Tom, Rozdzial

2001     2, 22|           razem sporo babiego narodu i z czym która miała: to z wełną
2002     2, 22|               i z czym która miała: to z wełną do oprzędu, to ze
2003     2, 22|                oprzędu, to ze lnem, to z pakułami, a niektóre z szyciem
2004     2, 22|              to z pakułami, a niektóre z szyciem albo z tą przygarścią
2005     2, 22|                niektóre z szyciem albo z tą przygarścią pierza do
2006     2, 22|          zarówno była rada witając się z każdą cicho, że to słabowała
2007     2, 22|         Nadeszła później nieco Jagusia z Józką i Nastką, a z nimi
2008     2, 22|            Jagusia z Józką i Nastką, a z nimi jeszcze parę dziewczyn,
2009     2, 22|          ckniło się chodzić spać razem z kurami, gdyż i tak do świtania
2010     2, 22|              ze sto pięćdziesiąt roków z okładem, w ziemię też już
2011     2, 22|                zwalił.~Gwar się czynił z wolna, bo cicho jeszcze
2012     2, 22|               zęby i prześmiewając się z dziewczynami, że co trochę
2013     2, 22|           jadał, Mateusz zaś witał się z niektórymi, nie patrząc
2014     2, 22|                pół żywe przywlekły się z lasu, a pono Hanka z Bylicą
2015     2, 22|               się z lasu, a pono Hanka z Bylicą jeszcze nie powróciła -
2016     2, 22|                że sołtysowa sklęła się z wójtową, i żeby nie ludzie,
2017     2, 22| rozczerwieniona, boć wiadomym było, że z Mateuszem dobrze się znała.~-
2018     2, 22|                powiem, niech jeno twój z wojska powróci!~- Wara wam
2019     2, 22|               uspokoić mamrocząc cosik z cicha.~- Byli już z niedźwiedziem? -
2020     2, 22|              cosik z cicha.~- Byli już z niedźwiedziem? - zagadnął
2021     2, 22|                w kożuch do góry wełną, z czapą wysoką, przysmolony
2022     2, 22|      przybranego całkiem w grochowiny, z kożuszanym łbem, z ruchającymi
2023     2, 22|         grochowiny, z kożuszanym łbem, z ruchającymi się uszami z
2024     2, 22|               z ruchającymi się uszami z papieru i z ozorem czerwonym,
2025     2, 22|     ruchającymi się uszami z papieru i z ozorem czerwonym, może na
2026     2, 22|   przygrywający i cała hurma chłopaków z kijami, bijąc nimi w podłogę
2027     2, 22|                w podłogę i pokrzykując z całej mocy.~Niedźwiednik
2028     2, 22|        wykrzykiwać:~- Niedźwiedniki my z kraju dalekiego, zza morza
2029     2, 22|       dalekiego, zza morza szerokiego, z lasu wielgachnego! gdzie
2030     2, 22|         dzieuchy piękne, tośmy przyśli z kraju dalekiego, zza dunaju
2031     2, 22|             rzekome niedźwiedniki wraz z chłopakami tak dokazywali,
2032     2, 22|      pogwarzali wesoło, dziewczyny zaś z Józką na czele, jako najśmielszą,
2033     2, 22|      pochylonych krzy, i zaczął prawić z wolna i niegłośno.~Cichość
2034     2, 22|             nie do wiary, że wrzeciona z rąk leciały, a dusze się
2035     2, 22|               oczy gorzały, łzy ciekły z nieopowiedzianej lubości
2036     2, 22|              serca dziw nie wyskoczyły z piersi z utęsknienia i podziwu.~
2037     2, 22|                nie wyskoczyły z piersi z utęsknienia i podziwu.~A
2038     2, 22|             potem, by już być za jedno z chłopami, to się ożenił
2039     2, 22|                chłopami, to się ożenił z gospodarską córką spod Krakowa,
2040     2, 22|               było jej na imię, dzieci z nią miał, na zamek powiódł
2041     2, 22|                widział jako ten święty z obrazów zeszły, boć i był
2042     2, 22|              podobien ze siwego włosa, z długiej białej brody i z
2043     2, 22|               z długiej białej brody i z tych oczów bladych, zapatrzonych
2044     2, 22|                  I to sam król tak żył z chłopami? - zapytał Kłąb
2045     2, 22|             się one gadki jako te nici z kądzieli, jako ta miesięczna
2046     2, 22|        przebijać osikowymi kołkami, by z ludzi krwi nie wypijały,
2047     2, 22|             podnosiły, serca zamierały z trwogi, zimny dreszcz przenikał
2048     2, 22|           chłop srodze; bo obaczył, że z nim dobrością nie poradzi,
2049     2, 22|          schylił się, by mu pęta zdjąć z kulasów, trzasnął go zadnimi
2050     2, 22|          odpowiedziały mu jakieś konie z dala, powlókł się za głosem
2051     2, 22|             cały ze śrebła, szyby miał z drogich kamieni, a strzechę
2052     2, 22|              kamieni, a strzechę kieby z nieba nabitego gwiazdami,
2053     2, 22|            nawet pracować ciężko niźli z głodu marnie ginąć... Przestojał
2054     2, 22|           skwarze dzień cały, bo nikto z uzdą do niego nie wyszedł,
2055     2, 22|               i zarżał, by go przyjęli z powrotem, ale na to wyleciała
2056     2, 22|              ale na to wyleciała wdowa z dziećmi, a poznawszy go,
2057     2, 22|               wielkiej nędzy żyła wraz z dziećmi.~Nawrócił do borów,
2058     2, 22|             roli, wdowa nim orała wraz z krową i dziećmi.~- Poorzą
2059     2, 22|            rolim przykupiła, to ci już z serca odpuszczam.~I zaraz
2060     2, 22|                strwożeni, gdzie upiory z chichotem przelatywały,
2061     2, 22|              jęczą wisielce, a strzygi z nietoperzowymi skrzydłami
2062     2, 22|       rzeczywistością- umierali prawie z zachwytów zmartwychwstając
2063     2, 22|               mogła wszystko powycinać z papieru. Dali też jej jakieś
2064     2, 22|             tak prędko, że tylko jedna z dziewczyn krzyknęła zalękła,
2065     2, 22|        nasłuchując, a bojąc ruszyć się z miejsca, opadli nagłą trwogą.~-
2066     2, 22|       przezwisko Jastrząb, osiadły był z dawna, rodowy i bogacz,
2067     2, 22|             cała wieś odprowadzała ich z płaczem i lamentem aż pod
2068     2, 22|               do niewoli, o czym nawet z cicha jeszcze dziady i wędrowce
2069     2, 22|                 zbiedzony, zmarnowany, z kosturem jeno kiej dziad...~
2070     2, 22|               ma, płotów nawet nie ma, z lewentarza ni śladu... a
2071     2, 22|               lewentarza ni śladu... a z chałupy ino zręby spalone...
2072     2, 22|                schorowana wywlekła się z barłogu na jego spotkanie
2073     2, 22|             żywota zaprzedali, a żaden z nich się nie turbuje ni
2074     2, 22|               pod lasem zrąbał, obrazy z domu powyrzucał i do figury
2075     2, 22|         bogactwa rosły niepomiernie, a z nimi także znaczenie, iż
2076     2, 22|          wiejna, że wicher zerwał dach z chałupy i powyrywał wszystkie
2077     2, 22|              koło węgłów, a cisnąć się z widłami do środka, bo Jastrząb
2078     2, 22|               a okna, ale już ustawała z wielkiej turbacji, by nie
2079     2, 22|               Sakramentów i pojednania z Bogiem; to chociaż zakazywał,
2080     2, 22|                dworu.~Zapłakała gorzko z frasunku, przyklękła przed
2081     2, 22|            prośby...~I schodzi do niej z ołtarza, jak stała, w koronie
2082     2, 22|            modrym, zasianym gwiazdami, z różańcem u pasa... jaśniejąca
2083     2, 22|               dalej, pił i baraszkował z panami.~Matka Boża jeno
2084     2, 22|           żywcem, nim ksiądz nadjedzie z Panem Jezusem; tyle że broniła
2085     2, 22|               nim przebierać i ciągnąć z cicha tą nutą rzewliwą a
2086     2, 22|              obronę". Przywtarzali jej z cicha.~A potem zaś z wolna
2087     2, 22|               jej z cicha.~A potem zaś z wolna zaczęli pogadywać
2088     2, 22|               na baranie ogonem kiwa."~Z trudem się domyślili, iż
2089     2, 23|      błyskawice, a usta spadały na się z piorunową mocą i z takim
2090     2, 23|              na się z piorunową mocą i z takim głodnym, pożerającym
2091     2, 23|               ogniem, że zataczali się z upojenia, tchu brakowało,
2092     2, 23|               oczyma, zrywali się wnet z miejsca i znowu biegli,
2093     2, 23|         głębiej... aż wszystko zginęło z oczu, i świat cały, i sama
2094     2, 23|               marzeń, że płynęli jakby z korowodem tych dziwów, wywołanych
2095     2, 23|             niebie błądziły, wyrastały z każdym spojrzeniem oczu,
2096     2, 23|          przytajali oddechy, zamierali z trwogi i przywarci do siebie,
2097     2, 23|            świat na śmierć! - szepnęła z mocą, tuląc się do niego
2098     2, 23|      Najmilejsza moja!...~- Siedziałeś z tyłu, czułam, ale bojałam
2099     2, 23|            Jezus! o małom nie krzykała z kuntentności!...~- Miarkowałem,
2100     2, 23|             świat cały zdał się utkany z mgieł, drgającej wszędy
2101     2, 23|      zatopionych w nocy albo od chmur, z tych dzikich rozpadlin,
2102     2, 23|                tych dzikich rozpadlin, z których raz po raz wyfruwały
2103     2, 23|                przerażających; czasami z nagła spod zwałów ciemnicy
2104     2, 23|                cichego nieba.~To znowu z pól czy od chałup, z nieba
2105     2, 23|             znowu z pól czy od chałup, z nieba czy z zatopionych
2106     2, 23|             czy od chałup, z nieba czy z zatopionych dali, nie wiada
2107     2, 23|               mgnienie, przewalała się z serca do serca potokiem
2108     2, 23|           pazurami, jakby chcąc wyrwać z siebie wnętrzności i skąpać
2109     2, 23|            wszystko, oszaleli, wyzbyci z pamięci stopieni z sobą
2110     2, 23|             wyzbyci z pamięci stopieni z sobą jako dwie żagwie płonące,
2111     2, 23|               rwały się im gdziesik aż z samych trzewiów, tylko szepty
2112     2, 23|              dygot żądzy że zwarli się z dzikim skowytem i padli...
2113     2, 23|        wszystek zakołował i runął wraz z nimi w ogniste przepaście...~ ~. . . . . . . . . . . .~ ~-
2114     2, 23|                się przez zwały świata, z krańców ziemi płyną, niebami
2115     2, 23|               dnie, aż się odnaleźli i z jednakim, niezmożonym krzykiem
2116     2, 23|               obok nich, że odskoczyli z przerażeniem.~Parzą się
2117     2, 23|               do kamionki w milczeniu. Z rozbielonej śniegowymi brzaskami
2118     2, 23|                 serca tętniały w jedno z tą ziemią świętą, a spojrzenia
2119     2, 23|            rzadkie, ważne wytryskiwały z samego rdzenia duszy, niby
2120     2, 23|         radości istnienia...~To milkli z nagła i przystawali zapadając
2121     2, 23|                 Ale wnet podnosili się z oniemień, radość buchała
2122     2, 23|               płynęła rwiącym potokiem z serc wezbranych i biła we
2123     2, 23|            siebie, a łzy skapywały jej z oczu jak ta rosa z kwiatów;
2124     2, 23|       skapywały jej z oczu jak ta rosa z kwiatów; obcierał je dłonią,
2125     2, 23|               nieba bym się uwiesiła i z tymi chmurami poniesła we
2126     2, 23|          bliżej i przeszły; ale gdzieś z boku, jakby na tej samej
2127     2, 23|         trwożnie co chwila, przystając z zapartym tchem i nasłuchując,
2128     2, 23|           straszny kiej trup, czatował z widłami w ręku.~ ~. . . . . . . . . . .~
2129     2, 23|            zapełniał jamę, porwali się z krzykiem, bijąc się o ściany,
2130     2, 23|            wparł się całą mocą i razem z nią padł na ziemię, ale
2131     2, 23|                 Gore! gore! - i biegał z widłami dookoła brogu że
2132     2, 23|            ogień objął już cały bróg i z szumem miotając się, sycząc,
2133     2, 24|               chyla tyla i ludzie oczy z pomroki nocnej przetarli,
2134     2, 24|              pogorzelisku przeredzając z cicha o wczorajszym, a strzygąc
2135     2, 24|               jeno dwa słupy sterczały z pogorzeli, opalone kiej
2136     2, 24|              Śnieg padał bez przerwy i z wolna pokrywał wszystko
2137     2, 24|         przytajonych żarów. a niekiedy z porozwalanych kup siana
2138     2, 24|            wnet rzucali się nań chłopi z osękami, dusili trepami,
2139     2, 24|          zebrały i zęby będą szczerzyć z cudzego nieszczęścia! -
2140     2, 24|              nikt się nawet nie ruszył z miejsca, baby zaś jęły sobie
2141     2, 24|                że cała wieś nie poszła z dymem! - szepnęła Sochowa.~-
2142     2, 24|             Pono to niedźwiedniki szły z karzmy i pierwsze zobaczyły.~-
2143     2, 24|         najlepsze, a tu Łuka, co latał z niedźwiednikami, bębni w
2144     2, 24|              może, bo ociec i w złości z sobą żyli.~- Sądów to sprawa,
2145     2, 24|               tej chwili, to ani chybi z pięściami rzuciłyby się
2146     2, 24|             powstawali na Antka; gniew z wolna ogarniał wszystkie
2147     2, 24|              podpaleniem, że stary już z dawna wiedział o tym i całymi
2148     2, 24|               to nie zmawiał się wciąż z parobkami, nie buntował
2149     2, 24|                złego, wiem ci ja nawet z którymi, wiem, patrzę nawet
2150     2, 24|           wrzeszczał groźnie. - Zaraza z takiego na całą wieś płynie,
2151     2, 24|              dość obrazy boskiej, żeby z rodzoną macochą... a tu
2152     2, 24|            Zmiarkował to Rocho stojący z Kłębem na uboczy i rzekł:~-
2153     2, 24|               wczoraj jeszcze piliście z nim w karczmie.~- Wróg mi
2154     2, 24|              chcieli bieżyć, wywlec go z chałupy i tak sprać, bych
2155     2, 24|           porwani przez pęd szli razem z innymi, nikt ani słuchał,
2156     2, 24|         wszystka, wzięły wtór za nią i z krzykiem nieludzkim, rozczapierzone,
2157     2, 24|             pięściami, przepychali się z mocą, że jeno oczy błyszczały
2158     2, 24|             idący jęli wołać:~- Ksiądz z Panem Jezusem idzie! ksiądz!~
2159     2, 24|          bowiem nadchodził od kościoła z Panem Jezusem; Jambroży
2160     2, 24|                Jezusem; Jambroży szedł z zapaloną latarnią na przedzie
2161     2, 24|         tumanie, gdy zaczęli powstawać z klęczek.~- Do Filipki idzie,
2162     2, 24|             Wzywali go też i do Bartka z tartaka...~- Zachorzał to?~-
2163     2, 24|         przygnietło, że pewnie już nic z chłopa nie będzie... - szeptano
2164     2, 24|               to stado owiec, kiedy je z nagła pies obgoni, gniew
2165     2, 24|               sobie, jakby przecknięci z głębokiego snu, przestępowali
2166     2, 24|          głębokiego snu, przestępowali z nogi na nogę, drapali się
2167     2, 24|                chyłkiem przebierał się z gromady, która kiej ta woda
2168     2, 24|       rozlewała się po drodze i ginęła z wolna rozciekając się po
2169     2, 24|             ulżyć złości, skłóciła się z Rochem, któren jej słowa
2170     2, 24|                śpi, jedna tylko Józka, z zapuchłymi od płaczów oczami,
2171     2, 24|           chałupę na naród i kryła się z nawrotem, że sama Jagustynka
2172     2, 24|       pociągnęli do świadczenia.~Drogi z nagła opustoszały prawie
2173     2, 24|              często ktoś się przemykał z chałupy do chałupy, baby
2174     2, 24|                do chałupy, baby latały z ozorami, nowiny krążyły
2175     2, 24|              nowiny krążyły kiej wrony z komina do komina, a w oknach
2176     2, 24|                zniecierpliwienie rosło z godziny na godzinę, a nie
2177     2, 24|           strażników pobił, wyrwał się z więzów i w cały świat poszedł,
2178     2, 24|               karczmy po gorzałkę i że z komina Borynowego sielnie
2179     2, 24|                się kurzyło, miarkowali z tego, co jakąś warzę la
2180     2, 24|              przejechała wójtowa bryka z pisarzem i strażnikami,
2181     2, 24|         niepodobne do wiary...~Noc się z wolna zrobiła ciemna i dość
2182     2, 24|           żaden sposób znaleźć wyjścia z męczącej zagadki... We wszystkich
2183     2, 24|              nie dowiedział, tyle jeno z tych deliberacji wyszło,
2184     2, 24|             nikto nie wiedział, co się z Jagną dzieje, bo stara odpędzała
2185     2, 24|               Kłębowa i Sikorowa zaraz z wieczora poszły do niej
2186     2, 24|                wieczora poszły do niej z dobrym słowem wziąwszy coś
2187     2, 24|             przykazał, bez szemrania i z cierpliwością.~Juścić, że
2188     2, 24|            frasunki, jakie dzień każdy z osobna przynosi.~Przyszedł
2189     2, 24|               nie rozbłyskało - śniegi z wolna topniały albo podmiękłe,
2190     2, 24|            przyogarniano nieco izby, a z każdego prawie domu ktosik
2191     2, 24|          objęła świat, bo deszcz jakoś z północka ustał, a oni jeszcze
2192     2, 24|               na przypiecku postękując z cicha.~Antka też jakby nie
2193     2, 24|               tak zapiekłą miała duszę z żałości i jakby na kamień
2194     2, 24|               zgoła inna podniesła się z tej martwicy, twarz miała
2195     2, 24|           przystygłą, że jakoby ją kto z drzewa wyrzezał, jeno oczy
2196     2, 24|                 opadła przy tym do cna z ciała, że szmaty wisiały
2197     2, 24|            zadusiła w całunkach i wraz z nimi buchnęła długim, słodkim
2198     2, 24|               przewiedzieć, co się tam z Boryną dzieje... boć dobrze
2199     2, 24|          rozdeptane, gasiła je w sobie z rozmysłem, siłą przypominków
2200     2, 24|          mroźne a tak rzeźwe, iż człek z lubością nim dychał. Poweselał
2201     2, 24|               chciała ostać sam na sam z duszą własną i Bogiem, przyklękła
2202     2, 24|               całego narodu kajała się z win wszelkich, bo juści,
2203     2, 24|          przepalał żar próśb i błagań, z duszy jakby raną otwartą
2204     2, 24|              skrusze, a często gęsto i z płakaniem przystępował do
2205     2, 24|              pod popiół, którym ksiądz z głośną modlitwą pokutną
2206     2, 24|              już całkiem w pomoc Bożą.~Z podniesioną głową odpowiadała
2207     2, 24|                ten pies zawsze krążyła z dala i żałośnie, ogarniała
2208     2, 24|                a tak pamiętliwe, jakby z jej serca wyrosło, z jej
2209     2, 24|             jakby z jej serca wyrosło, z jej krwi było. Roześmiała
2210     2, 24|             ganek, Łapa się doń rzucił z takim skowytem radosnym,
2211     2, 24|               do izby, do nóg mu padła z płaczem, wzruszona jego
2212     2, 24|               przypomnieniami bijącymi z każdego kąta tej chałupy
2213     2, 24|              Józka~ci krzywą nie jest. Z tym i poszła rozmyślając
2214     2, 24|             dnia przychodzą i do zgody z Jagną naglą starego, że
2215     2, 24|     dobrodzieja gospodarz chodził wraz z Dominikową, która wczoraj
2216     2, 24|             zeszłam na dziadówkę, to i z litości ludzkiej żyć muszę.~
2217     2, 24|             mnie opatrzył, tom wzięła, z głodu mrzeć nie będę ni
2218     2, 24|                chwycił czapkę i uciekł z chałupy.~Długo nie mógł
2219     2, 24|        ostatnią jałówkę i przepijał ją z kompanami ,bo stowarzyszył
2220     2, 24|         kompanami ,bo stowarzyszył się z najgorszymi we wsi, przystali
2221     2, 24|                na darmo, próżno i Kłąb z czystego przyjacielstwa
2222     2, 24|               jakieś zatracenie, kieby z tego pagórka spadzistego,
2223     2, 24|         mocniej, a że przy tym i kowal z cicha podjudzał, to z wolna
2224     2, 24|            kowal z cicha podjudzał, to z wolna odstręczali się nawet
2225     2, 24|                przyjaciele, omijali go z dala, pierwsi głośno powstając
2226     2, 24|              jakby na złość wszystkim, z Jagną nie zaprzestał, kochanie
2227     2, 24|            Antkowej pomocy przy ożenku z Nastką.~Jaguś wychodziła
2228     2, 24|                o zmierzchu widział się z nią i ani słówkiem nie wspomniała!~-
2229     2, 24|             twarzy stanęło mu w oczach z taką mocą, że cofnął się
2230     2, 24|              strwożony, zadygotał cały z przerażenia, nie mógł się
2231     2, 24|      strachliwie, chyłkiem poniósł się z nawrotem.~Nie mógł potem
2232     2, 24|              czego się ulęknął, co się z nim stało, zupełnie jak
2233     2, 24|                następnych nie mógł się z nią zobaczyć, choć całe
2234     2, 24|               ubrany w komżę, siedział z boku ołtarza z książką w
2235     2, 24|                siedział z boku ołtarza z książką w ręku i raz w raz
2236     2, 24|               głosy, ścichały organy i z chóru, jakoby gdziesik spod
2237     2, 24|                zaś nic nie słyszał, bo z wolna zapomniał, po co przyszedł
2238     2, 24|            otworzył oczy, spotykał się z oczami księdza; któren nań
2239     2, 24|            wyższy był nad drugie i już z dala widny, a tak świdrował,
2240     2, 24|       zapominał o wszystkim; przecknął z nagła:~Wisi na krzyżu Pan,
2241     2, 24|             zahuczał kościół, że jakby z jednej, niepojętej jakiejś
2242     2, 24|            zatrzęsły, naród porwał się z klęczek, zakłębił i rozgrzmiał
2243     2, 24|              te słowa leciały na niego z hukiem, jakby cały kościół
2244     2, 24|         wyjścia, ludzie mu się usuwali z drogi, że kieby ulicą z
2245     2, 24|                z drogi, że kieby ulicą z nagła uczynioną przechodził,
2246     2, 24|             prędko, by nie paść trupem z męki, by uciec z tych oczów
2247     2, 24|                trupem z męki, by uciec z tych oczów szarpiących,
2248     2, 24|        wietrzna, topole przyginały się z szumem, że niekiedy gałęź
2249     2, 24|         zapamiętałość, że ostro ruszył z powrotem do wsi.~Kościół
2250     2, 24|              dookoła stawu i spoglądał z uwagą na pręgi świateł,
2251     2, 24|                chlustały gdzieniegdzie z okien na śnieg przemiękły
2252     2, 24|                ogniem, że do pierwszej z brzega chałupy poszedł,
2253     2, 24|             jeno stara Gołębowa prosto z miejsca wywarła na niego
2254     2, 24|                jak tego psa przegoniła z chałupy. ~Ani słówkiem nie
2255     2, 24|                i pomiarkowanie, co się z nim dzieje. Powlókł się
2256     2, 24|           ruszyć się nie mógł i wyrwać z tych płotów i sadów, i świateł!
2257     2, 24|             niewytłumaczonym strachem.~Z głęboką trwogą spozierał
2258     2, 24|              dna słuchał, że od domów, z cieniów wszystkich, z pól,
2259     2, 24|           domów, z cieniów wszystkich, z pól, spod samego nieba,
2260     2, 24|               Sprawiedliwie! - szeptał z najgłębszą pokorą, pełnią
2261     2, 24|              mocą wsi potężną.~Światła z wolna gasły jedno po drugim,
2262     2, 25|              nocy, zaś niekiedy, jeśli z burych topieli wyjrzało
2263     2, 25|             utytłany, błotem ociekły i z zimna skamlący:~Matyjasiło
2264     2, 25|              można było sobie dać rady z wodą, waliła bowiem z pól,
2265     2, 25|             rady z wodą, waliła bowiem z pól, pełno jej było po rowach,
2266     2, 25|             wszelkie światłości; nawet z wieczora mało w której chałupie
2267     2, 25|            jaśniały szybki i brzęczały z cicha prześpiewywane Gorzkie
2268     2, 25|               na tartaku, paru zwoziło z lasu drzewo dla młynarza,
2269     2, 25|                przyprawę.~To juści, że z tych różnych różności rodziły
2270     2, 25|                bych na drugich wywrzeć z nawiązką to, co go na wnątrzu
2271     2, 25|             kiej wapory smrodliwe biją z tającej ziemie, to i najpierwej
2272     2, 25|           przygrzeje, bych można wyjść z pługiem; na role, to i biedy
2273     2, 25|                przed chałupami, ludzie z zadartymi głowami tęskliwie
2274     2, 25|              dzieci, wszystkie biegały z wrzaskiem po drogach, kiej
2275     2, 25|           drogi zaś widziały się jakby z topionego złota uczynione,
2276     2, 25|           domem i rad rozprawiał nawet z nieprzyjacioły.~Milknęły
2277     2, 25|            kobiety wyłaziły na przyzby z kądzielami, nawet dzieciątka
2278     2, 25|               w kołyskach na słońce, a z otwartych obór rozlegały
2279     2, 25|        bydlątek, konie rżały rwiąc się z uździenic na świat, gęsi
2280     2, 25|               świat, gęsi zaś uciekały z jaj i przekrzykiwały się
2281     2, 25|               jaj i przekrzykiwały się z gęsiorami po sadach, koguty
2282     2, 25|               po drogach ganiając wraz z dziećmi po błocie.~Naród
2283     2, 25|          pierwszą przylaszczkę i latał z nią po chałupach, że oglądali
2284     2, 25|           oglądali ów blady kwiatuszek z podziwem głębokim, bych
2285     2, 25|         zwiesna się zaczyna, jako wnet z pługami ruszą na pola, więc
2286     2, 25|            pługami ruszą na pola, więc z trwogą tym większą spoglądano
2287     2, 25|            spoglądano na chmurzące się z nagła niebo, a ze smutkiem
2288     2, 25|               deszcz począł mżyć!... A z wieczora mokry śnieg tak
2289     2, 25|         narastały kiej te wody płynące z morza wielgachnego, że ani
2290     2, 25|              że płakać się ano chciało z tęskności niezmożonej, nikto
2291     2, 25|                głuchy wiatr i bił wraz z deszczem w poczerniałe chałupy.~
2292     2, 25|           cicho od ludzi, tylko wiater z szumem przemiatał po błocie,
2293     2, 25|             znowu staw barował się ano z pękającymi lodami, bo raz
2294     2, 25|             rozlegał i grochot, i wody z krzykiem wychlustywały na
2295     2, 25|               pod trepami, tak biegali z tą wieścią po chałupach,
2296     2, 25|              po chałupach, przystawali z nią po drogach, schodzili
2297     2, 25|               Długo ich widać nie było z powrotem, nie było chałupy,
2298     2, 25|                 nie było chałupy, żeby z niej ktosik nie wypatrywał
2299     2, 25|              co ino mogła, biegała ano z pyskiem kaj jeno chcieli
2300     2, 25|                oczy sprawdziła, że już z dobre pół włóki chłopskiego
2301     2, 25|           powołując się na Jagustynkę, z którą się była sielnie stowarzyszyła
2302     2, 25|            różnych po chałupach poszła z nimi do Borynów.~Właśnie
2303     2, 25|               w izbie czeladnej, Józka z Witkiem obierali ziemniaki,
2304     2, 25|           wszystko opowiadać pilnie, a z dobrą przykładką.~Nie ozwał
2305     2, 25|             ano od dnia pogodzenia się z żoną, na co tak rychło się
2306     2, 25|        wiedział o jej schodzeniach się z Antkiem. Nie pilnował jej
2307     2, 25|             jensi jeszcze przebąkiwali z cicha, że pewnie zapis Jagusi
2308     2, 25|             radził, ale ona i tej pary z gęby nie puściła przed nikim,
2309     2, 25|              już prawie nie wychodziły z chałupy, że nieraz i sypiały
2310     2, 25|              że nieraz i sypiały razem z dziadkiem, tak je bowiem
2311     2, 25|             piekło, co dnia się bijają z chłopami i co dnia razem
2312     2, 25|            obcy i głuchy, że zamierała z bojaźni jako ten ptaszek,
2313     2, 25|           wsadzą.~To i nie dziwota, że z tego wszystkiego garnęła
2314     2, 25|             biegała na każde zawołanie z bijącym sercem a radością,
2315     2, 25|            radością, a jeno szła jakby z musu niewolenia, a i bez
2316     2, 25|                strasznym kiej ten zbój z lasów; jakże, sam ksiądz
2317     2, 25|        słuchając jego głosu, zamierała z przerażenia, bo widziało
2318     2, 25|              ramionach, jakby piorunem z nagła rażona, pozwalała
2319     2, 25|               jej nie padała mu do nóg z onej uciechy niepowściągliwej,
2320     2, 25|              co to aż do proga śmierci z lubością wiedzie, ni razu
2321     2, 25|        podwórze, robiła od niechcenia, z przykazu jeno, spoglądając
2322     2, 25|               był.~- Dyć czekam na cię z godzinę - szepnął z wymówką.~-
2323     2, 25|                cię z godzinę - szepnął z wymówką.~- Mogłeś nie czekać,
2324     2, 25|              wiatr pociągał od lasów i z szumem bił w sady.~Przygarnął
2325     2, 25|         Gorzałka jedzie od ciebie kiej z kufy! - szepnęła odchylając
2326     2, 25|                szepnęła odchylając się z obrzydzeniem:~- Bom pił,
2327     2, 25|               oddała całunki, to jakby z musu, i jeśli odrzekła to
2328     2, 25|                go zapiekło, aż szepnął z wyrzutem bojaźliwym:~- Przódzi
2329     2, 25|            serce, aż się zatrząsł cały z bólu, i złość, pełna wyrzutów
2330     2, 25|              ksiądz wypomniał i wygnał z kościoła kiej zbója, za
2331     2, 25|         porwała, że rzucił się do niej z pięściami, ale opamiętał
2332     2, 25|               mój, Jantoś! - krzyknęła z mocą zrozumiawszy z nagła,
2333     2, 25|          krzyknęła z mocą zrozumiawszy z nagła, co się stało, ale
2334     2, 25|           nawrócił, rzuciła się za nim z rozpaczą, zabiegła drogę
2335     2, 25|            słowa poleciał, a ona padła z płaczem okropnym, jakby
2336     2, 25|  niesprawiedliwość; iż serce rozpękało z bólu, dusiła się w sobie
2337     2, 25|         powróci, i tu miłowanie dawne, z nagła zmartwychwstałe, zwaliły
2338     2, 25|                  Na ganku zetknęła się z Kłębiakiem, któren jeno
2339     2, 25|               tak biegali po chałupach z nowiną.~Juści, rzecz była
2340     2, 25|                że cala wieś przycichła z nagła, jak kieby piorun
2341     2, 25|              Jakoż przeszedł Winciorek z kulawym Grzelą; przeszedł
2342     2, 25|                 przeszedł Caban Michał z Frankiem Bylicą, stryjecznym
2343     2, 25|       przeszedł Socha; przeszedł Walek z krzywą gębą, Wachnik Józek,
2344     2, 25|              którym się palił ogień, a z boku stojał Kłąb, cosik
2345     2, 25|                zaś rosła w czekających z minuty na minutę, aż w końcu
2346     2, 25|                jako gotowi się jeszcze z dworem pogodzić, a resztę
2347     2, 25|               był tak rozsierdził wraz z komornikami i drugą biedotą,
2348     2, 25|           gasił, ale musiał otworzyć i z trwogą patrzył na walącą
2349     2, 25|            kupili się gęsto poredzając z cicha i wyczekując, kto
2350     2, 25|              cicha i wyczekując, kto i z czym pierwszy wystąpi...~
2351     2, 25|                środek skoczył i ostro, z miejsca zaczął pomstować
2352     2, 25|              bitkowy szał ogarniał, to z całej mocy krzyczał na końcu:~-
2353     2, 25|           srogo, a że radzili głośno i z gorącością niemałą, to niejednemu
2354     2, 25|              podpili, przestygli mocno z zawziętości i zaczęli się
2355     2, 25|              zawziętości i zaczęli się z wolna rozchodzić nic nie
2356     2, 25|        postanowiwszy.~Mateusz zaś wraz z Kobusem i Antkiem, któren
2357     2, 25|           jeszcze gospodarzy, wspólnie z nimi uradzili coś na jutro
2358     2, 25|                szronu, ale jakoś zaraz z północka gwiazdy się skryły,
2359     2, 25|           żałośnie, aż serca truchlały z trwogi, przerażających przeczuć
2360     2, 25|              mu bronił Jambroży wespół z organistą, sklął ich, chciał
2361     2, 25|                nawet bić i swoje robił z całej mocy.~Dzwon zaś bił
2362     2, 25|         karczmę, gdzie już stojał Kłąb z niektórymi gospodarzami.~
2363     2, 25|              wsi.~- Na las! Kto ino ma z czym, kosę, to z kosą, cepy,
2364     2, 25|                ino ma z czym, kosę, to z kosą, cepy, kłonice, siekiery,
2365     2, 25|                wrzawa.~Ale przycichało z wolna, bo zawziętość przejmowała
2366     2, 25|              zasłuchany w głosy, jakie z niego idą, i w te bełkoty
2367     2, 25|             las nasz tnie, dwór nikomu z naszych roboty nie dawał,
2368     2, 25|               się zakołysał, rozpękł i z krzykiem każden w dyrdy
2369     2, 25|           czekał Boryna w saniach wraz z Płoszką, Kłębem i co pierwszymi.~
2370     2, 25|         ciągnęły Płoszki, ilu ich było z trzech chałup, ze Stachem
2371     2, 25|                i w trwożnym milczeniu, z tłumionym krzykiem rozpaczy
2372     2, 25|         rozwiedli się w szeroką ławę i z wolna, w milczeniu wpierali
2373     2, 25|            drzewo się jakieś chwiało i z nagła, kiej ten ptak zdradnie
2374     2, 25|               swoich, biło gałęziami i z jękiem śmiertelnym padało
2375     2, 25|                jakich padało!~Las marł z jękiem, drzewa padały ciężko
2376     2, 25|          czasem stado wron przeciągało z krakaniem nad tym polem
2377     2, 25|                zwierz jaki wysuwał się z gęstwiny, stawał na skraju
2378     2, 25|         padających, a dojrzawszy ludzi z bekiem uciekał.~A chłopi
2379     2, 25|                lecieli drudzy, kto był z kijem, kto znów groźnie
2380     2, 25|               migotał, a inszy jeszcze z prostą gałęzią, a jak kobiety,
2381     2, 25|               a jak kobiety, to prosto z pazurami i wrzaskiem, a
2382     2, 25|             las się rozległo:~- Ludzie z Modlicy! ludzie z Rzepek
2383     2, 25|               Ludzie z Modlicy! ludzie z Rzepek i skąd to jeszcze
2384     2, 25|           Zabierzta, co wasze, i idźta z Bogiem, rąbać wzbraniamy,
2385     2, 25|                któren by nie usłuchał, z całym narodem miał będzie
2386     2, 25|             zbierać i kupić się do się z pomrukiem gniewnym, a zwłaszcza
2387     2, 25|                w kłótniach sąsiedzkich z Lipczakami, to wyklinali
2388     2, 25|             poukładane sążnie, a baby, z Kozłową na przedzie, dojrzawszy
2389     2, 25|        przedzie, dojrzawszy budy zbite z desek na kraju poręby pognały
2390     2, 25|             kilkanaście koni wypadłych z lasu jechało im na karkach...~
2391     2, 25|                na porębę ostro i zaraz z miejsca dopadłszy kobiet
2392     2, 25|           cepach, widły przy widłach i z krzykiem ogromnym runęli
2393     2, 25|          smagane cepami stawały dęba i z kwikiem nawracały ponosząc,
2394     2, 25|             wszystkich stron i wyrwało z konia, że kiej ten kierz,
2395     2, 25|            Skłębiło się wtedy wszystko z nagła, jak kiedy wicher
2396     2, 25|                 kromie pięści walących z wściekłością, a czasem jakiś
2397     2, 25|             czasem jakiś wydzierał się z kupy i uciekał kiej oszalały,
2398     2, 25|          oszalały, ale nawracał wnet i z nowym krzykiem, z nową wściekłością
2399     2, 25|               wnet i z nowym krzykiem, z nową wściekłością rzucał
2400     2, 25|               bo dworscy pozeskakiwali z koni, nie ustępując ani
2401     2, 25|            zadzierzysty i swoje sprawy z Lipcami mający, to pierwszy
2402     2, 25|       nieprzytomny. Skoczył doń któryś z Wachników i trzasnął go
2403     2, 25|               że jeno ozwarł ramiona i z tym słowem "Jezus!" rymnął
2404     2, 25|                całej wodził się za łby z Rzepczakami, ale nim się
2405     2, 25|              się doń dobrał, opadły go z wrzaskiem baby, przechwyciły
2406     2, 25|       przygiąwszy do ziemi wodziły się z nim - jako te kundle, kiej
2407     2, 25|             ułapił, dusił i taczał się z nim po śniegu, a baby dopadały
2408     2, 25|                śniegu, a baby dopadały z boków i darły za kudły.~
2409     2, 25|          przeparli dworskich, paru już z nich leżało pokrwawionych,
2410     2, 25|              nic nie baczył, jeno prał z całą wściekłością.~Porzucali
2411     2, 25|               zwarli się na moc, chłop z chłopem, pięść na pięść,
2412     2, 25|             ponosił, a zwłaszcza Kobus z Kozłową widzieli się całkiem
2413     2, 25|             ano przepierali jeszcze, a z coraz większym krzykiem
2414     2, 25|       powietrza i wnet dojrzał, co się z ojcem dzieje.~Zatoczył dookoła
2415     2, 25|              nie wiedząc zgoła, co się z nim dzieje, naraz rozległ
2416     2, 25|          Zabili!~Aż myśleli, iż mu się z nagła w głowie popsuło.~
2417     2, 25|              ucichł, przypomniał sobie z nagła wszystko i rzucił
2418     2, 25|                rzucił się do borowego. z krzykiem przerażającym i
2419     2, 25|               krzykiem przerażającym i z takim szaleństwem w oczach,
2420     2, 25|             krwią i swoją, bez czapki, z pozlepianym włosem, siny
2421     2, 25|              środkiem drogi szły sanie z poranionymi, jaki taki jęczał
2422     2, 25|            różności, a przechwalać się z przewagi i przekpiwać z
2423     2, 25|                z przewagi i przekpiwać z pokonanych, gdzieniegdzie
2424     2, 25|            poruszył ustami parę razy i z największym wysiłkiem szepnął:~-
2425     3, 26|              dzień dźwigał się leniwie z legowisk mroków i mgieł
2426     3, 26|               co rosy kapały rzęsiście z drzew pośpionych w mącie
2427     3, 26|          czerwone.~Mgły się zakolebały z nagła, wzdęły i ruchający
2428     3, 26|                już stawał i przepierał z blednącą nocą, która przywierała
2429     3, 26|          kożuchem.~Niebo się rozlewało z wolna światłościami, zniżając
2430     3, 26|         przesiąkłe rosą, wyleniały się z nocy; to stawy zamigotały
2431     3, 26|               leda pacierz wyłupie się z tych zórz rozgorzałych i
2432     3, 26|                się ździebko, przecykał z wolna, ale jeszczech się
2433     3, 26|           lasów, aż rosy potrzęsły się z drzew.~Aż z tej omdlałej
2434     3, 26|              potrzęsły się z drzew.~Aż z tej omdlałej szarości świtów,
2435     3, 26|              omdlałej szarości świtów, z tych sennych jeszcze, omroczałych
2436     3, 26|           Przenajświętszą - wystrzelił z nagła głos skowronkowy...~
2437     3, 26|     skowronkowy...~Wyrwał się gdziesik z roli, zatrzepotał skrzydłami
2438     3, 26|                jął świergotać, jako ta z czystego srebra sygnaturka,
2439     3, 26|                dalekich, wychylało się z przepaści i kieby tę ogromną,
2440     3, 26|                dnia, że wszystko jakby z nagła padło w proch przed
2441     3, 26|       światłości.~Mgły kiej wonne dymy z trybularzów biły z łąk ku
2442     3, 26|                dymy z trybularzów biły z łąk ku rozzłoconemu niebu,
2443     3, 26|      krewniaczka Kłębów.~Powracała ona z żebrów, na któren to chleb
2444     3, 26|          jeszcze w kopania, a teraz ci z nawrotem do Lipiec ciągnęła
2445     3, 26|               w łachmanach juści była, z kosturem dziadowskim w ręku,
2446     3, 26|           kosturem dziadowskim w ręku, z tobołkami na plecach, obwieszona
2447     3, 26|             wolnieć i już szła ciężko, z utrudzeniem, jeno tymi głodnymi
2448     3, 26|               do wsi wynurzających się z wolna z mgielnych topieli,
2449     3, 26|              wynurzających się z wolna z mgielnych topieli, do tych
2450     3, 26|              radością opity niesie się z krzykiem w cały świat.~-
2451     3, 26|               w słonecznym obleczeniu, z jutrzenkową i młodą gębusią,
2452     3, 26|           jutrzenkową i młodą gębusią, z warkoczami modrych wód,
2453     3, 26|              one kwietniowe poranki, a z rozpostartych rąk świętych
2454     3, 26|              ciągnęły żurawiane klucze z klangorem radosnym, a sznury
2455     3, 26|         człowiekowych, że dźwigały się z utrapień i ciemnic, poczynając
2456     3, 26|       weselnego, aże same łzy leją się z oczu, aże dusza człowiekowa
2457     3, 26|                czuła Agata kusztykając z wolna i żrąc spragnionymi
2458     3, 26|                modlitwę, ocknęła stara z nagła padając na kolana.~...
2459     3, 26|            palącą rosą, to porwała się z mocą i poszła, pilnie patrząc
2460     3, 26|           słowo modlitwy, przypomniane z nagła...~Że zaś dzień był
2461     3, 26|              chałupę mogła już dojrzeć z osobna. Młyn ano, którego
2462     3, 26|      przechylonych, piaszczyste wydmy, z rzadka porosłe jałowcami,
2463     3, 26|                jeszcze zagonów, zlazła z drogi na ścieżkę ciągnącą
2464     3, 26|              na to uwagi wpatrując się z lubością i rozczuleniem
2465     3, 26|            każden zagon, w każde pólko z osobna.~- Księże żyto, bujne,
2466     3, 26|                ździebko.~Nachyliła się z trudem, dotykając drżącymi,
2467     3, 26|                ździebeł i głaszcząc je z miłością, jakoby te włosy
2468     3, 26|           Juścić, co Michał organistów z którymś organiściakiem.
2469     3, 26|               spisie do Woli idą, kiej z tylachnymi koszykami...
2470     3, 26|          nadeszli, rada wielce zagadać z nimi coś niecoś, ale chłopcy
2471     3, 26|         Kłębowej! - odparł mocując się z biało-czerwonym ciołkiem,
2472     3, 26|                   Obejrzała się za nim z gospodarską lubością, ale
2473     3, 26|              drodze: ciołek wyrwał się z rąk, skoczył na pole i podniósłszy
2474     3, 26|               ku wsi na przełaj, a Żyd z rozwianym chałatem zabiegał
2475     3, 26|                to ci wróci... szepnęła z kuntentnością przyglądając
2476     3, 26|            każda kosteczka trzęsła się z osobna i serce tłukło się
2477     3, 26|         wszystko urządzenie na świecie z woli Bożej pochodzi, a nie
2478     3, 26|            potrzebne - gromnicę niesła z sobą, co ją ano wyprosiła
2479     3, 26|        jakiegoś umarlaka, i buteleczkę z wodą święconą miała, i nowe
2480     3, 26|                się tłumaczyła lękliwie z tych grzesznych nadziei.~
2481     3, 26|               drogą, trząsł się cały i z głuchym łoskotem pracował.~
2482     3, 26|           głuchym łoskotem pracował.~A z lewa staw świecił się ano,
2483     3, 26|    przychylonymi olchami, trzepały się z krzykiem gęsi, na drogach
2484     3, 26|        przeganiały stadami pokrzykując z uciechy.~Lipce ano siedziały
2485     3, 26|           uciechy.~Lipce ano siedziały z obu stron stawu jak przódzi,
2486     3, 26|            opłotkach.~Agata wlekła się z trudem, chyżo jeno biegając
2487     3, 26|               gęsiąt żółciuchnych kiej z wosku, które przygarniała.~
2488     3, 26|         Przeszła most, pod którym woda z hukiem przewalała się na
2489     3, 26|                 stojąca pierwsza zaraz z brzega, była zamknięta i
2490     3, 26|               krokiem, ledwie dychając z utrudzenia, a barzej i z
2491     3, 26|               z utrudzenia, a barzej i z uciechy serdecznej.~Sunęła
2492     3, 26|         musieli warzyć, bo kurzyło się z kominów, a gdzieniegdzie
2493     3, 26|               kominów, a gdzieniegdzie z wywartych okien buchały
2494     3, 26|                 żaden wóz nie turkotał z opłotków ni poskrzypiwały
2495     3, 26|         szybach; ściany jaśniały jakby z nowa pobielone; obejście
2496     3, 26|             puszczały zielone warkocze z ogniłych łbów, to zaś pod
2497     3, 26|          ścianami one lilije wyrastały z szarej ziemie bladymi kłami,
2498     3, 26|               zwiesna siała się prosto z nieba i tętniąca była w
2499     3, 26|      konfesjonale, kilkanaścioro ludzi z dalszych wsi siedziało w
2500     3, 26|           zaraz spotkała się oko w oko z Jagustynką.~- Jagata! -