Tom, Rozdzial

 1     1, 4 | żarliwie, tak ze wszystkich sił duszy wierzącej, tak sercem pełnym
 2     1, 4 |        i zebrało się jej dużo w duszy, buchnęła płaczem i jęła
 3     1, 5 |         powiadają, zawżdy milej duszy, kiej ją wóz ruszy - odrzekł
 4     1, 7 |        fleciku grywał, że aż do duszy szło, wóz zrobić zrobił,
 5     1, 10|  niecierpliwił się, a rad był w duszy, że tamtego tak długo nie
 6     1, 10|     daruję!- przysięgał sobie w duszy. - Jakże, na Jagusię... -
 7     1, 12|   Jagusi było dziwnie wesoło na duszy i ochotnie. Gospodynią się
 8     1, 12|         i nieboleśnie, a tak na duszy lekko i wesoło, że za nic
 9     1, 12| płakania ni żałosnego skrzybotu duszy wszelkiej...~...Tam zaś,
10     1, 12|  nieśmiertelny, Boży! Gdzie ino duszy człowiekowej modlić się
11     2, 13|  boleśnie; nieletko jej było na duszy, nie - nie drujkość czuła
12     2, 13|         nią i pomstować z całej duszy na tych żółtków niechrzczonych!~
13     2, 14|       śniegach. Hale, ani żywej duszy nie ujrzał na drogach ni
14     2, 14|  widzieć, nie rozkrwawiać sobie duszy przypomnieniem, ale nie
15     2, 15|     Boży oglądało, oczy pasło i duszy rosnąć pomagało... - powiadał
16     2, 15|      Jezus dał kobiecie ino pół duszy i musi być to prawda...
17     2, 15|   spojrzenia, co rade by do dna duszy sięgnąć i wypatroszyć ją
18     2, 16|         sośnie, a nigdzie żywej duszy; tyle co te ptaszyska przeciągały
19     2, 16|         do siebie, z całej mocy duszy wierzącej wykładał prawdę
20     2, 16|       Sama mu powróci, sama, bo duszy widno jeszcze nie stracił
21     2, 21|         zarzewie czującej mocno duszy.~- Odmieniłaś się, widzę.~-
22     2, 22|   wołała:~- "Przez ciała, przez duszy, a pod pierzyną się ruszy. ."
23     2, 23|   wytryskiwały z samego rdzenia duszy, niby olśniewające pędy
24     2, 24|      się tam działo w Hanczynej duszy przez te długie dni i noce,
25     2, 24| przepalał żar próśb i błagań, z duszy jakby raną otwartą płynął
26     2, 24|  niezwalczony smutek czepił się duszy i tak ją rozpierał, że gdyby
27     2, 25|       tęskność rozrastała się w duszy, wiedziała to za czym?~Za
28     2, 25|        jej wtedy tak straszno w duszy, jak wtedy, gdy dobrodziej
29     3, 26|  pacierza, które się rozsuły po duszy palącą rosą, to porwała
30     3, 26|      Kłębowych morgach ni żywej duszy! - zauważyła przy tym, ale
31     3, 26|     naród i Boryna też leży bez duszy, a powiedają - ściszyła
32     3, 27|          i gdziesik na samo dno duszy spływały.~Mogła to zmiarkować,
33     3, 27| pochwały, tak nią skrzepiona na duszy i pełna nadziei, żądna roboty
34     3, 28|       Nie poredzę ci, żebym i z duszy chciała: nie na swoim jestem
35     3, 28|         bierze po trzy grosze z duszy. Co dnia widzę; jakie torby
36     3, 29|        przecież ta izba stoi! Z duszy serca proszę, a ksiądz ten
37     3, 30|       przy ramieniu, dusza przy duszy, jako to pole nasadzone
38     3, 30|        Nie mogła sobie popuścić duszy tam przy nim ni potem z
39     3, 30|         zaczepki dla udręczonej duszy szukała, ale szła dalej
40     3, 31|        któren znajdzie, z całej duszy pomożem!~- Ostajta z Bogiem
41     3, 32|     głęboko wyrznięte.~Ni żywej duszy nie wypatrzył pod sczerniałymi
42     3, 32|         boleście przytaić się w duszy, bo jarzmo codziennego trudu
43     3, 32|   sznurem ciekły po twarzy, a w duszy krzewił się coraz bujniejszy
44     3, 34|       długo czekała, nie... Jak duszy pilno ze świata, niczym
45     4, 37|        łasce, a jedyna ucieczka duszy w Jego świętym miłosierdziu.~- "
46     4, 37|         Nie bucz, przeszkadzasz duszy odejść w spokoju; płacze
47     4, 38|          niebu jasnemu i swojej duszy weselnej.~A na trzeciego -
48     4, 38|    zaraz juchą się oblał i dziw duszy nie zgubił.~- Do cna miętki
49     4, 38|       przenajświętsze zdumienie duszy, niepojętą radość budzącego
50     4, 39|      nieboszczyka. Ulży to jego duszy i do wiecznego zbawienia
51     4, 39|      nie powiedziałby barzej do duszy - szepnęła rozrzewniona
52     4, 39|      nią, dając folgę umęczonej duszy, że przecknąwszy padła przed
53     4, 40|        tak cicho i tak błogo na duszy, jakby po tej świętej spowiedzi
54     4, 41|          szeptał bezradnie.~- Z duszy serca rad bym ci pomógł,
55     4, 41|   kryminale myślał z rozpaczą w duszy.~Więc z tego bojowania ze
56     4, 42|   rzewliwie i tak ze wszystkiej duszy, jaże mu łzy pociekły, i
57     4, 45|         stronę, co?~- Rad bym z duszy, ale widzi mi się, co nam
58     4, 45|      prędko, na drodze ni żywej duszy, jeno co kancelaria była
59     4, 45|        raje otwierały się w jej duszy, padała na twarz w proch,
60     4, 45|       cięgiem odprawiało w jej, duszy, bo kiedy wyjrzała w pole,
61     4, 47|        ze samego dna udręczonej duszy.~A Mateusz wił się jakby
62     4, 47|     jakieś dale, widne jeno jej duszy zamierającej.~Ale w jakiejś
63     4, 48|      ten głos rozdzwaniał się w duszy prawie niepojętą szczęśliwością.~-
64     4, 49|  gorzkich łez, a wszystkie rany duszy spłynęły jakby tą żywą,