Tom, Rozdzial

 1     1, 5 |              i parobków odgania... - szepnęła zjadliwie.~- Bo mógłby ją
 2     1, 5 |          Zmówcie pacierz za tatula - szepnęła Jagna wtykając jej pieniądz.~-
 3     1, 6 |             kiej kobieta po rodach - szepnęła pogardliwie, wsypując kapustę
 4     1, 6 |              oboje.~- Wracacie to? - szepnęła cicho.~- Ino cię do młyna
 5     1, 7 |           roku byłeś we świecie... - szepnęła zmieszana.~- Całe pół roku
 6     1, 7 |         Jagustynka.~- Poniechajcie - szepnęła czerwieniąc się.~- Cieszta
 7     1, 8 |             ino wzięła kumę na bok i szepnęła:~- Wiecie to, Boryna posłał
 8     1, 8 |      powiedziała.~- Bóg wam zapłać - szepnęła wyciągając doń rękę.~- Napijcie
 9     1, 10|        będzie sobie żałował niczego- szepnęła kowalowa rozżalonym głosem.~-
10     1, 12|     gospodyni będzie z niej sielna - szepnęła Ewka do Jagustynki.~- Mądra
11     2, 14|        śniegiem, bo na mróz się ma - szepnęła spokojniej zbierając się
12     2, 14| Niedoczekanie twoje, parchu jeden! - szepnęła wychodząc.~Mróz brał, aż
13     2, 14|             prawda, święta prawda! - szepnęła przypominając organistów.~
14     2, 14|           światła i krwawiły śniegi, szepnęła:~- Ten judasz zawsze ma
15     2, 14|           Jezus odpłaci za dobrość - szepnęła rozrzewniona i zaraz też
16     2, 16|          ponowiło.~- Kubowa dusza! - szepnęła Józka.~- Nie pleć, ktosik
17     2, 16|         Rządzi on tu i tak niemało - szepnęła Jagustynka.~- Grzech panuje,
18     2, 17|               Weźcie mnie ze sobą! - szepnęła cicho.~- Hale. Któż w chałupie
19     2, 18|            ogień każe sobie płacić!- szepnęła obrażona.~- Bóg wam zapłać
20     2, 18|              Cóż ci to rzeknę, co? - szepnęła rozpłakanym głosem.~Zmilkli
21     2, 19|              aż ludzie wydziwiają! - szepnęła.~- Niech tańcują, od tego
22     2, 20|          Borynów do tego przyjdzie!- szepnęła złośliwie.~Jakoś w parę
23     2, 21|            jej zeszło, chudziaczce - szepnęła współczująco Krakalina.~-
24     2, 21|             łby końskie.~- Ojcowe! - szepnęła dojrzawszy białą łysicę
25     2, 21|             któż to za mnie zrobi? - szepnęła cicho.~- Na taki czas wybierać
26     2, 22|            dnia nie pyskowała po wsi szepnęła urągliwie Balcerkowa.~-
27     2, 22|            król do mnie przemówił! - szepnęła Nastka.~- Poszłabym za nim
28     2, 22|              baje, temu się staje! - szepnęła ze strachem któraś.~- O
29     2, 23|              cały świat na śmierć! - szepnęła z mocą, tuląc się do niego
30     2, 23|            kogutów.~- Późno już... - szepnęła trwożnie.~- Jeszcze daleko
31     2, 23|           bieżyć do dom, późno już - szepnęła unosząc się nieco.~- Nie
32     2, 24|           wieś nie poszła z dymem! - szepnęła Sochowa.~- Bo i prawda,
33     2, 25|             od ciebie kiej z kufy! - szepnęła odchylając się z obrzydzeniem:~-
34     3, 26|              pięknie, to ci wróci... szepnęła z kuntentnością przyglądając
35     3, 27|           zdycha, nie moja strata! - szepnęła zawzięcie.~Witek jeszcze
36     3, 27|              się urodą nad drugie! - szepnęła Hanka z taką nienawiścią,
37     3, 27|           się wydziera i dunderuje!- szepnęła rozbudzona z przypominków.~
38     3, 27|        Znowuj bąk ją jakiś ukąsił! - szepnęła Józka dolewając barszczu
39     3, 27|                A poredzę, poredzę! - szepnęła z mocą i oczy jej rozbłysły
40     3, 28|           suka gryzie, pamiętam... - szepnęła żałośnie.~- Człowiek całe
41     3, 28|           Wszystko swój koniec ma! - szepnęła ponuro Hanka naciągając
42     3, 28|        ubędzie.~- Ino ich patrzeć! - szepnęła ze współczuciem Jagustynka.~-
43     3, 28|           twoje! To ci fortelnica! - szepnęła wreszcie przez zęby.~- Rano,
44     3, 28|           nic się złego nie stanie - szepnęła Jagustynka, ale chociaż
45     3, 29|        poczciwa ręka pogłaszcze... - szepnęła łzawo, ale nim nalazł dla
46     3, 29|           sam dobrodziej przyszli! - szepnęła jej Hanka.~Zerwała się wtedy,
47     3, 29|             nogę.~- Suszej będzie! - szepnęła któraś nieśmiało podsuwając
48     3, 29|              przejrzawszy wszystkie, szepnęła w zdumieniu:~- Skąd się
49     3, 30|         sprawiedliwości na świecie!- szepnęła groźnie, ale zbrakło jej
50     3, 30|              co świńtucha stworzył!- szepnęła, podjadłszy nieco. - Jeno
51     3, 30|           Nowy wełniak ma dzisiaj! - szepnęła z westchnieniem Magda.~-
52     3, 30|          niezdrowo po wczorajszym? - szepnęła Jagustynka susząc plecy
53     3, 30|           Przewody niektóre wrócą! - szepnęła ciszej obzierając się trwożnie
54     3, 30|          chocia portkami zaleci... - szepnęła Jagustynka spod chałupy.~-
55     3, 30|            słowo ciałem się stało! - szepnęła Jagustynka Kozłową wspominając.~-
56     3, 31|            nie zaszkodzi, wiadomo! - szepnęła Płoszkowa.~Szumno weszli
57     3, 31|               gdybyście ją puścili - szepnęła Jagna z przekąsem.~- Aleby
58     3, 31|            strony.~- Kubowa dusza! - szepnęła Józka żegnając się raz po
59     3, 31|        dwórki, na bose ani spojrzy - szepnęła Jagustynka, jaże Jaguś w
60     3, 32|                 takie będą im rade - szepnęła chmurnie Nastusia.~- Któren
61     3, 32|          kiejby cię takim zobaczył - szepnęła zakładając im za drabkę
62     3, 32|         zarówno potrzebuje obrony! - szepnęła łagodnie.~- A już najbarzej
63     3, 33|           cieszy z powrotu chłopa! - szepnęła urągliwie organiścina.~Teresce
64     3, 33|            bok i dziwnie dobrotliwie szepnęła:~- Tereska, opamiętaj się,
65     3, 34|              Może by się i nalazły - szepnęła ciszej. - Mam cosik gotowego
66     3, 34|              a potem snadź odebrał - szepnęła przykucając przed ławą,
67     3, 35|               jakby cosik miarkując, szepnęła w same ucho niby człowiekowi:~-
68     3, 35|           tak jak drudzy... jak... - szepnęła niebacznie.~Rzuciło nim
69     4, 37|       czterech deskach się zmieści - szepnęła Jagustynka, zaś Jagata przerywając
70     4, 37|            Jezu kochany! Za Twoją! - szepnęła gorąco bierąc się z powrotem
71     4, 37|             wesela nie wyprawiają! - szepnęła Bolesławowa.~- A mało nieboszczyk
72     4, 38|            latoś ciężki przednówek - szepnęła Weronka.~- Prawda, ale na
73     4, 38|              się kiej ten świątek! - szepnęła bezwolnie.~- Toteż dzieuchy
74     4, 39|       powiedziałby barzej do duszy - szepnęła rozrzewniona Hanka. Snadź
75     4, 39|        kancelarii.~- Może o Antku! - szepnęła z trwogą, biorąc papier
76     4, 39|            to źle z nami było, co? - szepnęła Hanka.~- Gorzej niźli temu
77     4, 39|             końcu i to przemogła, bo szepnęła:~- Juści, że mi się z nią
78     4, 39|          potem klękając do pacierzów szepnęła z rezygnacją:~- A skoro
79     4, 40|          kiej śniły takie cudności - szepnęła łzawo Hanka siadając przymierzać
80     4, 40|             to bym i więcej zmogła - szepnęła gorąco, strasznie rada z
81     4, 41|             wyrwawszy się z jego rąk szepnęła:~- Ani mi się śni uciekać
82     4, 43|          trza by i mnie co ponieść - szepnęła Hanka.~- Narychtujcie, to
83     4, 45|              też nie chciał, zaś ona szepnęła trwożnie:~- Moja kruszyno,
84     4, 45|       przecknęła się i unosząc głowę szepnęła w zachwycie:~- Janioł przenajświętszy!
85     4, 47|            wiek wieka, to ostanie! - szepnęła Kłębowa.~- Ostanie, żeby
86     4, 47|          przejrzawszy się w lusterku szepnęła wielce szczęśliwa:~- Będzie
87     4, 49|        będzie jej bronił, kto wie? - szepnęła któraś.~- Śmiałby to całej
88     4, 49|            musi tyle przecierpieć! - szepnęła wlekąc smutnymi oczami po