Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |          wydzierać się do ucieczki; wtedy prawą ręką czaił się po
 2     1, 5 |           Młódka to jest jeszcze, a wtedy bydło pasała. Rozbuchała
 3     1, 8 |         wylała resztę na podłogę...~Wtedy kieliszek obszedł wszystkich
 4     1, 10|             Hej, a tam w sadzie...a wtedy w lesie... a kiedy razem
 5     1, 11|          jęła mu przez ręce lecieć, wtedy dopiero przestał i odprowadził
 6     1, 11|        główkę włóż!...~Odsłonili ją wtedy.~Czepiec już miała na zwiniętych,
 7     2, 16|          przed ślubem, tyla ino, co wtedy przejazdem na drodze pod
 8     2, 17|             nią...a oprze mu się to wtedy, wstrzyma duszę, nie poleci
 9     2, 18|             nie uwidziałem...~- Bom wtedy już musiała być pod szopą,
10     2, 19|       zmilknął i cofnął się w cień, wtedy wójtów brat, Grzela Rakoski,
11     2, 19|      chciała się wyrwać. Podskoczył wtedy Boryna, rozwalił koło, wyrwał
12     2, 20|            gdy z roboty powracał, i wtedy to mu w uszy kładła nowiny
13     2, 20|             ta zapamiętałość, którą wtedy uwidział w jego oczach,
14     2, 20|           mocno zagniewał, że go to wtedy dziedzic nie wezwał na naradę
15     2, 21|          konające nuty - bór stawał wtedy nieruchomy, oniemiały, jakby
16     2, 21|             utknęły w nowej zaspie; wtedy obejrzał się i wstrzymał
17     2, 21|    niezadługo będzie czworo! Dam to wtedy radę, co?~Antka już nie
18     2, 22|            pamiętasz to, Józia, com wtedy powiadał?~- I jak! Było
19     2, 22|        ciągnąć nie chciał, sprał go wtedy kozicą, co wlazło, i przymusił;
20     2, 22|            dawne miejsce.~Poznał ci wtedy Królową Niebieską, strach
21     2, 23|            w cały świat.~Rzucił się wtedy stary do brogu, ale już
22     2, 24|   zapamiętała jego słowa wyrzeczone wtedy przy rozstaniu.~Ale nie
23     2, 24|             nim stało, zupełnie jak wtedy nad stawem.~Ale i dni następnych
24     2, 25|            nieprzyjacioły.~Milknęły wtedy kłótnie, przygasały spory,
25     2, 25|           ze strachu i rozpaczy, bo wtedy, po onej nocy strasznej,
26     2, 25|             dookoła; robiło się jej wtedy tak straszno w duszy, jak
27     2, 25|           tak straszno w duszy, jak wtedy, gdy dobrodziej naród napomina
28     2, 25|            już do cna, nie; myślała wtedy o domu, o robotach i o tym,
29     2, 25|  przezpieczne miejsce.~Skłębiło się wtedy wszystko z nagła, jak kiedy
30     3, 26|            z wolna do snu sposobić, wtedy Agata wyniesła swoje torbeczki
31     3, 27|        ścisnęło z utrudzenia.~A jej wtedy dusza ze strachu zakrzepła
32     3, 27|        rozpoznawał nikogo, bo nawet wtedy, kiej Jagny wołał i za ręce
33     3, 27|      wywiezą pod mogiłki albo zaś i wtedy, kiej to wojna przetratuje
34     3, 28|            bok wierzgając kulasami, wtedy mu w mig przysiadł na brzuchu,
35     3, 28|          izbie na wyjście Jagny, by wtedy zabrać mięso do swojej komory
36     3, 29|     szepnęła jej Hanka.~Zerwała się wtedy, a spostrzegłszy księdza
37     3, 30|            pamięci tak żywo, że jak wtedy w Boże Narodzenie słyszała
38     3, 30|              Pojaśniał ją niekiedy, wtedy podnosiła na niego oczy
39     3, 31|           czwartego, poprawim sobie wtedy i odbijem! - żartował wójt
40     3, 32|       wójtem w karczmie, nie dwa! A wtedy, com ci po północku drzwi
41     3, 33|        struny jakby tchu nabierały, wtedy nieprzeliczony żabi chór
42     3, 33|      strażnicy nie zmiarkowali, zaś wtedy i za tysiące go nie puszczą,
43     3, 35|           żebych twoja była, to cię wtedy może posłucha - żalił się
44     3, 35|           wiadrem po wodę do stawu.~Wtedy Mateusz się podniósł, przyobiecując
45     3, 35|        serdecznie.~- Hale? uciekłeś wtedy na ogrodach i jużeś się
46     3, 35|         wieś napierała się iść, jak wtedy na bór.~Zebrali się oczekując
47     3, 36|     ciężkimi kroplami łzy.~Uciekała wtedy na świat, strach ją wyganiał.~
48     3, 36|         świecie szerokim. I płakała wtedy jeszcze żalniej, smutniej
49     4, 37| mamrotliwiej, nie przecykając nawet wtedy, kiej Łapa przychodził i
50     4, 37|            gorąco, przerywając jeno wtedy, kiej kowal puszczał flachę
51     4, 38|     naszczekiwania i turkoty wozów.~Wtedy taka radość rozparła Lipczaków,
52     4, 40|            zawarłszy za nimi wrota, wtedy dopiero całkiem osłabła
53     4, 44|          jaże zahuczała kiej bęben, wtedy ludzie oprzytomnieli nieco,
54     4, 45|       słodkich i lubego dygotu, jak wtedy, kiej patrzała na niego