Tom, Rozdzial

2501     3, 32|          gospodarzy. Nie ciągnęło jej do matki ni do brata, któren
2502     3, 32|              ciągnęło jej do matki ni do brata, któren przemyślnie
2503     3, 32|         cholewach.~- Rychtyk, podobni do Olendrów z Grunbacha.~Szeptali
2504     3, 32|              kupy i z wolna pociągnął do wsi, rozwlekli się po drodze,
2505     3, 32|               jak ta komu bliżej było do chałupy.~Słońce już zaszło
2506     3, 32|           które raz po raz obłapiał i do serca przyciskał, a o różności
2507     3, 32|          Kiedy zaś już sobie podjedli do sytu, ruszyli gospodarki
2508     3, 32|           pusty, Jagustynka poleciała do swoich, Józka też z Witkiem
2509     3, 32|              i rozeźlona, rzuciła się do roboty, robiła, co ino jej
2510     3, 32|            się odsuwała. Aże przyszło do tego, że kiej w stodole
2511     3, 32|             sieczki, chwycił ją wpół, do sąsieka przypierał mamrocząc
2512     3, 32|          przypierał mamrocząc cosik i do jej warg chciwie sięgając...~
2513     3, 32|       sprzeciwiła się, nie miarkując, do czego idzie i dając się
2514     3, 32|              i pokończywszy obrządki, do chałupy poszła.~W progu
2515     3, 32|               izb drzwi stały wywarte do sieni i w obu już się paliły
2516     3, 32|             mściwe oczy przyskakiwały do siebie kiej noże ostre,
2517     3, 32|            się ślepiami, znowu gotowe do kłótni, do bitki nawet,
2518     3, 32|               znowu gotowe do kłótni, do bitki nawet, bych całą złość
2519     3, 32|             na drugiej.~Na szczęście, do tego nie przyszło, bo Jagusia
2520     3, 32|               po kolacji wyniesła się do matki.~Wieczór był ciemny,
2521     3, 32|               od ludzi. Jaguś niby to do matki zmierzała, a jęła
2522     3, 32|            cieniu stojali, przytuleni do siebie i o Bożym świecie
2523     3, 32|          wymijać, kierując się prosto do matki, ale przed domem spotkała
2524     3, 32|               wszystkie psy, uciekała do chałupy.~A wieczór cichy,
2525     3, 32|      zaświergoliła tęskną nutą, jakby do wtóru tym szeptom i całunkom,
2526     3, 33|               się otwierały podnosząc do słońca ciężkie, zwilgocone
2527     3, 33|       wszystkim, co znowu się budziło do życia zaś gdziesik z ziemie,
2528     3, 33|           przed chałupami, to po wodę do stawu wypadały rozdziane
2529     3, 33|               Lipcach wracało z wolna do dawnego, jakoby po tej burzy
2530     3, 33|         bowiem lenili niecoś poranić, do późna nieraz wylegując się
2531     3, 33|       jeszczech niejeden często gęsto do karczmy zaglądał, niby to
2532     3, 33|             chytał za łby i przyginał do ziemie, do ciężkiej, znojnej
2533     3, 33|            łby i przyginał do ziemie, do ciężkiej, znojnej pracy
2534     3, 33|       jarmarek w Tymowie, to mało kto do roboty wychodził, szykując
2535     3, 33|              co jeno kto miał jeszcze do przedania, śpiesznie wyprowadzał,
2536     3, 33|               zachorzał po powrocie i do garnka nie było co wstawić.~
2537     3, 33|                Bieda ano popędzała, a do żniw, do nowego, było jeszcze
2538     3, 33|             ano popędzała, a do żniw, do nowego, było jeszcze daleko.~
2539     3, 33|               z jakąś sprawą przyszła do proboszcza, trafiła rychtyk,
2540     3, 33|              przykazywał ostro ruszać do Tymowa.~Westchnęła żałośnie,
2541     3, 33|               stała zamknięta i drogi do cna opustoszały, bo kto
2542     3, 33|            sielnie sfrasowana wróciła do domu.~Mieszkała za kościołem,
2543     3, 33|          ściany i dach, przypierające do okopconego komina.~Dojrzała
2544     3, 33|            jak tu z gołymi rękoma iść do niego?~- Weź parę jajków.~-
2545     3, 33|              Matka wszystkie ponieśli do miasta; kacze ino zostały.~-
2546     3, 33|            wczoraj rzekłam, że nic mi do waju. Wróci twój z wojska,
2547     3, 33|           jajek kaczych, powlekła się do organisty.~Ale nieletko
2548     3, 33|            tłukło, że przyciskała się do drzew, zapłakanymi oczyma
2549     3, 33|              przekładała go zza gorsu do rąk i aż w róg chustki zawinęła.~
2550     3, 33|               drzwi stały powywierane do pustych izb, że tylko w
2551     3, 33|               i na lince przywiązałem do kołka! - tłumaczył się płaczliwie
2552     3, 33|              ksiądz wypasł: Poszedłem do dnia po konie: gniady leżał,
2553     3, 33|          dobrych pacierzy zawołano ją do izby. Organista rozmamłany
2554     3, 33|             słowa prażyły kiej baty i do ziemi przyginały. Mocowała
2555     3, 33|             Hanki nie było: pojechała do miasta jeszcze wczas rano;
2556     3, 33|             nie uwierzy, stęsknił się do ciebie, łacno wmówisz, co
2557     3, 33|        zechcesz. Mateusz się znarowił do twojej pierzyny, ale przeciek
2558     3, 33|               miła. Pomiarkuj sobie i do głowy weź, coć mówię, wuj
2559     3, 33|            wszystkiej mocy, pięściami do siebie wygrażając.~Wójt
2560     3, 33|       wygrażając.~Wójt konie zakładał do wasąga, zagadując niekiedy
2561     3, 33|            wasąga, zagadując niekiedy do chłopa z Modlicy siedzącego
2562     3, 33|               dzisiaj! - zwróciła się do Tereski, wyłażącej na drogę -
2563     3, 33|      Przyznasz się, kiej cię w dybach do kreminału popędzą.~- Złodziejką
2564     3, 33|           przezywa! Słyszyta, ludzie! Do sądu podam, jak Bóg w niebie,
2565     3, 33|         Zawrzyj pysk, bym cię pierwej do kozy nie zapakował! - krzyknął
2566     3, 33|             już wytrzymać.~- Urzędnik do cię mówi, pomiarkuj się,
2567     3, 33|              są krzyki. Przywarli się do płota i przetoczyli się
2568     3, 33|               zgodził się ich powieźć do miasta, byle się jeno po
2569     3, 33|             Kozioł miał łeb rozwalony do kości, jaże mu krew zalewała
2570     3, 33|       urągliwie Płoszka zwracając się do narodu.~Stropili się tym
2571     3, 33|             już obie strony pojechały do sądów.~Zajrzała zaraz do
2572     3, 33|              do sądów.~Zajrzała zaraz do Kozłów, że to Bartek pociotkiem
2573     3, 33| przywiezionych z Warszawy.~Tuliły się do siebie, łapczywie ogryzając
2574     3, 33|              ją wzięła. Przeniesła je do sieni, a pozawierawszy drzwi,
2575     3, 33|          przed śniadaniem poszedł był do Stacha, Bylicowego zięcia.
2576     3, 33|            rzekł stanowczo:~- Zetlałe do cna, samo próchno, nic z
2577     3, 33|      wzbronili. Poczekajcie z chałupą do końca sprawy! - radził Mateusz.~-
2578     3, 33|            chłopami o wójtowej bitce, do dzieuch zęby szczerzył i
2579     3, 33|              zaś przy tym sprawny był do każdej roboty, bo i wóz
2580     3, 33|       dziewczyna już go przypuszczała do podufałości rachując, co
2581     3, 33|               z podziwem.~Ugięta była do kolan, spod czerwonej chusty,
2582     3, 33|           Jagusia! - ledwie jęknął.~- Do swojej żołnierki wróć se
2583     3, 33|              mruczał lecąc już prosto do domu. Gniew nim miotał na
2584     3, 33|           wstyd, bele się jeno dostać do miodu... - Cięgotki go wzięły,
2585     3, 33|               za mitrężenie i zajrzał do Tereski. Właśnie krowę doiła
2586     3, 33|              jedli obiad, ale ni razu do niej się nie ozwał, ni nawet
2587     3, 33|               po obiedzie wziął się i do niej, dojrzał bowiem jej
2588     3, 33|           jeno, by wam kto nagrabił i do chałupy przyniósł. Dyć odparzy
2589     3, 33|     wytchnąwszy przypołudnia, poszedł do Kłębów, kaj miał jakąś robotę
2590     3, 33|        Tereska latała dzisia z listem do organisty, bych przeczytał.
2591     3, 33|              jej nie szczędzą. Nic mi do niej, chociaż mi powinowata
2592     3, 33|              pamięta.~- Zaglądałeś to do niego? co?~- Hale, pójdę
2593     3, 33|            pójdę sam, to powiedzą, co do Jagny ciągnę:~- Cie! uważny
2594     3, 33|               ho, to ino patrzeć, jak do której z wódką poślesz -
2595     3, 33|               cięgiem już deliberuję, do której by przepić.~- Prędko
2596     3, 33|  Przymierzałem u niejednej, ledwie mi do pół łyst sięgają, jakże
2597     3, 33|            już od świtania pucują się do czysta, kosy we wstęgi pletą
2598     3, 33|      zapaskami powiewały wrzeszcząc: "Do mnie, Maciuś, do mnie!"
2599     3, 33|         wrzeszcząc: "Do mnie, Maciuś, do mnie!" Zaś matki wtórzyły: "
2600     3, 33|           mnie!" Zaś matki wtórzyły: "Do Kasi przódzi, Maciusiu,
2601     3, 33|               Kasi przódzi, Maciusiu, do Kasi! Syrek i mendel jajków
2602     3, 33|              i mendel jajków przyłożę do wiana! Do Kasi!" ~Rozpowiadał
2603     3, 33|             jajków przyłożę do wiana! Do Kasi!" ~Rozpowiadał uciesznie,
2604     3, 33|        odpuścić, a kto, jak dzieuchy, do stawu poszły myć garnki
2605     3, 33|              Mateusz zabrał się zaraz do obciesywania podpór do chałupy,
2606     3, 33|          zaraz do obciesywania podpór do chałupy, zaś Kłąb fajkę
2607     3, 33|            nie zadrzemać, powlókł się do dołu z ziemniakami.~Zaś
2608     3, 33|                starczyłoby ziemniaków do nowych!~- Hale, raz na dzień!
2609     3, 33|         trzydzieści złotych bierzcie, do równa - supłała z węzełka
2610     3, 33|        podzieje?~Wszystko to przyszło do głowy Kłębowej, gdy mąż
2611     3, 33|          poszła przynaglać dziewczyny do pośpiechu.~Kapustę mieli
2612     3, 33|               i chłopakami wzięli się do podpierania chałupy.~Ale
2613     3, 33|          strzegący języka.~Doszli też do Borynów.~Józka skrobała
2614     3, 33|               oczy.~- Sam tu, chłopy! Do mnie! Bij psubratów! bij! -
2615     3, 33|          takim opuszczeniu, kieby już do grobu złożony i trawą porosły.~
2616     3, 33|               przez spowiedzi zamrze, do piekła idzie?~- Prawda.
2617     3, 33|         kościele.~- To i gospodarz by do piekieł poszli? - przeżegnał
2618     3, 33|             Panem Jezusem sprowadzali do niego. Powiedali ta różnie
2619     3, 33|             przódzi, a nawet nieraz i do karczmy pod ręce się wiedli.~
2620     3, 33|             jadą z Bogiem!... co wama do nich? - przekładał drugi.~
2621     3, 33|               o niej, a insze zaś już do karczmy się przebierały
2622     3, 33|        poredził szwargotać, tak cosik do nich zaszprechował, jaże
2623     3, 33|           słowo. Zadami się wykręciły do chłopów, rechocąc między
2624     3, 33|              już przeżywiali ode żniw do żniw. Taki kawał wybranej
2625     3, 33|            Głowili się niemało, nawet do księdza szli po radę. Nie
2626     3, 33|        jarzyny mdlały pożółkłe, trawy do cna wypalało po ugorach,
2627     3, 33|            chałupy się skryły i jakby do ziemi przycupnęły, dachami
2628     3, 33|          chciała ich przemóc i zmusić do posłuchu. Nie dali się,
2629     3, 33|            nią podmówiony, wzywał ich do się, a do zgody i posłuszeństwa
2630     3, 33|      podmówiony, wzywał ich do się, a do zgody i posłuszeństwa napominał.
2631     3, 33|            Jagusię cięgiem przyzywała do pomocy. Ale i córka nie
2632     3, 33|            często wieczorami zaglądał do niej, niby to na poredy,
2633     3, 33|               końca patrzą. Co mi tam do nich! ~Juści, mało to ją
2634     3, 33|              podobało, a nieraz, kiej do miasta pojechała, cały dzień
2635     3, 33|             sobie schować na później, do sposobnej pory, bo jeszcze
2636     3, 33|           rdza przeźre, i kamień jeno do czasu wytrzyma, a nie dopiero
2637     3, 33|                które często zaglądały do karczmy, że nie było komu
2638     3, 33|               polnych.~Ostatnie stada do obór ściągały; od wsi, z
2639     3, 33|             zaczął.~- Byłam, ale mnie do niego nie puścili.~- Tegom
2640     3, 33|           dziecko mocniej przycisnęła do siebie.~- Powiedział, że
2641     3, 33|           Wiecie, przyszedłem dzisiaj do was całkiem po przyjacielsku.
2642     3, 33|         ciszej jeszcze.~Odwróciła się do niego.~- Dać wykup, to go
2643     3, 33|              już se poredzi, choćby i do tej Hameryki... nie zgonią...~-
2644     3, 33|             zgonią...~- Jezus, Maria! Do Hameryki! - krzyknęła bezwolnie. -
2645     3, 33|        wypędzając.~- Kiej przychodzi, do koni zagląda, obroku im
2646     3, 34|             świątkach umajenia chałup do cna nie przewiędły, kiej
2647     3, 34|           prześmiechując się radośnie do wszyćkiego, witał się z
2648     3, 34|           nawet dzieciom, co się były do niego garnęły, głowiny przygładzał
2649     3, 34|            przygładzał poczciwie, zaś do kobiet pierwszy zagadywał,
2650     3, 34|         ostatnią potrzebę schowany.~- Do cna ustałem, dzień jaki
2651     3, 34|           prześcigi jęli go zapraszać do swoich chałup. ~- Na tymczasem
2652     3, 34|              przyjmie mnie kto potem, do tego przystanę na dłużej.~
2653     3, 34|             na dłużej.~I żwawo ruszył do Borynów.~Juści, co Hanka
2654     3, 34|               torby i odzipnął nieco, do starego się wybrał.~- A
2655     3, 34|          przebierał się pod gałęziami do chorego, któren leżał w
2656     3, 34|               Chory naraz zwrócił się do niego.~- Poznajecie mnie,
2657     3, 34|               smutnie, zabierając się do mleka, które mu narządziła,
2658     3, 34|      Jagustynką, zaś Pietrek pojechał do lasu: zwozi Stachowi drzewo
2659     3, 34|             uwierzyłem.~- Bo to i nie do wiary! Zrazu nikto nie powierzył.
2660     3, 34|             list i kazał mu z nim iść do dziedzica. Nawet Weronka
2661     3, 34|              czasem tak bele co i nie do składu powie, jako ten niespełna
2662     3, 34|               wspomnieli. Wstępowałem do miasta.~- Toście go może
2663     3, 34|              niedawno, nie puścili me do niego. Bóg wie, kiej go
2664     3, 34|          zaraz opowiadać jego rady co do słowa.~- Rada dobra, ale
2665     3, 34|                   A widzicie, ziarnko do ziarnka i zbierze się miarka.
2666     3, 34|         całując ją w głowę, bo mu się do nóg rzuciła z podzięką.~-
2667     3, 34|             to Jagusia?~- Dyć jeszcze do dnia pojechała do miasta
2668     3, 34|             jeszcze do dnia pojechała do miasta z matką i z wójtem.
2669     3, 34|               z wójtem. Powiadały, co do rejenta, stara pono gront
2670     3, 34|               chłopaki?~- Przez złość do nich, że to chcą działów.
2671     3, 34|           Józine łóżko, ale wolał iść do stodoły.~- Pieniądze dobrze
2672     3, 34|              Pomogę wam, wstąpię jeno do pana Jacka i przed zmierzchem
2673     3, 34|            głową i poszedł już prosto do Stachowej rudery.~Pan Jacek
2674     3, 34|           zapłać... zaraz cię Mateusz do ostrego kantu wyrychtuje...
2675     3, 34|                nie bój się...~- Jakby do żywej osoby mówi - szepnął
2676     3, 34|         złuszczoną korę sosny.~Polazł do najgrubszej, zwalonej na
2677     3, 34|              ci radę! co? Żydy by cię do miasta wywiezły, a tak Pan
2678     3, 34|            Wyminął ich jakoś i pognał do wsi z całych sił, jaże koniowi
2679     3, 34|        jużeśmy z Gulbasiakiem jechali do dom, aż tu przed Borynowym
2680     3, 34|               ze strachu w las pognał do komornic, które susz zbierały.
2681     3, 34|           imię Ojca i Syna, to jedźże do wójta powiadomić!~- Wójt
2682     3, 34|                 pytał ktoś zaglądając do wasąga.~- Śpik go zmorzył
2683     3, 34|               to sprawka, on pierwszy do psich figlów!~- Rzemieniem
2684     3, 34|              z pół roku nie przypuści do siebie.~- Po Jagusi to i
2685     3, 34|               i nieśpieszno mu będzie do swojej.~- Psiachmać, la
2686     3, 34|         przedzierając się z pięściami do Grzeli - któren tak szczeka,
2687     3, 34|             mu korale zwoziła? ona go do karczmy ciągała? ona po
2688     3, 34|          kryjomo ćwiartek nie wynoszę do Żyda ni z komory niczegój
2689     3, 34|               jak zwyczajnie: wszyscy do sąsiadów szli kupiąc się
2690     3, 34|              na drugą stronę, niby to do Macieja, ale dojrzawszy
2691     3, 34|               tego wieczora zaglądała do niej.~Jagustynka musiała
2692     3, 34|   dziękczynnie.~I dobrze utrafiły, bo do późna w noc stary Płoszka
2693     3, 34|          przeciw niemu. Płoszka nawet do chałup zachodził i niby
2694     3, 34|               nie bardzo mu basowali, do karczmy pociągnął. Było
2695     3, 34|           swojego ryja chciał wsadzić do koryta! - przerwał mu mamrot
2696     3, 34|              krętanina: szykowali się do kościoła, a dziewczyny,
2697     3, 34|           biegały kiej oparzone jedne do drugich przymierzać stroiki,
2698     3, 34|          tataraków.~A przykładali się do roboty wszyscy zarówno,
2699     3, 34|               więc śpiesznie szykować do kościoła.~Witek jeno ostał
2700     3, 34|            przestrogę zaciągnął boćka do dołu po ziemniakach, zaś
2701     3, 34|              ołtarzem, a sam poleciał do Macieja, leżącego w sadzie,
2702     3, 34|           kiej się jako tako ustawili do procesji, czyniąc wskroś
2703     3, 34|             dobrodzieja.~Powiedli się do pierwszego z prawej strony
2704     3, 34|              z prawej strony ołtarza, do Borynów; droga się w mig
2705     3, 34|          powietrzu i ku blademu niebu do słońca się podnosiła.~Aż
2706     3, 34|               ździebko, powiódł naród do młynarzowego ołtarza.~Upał
2707     3, 34|            pod dachy, nawet psy gnały do chałup, bydło wyrywało z
2708     3, 34|        spływające z radosnym bełkotem do stawu.~Leciuchny wiaterek
2709     3, 34|           dobrodziejów na poczęstunek do Żyda bo zawdy raźniej w
2710     3, 34|            nie chciał, gorzałkę pił i do picia Nastkę i kamratów
2711     3, 34|           ciasnota, to przenieśli się do żydowskiej stancji, gdyż
2712     3, 34|            bez nas, to i my weźmy się do swojego przez niego - powiedział
2713     3, 34|               już dzień mogą pojechać do aktu, a nawet mówili, co
2714     3, 34|             powietrza prosto zbraknie do dychania w Lipcach i z torbami
2715     3, 34|              z torbami pójdziemy albo do Hameryki.~- A ojce jeno
2716     3, 34|       Liszkach a nasi ich wykupili co do jednego, że zaś w Górkach
2717     3, 34|            ozgniewam, to rzucę wieś i do miasta pójdę, tam lepiej
2718     3, 34|              mi się już takie życie i do grdyki idzie...~Grzela,
2719     3, 34|                chciała ich bić i siłą do domu zabierać, jeno co się
2720     3, 34|             umor, zaś Jędrzych pijany do cna ryczy w kominie.~Nie
2721     3, 34|            gospodarze zebrali, poszli do dziedzica i przełożyli,
2722     3, 34|               go innym końcem stawiać do pionu.~- To gadajże, Mateusz,
2723     3, 34|          sposób, a to samo wyjdzie... Do Miemców iść całą gromadą
2724     3, 34|            znowu za te pogrozy wsadzą do kreminału! - wybuchnął Grzela.~-
2725     3, 34|              ciągłe bunty na parę lat do kryminału... że to wszystko
2726     3, 34|            chowa!~Ani sposób już było do nich mówić, tak ich ponosiło.~
2727     3, 34|      podleskie! - zawołał przepijając do Grzeli.~Pili gęsto i taka
2728     3, 34|          rozchmurzył i przystał znowu do nich, bych go nie posądzili
2729     3, 34|               się podniósł i wołał:~- Do karczmy, chłopcy, nogi wyprostować,
2730     3, 34|          kieliszki, gospodarze często do się przepijali, a raili
2731     3, 34|             wsadzić w ziemniaki, a ta do mnie z pyskiem.~- Wypędzić
2732     3, 34|               lat!... Przed kościołem do krwi ukarali, krowami wywieźli
2733     3, 34|           zagłuszą...~- Przepijcie no do mnie, a cosik waju rzeknę...~-
2734     3, 34|             ani rozeznał, kto mówił i do kogo; tylko jeden grubachny
2735     3, 34|    przechodził bowiem cięgiem od kupy do kupy, to do karczmy zaglądał
2736     3, 34|           cięgiem od kupy do kupy, to do karczmy zaglądał i wszędy
2737     3, 34|            Jagustynka przedarłszy się do środka ujęła się wpół i
2738     3, 35|               te dnie od Bożego Ciała do niedzieli nie przeszły letko
2739     3, 35|          przeciwko Miemcom, nawołując do przepędzenia ich z Podlesia.~
2740     3, 35|             na Miemców.~- Hale! co im do łbów strzeliło! Mało to
2741     3, 35|                 Jak będziesz niewolił do nowego buntu, to cię strażnikom
2742     3, 35|            ani sposobu było im trafić do rozumu; zawrzeszczały każdego,
2743     3, 35|           Grzela, nie trafisz z niemi do rozumu: trza by każdą sprać
2744     3, 35|               zaraz poszedł na ogrody do proboszcza siedzącego przy
2745     3, 35|               swoje, to ja już pojadę do dziedzica i będę go namawiał.~
2746     3, 35|              któren na gwałt rwał się do spółki, maciora stękała
2747     3, 35|               prosięta dobierając się do mleka, to bociek rozganiał
2748     3, 35|               szczuć gotowi!... Nawet do matki nie ma iść po co:
2749     3, 35|              ją skusił i przyniewolił do grzechu, a już najbardziej
2750     3, 35|          spostrzega. Zagadał głośniej do Rocha:~- Mateusz rozpowiada,
2751     3, 35|              Prosili, to pójdę z nimi do sąsiadów - powiedział z
2752     3, 35|              a głupi naród bałamuci i do złego jeno prowadzi...~-
2753     3, 35|           opatrzywszy stójkę, wróciła do izby, zaś Rocho dopiero
2754     3, 35|           jakimś czasie znowu zajrzał do izby.~Hanka klęczała na
2755     3, 35|       całowała cięgiem dzieci, gadała do źrebaka, gadała do maciory,
2756     3, 35|             gadała do źrebaka, gadała do maciory, przedrzeźniała
2757     3, 35|              iż czas już się szykować do kościoła. Hej, ponosiło
2758     3, 35|              i krzykać zbożom, co się do nóg kłaniały ze chrzęstem,
2759     3, 35|               bacząc na nic poleciała do matki.~Nie w porę przyszła,
2760     3, 35|        Słyszałeś?! Nie doprowadzaj me do złości przy świętej niedzieli...~-
2761     3, 35|      Paczesiów zawziętość buchnęła mu do głowy; postąpił na izbę
2762     3, 35|      rozjuszona oglądając się za czym do ręki.~- To sam se je znajdę!~
2763     3, 35|             sam se je znajdę!~Skoczył do skrzynki kiej ryś, jednym
2764     3, 35|               Rzuciła się z wrzaskiem do obrony, próbowała go tylko
2765     3, 35|               cóż, kiej przypięła się do niego niby pijawka i biła
2766     3, 35|              z rąk, skoczyła za komin do drąga z obleczeniem i zdzierając
2767     3, 35|           jęła je wyrzucać przez okno do sadu...~- Precz z moich
2768     3, 35|             go za rękę rzekł:~- Chodź do mnie. Nic tu teraz po tobie...~-
2769     3, 35|              wodą, poleciał śpiesznie do kościoła, gdyż sygnaturka
2770     3, 35|         znajomych zaglądało po drodze do chorej, jaże Jagna drzwi
2771     3, 35|              wyszła z wiadrem po wodę do stawu.~Wtedy Mateusz się
2772     3, 35|          przyjść jeszcze po obiedzie, do kościoła zamierzał iść,
2773     3, 35|           siedzi nad wodą, przystąpił do niej.~Wiadro stało nabrane,
2774     3, 35|       Mateusza coraz silniej ciągnęło do niej, że wziąłby ją był
2775     3, 35|            Antek - przyszło jej naraz do głowy.~Powróciła do domu,
2776     3, 35|             naraz do głowy.~Powróciła do domu, pełna cichych i radosnych
2777     3, 35|                nawet nikt nie zajrzał do chorej.~Wnet ci rozgwarzyła
2778     3, 35|               i rojno, gdyż zasiadano do obiadów pod drzewami, w
2779     3, 35|               po drugiej stronie domu do gotowania strawy.~Dopiero
2780     3, 35|             czas po obiedzie zajrzała do nich Hanka, jeno że jakaś
2781     3, 35|         Pokrótce i Mateusz przyleciał do Szymka.~- Pójdziesz z nami
2782     3, 35|            Szymka.~- Pójdziesz z nami do Miemców? - pytał.~- Gront
2783     3, 35|            ciąga... a siedź se choćby do jutra! - rozgniewał się,
2784     3, 35|               opłotki, przyłączył się do niej, nawet nie spojrzawszy
2785     3, 35|               chciałaby cię odciągnąć do swojej Marysi.~- To tam
2786     3, 35|           raki zimują! Że mi to nawet do głowy nie przyszło...~-
2787     3, 35|              Juści, wójt trąba, głowy do niczego nie ma i wyprawia
2788     3, 35|           koła bez luśni.~Doszli wraz do chałupy; na ganku siedziała
2789     3, 35|              któryś ostrugując kij.~- Do powiatu wezwał go naczelnik;
2790     3, 35|            sołtys.~- Cóż on tu ma nam do rozkazywania? Niech se strażnikom
2791     3, 35|           Jadam całe dwa roki chodził do Woli, nauczycielowi dowoziłem,
2792     3, 35|            tego wyszło, co na książce do nabożeństwa przeczytać nie
2793     3, 35|              pluł i prężył się kiejby do skoku.~W godnym porządku
2794     3, 35|            poczynają.~Skręcili prosto do zabudowań folwarcznych,
2795     3, 35|                 Ze sprawą przyszliśmy do was - zaczął Rocho.~- To
2796     3, 35|             byście se, pludry, poszły do wszystkich diabłów!~Skoczyli
2797     3, 35|            wołali drudzy.~- Grozicie. Do sądu podamy! Znajdziemy
2798     3, 35|          Cicho, psiekrwie, kiej naród do was mówi! - zaklął Mateusz,
2799     3, 35|        ogarniał chłopów, przyciszał i do spokoju niewolił, ale mu
2800     3, 35|       wyciągając pięście. - Mówiliśmy do was po ludzku, poczciwie,
2801     3, 35|         huknęli wraz.~Niemcy skoczyli do drągów leżących pod ścianą;
2802     3, 36|              rżeniem jął się dobierać do klaczy, Pietrek wyciągał
2803     3, 36|                powieda, jako nie chce do cna zgarbacieć przy ciosołce,
2804     3, 36|              jakieś dał i pedział, co do dziewięciu niedziel będą
2805     3, 36|      rozdziawszy się z drogi pobiegła do Boryny; leżał w półkoszku
2806     3, 36|             dni powróci. Odstawili go do guberni, Rocho pojechał
2807     3, 36|       kwieciem.~Józka, dowiódłszy ich do kopców, odmierzyła ojcową
2808     3, 36|           spencerki, podwinęli portki do kolan, rozstawili się pobok
2809     3, 36|          pomogło, susza wciąż trwała.~Do garnków u niejednego nie
2810     3, 36|              uszy na wszelkie nowiny, do kos przypięli się z radością.~
2811     3, 36|            Chłopy naśmiały się z tego do woli.~Właśnie dzisiaj na
2812     3, 36|         stanęło nad głowami rozpalone do białości, niebo wisiało
2813     3, 36|           Dziewczyna często zaglądała do niego, leżał spokojnie,
2814     3, 36|              ale co jedno słowo rzekł do rzeczy; to dziesięć całkiem
2815     3, 36|       przychodzi, kazała go przenieść do chałupy i przed wieczorem
2816     3, 36|      niezadługo dojdę...~Odwrócił się do ściany i więcej nić nie
2817     3, 36|            rzędy chłopów, rozdzianych do koszuli kiej te siodłate
2818     3, 36|            kumy podufałe przysiadając do cichej pogwary, a między
2819     3, 36|          niekiedy i szedł się połasić do Jagny, siedzącej całe godziny
2820     3, 36|              bez ruchu i myśli, zgoła do słupa podobnej.~Maciej już
2821     3, 36|            odchodziła z płaczem.~Szła do matki, ale ledwie głowę
2822     3, 36|             ale ledwie głowę wetknęła do ciemnej izby, ledwie ją
2823     3, 36|              raz na Tereskę przywartą do płota i jakby na kogoś czekającą.~
2824     3, 36|            ręce i pohuśtując zajrzała do chorego.~- Antka ino co
2825     3, 36|              nowina nie przedarła się do mózgu, gdyż ani się poruszył,
2826     3, 36|           spojrzał na nią.~- Może już do wsi wchodzi... może już... -
2827     3, 36|             wyjrzał na świat, zajrzał do komory i po długim namyśle
2828     3, 36|               Pies radośnie skakał mu do piersi, pogładził go po
2829     3, 36|             ścianami stodoły, zajrzał do stajni, poklepując konie,
2830     3, 36|            konie, jaże zarżały, potem do krów wsadził głowę, leżały
2831     3, 36|         błyszczący pług pod chlewami, do niego pośpieszył i nie doszedłszy
2832     3, 36|           tego wora zboże naszykowane do siewu, aż nagarnąwszy tyla,
2833     3, 36|    nieprzepartej, bych siać.~Szedł aż do krańca pól, a gdy mu ziemi
2834     3, 36|          rozciągnąć, i znowu się brał do tej płonej pracy, do tego
2835     3, 36|             brał do tej płonej pracy, do tego trudu na nic, do tych
2836     3, 36|          pracy, do tego trudu na nic, do tych zbędnych zabiegów.~
2837     3, 36|               siebie samego rozsiewał do ostatka na te praojcowe
2838     3, 36|         gorącymi całunkami przylegały do jego nóg utrudzonych.~-
2839     3, 36|           Pódziże, duszko człowiecza, do mnie. Pódziże, utrudzony
2840     4, 37|               tak wył, tak ciskał się do drzwi, a kiej mu otworzyli,
2841     4, 37|             po drodze.~Doprowadził ją do ojcowego trupa.~Wrzask ci
2842     4, 37|              się wnet wszyscy na pole do starego, ale już całkiem
2843     4, 37|        gorącym pacierzu.~Zniesiono go do chałupy, probując jeszcze
2844     4, 37|              na słońce i spać poszedł do stajni.~A Maciej leżał na
2845     4, 37|            ziemi gębą, podobien zgoła do zeschłej na słońcu grudy
2846     4, 37|      przystawali w żałobnej cichości, do cna w sobie struchleli z
2847     4, 37|       ochfiarnym pacierzem, wziąć się do obrządzania umarlaka. Ochotnie
2848     4, 37|        niewiela.~- Któż to jej zażywa do syta! Coby największy dziedzic,
2849     4, 37|              A jemu Jagusia zapiekała do żywego mięsa, dzieci też
2850     4, 37|          ostało po kim, to byście się do siódmego potu wydzierali
2851     4, 37|            Jambroż.~Jaguś wnet wpadła do izby i stanęła w pośrodku
2852     4, 37|          zapytała nagle, przystępując do niego.~- Juści, co nie do
2853     4, 37|             do niego.~- Juści, co nie do ślubu go rychtujem, a jeno
2854     4, 37|            ślubu go rychtujem, a jeno do trumny.~Nie mogła jeszcze
2855     4, 37|               A z wieczora zaglądałam do niego, to leżał se cicho
2856     4, 37|             niźli kwartał! A komu nie do zdrowia, to lepsza prędka
2857     4, 37|              żal, co Antek nie zdążył do żywego.~- Nie dzieciuch,
2858     4, 37|               po Jambroża.~- Chodźcie do kościoła, przywieźli do
2859     4, 37|               do kościoła, przywieźli do chrztów czworo dzieci.~-
2860     4, 37|            niedziela, zabrał się wnet do roboty; wszelaki porządek
2861     4, 37|          ostro Pietrka przysłanego mu do pomocy.~Dzień się już był
2862     4, 37|        westchnął żałośnie, zazierając do środka przez wywarte drzwi
2863     4, 37|              uwijał się i śpieszył aż do potu z obrządzaniem umarłego,
2864     4, 37|               już byli łóżko wynieśli do sadu i pościele porozwieszali
2865     4, 37|          przyniesła jałowcowych jagód do wykadzenia izby.~Jeno nie
2866     4, 37|             końcu chciała już posyłać do miasta Pietrka na przewiady.~-
2867     4, 37|            sumę i Jambroż zbierał się do kościoła, przykazując Witkowi
2868     4, 37|             ruch, ludzie już przeszli do kościoła, zaś u Borynów
2869     4, 37|       radością i same łzy cisnęły się do oczów.~- Świętaś ty i rodzona!
2870     4, 37|          gorąco bierąc się z powrotem do pacierza.~Kajś w pobliżu
2871     4, 37|              gęsto przysiadać kobiety do zezuwania trzewików, zaś
2872     4, 37|             Hanka śpiesznie powróciła do chałupy.~Boryna już był
2873     4, 37|              był, wyczesany i ogolony do czysta, jeno na policzku
2874     4, 37|           odlatują.~Gotowy ci już był do pożegnań znajomków a powinowatych
2875     4, 37|               a powinowatych i gotowy do onej drogi dalekiej.~Już
2876     4, 37|               izbie i w sieniach, zaś do okien cisnęło się tyla dzieci
2877     4, 37|        wyżalając, nad sierotami.~Jeno do Jagusi nikto nie przystępował
2878     4, 37|               opuszczenie, że uciekła do sadu i zaszywszy się w gęstwę,
2879     4, 37|             już doskwierało zgoła nie do zniesienia. Parno się przy
2880     4, 37|            stronie stawu.~- Pewnikiem do księżego byka! - ozwała
2881     4, 37|               na postronku.~- Młynarz do niego jeszczek lepiej ryczy,
2882     4, 37|               nieszpory, rozeszły się do domów, a Hanka posłała za
2883     4, 37|             kowalem, bych szedł z nią do proboszcza ugodzić się o
2884     4, 37|             spoconą łysinę, przywołał do siebie kobiety i jął wypytywać
2885     4, 37|          przytakiwała Hanka.~- Tak mu do mojego, jak wołu do karety!
2886     4, 37|            Tak mu do mojego, jak wołu do karety! Przyjrzyjcie mu
2887     4, 37|             byka, któren rwał się już do krowy jak wściekły. - Co
2888     4, 37|         idźcie z Bogiem - zwrócił się do kobiet, widząc, że przywstydzone
2889     4, 37|            stronę. - A jutro eksporta do kościoła! - wołał jeszcze
2890     4, 37|       przechwalał.~Kobiety zaś poszły do organisty, boć to i z nim
2891     4, 37|              pastwisk, kiej powróciły do chałupy.~Przed gankiem stojał
2892     4, 37|            pykając fajeczkę godził go do rznięcia drzewa na Stachową
2893     4, 37|           poszedł.~A pan Jacek wszedł do nieboszczyka i mówił długi,
2894     4, 37|               w niego - wyrzekł potem do Hanki. - Dobry to był człowiek
2895     4, 37|            nami w powstaniu, przystał do partii dobrowolnie i gnatów
2896     4, 37|             nad nami... - gadał jakby do siebie, a chociaż nie rozumiała
2897     4, 37|           któren był właśnie wchodził do sieni.~- Coś harny dzisiaj!
2898     4, 37|             rozradowany, to przysiadł do żony i jął szeptać. - Dobra
2899     4, 37|         wielgie rzeczy idzie.~Zajrzał do zmarłego, pokręcił się tu
2900     4, 37|          poleciał, wyciągając chłopów do karczmy na naradę.~Zmierzch
2901     4, 37|               zachodu.~A kiej się już do cna zrobił wieczór i pokończyli
2902     4, 37|           ściągała na świat, więc już do cna przycichło, gdzie spać
2903     4, 37|           jakby się miało na odmianę.~Do późna w noc śpiewali przy
2904     4, 37|               Jagata, bych już czuwać do rana.~I śpiewali zrazu rozgłośnie,
2905     4, 37|            się leniwie z pól, zajrzał do izby, prosto w Borynową
2906     4, 37|             przecknął, nie porwał się do roboty ni drugich do niej
2907     4, 37|              się do roboty ni drugich do niej zapędzał, leżał se
2908     4, 37|          stwór, a wraz z nimi spływał do izby cichy brzęk i szum,
2909     4, 37|             nogi.~Pobiegła z krzykiem do stajni.~- Pietrek! Wstawaj!
2910     4, 37|              się w kałużach.~Zajrzała do krów i świnie wypędzała
2911     4, 37|         pieniądze i miał zaraz jechać do miasteczka, ale już z bryczki
2912     4, 37|        światem; widzisz go, sam gotów do złego, to myśli, co i drugie
2913     4, 37|            Hanka zaś wzięła się ostro do roboty, tyla bowiem gospodarka
2914     4, 37|             ją sama Hanka sprowadziła do izby probując uspokoić a
2915     4, 37|            coś niecoś, włożyli Borynę do trumny, Mateusz zabił ją
2916     4, 37|                z cicha przyśpiewując, do kościoła, kaj już Jambroż
2917     4, 37|           płaczem, a Hanka ozwała się do Jagustynki oprzątającej
2918     4, 37|        powiedła wszystkich za przełaz do okopywania ziemniaków, jeno
2919     4, 37|          równo, rzęsiście i spokojnie do samej nocy, że z lubością
2920     4, 37|        chyliły się coraz niżej, jakby do nóg przypadając gospodarzowi
2921     4, 37|               się te judasze poprawią do trzech niedziel i pokutę
2922     4, 37|             Mocno proboszcz powiadał, do serca i tak napominająco,
2923     4, 37|              za wszystkich... I wołał do zgody. Wołał do sprawiedliwości.
2924     4, 37|               I wołał do zgody. Wołał do sprawiedliwości. Wołał do
2925     4, 37|             do sprawiedliwości. Wołał do pomiarkowania się w grzechach,
2926     4, 37|               było wszystko urządzone do potrzeby, wzdłuż ścian ciągnęły
2927     4, 37|           kobiety, wyskrzybując miski do czysta i strzegąc się Hanki,
2928     4, 37|           gwarzyli stowarzyszając się do upodoby, świarcząc sobie
2929     4, 37|              przepijając, a co skorsi do kieliszka wymykali się chyłkiem
2930     4, 37|               dzisia zgoła niepodobny do siebie. Juści, co pił tyla
2931     4, 37|            się nagle i wyszedł prędko do sadu; Witek potem powiedział,
2932     4, 37|             stary siedział za chałupą do późna i płakał...~Juści,
2933     4, 37|             kowala kieliszek, przepił do wszystkich i powiedział
2934     4, 37|               wszystkich i powiedział do Hanki:~- Jeśli komu żal
2935     4, 37|           niecoś i zagadywał, ale jak do tego muru, żaden bowiem
2936     4, 37|          Kiedyż to dziedzic przyszedł do wsi z przyjacielstwem, kiedy?~-
2937     4, 37|                Święta prawda! Chodźta do karczmy, tam się naradzim.~-
2938     4, 37|            klatce i co trocha leciała do Hanki, ale widząc, jako
2939     4, 37|             kręcił ogonem i jakby się do kogoś przyłaszał, że już
2940     4, 38|            się z półkoszków i krzykał do pieszych, gdzie znowu śpieszył
2941     4, 38|              ogarniać się przystojnie do kościoła, chłopi rajcowali
2942     4, 38|          chłopaki cisnęły się łakomie do kramów i bud, a głównie
2943     4, 38|               kramów i bud, a głównie do katarynki grającej, na której
2944     4, 38|        przystrojony i z pyska podobny do starego Miemca, czynił takie
2945     4, 38|               kulasy drygały, a jakby do wtóru i dziady usadowieni
2946     4, 38|              we dwa rzędy, od kruchty do placu, jęły wyciągać swoje
2947     4, 38|             kiej wezbrany potok lunął do kościoła i tak go napchał,
2948     4, 38|            gorąc podnosił się już nie do wytrzymania, żywy ogień
2949     4, 38|            było docisnąć choćby nawet do drzwi kościelnych, to stanęły
2950     4, 38|               szklana tafla rozpalona do białego, a roztrzęsione
2951     4, 38|        znajomego Lipczaka, przystawał do niego i przyjacielsko zagadywał,
2952     4, 38|            Hankę zobaczył i zaraz się do niej przecisnął.~- Wrócił
2953     4, 38|             zapłać! - schyliła mu się do nóg. - Może Rocho jakoś
2954     4, 38|               za niego.~Poszedł dalej do Jagusi, siedzącej wpodle
2955     4, 38|             to jeno prześmiechnął się do niej i zawrócił do swoich.~
2956     4, 38|  prześmiechnął się do niej i zawrócił do swoich.~Poleciała za nim
2957     4, 38|           spóźnione - szepnął Pietrek do Hanki.~- Świece juchy będą
2958     4, 38|                 Bych was wytracili co do jednego kiej psy wściekłe...~
2959     4, 38|             sposób było się komu brać do pacierzów, bo jeno kupili
2960     4, 38|              dziw duszy nie zgubił.~- Do cna miętki naród, na oko
2961     4, 38|               go sprowadził na odpust do pomocy.~- Stary sknerzy
2962     4, 38|          wyjściu, gdy przecisnęła się do niej Balcerkówna z wielką
2963     4, 38|              Ślepa, ale jeszcze trafi do Szymkowych kudłów.~- Boże
2964     4, 38|                 Boże broń, bych się i do drugich nie dorwała...~Jagustynka
2965     4, 38|     dziesiątkę i rzekła:~- Przyjdźcie do nas na obiad, dziadku! Do
2966     4, 38|             do nas na obiad, dziadku! Do Borynów!~Dziad podniósł
2967     4, 38|             częsty grosz sypał mu się do czapy.~Hanka przystanęła
2968     4, 38|               dziadami, rękę wyciągał do przechodniów i jękliwie
2969     4, 38|              na czoło i przebrała się do niego z tyłu od wozów, pod
2970     4, 38|            dyć...~- Chodźcie mi zaraz do domu! Jezus, taki wstyd!
2971     4, 38|               między wozy.~- Zaraz mi do domu. Że to wstydu nie macie!~-
2972     4, 38|            chociaż zmęczony i zgrzany do ostatniej nitki, miętosił
2973     4, 38|               z osobna, przekrzykiwał do znajomków, stowarzyszał
2974     4, 38|             stowarzyszał się i cisnął do kramów, przy których wrzało
2975     4, 38|        kukiełkami. Kajś Żyd nawoływał do cukierków, zaś jeszcze indziej
2976     4, 38|              przycichać; kto pociągał do karczmy kto już zabierał
2977     4, 38|          karczmy kto już zabierał się do domu, a drudzy, zmożeni
2978     4, 38|              przy tym i wieś zasiadła do misek, to się już prawie
2979     4, 38|           kogo? - zapytał kusztykając do niej.~- Nie widzieliście
2980     4, 38|              wielce poszła już prosto do domu i rozpowiedziała o
2981     4, 38|              nie spadnie, że przystał do dziadów, a co nam będzie
2982     4, 38|           drugiego każdy poredzi, ale do pomocy nikto nieskory.~-
2983     4, 38|        dziadować.~- To go se sprowadź do chałupy i żyw, kiejś taka
2984     4, 38|                teraz miarkuję, coś go do tego sama przyniewoliła.~-
2985     4, 38|                Właśnie byli zasiadali do obiadu pod drzewami, Hanka
2986     4, 38|             pokrzywdzili?~- Zaszedłem do nich wczoraj z wieczora,
2987     4, 38|            skóry bym takich obłupiał, do żywego mięsa - pogadywał,
2988     4, 38|             Żniwna pora, to pilno wam do roboty - zaśmiał się Pietrek.~-
2989     4, 38|           głównie, bych się napatrzyć do syta owym wstęgom, paciorkom
2990     4, 38|              kumami, któren zaś szedł do kościoła lebo i siedział
2991     4, 38|             wymodlił się i nawzdychał do woli, napatrzył onym pozłotom,
2992     4, 38|         gnietąc się jedna przez drugą do bud, abych chociaż się dotknąć
2993     4, 38|            zaraz, i chodzili od kramu do kramu trzymając się wpół,
2994     4, 38|            dokąd idzie.~Przysunął się do niej Mateusz i szepnął pokornie:~-
2995     4, 38|               ku niemu, roześmiał się do niej, ale że patrzeli w
2996     4, 38|            było go już nikaj, poszedł do kościoła, gdyż przedzwonili
2997     4, 38|             się jej spyta.~Przystąpił do nich Szymek z Nastusią,
2998     4, 38|      wyelegantowany, prosty, wygolony do czysta, w kapelusie na bakier
2999     4, 38|                Jakże, na drugą stronę do matki i się wyprowadzę.
3000     4, 38|               jedno.~- Jaguś, przyjdź do karczmy, będzie dzisiaj