Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |           można rzec, bo zaraz do oczów z pazurami skacze albo rzeknie
 2     1, 3 |        złożonych jak do pacierza, oczów nie spuścił z sędziego i
 3     1, 4 |           i łzy same leciały mu z oczów, a w sercu poczuł taką gorącość,
 4     1, 5 |       lśniły a połyskały ino, aże oczów oderwać było trudno: bursztyny
 5     1, 5 |       pociekły z zaczerwienionych oczów.~- Zmówcie pacierz za tatula -
 6     1, 7 |           tego wędrownika; któren oczów z nich nie spuszczał, a
 7     1, 9 |        jak te paciorki suły się z oczów... jak te różańce żałosne...
 8     1, 9 |           w kącie na podłodze, od oczów ludzkich, i płakał rzewnymi,
 9     1, 10|       zapadłych, poczerwieniałych oczów... - Zabrała mi pierzynę,
10     1, 10|        raz chciało mu się ojcu do oczów stanąć i rzec: nie możecie
11     1, 10|        rychlej zejść z ojcowskich oczów, byle prędzej...~Pożyczył
12     1, 11|         ciurkiem polały się z jej oczów, to ino buchnęła do komory,
13     1, 11|     starszy Dominikowej, z Nastki oczów nie spuszczał, a co trochę
14     2, 13|          w końcu nie było już dla oczów nic widne, prócz tych strug
15     2, 14|          bo łzy posypały mu się z oczów.~Mróz ją obwionął na powietrzu,
16     2, 14|          i nie miała mocy oderwać oczów od świateł mżących w oknach:~-
17     2, 14|          się nie mogła ni oderwać oczów, ni serca rozkołatanego.~
18     2, 14|  odpowiedział cicho nie podnosząc oczów, bo choć prawda, że był
19     2, 15|       biła wichurą i śniegiem, że oczów nie było można ozewrzeć,
20     2, 15|     wściekał potem, młynarzowi do oczów skakał, ale ten rzekł:~-
21     2, 15|          z wierzchu, dla ludzkich oczów, bo na wnątrzu całkiem było
22     2, 16|         trzęsły, łzy nabiegały do oczów, serca przenikał strach
23     2, 16|           a łzy same napływały do oczów.~Siedziała sztywno jak i
24     2, 17|     siedziała w ławce i nie mogła oczów oderwać od jej zmizerowanej,
25     2, 18|           tak ciepie śniegiem, że oczów nie można ozewrzeć, a takie
26     2, 18|        makiem posiał, kużden mu z oczów rad schodził, bych czego
27     2, 19|           flaszkę, by mu prawdy z oczów nie wyczytał.~Przepili raz
28     2, 19|       Antek zaś już nie spuszczał oczów z Jagusi, stała właśnie
29     2, 20|       przenikliwych, stróżujących oczów.~Może i dlatego, że pilnował
30     2, 20|      całkiem miętko nie podnosząc oczów na Jagnę:~- Chcesz to jutro
31     2, 22|       Przywtórzę, nawet prosto do oczów powiem, niech jeno twój
32     2, 22|     długiej białej brody i z tych oczów bladych, zapatrzonych gdziesik
33     2, 22|   cudowności, że przepadła sprzed oczów ziemia cała, izba, luta
34     2, 22|      wzruszonych, wilgotne blaski oczów świeciły kiej rosa, drżały
35     2, 24|           chmur, że nawet i na to oczów mgnienie nie rozbłyskało -
36     2, 24|        nie drażnili sobą ludzkich oczów, to wpadli w niepamięć jako
37     2, 24| podpalenie ojca.~- Niech mi to do oczów któren powie, niech się
38     2, 24|       tych łez, co się cisnęły do oczów, że już chciał wyjść nie
39     2, 24|         nieco, i nie mógł oderwać oczów, kieby przykuty i urzeczony
40     2, 24|           z męki, by uciec z tych oczów szarpiących, od tego głosu
41     4, 37|       powracała nie mogąc oderwać oczów od trupa, i co trochę zrywała
42     4, 37|           same łzy cisnęły się do oczów.~- Świętaś ty i rodzona!
43     4, 37|    struchlałe i same łzy ciekły z oczów; albo też znowu podnosiły
44     4, 38|           się chronić od ludzkich oczów.~- Hanuś... a dyć ja...
45     4, 39|         ale prawie nie spuszczała oczów z kowala, któren się wiercił
46     4, 40|           spokojnością.~- Jeno la oczów ludzkich taka spokojna.
47     4, 41|      Szkodniki paskudne! To ani z oczów spuścić, zaraz w cudze jak
48     4, 43|      dłonie cisnąc je do twarzy i oczów.~- Tak się w nich dusza
49     4, 43|          ręce, łzy pociekły jej z oczów i tak się w niej rozśpiewała
50     4, 44|           zeszli ze strażnikowych oczów, jął znowu kręcić się wśród
51     4, 44|           indory skakały sobie do oczów, ślepe już i głuche na wszystko.~
52     4, 45|         mruczał bacząc, póki mu z oczów nie zeszli.~- Tamten poszczuł
53     4, 45|        rozeznałem, bo zeszli mi z oczów kajś w zagaje... pewnikiem
54     4, 45|    przemian, nie śmiejąc podnieść oczów.~I cały czas nie odezwała
55     4, 45|        patrząc za nim, póki jej z oczów nie zginął.~Niewypowiedzianie
56     4, 45|            co jej same spływały z oczów, kiej ziarna pełne, ważkie
57     4, 45|           nie spuszczając z niego oczów.~- Jakże się wam podoba? -
58     4, 45|    sposobne... z dala od ludzkich oczów... juści...~- Żeby wam ten
59     4, 46|           za razem, nie odrywając oczów, aż dopiero kiej przed nim
60     4, 46|          Mateuszem, la zamydlenia oczów, poszli szukać Rocha po
61     4, 46|           łzy potrzęsły się jej z oczów rzęsistymi, palącymi strugami.~
62     4, 48|        niej bieżyć, aby stanąć do oczów i rzucić jej w twarz tę
63     4, 48|       talerz, unikając matczynych oczów, i chociaż mówiono o śmierci
64     4, 48|          nie śmiał nawet podnieść oczów na ludzi ni się rozejrzeć
65     4, 48|       niby diamentami modre nieba oczów.~- Jagusia! - wyrwało mu
66     4, 48|           nie spuszczając z niego oczów, ale mało wiele poredziła
67     4, 48|         już oboje unikając swoich oczów, a wraz cisnąc się do siebie
68     4, 48|            ale gdy jej zniknęli z oczów, długo się plątała po drogach,
69     4, 48|            aż i zginęła całkiem z oczów, a tylko kajś w rozsłonecznionych
70     4, 49|     zapłakała, z zaczerwienionych oczów polały się strugi gorzkich