Tom, Rozdzial

 1     1, 4 |            Opierał się, już nawet brał się wyjść, ale jucha harak
 2     1, 6 |   nieśmiertelna, i jako tę ziemię brał wicher każdy, obtulał sobą
 3     1, 9 |    organiście, któren zapisywał i brał za każdą duszę po sześć
 4     1, 10|       juści... marzły, żem sam je brał do siebie.:. ale kożuszysko
 5     1, 11|          a co gorętszy dziewczynę brał i puszczał się w tany, na
 6     1, 11|          ją Boryna niewolił, wpół brał i jak to dzieciątko prosił,
 7     1, 11|          kto?... Jechał do boru i brał, ile komu było potrza, a
 8     1, 11|     sunące w cichości; przymrozek brał niezgorszy, gruda się łamała
 9     1, 12|       zasnute bielmem.~Przymrozek brał mocny, przeciągał zimny
10     1, 12|    częstował, niewolił, w ramiona brał i przepijał do każdego;
11     1, 12|       wesele szedł...do tańca się brał... i podjadłby nieco, bo
12     1, 12|     zapomniał o wszystkim, sen go brał i niósł w ćmę jakąś wrzawliwą,
13     2, 13|      nigdy nie miłował, jakby nie brał w te same ręce, którymi
14     2, 13|     niepamięci; do roboty się nie brał, o biedzie nie myślał, w
15     2, 14|       trepami kiej klepisko, mróz brał z miejsca i znowu a wzorzysto
16     2, 14|          szepnęła wychodząc.~Mróz brał, aż w nozdrzach wierciło,
17     2, 16|    grzejące, a naprzeciw, bo mróz brał na dzień, podnosił się jeszcze
18     2, 16|         wieczór prędko nastawał i brał ziemię w moc swoją, a mróz
19     2, 16|         między pniami. Strach go. brał coraz bardziej, bo przechodził
20     2, 16|         zasiadał, i pierwszeństwo brał przed innymi, dufny w bogactwo
21     2, 17|         ją głaskał i wpół jeszcze brał, dziadyga jakiś, niedojda! -
22     2, 19|           szły skrzenia. Mróz zaś brał srogi i podnosiła się taka
23     2, 19|           ni zbytnio do serca nie brał, że dobrodziej nie chciał
24     2, 19|        jak burza szedł, aż strach brał niejednych, a mało kto za
25     2, 19|    przepijał, niewolił, w ramiona brał parobków, ściskał, a dzieuchom
26     2, 19|        ściany, obejmował, za ręce brał, ale ledwie się już wstrzymywał
27     2, 20|           wynajdzie, a nie będzie brał od drugich!~Skrzyczała go
28     2, 22|   uciesznie skakał, to dziewczyny brał wpół tymi drewnianymi kulasami
29     2, 22|        figury Częstochowskiej się brał, by ją roznieść, iż mu to
30     2, 24|           ganku i nawet za klamkę brał, ale w ostatniej chwili
31     2, 25|           taki, co starowniejszy, brał się narządzać pługi, to
32     2, 25|          już pod ten czas i naród brał górę, zwarli się i pomieszali
33     3, 26|          było na polach, aże dziw brał! Przecie dobrze baczyła,
34     3, 27|           tylachna, że aż ją dziw brał, jako to poredziła przemóc
35     3, 27|           Jagny wołał, za ręce ją brał, cosik chciał rzec i znowuj
36     3, 27|    doznane, a ile razy ją wołał i brał w swoje rozpalone i lepkie
37     3, 27|          niby ten smok ognisty, i brał, ni pytając o przyzwoleństwo...
38     3, 27|      plebanii spali... i jużem go brał... a choć me kujnął... byłbym
39     3, 27|          Jagny wołał i za ręce ją brał, w inszą stronę patrzał;
40     3, 29|      człowiek jeszcze cudze biedy brał w serce, to bych mu na swoje
41     3, 31|         sól wypluwał, jaże śmiech brał...~- Bo idzie z rodu, któren
42     3, 31|          w cichości za robotę się brał, że kiej przedzwaniali na
43     3, 32|       obłapiając, a on ci każdego brał do serca, po głowach całował,
44     3, 36|           rozciągnąć, i znowu się brał do tej płonej pracy, do
45     4, 38|   żarliwiej wtórował, wysoką nutę brał, przeciągał górnie, a czystym
46     4, 38|         tak wystrojone; jaże dziw brał, a takie bieluśkie na gębie
47     4, 39|         czuła nawet złości, tylko brał ją strach przed nią i żegnała
48     4, 40|           jeszcze każden z osobna brał go na stronę namawiać, przyobiecując
49     4, 41|        kiej się nałożył do syta i brał za lejce, dorzuciła uszczypliwie:~-
50     4, 41|           ją wzion, jak to kiedyś brał, zapamiętale, przez lubą
51     4, 42|         ale nikto się jeszcze nie brał do tańców, a jeno przepijali
52     4, 44|       chciał, on zaś na odchodnym brał co znajomszych na stronę
53     4, 44|        zakwaterują, to kto będzie brał baty? kto będzie cierpiał?
54     4, 44| wściekłego psa, na próżno młynarz brał go w obronę, na próżno i
55     4, 46|       odejść! - rzekł powstając i brał każdego w ramiona, ściskał
56     4, 47|        szaleństwa.~- To po coś me brał? po coś me stumanił? po