Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |          byle czego po próżnicy - mruknął podcinając konie.~- Jambroży
 2     1, 2 |    dziedzic, a ty, parobku, rób - mruknął ze złością, bo ojcowe chrapanie
 3     1, 3 |   sprzedanie.~- Poszły, parchy! - mruknął, wjeżdżając na rynek, pod
 4     1, 3 |             Cygani jak ten pies - mruknął Boryna ze zgrozą.~- Ja cyganię?!
 5     1, 4 |        Jezusa i tej Panienki... - mruknął, przerywając, bo się kościół
 6     1, 4 |          gęste kiej szczotka... - mruknął i obejmował oczami te morgi,
 7     1, 5 |          to głupiemu zachciewa! - mruknął Boryna, przeżegnał się i
 8     1, 8 |          bez zapisu nie było... - mruknął Szymon.~- Przed ślubem chyba!~
 9     1, 10|      stało!~- Co jej ta będzie! - mruknął Antek ze złością, bo jakże,
10     1, 10|       Baczę ja dobrze, baczę... - mruknął przez zęby.~Wyszli przed
11     1, 10|           spojrzał podejrzliwie i mruknął:~- Juści, że ino to słowo,
12     1, 11|          Jak ten pies na mrozie - mruknął zgryźliwie stary Szymon.~
13     1, 12|          ani wie, co powiada... - mruknął oburzony srodze, opadł ciężko
14     1, 12|          rodach tak nie kwiczy! - mruknął urągliwie.~- Kiej boli!...
15     1, 12|          szpitala musisz iść... - mruknął cicho.~- Do szpitala?... -
16     1, 12|          ogon wyniesie! Głupia! - mruknął zeźlony.~Bo to matka Jaśkowa
17     2, 15|        jest księdzem na ambonie - mruknął ze złością, ale musiało
18     2, 15|     marchwią.~- Co mi ta po tym - mruknął niecierpliwie.~- Organista
19     2, 17|          ukrzywdzą się zanadto! - mruknął stary, ale zły być musiał,
20     2, 17|           nie każdy będzie żyw! - mruknął Caban.~- A jak kto na śmierć
21     2, 20| wczorajszej sprawie.~- A czyja? - mruknął.~- W czym to winowata? Wyście
22     2, 20|           nic ci już nie zrobi! - mruknął Witek.~- A bo i nie wiem,
23     2, 24|    glonkiem chleba jak tego psa - mruknął ponuro.~- Jeszcześ taniej
24     3, 27|           Witek jeszcze tam cosik mruknął, ale skoro wyszła, gruchnął
25     3, 32|       wszystkie naraz skrzeczą! - mruknął nasłuchując uważnie na wsze
26     3, 32|          gnoju, ale parobek cosik mruknął złego i pojechał.~W stodole
27     3, 33|         stoi, tego bieda wydoi! - mruknął pykając smacznie.~Słońce
28     3, 34|         sami czego nie stracili - mruknął Mateusz, stojący ze swoimi
29     3, 34|          jeno pieniądze gdzieś! - mruknął Mateusz.~- Czekajta jeno,
30     3, 34|        tak można, a czasem nie! - mruknął Grzela.~- A ja ci mówię,
31     3, 35|  gospodarka, jaże patrzeć boli! - mruknął któryś.~- Najgorszy parobek,
32     4, 37|       piecze, temu nie uciecze! - mruknął i już szukał otwarcie, kaj
33     4, 38|     cacanka, a głupiemu radość! - mruknął Płoszka.~- Szczera prawda,
34     4, 40|       deszcz. Cała wieś słyszy! - mruknął.~- A niech słyszy! Niech
35     4, 40|   przełazie.~- A dobrze, dobrze - mruknął, nie był ta ciekaw bele
36     4, 40|  przysięgał, a też ci nie uwierzą mruknął Mateusz.~- No, to niech
37     4, 41|         przypomina, cycoń jeden - mruknął Antek śmigając go po kulasach,
38     4, 41|        rozpytywać, ale cosik jeno mruknął i pokręciwszy się po obejściu
39     4, 41|         mówi, ale czy uredzisz? - mruknął Antek niedowierzająco.~-
40     4, 41|          dziedzic a gospodarze! - mruknął ponuro chłop, nie przestając
41     4, 41|      znamy, kto on taki, znamy! - mruknął znacząco, próbując różnymi
42     4, 42|         raz i nie przeszkadzaj! - mruknął zgniewany Mateusz przewracając
43     4, 42|        portki a te gołe pazury! - mruknął nie odrywając rąk od roboty.~
44     4, 42|          by się to był spodział - mruknął Kłąb.~- A bo to nie Dominikowe
45     4, 43|       słowa.~- Cie, jaka harna! - mruknął rozgniewany i spostrzegłszy
46     4, 45|    spłoszona~- To pójdźmy razem - mruknął, nie bardzo rad z towarzystwa,
47     4, 47|            na największą robotę - mruknął Antek, ale żonie się nie