Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |       chałupy, bo krowie się cosik stało.~- Jezus Maria, a której?...~-
 2     1, 2 |            ryje do cebratek, gdzie stało picie dla bydląt, to krowy
 3     1, 2 |       skwarkarni, w drugiej donicy stało zsiadłe mleko.~- Siadajcie,
 4     1, 3 |            środku placu, gdzie już stało kilkanaście wozów z wyprzęgniętymi
 5     1, 5 |        kogo; jakoż i zaraz tak się stało, bo tuż za karczmą dopędził
 6     1, 6 |          Ani wiedziała, co się jej stało, oczy ją paliły, jakby zasypane
 7     1, 7 |          stara, że to już jego nie stało, wsiadła na Jagnę i hajże
 8     1, 7 |      siedzita i nie wiecie, co się stało! - zawołała wpadając zadyszana
 9     1, 7 |          umilkli wszyscy.~- Co się stało?~Roch rzucił się do sieni
10     1, 7 |         nad narodem sam sprawował, stało się to, coć wam rzeknę...~
11     1, 10|          żeby się jej co złego nie stało!~- Co jej ta będzie! - mruknął
12     1, 10|         się o wasąg, których kilka stało do okucia, i zapatrzył się
13     1, 10|         szyby.~Staremu nic się nie stało; spencer miał nieco podarty
14     1, 11|            kumać!~I na izbie dosyć stało narodu, pozbijali się w
15     1, 11|          sercu i co mu dawno ością stało w grdyce! A najwięcej i
16     2, 13|          mocno czuli, jakby się to stało w tym oczymgnieniu.~Ogień
17     2, 13|      począć... gdzie iść... co się stało? - jakby w sen na jawie
18     2, 14|        krzyczy, że Magdzie się coś stało! Jezus Maria, w moim domu
19     2, 15|         choćby się tam nie wiem co stało. A że upodobał sobie w robocie,
20     2, 16|             kiedy słowo ciałem się stało!- rzekł Roch.~Weszli do
21     2, 16|      ozdzierała.~Cicho się w izbie stało, ciepło, serdecznie, nabożnie
22     2, 16|            ozorem.~- Cosik się jej stało, że nie odpowiada, może -
23     2, 17|            ci się przed czasem nie stało co złego.~To i nie robiła,
24     2, 17|       mleko, które od rana jeszcze stało w skopkach, rzuciła kurom
25     2, 17|             Mateusz? Cóż mu się to stało?...~- Nie wiecie?.. - zawołała
26     2, 18| przypomnieć, niczegój... bo ino to stało jej w myślach, że Antek
27     2, 19|         wszystkich.~Bo tak się ano stało, że na sumie od ludzi z
28     2, 19|        mógł wymiarkować, co się to stało, oprzytomniał nieco w karczmie
29     2, 20|          użalał, jakby się nic nie stało.~Rozchorzał jeno z tych
30     2, 20|         tym, co się tam w karczmie stało, mówili!~- Juści, na oczach
31     2, 21|           to nie wiada, jak by się stało... może by przyzwał z powrotem...
32     2, 23|        nieraz myślałam, by się tak stało... nieraz...~- Myślałaś
33     2, 23|           noc i oprzędła, bych się stało, co przeznaczone...~ ~. . . . . . . . . . . .~ ~
34     2, 24|           dobrze wiedziano, co się stało.~- Pogrzebta no, chłopaki,
35     2, 24|            tak zeźlony tym, co się stało, że milczał, kręcił się
36     2, 24|            pomiarkować, co się jej stało, a jeno jak ten pies sponiewierany
37     2, 24|          się ulęknął, co się z nim stało, zupełnie jak wtedy nad
38     2, 25|         bych się jeno woli boskiej stało zadość!~Któregoś dnia, bodaj
39     2, 25|       zrozumiawszy z nagła, co się stało, ale nie nawrócił, rzuciła
40     2, 25|           pół ubrani pytać, co się stało i ostawali już przed chałupami
41     3, 26|        widzi, jakby to wczoraj się stało. Ostał jeno w chałupie Maciek,
42     3, 26|           z wolna wszystko, co się stało we wsi przez zimę, a czego
43     3, 26|           z wójtem sprzęgła... Nie stało Antka, brakło Mateusza,
44     3, 27|       widzi, jakoby to wczoraj się stało, kiej chłopy szły na las...~
45     3, 27|          to zmiarkować, co się jej stało?~Jeno czuła, iż ją cosik
46     3, 27|         kto był w kościele; gwarno stało się w izbie i na ganku,
47     3, 28|         Jagusią.~Tak się to prędko stało, że nim się Hanka mogła
48     3, 29|           z ciekawością, co by się stało nie wiedząc.~Ale dojrzawszy
49     3, 29|           by się z nami wszystkimi stało!...~- Bym to mógł, co chcę,
50     3, 30|           najpierwszych dzisia nie stało. Zatrzepotały się też dusze
51     3, 30|         ostro nastawała: co mu się stało?~Wykręcał się, jak mógł,
52     3, 30|    ciemności.~- A słowo ciałem się stało! - szepnęła Jagustynka Kozłową
53     3, 31|         powiadał, co się w Lipcach stało.~I tak schodził dzień po
54     3, 33|   Chudziaczek nie wiedział, co się stało z Maciejem.~Zaś Tereskę
55     3, 33|      łamała sobie głowę, co mu się stało, sprawując się już kiej
56     3, 34|             że jeszcze parniej się stało i duszniej, zaś słońce paliło
57     3, 34|          potem ze śmiechem, co się stało: Dominikowa narobiła takiego
58     3, 35|         przystąpił do niej.~Wiadro stało nabrane, nogi trzymała we
59     3, 36|          wnet niebiosy", ale latoś stało się jakby na przekór. Miasto
60     3, 36|    wrzeszczał już z dala.~- Co się stało? ogień czy co? - zerwała
61     3, 36|       rozumiejąc zgoła, co się tam stało:~A oto co było. Maciej już
62     4, 37|            po porządku, jak się to stało.~- Dobrze, co mu Pan Jezus
63     4, 37|            miało być, to i tak się stało! Tyla się nachorzał, jakże,
64     4, 37|   wyglądała na drogę.~- Co się tam stało? - myślała strapiona. -
65     4, 39|                 Mówiłam ci, co się stało! Zaraz po śmierci rozwiesili
66     4, 40|          wszystko poszło i jak się stało, wiele juści pomijając,
67     4, 41|         sobie darować tego, co się stało, i srodze się tym gryzł
68     4, 41|          się wywiedzieć, co mu się stało. Nawet zrazu podejrzewała,
69     4, 42|             jaże nogi zadrygały, i stało się jakoś raźniej i weselej
70     4, 45|          kaj w osobnym zagrodzeniu stało kilkadziesiąt uli rozbrzęczanych,
71     4, 45|           na kolację.~- Co się tam stało? Biją się czy co?~- Józef
72     4, 45|       akuratnie niedaleczko miedzy stało rozłożyste drzewo, to przysiadł
73     4, 45|          słodziuśko.~- Cóż się tam stało?~- Jaże trzy bryki ziandarów
74     4, 46|          nas! - krzyknął.~- Co się stało? - pytał stary wyściubiając
75     4, 46|        waszej to mocy, aby się tak stało! - zakończył niemało już