Tom, Rozdzial

 1     1, 4 |          a ruchajże się. Ganiała gdziesik po nocy, a teraz śpi w tańcu.
 2     1, 8 |       paczesnej, że jej była się gdziesik zapodziała.~- Słyszeliście?
 3     2, 13|     wygasłym kominem, zapatrzony gdziesik, ponury, aż strach ją obleciał.~-
 4     2, 16|          śniadaniu, bo zaraz się gdziesik zapodział. Próżno Józka,
 5     2, 20|        zgoła cały się widział, a gdziesik cieknął i przepuszczał wodę
 6     2, 21|         tratowanych, co rwał się gdziesik ze świata i niósł wysoko,
 7     2, 21|         wystraszona.~Paliło się, gdziesik ze środka wsi buchały słupy
 8     2, 22|      oczów bladych, zapatrzonych gdziesik w zaświaty - słuchała go
 9     2, 22|          Ale ksiądz szykował się gdziesik do drogi, a do bezbożnika
10     2, 23| nieprzytomne krzyki rwały się im gdziesik aż z samych trzewiów, tylko
11     2, 23|     Juści, śnieg zamiękł.~Zające gdziesik blisko jakby za kamionką,
12     2, 23|        do piersi, zapatrzyła się gdziesik w siebie, a łzy skapywały
13     2, 24|     nagła pies obgoni, gniew się gdziesik podział, ten pęd mocy prysnął,
14     2, 24|        chałupę, słońce jakby się gdziesik zatraciło w tych niskich,
15     2, 24|         organy i z chóru, jakoby gdziesik spod nieba, rozlegał się
16     2, 24|        że zapadał i jakby leciał gdziesik w jakąś światłość, a co
17     2, 24|  pochylone drzewa, a czasem pies gdziesik zaszczekał i cichość przerażająca
18     2, 25|          te ptaki, co nadciągały gdziesik od wschodu i pławiły się
19     2, 25|           że zmora go dusiła; to gdziesik psy zawyły tak żałośnie,
20     2, 25|         i w te bełkoty strug, co gdziesik między korzeniami płyną...
21     2, 25|        wsią, jeno kowal przywarł gdziesik w opłotkach, przebrał się
22     2, 25|   Wachników i trzasnął go cepami gdziesik w ramię, ale dostał na odlew
23     3, 26|        zaczęły piać na wyprzódki gdziesik po wsiach jeszcze niewidnych.~
24     3, 26|        skowronkowy...~Wyrwał się gdziesik z roli, zatrzepotał skrzydłami
25     3, 26|       wzięły klekotać rozgłośnie gdziesik po wsiach, jeszcze nie rozpoznanych
26     3, 26|     tęskliwe ryki bydła, to gęsi gdziesik pokrzykiwały gęgliwie i
27     3, 26|          chłop, którego dojrzała gdziesik w pośrodku pól, siał cosik,
28     3, 26|       żeście już nogi wyciągnęli gdziesik w ciepłych krajach... Ale
29     3, 27|    jakoby szkliwa tężejące.~Młyn gdziesik hurkotał bez przestanku,
30     3, 27|         się zardzewiałe, to gęsi gdziesik krzyczały i pies naszczekiwał
31     3, 27|    łyskając białymi brzuchami, a gdziesik znowu u wodopojów krowy
32     3, 27|   wełnistym barankom podobne, bo gdziesik spod nich, w wysokościach
33     3, 27|          wolno jedna za drugą, i gdziesik na samo dno duszy spływały.~
34     3, 27|         też raz jeden zaklekotał gdziesik i przeleciał blisko, że
35     3, 28|        na łóżku leżał, wpatrzony gdziesik nieprzytomnymi oczyma.~Zrazu
36     3, 28|       mieć sporo gotowego grosza gdziesik w chałupie schowanego... -
37     3, 28|          podział?...~- Muszą być gdziesik, szukają klucza od wozów,
38     3, 29|      Nawet powiadali, że pioruny gdziesik biły nad borami.~Ale dobrym
39     3, 29|          Stanie za Burka, któren gdziesik uciekł. Niezguła dopiero! -
40     3, 29|    Przewrotnym na czele, porwali gdziesik wielki garnek z żurem, do
41     3, 30|        se kłosami gwarzą, a jeno gdziesik wysoko, pod niebem modrym,
42     3, 30| wiośnianą płynęły, na słońca się gdziesik niesły, we wszystek świat,
43     3, 30|               szepnął i poleciał gdziesik w pole. Niezadługo się jawił
44     3, 30|          czasie Józka posłyszała gdziesik w podwórzu jakby głuche
45     3, 30|        rwało ją coraz barzej, by gdziesik lecieć, coś robić, szukać
46     3, 30|          do płaczu, że ją ponosi gdziesik, iż czepiłaby się tych ptaków
47     3, 31|          próg wysoki. Naraz pies gdziesik zawarczał, że gęsi podniosły
48     3, 31|         oborą szkopki ustawiła i gdziesik poszła.~- Nosi się cięgiem
49     3, 31|        na niego wywarła:~- A mam gdziesik... za pazuchą... wójtowe
50     3, 31|        jakąś lubością, darło się gdziesik i po- nosiło nie wiada kaj
51     3, 31|           kręcić się w kółko, to gdziesik już naprzód wybiegać z krzykiem,
52     3, 31|        jak kieby piorun trzasnął gdziesik z bliskości, że długi czas
53     3, 31|    promieniejąc, a ręce wyciągał gdziesik, jakby chciał kochaniem
54     3, 31|   rozgłośniej śpiewały ważąc się gdziesik niedojrzane, wiater też
55     3, 31|     pomoc jaką wyjednać. Odwiódł gdziesik pod płot, bo już zaczęli
56     3, 31|       się po ziemiach. Żaby jęły gdziesik daleko a zgodnie rechotać...~
57     3, 32|      albo i zajączek wyrywał się gdziesik spod kotyry i gnał na oślep.~-
58     3, 32|  trzaskało przenikliwie, kukułka gdziesik kukała zawzięcie, a z pól
59     3, 32|      świat, jeno bociek klekotał gdziesik rozgłośnie.~Bo nawet głosy
60     3, 32|         Balcerkównę z Wawrzkiem: gdziesik pod płotem, w grubym cieniu
61     3, 32|         płynął niepowstrzymanie.~Gdziesik w nocy, w rozpachnionych
62     3, 33|         się budziło do życia zaś gdziesik z ziemie, ze dna wszelkiego
63     3, 33|      uciekła w pole a buchnąwszy gdziesik w żyto, tam dopiero popuściła
64     3, 33|    kobieto! - zawołał groźnie.~- Gdziesik mi twój urząd - rozumiesz!
65     3, 34|      razem przeliczymy.~Zniknęła gdziesik w obejściu, a powróciwszy
66     3, 34|       słychać na polach, kukułka gdziesik kukała zawzięcie i jaskółki
67     3, 34|       pierwsze pioruny trzasnęły gdziesik w bory; całe niebo w mig
68     3, 34|       się stronami, pioruny biły gdziesik daleko, wichura przeszła
69     3, 35|        kura któraś zwoływała, to gdziesik nad stawem ze śmiechami
70     3, 35|        pieniędzy, jaże dostawszy gdziesik w słabiznę, otrząchnął się
71     3, 36|          płanych i znowu jął się gdziesik wyrywać, chciał się ubierać
72     3, 36|         niepojętego jakby wstało gdziesik i szło ciężkimi krojcami
73     4, 37|           a każden zapatrzył się gdziesik i jakby widział przez oczy
74     4, 37|         z wolna, kto tam jeszcze gdziesik po drodze przyklękał, kto
75     4, 37|        czuli najgłębiej, jako to gdziesik pomiędzy nimi błąka się
76     4, 38|      ręce i wzdychał głęboko, to gdziesik zapłakało dziecko albo kwik
77     4, 38|         kościoła lebo i siedział gdziesik w cieniu deliberując o różnościach,
78     4, 38|         kaj i przez co! Rwało ją gdziesik, że poleciała za młyn, aż
79     4, 40|         płoszyły się ptaki, albo gdziesik przyczajony buchał z nagła
80     4, 40|         Podniesienia, kiej dusza gdziesik się wzniesie i płynie klęczący
81     4, 45|         kto przejdzie drogą, kto gdziesik zagada, kto i zajrzy, kto
82     4, 46|      Boryny.~- Zaraz po obiedzie gdziesik się zapodział i ani słychu! -
83     4, 46|        rozjarzone oczy rwały się gdziesik kieby ptaki radośnie rozśpiewane
84     4, 47|         końca, że to jemu samemu gdziesik się śpieszyło.~Jasio zasiadł