wybuchała niekiedy wśród jęków:~- O mój kasztan
 41     3, 31|  niedojrzane, wiater też przewiał niekiedy, zatargał drzewiny, rozwiał
 42     3, 31|          i chodził niestrudzenie, niekiedy jeno przysiadając po miedzach,
 43     3, 32|     żałośnie, łzę jaką puszczając niekiedy, a we świat zamglony tęsknie
 44     3, 32|        nie dał się zażyć z mańki. Niekiedy, już nad samiutką krawędzią,
 45     3, 32|      zielonych, że zatrzęchły się niekiedy. Słońce co ino miało się
 46     3, 32|         dokąśliwego chwytu.~Tylko niekiedy prostowała się nagle, jako
 47     3, 32|             Jaguś o Antku myślała niekiedy, a częściej Jasiowe oczy
 48     3, 32|        żaby zaczynały rechotać, a niekiedy zabłąkało się jękliwe kwilenie
 49     3, 32|       zarechotały wielkim chórem, niekiedy jeno przerywanym, a drugie,
 50     3, 33|         gęsiego nad drogą mignęła niekiedy między drzewami.~Lipce ścichły
 51     3, 33|     zakładał do wasąga, zagadując niekiedy do chłopa z Modlicy siedzącego
 52     3, 33|          chodził za nimi, jąkając niekiedy swoje.~Pan Jacek zaś siedział
 53     3, 33|        słońce zapatrzone, że jeno niekiedy z trześni Bylicowych spadał
 54     3, 33|  szorujących po ścianach i w okno niekiedy zaglądających.~- Macieju! -
 55     3, 33|         już niedojrzanych buchały niekiedy jazgotliwe śpiewki pastusze
 56     3, 34|          pies warknął na muchy, a niekiedy rozświegotane jaskółki śmignęły
 57     3, 34|        żabie rechotania i huczały niekiedy głosy bąków, po sadach słowiki
 58     3, 35|         baraszkującym w podwórzu, niekiedy drzewa zaszumiały i sad
 59     3, 35|      niedzielna cichość, że tylko niekiedy słychać było głosy, kura
 60     3, 35|            czasem stawała za nim, niekiedy szła w podwórze, a wracając
 61     3, 35|         rwały się jej z piersi, a niekiedy łzy kapały z zaczerwienionych
 62     3, 35|           stanęły bez ruchu, jeno niekiedy zatrzęsła się jaka gałązka
 63     3, 35|        się wzbił za nimi, że jeno niekiedy zabielała jakaś kapota.~
 64     3, 35| nieustępliwie.~Zaś la ochoty bili niekiedy o ziem dębowymi lagami,
 65     3, 36|     dymiące, rzeka przebłyskiwała niekiedy spod sinych przesłon oroszone
 66     3, 36|           piędź za piędzią, tylko niekiedy przystawał któryś kosę naostrzyć
 67     3, 36|          przy gospodarzu, ziewnął niekiedy i szedł się połasić do Jagny,
 68     3, 36|       przepaście nieprzejrzane.~A niekiedy, jakby wyrywając się ze
 69     3, 36|  księżycowych brzaskach, zadrgały niekiedy, jakby się im dzień marzył,
 70     3, 36|  rozglądając się nieprzytomnie, a niekiedy gmerząc palcami we świetle,
 71     3, 36|         skiby, plątał we wyrwach, niekiedy się nawet przewracał, jeno
 72     3, 36|            brony a letko! - wołał niekiedy niby na parobka.~I tak przechodził
 73     3, 36|   niezmordowanie, przystając jeno niekiedy, bych odpocząć i kości rozciągnąć,
 74     4, 37|         różańca, ale pacierz jeno niekiedy przychodził na wargi, boć
 75     4, 37|      trzymał się dzisiaj Józki, a niekiedy biegał dokoła chałupy i
 76     4, 37|          barzej ścichło, że tylko niekiedy zatrzęsło się jakieś drzewo
 77     4, 37|          pieśnie, co nabrzmiewały niekiedy takim strasznym krzykiem,
 78     4, 37|         lutość ściskała serca; to niekiedy cichły w przejmujących,
 79     4, 37|        się nad nimi, a popłakując niekiedy...~W Borynowej izbie już
 80     4, 37|            Zaś poniektóry jeszcze niekiedy wyciągnął tę żałobną nutę
 81     4, 37|          Wieczór był cichy, tylko niekiedy wiater przegarnął i zaszumiały
 82     4, 38|           jak wody przewalały się niekiedy ze strony na stronę, bijąc
 83     4, 38|          rozmodlonym pacierzem, a niekiedy śpiew buchał od ołtarza,
 84     4, 38|       cichości świata...~Że tylko niekiedy co tam ktoś grzbiet prostował,
 85     4, 38|          leciały pobok, szczerząc niekiedy kły i odszczekując lipeckim,
 86     4, 38|         jeno łyżki skrzybotały, a niekiedy kajś pod strzechą zaświegotała
 87     4, 38|           zwiew pociągał z pól, a niekiedy zaszemrały liście i ptak
 88     4, 39|  osypywali ziemniaki, zrywała się niekiedy piosneczka i szła z wiatrem
 89     4, 40|        gwiazdy zaglądały w okna i niekiedy poszumiały drzewa, gdyż
 90     4, 40|        prochy zmiatała, więc jeno niekiedy rwało się jej z piersi jakieś
 91     4, 40|         tak surowo, że choć tylko niekiedy rzucił jakie słowo, a Pietrkowi
 92     4, 40|    światełka chałup, staw mruczał niekiedy jakby wzdychając, a wszędy
 93     4, 41|        słonecznej ulewie, że jeno niekiedy zaruchały się cichuśko zielone
 94     4, 41|          Dziesięć roków - szeptał niekiedy, drętwiejąc w strachu:~Mrok
 95     4, 41|     chałupie, indziej w obórce, a niekiedy i prosto pode płotem. Cóż
 96     4, 42|           się zapamiętał w pracy, niekiedy jeno prostował grzbiet,
 97     4, 42|           obory, jak u Borynów!~A niekiedy nabierając oddechu ogarniał
 98     4, 42|          a jeno później zaglądała niekiedy do weselników, bo Mateusz
 99     4, 43|        słyszała jak przez sen, że niekiedy ktosik z domowych zaglądał
100     4, 43|           różne sposoby, aby choć niekiedy posłyszeć jakie słowa o
101     4, 43| przyjeżdża, przyjeżdża - szeptała niekiedy, porywając się nagle jak
102     4, 43|       jeszcze po jednej stronie i niekiedy szły stamtąd ściszone odgłosy
103     4, 43|           mróz przechodził kości; niekiedy nagrzany leciuśki powiew
104     4, 43|         na wszystko, szepcąc jeno niekiedy niby te gorące słowa nieskończonego
105     4, 44|          wielkiej cichości, tylko niekiedy co tam ktoś westchnął, podrapał
106     4, 45|          tak doskwierało, że jeno niekiedy co ta ktoś wyjrzał za nimi
107     4, 45|         nich, szczękały statki, a niekiedy długi, wesoły śmiech dochodził.~-
108     4, 45|      spieczonych ugorów pociągało niekiedy jakby z wywartego pieca.~
109     4, 45|     bezwolnie, a zaglądał do nich niekiedy na krótką chwilę i odchodził
110     4, 45|        upalnej cichości sypał się niekiedy chrzęst obwisłych kłosów,
111     4, 48|      dróżkę i spacerował trącając niekiedy głową w obwisłe, ciężkie
112     4, 48|         buchały kiej płomienie, a niekiedy przez długie chwile wrzały
113     4, 48|           ni jednego słowa, tylko niekiedy krzyżowały się ich spojrzenia
114     4, 49|        był srogi piasek, że tylko niekiedy co tam któraś zawziętsza
115     4, 49|           twarzy posiniaczonej, a niekiedy wzniesła się pierś niby
116     4, 49|     potoki oślepiającej jasności.~Niekiedy sypał rzadki grad trzeszcząc
117     4, 49|     dzwonienie na Anioł Pański, a niekiedy dochodziły turkoty wozów,