Tom, Rozdzial

 1     1, 5 |     mnie się ulęgła... kożuchem swoim przyodziewałem, żeby nie
 2     1, 5 |          a każda siedziała przy swoim i poredzały se godnie, jak
 3     1, 10|      obiad i pogadywała z ojcem swoim, starym Bylicą, któren rzadko
 4     1, 11|     ugodził i miał im drzewo na swoim tartaku przy młynie rznąć.~
 5     1, 12|      ale Jambroży był spity już swoim zwyczajem, stał na drodze
 6     1, 12|       już nie wiada od kiela na swoim gospodarzyła.~- Jaka jest,
 7     2, 13|  trzaskanie drzwiami.~- Weronka swoim pacierzem dzień zaczyna! -
 8     2, 13|  flegmatycznie i oglądał się za swoim, kijem, a starszy zapinał
 9     2, 13|      Antek też stał twardo przy swoim, opuścił coś niecoś, ale
10     2, 14|    jękliwie, a dała upust żalom swoim i turbacjom. Od trzech tygodni
11     2, 15|  wszystkich i w głos powiadał o swoim miłowaniu, a Antek kryć
12     2, 18|         gdy wszedł Rocho, siadł swoim zwyczajem przed ogniem,
13     2, 19| schrypły śpiew Jambroża, któren swoim zwyczajem wyśpiewywał na
14     2, 20|      niczemu i twardo stał przy swoim, a na zakończenie powiedział:~-
15     2, 20|  wygrzewali.~Zaś w Lipcach szło swoim odwiecznym porządkiem, komu
16     2, 24|     cha-łupie, skrzynka stoi na swoim miejscu - objaśniała Płoszkowa.~-
17     2, 24| Jambroży, niezgorzej napity, bo swoim zwyczajem jął przed karczmą
18     3, 26|        ano z boru wygnali... Na swoim postawili, a po sprawiedliwości,
19     3, 27|       bogactwem, i rozpierać na swoim, to i za tym by nie płakała,
20     3, 28|         z duszy chciała: nie na swoim jestem i sama oganiać się
21     3, 28|        się przed kominem wiodąc swoim zwyczajem przekpinki z Jagustynką,
22     3, 28|     Józia.~- Juści, bo im przed swoim dobrodziejem wstyd - dogadywała
23     3, 28|            Zawdy uczony jest we swoim i nieraz dobrze musi się
24     3, 28|         Nie do was piję, nie na swoim siedzicie i dobrze wiem,
25     3, 29|         piekła, że postawiła na swoim i wyjechała bryką i parą
26     3, 31|    zaraz po mszy jawił się przy swoim parobku, orzącym nade drogą,
27     3, 32|        swój gront odbierze i na swoim postawi.~- Pleć, kiej ci
28     3, 33| gospodynie też się wybierały ze swoim dobrem, że często gęsto
29     3, 33|    pierwszego, bo każden ledwie swoim biedom wydoli - szepnął
30     3, 35|      Gront mój po ojcach, to na swoim ostanę, nie ustąpię! - gadał
31     3, 35|   narodu się wytrząsają!~- I na swoim nie postawimy? - wołali
32     3, 35|      Owa! nie straszna praca na swoim!~- Nawet wszystkim dziedzicowym
33     4, 37|       stajni.~A Maciej leżał na swoim łóżku, rozciągnięty i sztywny,
34     4, 38|       łaska.~- Bo wolę sprzedać swoim, choćby za pół darmo - zapewniał
35     4, 38|           Nie poredzi, Szymek w swoim prawie i lata też ma.~-
36     4, 39|     Dominikowa - przypomnijże o swoim.~- A po co, przeciech dobrze
37     4, 39|        godziny nie ostawiaj pod swoim dachem, bo cię stąd wygryzie
38     4, 39|         musisz tu wrócić i przy swoim warować do ostatka.~- Nie
39     4, 39|    miała prawa jej wyganiać, na swoim siedziała. Antkowa może
40     4, 39|        jej ruchać, siedziała na swoim. Dopiero to będzie, jak
41     4, 40|         ta świnia, wszyćko musi swoim ryjem pomarać! - rzekła
42     4, 40|       tyla! Na świecie musi iść swoim porządkiem! Juści, mądrze
43     4, 40| człowiek musi wszyćko dochodzić swoim rozumem! Drogo niejednemu
44     4, 40|    każdemu?~- Co tam Michał! Za swoim profitem gania i z dworem
45     4, 42|    Nastusia rozejrzawszy się po swoim nowym gospodarstwie rozpłakała
46     4, 43|    bydło pasał za niego wraz ze swoim Kłębów Maciuś.~Zrazu przykrzyło
47     4, 48|        spał.~Jasio zawarł się w swoim pokoju i zabrał się do brewiarza,
48     4, 49|         każden stojał gotowy na swoim zagonie i posłyszawszy dzwonienie,