Tom, Rozdzial

 1     1, 4 |       szmery modlitw, westchnienia, nagłe wykrzyki i jęki gdzieniegdzie,
 2     1, 4 |              Odechciało mu się spać nagle; od karczmy rozległ się
 3     1, 4 |       wszystko wypomina!..~Zamilkli nagle ,bo uczucie krzywdy zalało
 4     1, 4 |          jeden, czy co?.. zagrzmiał nagle bijąc pięścią w stół, aż
 5     1, 5 |             ludzie, jak przystawali nagle i patrzyli długo w dal omroczoną,
 6     1, 6 |             do niego rękę.~Zamilkli nagle, wóz ruszył, a oni szli
 7     1, 10|          wiedział, i złość ustąpiła nagle, jak była przyszła, a on
 8     1, 10|                 głos mu się załamał nagle...~- Popaślibyście gęsi,
 9     1, 10|       kiełbasy robią... - przerwała nagle, bo nikt nie mówił i nie
10     1, 11|          stłumiła w sobie żal, jaki nagle ją przewiercił, i wstała
11     1, 11|            się skończyła.~Cicho się nagle uczyniło niby w kościele
12     1, 12|          przysypywał, że zerwał się nagle i zaczął ze wszystkich sił
13     1, 12|        miłosierny! Jezus!~Zrozumiał nagle jasno i aż się podniósł
14     1, 12|        cichu obgryzał...~Otrzeźwiał nagle, bo po wieczerzy muzyka
15     2, 14|           abo zasię cosik się rwało nagle i piskało przenikliwie,
16     2, 14|          wprost Borynów przystanęła nagle i nie miała mocy oderwać
17     2, 15|          Miałem, miałem!... - urwał nagle, wyprostował się i zapatrzył
18     2, 15|            już za klamkę przystanął nagle, posłyszał prawienie Mateusza.~-...
19     2, 17|              tłumaczyła zniechęcona nagle, a on i na to się zgodził
20     2, 18|        gospodyni...~Pies się zerwał nagle, nastroszył i zaczął szczekać.~-
21     2, 18|      wspomniał o Antku, przystanęła nagle i nadstawiła uszów...~-
22     2, 18|   odpowiedzi, porwała się z miejsca nagle, jakby ze strachem wybiegła
23     2, 18|        obiera! - mruknęła i zmilkła nagle nasłuchując, bo śnieg zaskrzypiał
24     2, 19|           krzyknął groźnie, a potem nagle, nie wiada laczego, nachylił
25     2, 21|         opadały na chwilę, wyrastał nagle z bielizny ogromną, ciemną
26     2, 21|           znowu wichura spadała tak nagle, niespodziewanie i potężnie,
27     2, 22|            Anioł Pański, zerwał się nagle i jął strasznym głosem wyklinać
28     2, 23|         nocy; zginęła wieś, umilkła nagle wrzawa ludzka, porwały się
29     2, 23|      całkiem zginęły w ciemnicy, aż nagle rozległ się krótki, bolesny,
30     2, 23|          oboje; przymroczało w nich nagle, jakiś cień padł na dusze
31     2, 23|      skłębione, ciężkie zaczęły się nagle rozpadać i uciekać w różne
32     2, 24|          się na bryzgi, ściszał, aż nagle przymilkł całkiem i upadł
33     2, 24|      zatracenie!~Antek odwrócił się nagle i wolno szedł do wyjścia,
34     2, 25|    przedzwonili południe, zmroczało nagle, podniósł się głuchy wiatr
35     2, 25|          sprzeciwi?...~Poruszył się nagle naród, pomruk głuchy poszedł
36     3, 27|           Huzia!...~Ale psy zmilkły nagle i powróciwszy skamlały radośnie.~
37     3, 29|              wykrzyknęła przystając nagle, by tchu złapać.~Sczerwieniła
38     3, 30|        powodem, jakby w niej pomarł nagle, tak bardzo poczuła się
39     3, 30|             mój powiada... - urwała nagle pochylając zmieszaną twarz
40     3, 30|          tyczące, aż rozpłakała się nagle, i choć przysłoniła twarz
41     3, 32|       potwierdziła sobie przystając nagle.~Płomień ją ogarnął, moc
42     3, 32|           jak temu psu! - wrzasnęła nagle, odrzucając włosy na plecy,
43     3, 32|           pusty świat i przystanęła nagle.~Jasio machał czapką na
44     3, 32|              z lubością...~Chłód ją nagle przejął. Dopiero spostrzegła,
45     3, 32|            zdechł! - rozsrożyła się nagle i aby go stracić z oczu,
46     3, 32|             niekiedy prostowała się nagle, jako ta grusza ociężała
47     3, 32|     rozgorzałe, ku niemu porwały ją nagle dawno już zapomniane tęsknoty,
48     3, 32|         dziecka, to wstyd jakiś, to nagłe ocknienie w pamięci krzywd,
49     3, 32|           drogach.~Obmierzło jej to nagle, że wzięła ich wymijać,
50     3, 32|    przytłumione śmiechy. ~Zawróciła nagle i już w dyrdy, jakby goniona
51     3, 33|          kryjąc, a on się przysunął nagle, obejmując ją chciwymi rękoma.~
52     3, 33|          nie wierzę - uspokoiła się nagle.~- Każden nie wierzy, póki
53     3, 35|         będzie.~Aż się zdziwił, tak nagle się przemieniła: oczy się
54     3, 35|             niebacznie.~Rzuciło nim nagłe przypomnienie, wstał w nim
55     3, 36|        rżyskach i budziło się teraz nagle, kłębiło w mózgu i na świat
56     3, 36|       Chciał go zrazu wyminąć, lecz nagle odskoczył, rozwidniło mu
57     3, 36|       pogasły, że cały świat oślepł nagle i zatonął w burych skołtunionych
58     4, 37|             to naprawdę? - zapytała nagle, przystępując do niego.~-
59     4, 37|            na mnie!...~Podniósł się nagle i wyszedł prędko do sadu;
60     4, 38|          Dominikowa sprostowała się nagle i twardo rzekła:~- Prowadź,
61     4, 38|             Któż me... - przymilkła nagle.~Jasio przeciskał się z
62     4, 38|               rzucił odwracając się nagle.~- Nie, nie... jeno mi proch
63     4, 39|          siebie, kieby w jakąś głąb nagle rozwartą, i drżała niby
64     4, 39|         odwiązywać ze szyi, ale się nagle powstrzymała.~- Nie, nie
65     4, 40|            nad strachem porwała się nagle z łóżka i boso, w koszuli,
66     4, 40|       rozpoznać, gdyż cień przepadł nagle i bez śladu. - Taka harna,
67     4, 40|         bijąc i swarząc, aż ścichły nagle przywierając do miejsc,
68     4, 41|         poczekaj... - odwróciła się nagle i poleciała na kapuśnisko.~
69     4, 41|     niechcenia.~Antek schmurzył się nagle i oczy zaświeciły mu ponuro.~-
70     4, 41|             smutnie.~Rozpłakała się nagle i rzewliwie kiej dzieciątko.~-
71     4, 41|       nadziejach, czepił się bowiem nagle tej myśle uciekania z nią
72     4, 41|           gdzież to Rocho? - spytał nagle starszy.~- Któren Rocho? -
73     4, 43|           cię przyleci.~Zaczęła się nagle rzucać na łóżku i trwożnie
74     4, 43|             tańcowała! - przymilkła nagle i zasnęła, zaś Witek już
75     4, 43| rozmigotanym wrzątku, przyćmiło się nagle słońce i zmętniało, kieby
76     4, 43|                wybuchnął Szymek tak nagle i z taką zapamiętałością,
77     4, 43|             niekiedy, porywając się nagle jak ptak i leciała, porwana
78     4, 44|      Strażniki słuchają!~Przycichło nagle, a stary wystąpił i jął
79     4, 45|    następujących strażników powziął nagle jakąś myśl, bo wyłamał po
80     4, 45|               Nie zdążył odrzec, bo nagle jakby wyrosła spod ziemi
81     4, 47|        jąkał bezradnie.~Zerwała się nagle z dzikim warkotem gniewnego
82     4, 48|            są i dokąd idą, i po co?~Nagle i kajś z bliska runął im
83     4, 49|           swoje, Antoni.~Przycichło nagle w karczmie, wszystkie oczy
84     4, 49|          sobą drzewa.~Spochmurniało nagle na świecie, zaczął padać