Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |      ciężko, przeżegnał się i jął mówić zdrowaśki za nieboszczkę
 2     1, 6 |       koło siebie nie wiedząc, co mówić, zmieszani dziwnie oboje.~-
 3     1, 8 |         ze słodką, i wszyscy wraz mówić zaczęli, nawet Dominikowa
 4     1, 10|     sąsieka do omłotu i jął cicho mówić:~- Na psa wszystkie kłótnie
 5     1, 10|       nimi, ale ni syn, ni ojciec mówić sobie o tym nie dali...~-
 6     1, 11|           nikt go nie słyszał - i mówić wszyscy zaczęli, śmiać się,
 7     1, 12|           że ani jej było co czym mówić. Raz i drugi skamlał, by
 8     2, 13|       ochoty nie miał! Jakże tu i mówić , kiej duszę przeżerała
 9     2, 16|           myślał, o czym by dalej mówić, gdy Józka przystąpiła zapłoniona
10     2, 16|           ludzie też wagowali się mówić o nim przed nią... A teraz,
11     2, 16|              a i te... - nie mógł mówić więcej, płacz go chycił,
12     2, 17| zniecierpliwił i nie chciał o tym mówić więcej:~- Gadanie nasze
13     2, 19|    nieprzywykły był przed drugimi mówić i bojał się jeszcze nieco
14     2, 19|         kończ!~- O lesie zacząłem mówić; moja rada jest taka, aby
15     2, 20|          nie chciał o tej sprawie mówić, więc ksiądz pogadał o c
16     2, 21|           zwrócił się do Jambroża mówić o sprawie ze dworem, którą
17     2, 23|         trwania... ~Nie mogli już mówić, tylko nieprzytomne krzyki
18     2, 24|         usłuchał, ni dał sobie co mówić, zapamiętywał się coraz
19     2, 25|         słowo, to ino tak, by coś mówić, a cięgiem się rozglądała
20     3, 26|           nad sierotą...~Mogła to mówić! kiej łzy jako ten deszcz
21     3, 26|       drabce, gdy Kłębowa zaczęła mówić za nią przez wywarte drzwi:~-
22     3, 27|       spodziewała się rodów, jęła mówić pacierz błądząc po świecie
23     3, 27|         na oziminy.~Zaczęła znowu mówić przerwany pacierz.~Słońce
24     3, 28|           truchlały przy robocie, mówić nie mogła, tak ją strach
25     3, 28|         wycierając, aż znowu jęła mówić boleśnie, że te jej słowa
26     3, 30|          po kościele, aż przestał mówić. Dopiero kiej przycichli,
27     3, 30|     rozpowiadań, że już w końcu i mówić nie mogła, żal ją dusił,
28     3, 30|      stara zaś o Kozłowej zaczęła mówić.~- Późno wróciły i z niczym,
29     3, 31|  zamawiania potrafią, jaże strach mówić! - pisnęła któraś.~- Prawda,
30     3, 32|           za głowę,~Bała się tego mówić, a głos ten huczał w niej
31     3, 34|          se wyszykuje! Nie potrza mówić, jak panu Jackowi dziękował
32     3, 34|            co się wyprawia! Wstyd mówić, jak była rozdziana; jaże
33     3, 34|       choć najpoczciwsza - zaczął mówić Mateusz jakimś smutnym i
34     3, 34|         stryjeczny Antka.~- Łacno mówić: teraz nie ma za co kupić;
35     3, 34|          Wraz też wszyscy zaczęli mówić, zrywać się, tłuc pięściami
36     3, 34|           sposób już było do nich mówić, tak ich ponosiło.~Żyd w
37     3, 35|        dowiedzą, zaś potem trzeba mówić, co go puścili przez zastawu:
38     3, 35|     wsunął się w gromadę i zaczął mówić półgłosem:~- Rocho byłby
39     4, 37|        żadnej już się nie chciało mówić.~Siedziały rozczapierzone
40     4, 37|      odsapnąwszy nieco, jął znowu mówić o nieboszczyku, jako to
41     4, 41|         otrębami, temu nie potrza mówić o biedzie.~- Bójcie się
42     4, 41|           i przysunąwszy się jęła mówić bolejąco:~- A co! Piekło
43     4, 41|    Siedzieli, nie wiedząc już, co mówić, niecierpliwiąc się jeno
44     4, 44|       wsparty o futrynę jął cosik mówić po swojemu, ale mu się cięgiem
45     4, 45|         do niczego.~- U nas nawet mówić nie wolno o takich rzeczach,
46     4, 45|        Uśmiechnął się i spróbował mówić swobodnie, prawie żartem:~-
47     4, 46|      umęczonej głowie, on zaś jął mówić głosem pełnym dufności:~-
48     4, 47|             rozpłakała się i jęła mówić przez łzy i szlochania -