Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |           raz wychylały się z niej głowy potężne i rogi krzaczaste.~
 2     1, 2 |    sprzątać ze stołu.~- Dobra żona głowy mężowej korona - dorzucił
 3     1, 2 |        głęboko, że mu to samemu do głowy nie przyszło. Boć jaka się
 4     1, 2 |       śpiesznie, bo mu uderzyło do głowy, aż się podrapał, zapiął
 5     1, 3 |            aż jej chustka spadła z głowy i dzieciak się rozkrzyczał,
 6     1, 4 |          ambonę, i wszyscy zadarli głowy i wpatrywali się w dobrodzieja,
 7     1, 4 |           ptak spłoszony spadał na głowy, a wysoko, wysoko nad procesją,
 8     1, 4 |     rozjaśniała jasne, powichrzone głowy - siedzieli dokoła stołu,
 9     1, 5 |           jak gorzałka buchnęła do głowy.~- Kupili ją la księdza
10     1, 7 |           dzieciak krew odciąga od głowy - mruknęła Jagustynka i
11     1, 8 |          tak kiej ten paw chodzi a głowy zadziera.~- Bez obrazy boskiej
12     1, 10|       kowadle, czapkę miał na tyle głowy, ręce nagie, skórzany fartuch,
13     1, 10|            wnet przychodziło mu do głowy i to, co nieraz już słyszał
14     1, 11|      Mierziło się jej wszystko, do głowy wciąż wracało powiedzenie
15     1, 11|           stary dzisiaj do niczego głowy nie miał, Józia już od rana
16     1, 12|           trzeźwiał nieco i unosił głowy.~- Jezus, żeby choć dnia
17     2, 14|            dopiero przyszło jej do głowy, co był wygadywał, i aż
18     2, 14|         straszyła!~- Co wam też do głowy przychodzi, dawnom waju
19     2, 14|          zaraz by mu wywietrzały z głowy kochania.~- Gospodarski
20     2, 14|          zimnicy.~- Że mnie też do głowy nie przyszło! Juści, taka
21     2, 15|         widział Mateuszowe plecy i głowy innych, pochylonych ku niemu
22     2, 17|           bo zaraz jej przyszło do głowy, że to pewnie o nią, ale
23     2, 18|         myśleć, kiej mi cięgiem do głowy przychodzisz, cięgiem, że
24     2, 18|       gałęzie zdarły jej zapaskę z głowy i całą obsypały kurzawą.
25     2, 18|          aż w końcu przyszło mu do głowy, że to pewnie Mateusz ją
26     2, 19|   zeschnięte! Skoczyły po rozum do głowy Pryczkowe swaty, nasuły
27     2, 20|      któren lada chwila ma paść na głowy.~Stary, powróciwszy do domu
28     2, 20|           mógł, przychodziło mu do głowy, co to o niej powiadano
29     2, 20|           rady owe mocno wzięła do głowy i cały dzień deliberowała
30     2, 20|            wam znowu przychodzi do głowy, co? - krzyknął wystraszony.~-
31     2, 22|              Bez nóg, bez rąk, bez głowy i brzucha,~A kaj się obróci,
32     2, 24|        kolana, i pochylił obnażone głowy...~Ksiądz bowiem nadchodził
33     2, 24|            ołtarza chyląc pokornie głowy pod popiół, którym ksiądz
34     2, 24|             i słowa jego padały na głowy kiej kamienie i jako rozpalone
35     2, 25|           okna widać było ich siwe głowy, w półkolu pochylone do
36     2, 25|       pięści naraz wyrwało się nad głowy, i sto piersi ryknęło wraz,
37     2, 25|           dyrdy, osłaniając rękami głowy, biegli do starego.~- Kijami
38     2, 25|    bezwiednie, zmierzył do ojcowej głowy... nim jednak spuścił kurek,
39     3, 27|            bo jak raz tam dotykały głowy łóżka, że przez szyby można
40     3, 28|         wesele, i żałoście biją do głowy, a sama nie miarkuje, co
41     3, 28|       zabierając się do opatrzenia głowy chorego.~- Cie... komu sygnaturka
42     3, 29|       podziejem nieszczęśliwe? kaj głowy przytulim? kaj pójdziem?!... -
43     3, 29|              Skąd?... a samo tak z głowy pod palce przychodzi!~Uradowana
44     3, 30|    deszczyk trzepiący po liściach; głowy pochylały się coraz niżej,
45     3, 30|           ku ambonie i zadzierając głowy w górę, ku księdzu, któren
46     3, 30|            kajś niekaj zamajaczyły głowy na jaśni powietrza nieprzysłonionego;
47     3, 30|            wierzeje i rozczochrane głowy wyglądały rozziewane na
48     3, 30|       Sameś to wystroił? ze swojej głowy? ~Dziw ją rozpierał.~- A
49     3, 30|        goni... objaśnił.~Nikomu do głowy nie przyszło myśleć, kaj
50     3, 31|         parne, ciężkie i bijące do głowy kiej gorzałka, iż ludzie
51     3, 31|            okna i drzwi widne były głowy w krąg zebrane i gęby ruchające,
52     3, 31|        łaskawe, ówdzie dziecińskie głowy przygładził i z dzieuchami
53     3, 31|           chylące mu się po drodze głowy.~Właśnie byli kiele kowala,
54     3, 32|       Józka z podwórza.~Ani jej do głowy przyszło się opierać: zabrała
55     3, 32|             i ziemię, i wody, i te głowy chylące się pokornie, cały
56     3, 32|       krzyżu; z dala już odkrywali głowy i oczom kobiet pokazały
57     3, 32|           zakończył i wodą skropił głowy chylące się do ziemi, zdjął
58     3, 33|         miła. Pomiarkuj sobie i do głowy weź, coć mówię, wuj nam
59     3, 33|           i węgłów wyściubiały się głowy.~Bo też kłóciły się, że
60     3, 33|          młócą kieby cepami, czyje głowy się taczają i czyje są krzyki.
61     3, 33|             a głupi się raduje! To głowy nie ma kaj przytulić, a
62     3, 33|          zapłacił, ale jemu włos z głowy nie spadnie. Z urzędnikami
63     3, 33|            Wszystko to przyszło do głowy Kłębowej, gdy mąż opowiedział
64     3, 35|          zawziętość buchnęła mu do głowy; postąpił na izbę i rzekł
65     3, 35|             a i przez okno wtykali głowy.~Jagna już głowę traciła,
66     3, 35|              przyszło jej naraz do głowy.~Powróciła do domu, pełna
67     3, 35|      chałupą, tyle co jeden Jędrek głowy nie stracił i wziął się
68     3, 35|          zimują! Że mi to nawet do głowy nie przyszło...~- Chłopy
69     3, 35|         kogo.~- Juści, wójt trąba, głowy do niczego nie ma i wyprawia
70     3, 36|       słońcu i nakrywając chustami głowy słuchały ciekawie.~- Ja
71     4, 37|           jaże bezwolnie pochylali głowy, jakby pod nieubłaganą kośbą
72     4, 38|            ogień lał się prosto na głowy, ale naród cierpliwie gniótł
73     4, 38| niebieskawą i wonną mgłę pochylone głowy klęczących.~Szmer pacierzów
74     4, 38|        przez wywarte okna widniały głowy, płynął gwar rozmów i roznosiły
75     4, 38|          Weźta ino sobie dobrze do głowy! Tylachna ziemi la narodu.
76     4, 39|            w nocy ukradł. Nie było głowy baczyć na wszystko.~- Dziwne,
77     4, 39|          nienawiść buchnęła jej do głowy, a mściwość sprężyła pazury,
78     4, 40|           żyta wyściubiały lękliwe głowy przepiórki nawołując się
79     4, 40|            aże krew uderzała mu do głowy.~- A może i dobrze, co ją
80     4, 40|     żadnemu z młodych nie chce się głowy niczym poturbować, to się
81     4, 41|            myśl, nie warto se psuć głowy, to ano będzie, co będzie
82     4, 41|   skwierczy?~- A Nastusia. Urwanie głowy mam z tymi jamorami zapowiedzie
83     4, 43|         okapie, że jeno poniektóre głowy można było rozeznać w gęstwie,
84     4, 45|           Ale skąd wam przyszło do głowy upominać się o polską szkołę?~-
85     4, 46|       ciągiem nieprzerwanym położą głowy swoje, dadzą krew swoją
86     4, 47|        wypędziła go matka, żeby se głowy nie przepalił na słońcu.~-
87     4, 48|        świece paliły się pobok jej głowy, Jagustynka odganiała muchy
88     4, 48|            wyrzekając na srogi ból głowy.~- Przejdź się trochę, może
89     4, 48|         kajś z bliska runął im nad głowy twardy i suchy głos:~- Jasiu,