Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |         Idźcie z Bogiem, idźcie - szeptał zakłopotany podnosząc ją
 2     1, 2 |      praktyk ci jest i znający! - szeptał dziad.~-Cygani jak ten pies,
 3     1, 3 |        Lećta se do matuli, lećta -szeptał, patrząc jak jaskółki siadały
 4     1, 4 |  pieniędzy! Dobrodziej kochany! - szeptał, przyglądając się pieniądzowi.
 5     1, 4 |       Jezus! Jezus mój kochany! - szeptał olśniony i nieprzytomny,
 6     1, 6 |         chałupy, la ciebie, Jaguś szeptał i tak przysuwał twarz do
 7     1, 9 |          zawżdy przystojniej... - szeptał smutniej.~- Kupisz ty sobie
 8     1, 9 | wyciągnięte ręce dziadowskie... i szeptał imiona zmarłych, za które
 9     1, 9 |          człowiecza, pożyw się! - szeptał z przejęciem.~- Wezną to? -
10     1, 9 |      chodzi dzisiaj po świecie! - szeptał Witek i oglądał się bacznie...~-
11     1, 9 |       moja tam leżą... baczę... - szeptał Kuba cicho, więcej do siebie
12     1, 10|          co mi tutaj robić, co? - szeptał ciszej, łzawo jakoś.~- Bajesz
13     1, 10|          robił, Hanuś, wszystko - szeptał cichutko.~- W izbie jest
14     1, 12|    biedoto, i wygnały we świat! - szeptał otwierając drzwi do obory
15     1, 12|         Jakie to zmyślne juchy! - szeptał. - Takiemu ptaszkowi, a
16     1, 12|          ale mnie zamroczyło... - szeptał.~- Boli cię to?~- Nic a
17     1, 12|         czasem jeść probował albo szeptał cicho, serdecznie:~- Ceśka,
18     2, 13|             We świat! We świat! - szeptał i rozglądał się dookoła,
19     2, 14|         mam, Hanuś, wszystko... - szeptał cichutko, odwrócił się szybko
20     2, 15|      ścierwy, nie przegryziecie - szeptał nienawistnie, zacinając
21     2, 16|           całował, a radośnie coś szeptał ,by Józka nie usłyszała.~-
22     2, 16|           tobą pilno...wyjdź... - szeptał namiętnie i tak blisko,
23     2, 18|          bo gospodyni kazała... - szeptał żałośnie i markotnie, że
24     2, 18|        brogiem, nie wyszłaś!... - szeptał.~A ten głos zduszony, namiętny,
25     2, 18|       Łapa?... cie... no, no... - szeptał urągliwie, bo nic a nic
26     2, 23|          Myślałaś tak! Myślałaś - szeptał namiętnie.~- Zaśby nie,
27     2, 24|     opowiadanie Witka, któren jej szeptał, jako wójt ze sołtysem co
28     2, 24|   Sprawiedliwie! Sprawiedliwie! - szeptał z najgłębszą pokorą, pełnią
29     2, 25|      przez złość przeciech, nie - szeptał pokornie i objąwszy ją tulił
30     3, 27|         przeszło, szuka czegoś...~Szeptał nachylając się nad nim,
31     3, 28|          to posyłali do wojska! - szeptał nachylając się do niej.~-
32     3, 30|            Nic, Józia... nic... - szeptał pomieszany.~- Kuręście dusili...
33     3, 30|           Utrafiłem, Józia, co? - szeptał z dumą.~- Sameś to wystroił?
34     3, 30|           przyźbie ostał, pacierz szeptał, wpatrzony w noc, w owe
35     3, 30|        trudno.~- Są, Jaguś, są! - szeptał coraz ciszej zaglądając
36     3, 30|        się ździebko... pódzi... - szeptał wójt nie zwalniając z pazurów
37     3, 31|         żegnał pobożnie, pacierze szeptał i w cichości za robotę się
38     3, 34|      dobre, uładzi, moi kochani - szeptał całując ją w głowę, bo mu
39     3, 34|    rozczapierza kiej ten indor! - szeptał wyglądając za nimi na drogę,
40     3, 34|            z butów powytrzącha! - szeptał Jambroży, robiąc łakomie
41     4, 37|       poniektóry łzy obcierał, to szeptał pacierz posiniałymi wargami,
42     4, 38|          Jaka to jucha zmyślna! - szeptał, ale że w podwórzu rozległo
43     4, 41|           Jagusiu! ten ostatni! - szeptał błagalnie, jakby do niej.
44     4, 41|           roków! Dziesięć roków - szeptał niekiedy, drętwiejąc w strachu:~
45     4, 41|           Zmarnuje się wszystko!- szeptał bezradnie.~- Z duszy serca
46     4, 41|      Jaguś, cichoj, dzieciątko! - szeptał z tkliwością.~- I taka krzywda
47     4, 41|         się z niechęcią.~Na darmo szeptał przezwiska co najsłodsze;
48     4, 42|        ziemię miłującymi oczami a szeptał gorąco:~- Mojaś ty! Moja!
49     4, 43|          Nie ucieczesz mi teraz - szeptał namiętnie wójt.~Wyrwała
50     4, 44|        jakby nie słysząc niczego, szeptał cosik z pisarzem, dając
51     4, 44|       wiedział już o Rochu - ktoś szeptał.~- Jak nie wie, to mu powiedzą.
52     4, 46|      Cicho! Trza zaradzić jakoś - szeptał Antek tężąc myślą.~- Skrzyknę
53     4, 46|          się jeszcze zobaczymy! - szeptał łzawo, przyciskając je do
54     4, 48|     odepchnąć i uciekać, ale jeno szeptał omdlałym, nieprzytomnym
55     4, 49|         skoro jeno upatrzył porę, szeptał do niej litośnie:~- Już