Tom, Rozdzial

 1     1, 11|       jednych do drugich, a cięgiem oczyma za Jagną wodził i sielnie
 2     1, 12|          jęczał trwożnie i wybiegał oczyma przez okienko, we świat,
 3     1, 12|       zaglądał przez szpary cichymi oczyma, drzwiami zaś wywartymi
 4     1, 12|    nieledwie przy progu, a łakomymi oczyma wodził za flachą.~- Wam
 5     1, 12|           chodził za nią tęskliwymi oczyma, a matka aże rosła z kuntentności,
 6     2, 23|    rozglądając się ślepymi od żarów oczyma, zrywali się wnet z miejsca
 7     2, 23|        przytomności, długo błądzili oczyma zdumionymi po nocy, nie
 8     3, 26|     utrudzeniem, jeno tymi głodnymi oczyma latając po świecie i pośmiechując
 9     3, 26|           pod strzechy miłosiernymi oczyma, budząc struchlałe, omroczone
10     3, 26|           wolna i żrąc spragnionymi oczyma tę ziemię kochaną, tę ziemię
11     3, 26|    wzdychając ciężko i łzawo wlokąc oczyma.~- Cie, Płoszkowe żyto...
12     3, 26|         pierzyny, to jeno ogarniała oczyma wieś całą i najgłębsza,
13     3, 26|        marzyła, słodko przywierając oczyma do chałup coraz bliższych.~-
14     3, 26|         trudem, chyżo jeno biegając oczyma, a wszystko widząc. W młynarzowym
15     3, 26|            i latając przetrwożonymi oczyma po sadzie i chałupie, siedzącej
16     3, 26|      przysiadła w progu i oganiając oczyma gąsięta, skubiące pod płotami,
17     3, 26|           nie zjadając rozgorzałymi oczyma.~A ona najpierw po obraziku
18     3, 27|        błądząc po świecie zaspanymi oczyma.~Dzień zaś roznosił się
19     3, 27|    Wyprostowała się ździebko wodząc oczyma po oszroniałych dachach,
20     3, 27|      wiaderko ciskając rozsrożonymi oczyma po śpiącej.~Ale Jagusia
21     3, 27|           nim jak ten pies, skamląc oczyma o zmiłowanie:~Nie spojrzał
22     3, 27|              że wodziła przygasłymi oczyma po rozruchanych drzewach
23     3, 27|           jej zapłakanymi, smutnymi oczyma, Jagusia ni pary z gęby
24     3, 27|          białą brodą i wzniesionymi oczyma, któren wszędy niósł te
25     3, 27|            nie zleciał, a on wodził oczyma po niej wlepiając je naraz
26     3, 27|             nieruchomy, z otwartymi oczyma, daleki od tego, co się
27     3, 28|         Podniosła się niespokojnymi oczyma ogarniając siostrę.~- Nic
28     3, 28|             gdziesik nieprzytomnymi oczyma.~Zrazu sprawiali się cicho,
29     3, 28|             Przerwał wwiercając się oczyma w jej twarz. - Opłaciłoby
30     3, 28|           wyszedł, odprowadzany jej oczyma, pełnymi przytajonej szydliwości.~-
31     3, 28|    Dominikowa obrzucając go srogimi oczyma.~- Przeciwić się dobremu
32     3, 28|      przegryzał chleb wodząc za nią oczyma, a cosik medytując, wreszcie
33     3, 29|          cicho uderzając ją srogimi oczyma.~Sczerwieniła się i uciekła
34     3, 29|          tabakę rozglądając łzawymi oczyma tę kupę rumowisk, która
35     3, 29|    wspomożenie!~Rozwinęła jej przed oczyma trzy ruble.~- Niech mu Bóg
36     3, 29|       lepiej.~Zażył tabaki, powlókł oczyma po kupiących się przy progu
37     3, 30|         modlitwy wodząc rozpalonymi oczyma po ludziach, a nie dostrzegając
38     3, 30|        kieby dziedzice, toczą hardo oczyma, zajmują pierwsze miejsca,
39     3, 30|  Prześmiechnął się ino parob tocząc oczyma za Jagusią a robiąc grdyką,
40     3, 30|            książce i bacznie wodził oczyma po drogach. A wkrótce nadeszła
41     3, 30|         żółtą bródką i rozbieganymi oczyma. Rocho wyszedł naprzeciw.
42     3, 30|            wyszła, bezradnie wodząc oczyma po świecie i ledwie płacz
43     3, 30|      bezradnie i tocząc rozpalonymi oczyma, jakby zaczepki dla udręczonej
44     3, 31|         szły, nasłuchiwał i chodził oczyma kryjomo za nią, gdy znowu
45     3, 31|           hardo i groźny, miotający oczyma, zachrypiał:~- A tyś co
46     3, 31|             dechu, żegnał, potaczał oczyma po rolach, przyginał i pracy
47     3, 31|     sterczały kiej wiechy konopne i oczyma toczyli górnie, jednako
48     3, 31|            bełkotał latając po nich oczyma.~- Juści! pomagali, ale
49     3, 32|   spostrzegłszy Jagnę, jeno śmignął oczyma po ojcach i rękę do niej
50     3, 32|     bezwolnie, jakby urzeczona jego oczyma jarzącymi, wargi się jej
51     3, 32|             kaj i wszystkie wisiały oczyma.~- Kogo to wyglądacie? -
52     3, 32|     przyśpiewując narodowi, chodził oczyma po tym nieobjętym rozlewie
53     3, 32|          się na strony i poczciwymi oczyma chodził po twarzach wynędzniałych.~
54     3, 32|           szli pochyleni, obejmując oczyma te niwy zielone, kaj gęsto
55     3, 33|         wyzierała, wodząc zaspanymi oczyma po świecie; kajś już się
56     3, 33|           się do drzew, zapłakanymi oczyma biegając jakby za ratunkiem.~-
57     3, 33|            bródkę, po niebie wodził oczyma.~- Poczekajta ino, a niezadługo
58     3, 33|     niejedna wzdychając szła za nim oczyma.~Jakże, urodny był i wyrosły
59     3, 33|    Tłumaczyła się cicho, miłującymi oczyma ogarniając twarz jego.~-
60     3, 33|            młyn ku Woli, a własnymi oczyma sprawdzał, że prawdę powiadali.~
61     3, 33|          poredzić. Słuchała chodząc oczyma po obejściu, już się parę
62     3, 34|          dobrocią i weselem.~Wodził oczyma po chałupach i sadach, prześmiechując
63     3, 34|         bródkę skubał i przewłóczył oczyma po rozkołysanych zbożach,
64     3, 35|          futrynę patrzyła żałosnymi oczyma we świat rozsłoneczniony,
65     3, 35|            ukradkiem, przyczajonymi oczyma chodziła za Jagną, wzdychając
66     3, 35|             wyszedł z izby, powiódł oczyma po ludziach, przeżegnał
67     3, 35|             wsie wynosiły się przed oczyma kieby na dłoni, a w zieleni
68     3, 35|      odezwał; błądzili jeno cichymi oczyma po świecie. Lipeckie chałupy
69     3, 35|      podniósł się i pobladły wodził oczyma po ciżbie.~- Ze sprawą przyszliśmy
70     3, 35|       gorętsi.~Rocho ich przyciszył oczyma, a stary Niemiec rzekł kwardo:~-
71     3, 35| nieporuszeni jak mur, paląc srogimi oczyma, ręce się im jeno trzęsły,
72     3, 36|             i tylko cięgiem włóczył oczyma; te jasne ślepie, błyszczące
73     3, 36|             i niesła się tęskliwymi oczyma po świecie szerokim. I płakała
74     3, 36|         przed nim wodząc zdumionymi oczyma.~Księżyc już był w pół nieba,
75     4, 41|          się poruszyć, a jeno latał oczyma po wywartych oknach i drzwiach.
76     4, 42|           od boru - mruczał brodząc oczyma po świecie. Pola stały jeszcze
77     4, 42|           oblatując ją rozgorzałymi oczyma i złożywszy taczki na miedzy
78     4, 45|          wodzić po nim rozkochanymi oczyma.~- A to cię wychudzili,