Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |                Dyć ja od połednia samego byłam przy kopaniu- tłumaczyła
 2     1, 2 |        zawsze gotowy, na zakład z samego przychówku... A już co kapusty
 3     1, 3 |           i spał dalej.~- Ale, do samego słońca spał będziesz, jucho! -
 4     1, 6 |        rozpadały na dobre.~Już od samego jarmarku świat z wolna zatapiał
 5     1, 7 |           Dominikowej nie było od samego rana, bo ją wezwali do rodzącej
 6     1, 8 |         pozostał w domu.~A już od samego rana był dziwnie przykry,
 7     1, 11|          zgorszysz, to jakby mnie samego; tak stoi w Piśmie Świętym -
 8     1, 11|        uzwiłabym ci wieniec,~Da z samego jałowca!~A insze jeszcze
 9     1, 12|        ruszając.~- Nie ostawię go samego, nie zapomnę..~Wnet jednak
10     1, 12|           szło przez całą noc, do samego świtania!~A dzień podnosił
11     2, 15|           mu się jakoś dzisiaj od samego rana; ledwie był wziął się
12     2, 16|           godnymi świętami już od samego świtania wrzał przyspieszony,
13     2, 16|          Witek nachylił się aż do samego ucha i szepnął drżąco:~-
14     2, 20|    pięście i skamieniał ze zgrozy samego przypuszczenia możliwości
15     2, 21|           smutków człowieczych, z samego dna serca rozdartego, z
16     2, 21| gospodynią była...~Długo, może do samego północka tak się rozmarzała
17     2, 22|                 Rozdział 10~Tegoż samego dnia, po obrządkach, a już
18     2, 23|     rzadkie, ważne wytryskiwały z samego rdzenia duszy, niby olśniewające
19     2, 24|         półświątkiem, więc już od samego rana niemały ruch uczynił
20     2, 24|         solą.~U bogaczy to już od samego południa smażono pączki,
21     2, 24|       pogodny, słońce świeciło od samego wschodu, nocny, tęgi przymrozek
22     2, 24|           wszystkich, z pól, spod samego nieba, spadają nań srogie
23     2, 25|           Antek zaś któren był od samego zjawienia się ojca skrył
24     2, 25|  czterdzieści chłopa pracowało od samego świtania; kieby to stado
25     3, 26|        zrobiła się taka plucha od samego rana, iż trudno było nosa
26     3, 28|           Jagustynki.~- Siedzą od samego rana, do mszy służył i co
27     3, 28|           a lękliwie, że to już z samego przyrodzenia nieśmiała była
28     3, 30|         na Hankę, że dopiero koło samego północka zadudniły kopyta
29     3, 30|           wytrzymać nie mogła. Od samego rana tak ją cosik rozpierało
30     3, 31|            To przychodziły już od samego świtania zadeszczone, jakby
31     3, 31|          z pola nie zeszedł aż do samego końca; sutannę podkasał,
32     3, 32|   odbierze! Te, ryfo jedna, konia samego porzucasz, żeby nogi połamał,
33     3, 32|            taki to by ślepiami do samego piekła zaprowadził...~Otrząsnęła
34     3, 32|     siebie wypuści, że tylko i ze samego przodka jeszcze nutę wyciągali,
35     3, 32|      nawet Pietrka, któren już od samego przyjścia na krok jej nie
36     3, 33|          Żydowi na gorzałkę, a od samego połednia jeno zza węgłów
37     3, 33|          kuźni dzwoniły młoty. Od samego rana pełno już było na drogach
38     3, 33|         ciche i duszne, słońce od samego wschodu wynosiło się rozpalone
39     3, 34|         niezgorzej jął dmuchać od samego południa, że żytnie pola,
40     3, 34|           nie baczył; gdyż już od samego świtania rejwach się czynił
41     3, 36|        oto co było. Maciej już od samego rana był jakiś dziwny, matyjasił,
42     3, 36|  sianokosy szły nieprzerwanie, od samego świtania, skoro jeno pierwsze
43     3, 36|             jakby już jeno siebie samego rozsiewał do ostatka na
44     4, 37|       tych ciężkich turbacji albo samego gorąca, co już doskwierało
45     4, 38|         miało, ale mimo to już od samego świtania na placu przed
46     4, 40|  poszumiały drzewa, gdyż jakoś od samego północka podniósł się wiater
47     4, 42|          ale Grzela, któren go od samego początku pilnie obserwował,
48     4, 44|        jego kamraty parły do tego samego, młynarz zaś pyskował najżarliwiej,
49     4, 44|        dawał wątrobie, kto zaś la samego sprzeciwu się kłyźnił, że
50     4, 45|          srodze wyrzekać, jako od samego rana jeszcze nic nie miał
51     4, 45|      jakby na odpust.~- Jakże, do samego połednia przesiaduje przy
52     4, 47|      rzewliwymi słowy, rwanymi ze samego dna udręczonej duszy.~A
53     4, 47|       przystroili jutro, zaraz od samego rana.~Juści, co nikto się
54     4, 48|          i przysiadłszy w nim, do samego świtania medytował i kajał
55     4, 48|          wyrwało mu się kajś spod samego serca.~Przyklękła w bruździe
56     4, 48|           ni ukoju, tłukła się do samego świtania kole chałupy, szła
57     4, 49|        wyjściu radzili, prawie do samego świtania, a rankiem wiedzieli
58     4, 49|         trwało tak z przerwami do samego wieczora, dopiero na samym