Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |       niechby tylko rzekł.~- Już dwie żony pochował.~- Niech se
 2     1, 3 |      kratami, dzielącymi izbę na dwie połowy, i rzucał łbem niby
 3     1, 3 |          zbiło, że chłop chorzał dwie niedziele - objaśniała żona.~-
 4     1, 3 |       domu bieda - a żarła, że i dwie drugie tyle nie zechlają..:
 5     1, 4 |       dziedzic ma sam więcej niż dwie wsie razem...~- Powiadali
 6     1, 5 |         rok dołożyć trzy ruble i dwie koszule miasto zadatku.~-
 7     1, 5 |            Zgoda na trzy ruble i dwie koszule, ino... ino... nie
 8     1, 7 |      chłop śliwy rwie, a ino ich dwie! Ja waju lepszą powiem przypowiastkę,
 9     1, 8 |         Posłuszna! Pokorne cielę dwie matki ssie... - dorzucił
10     1, 9 |      przy tych grobach umarłych; dwie lampki tliły się wciśnięte
11     1, 10|         powiem, że pokorne cielę dwie matki ssie.~- Wszyscy mi
12     1, 10|          starczy... Prawda... że dwie krowy mają i mleko jest...
13     1, 12|       Walentową idź w parę, będą dwie pokraki!~Jędrzych zaklął
14     2, 13|           I tak sypało dwa dni i dwie noce, że w końcu zasypało
15     2, 13|        jeden błysk i roznieśli w dwie strony, sanki przesunęły
16     2, 14|   spokoju, na stole świeciły się dwie złotówki, prawie nowe, dobrze
17     2, 14|       się rozchodziła kieby w te dwie ręce obejmujące staw, mało
18     2, 14|  opłatków, przyciśnięte deską, a dwie dziewczyny składały je w
19     2, 15|       nieśmiało.~- Cóżeś dała?~- Dwie przygarście lnu oczesanego
20     2, 15|       pomarł!~- Żywie, bo coś ze dwie niedziele temu, jak przyjechał.~-
21     2, 18|       Jambroży!~Pan Jacek dał mu dwie złotówki i kazał spiesznie
22     2, 18|    Przyjdź, choćby godzinę abo i dwie, a czekał będę, przyjdź!... -
23     2, 19|    dziedzicem.~- Jakże, dawał po dwie morgi, kiedy się nam należy
24     2, 19| powiedział, by się nie godzić na dwie morgi, to dziedzic musi
25     2, 20|      chłop śliwy rwie, a ino ich dwie! Ludzkie gadanie jest jak
26     2, 20|        nowiny od Jagny.~Jakoś we dwie niedziele po bytności księdza
27     2, 21|         mu bądź... pokorne cielę dwie matki ssie... złością jeszcze
28     2, 23|     pamięci stopieni z sobą jako dwie żagwie płonące, nieśli się
29     2, 25|        niedzielę wstrzymać abo i dwie, i zwiesna całkiem przemoże
30     3, 26|         nim też Płoszków dom, na dwie strony zamieszkany.~Potem
31     3, 28|       tygodniu coś dwadzieścia i dwie kopy - rzekła Jagustynka.~-
32     3, 29|       przyjść za niedzielę abo i dwie!...~- Jezu! że to człowiek
33     3, 29|         że to człowiek ma ino te dwie, i słabe, ręce!... westchnął
34     3, 29|         po drodze, a dzieuchy we dwie konia za uzdę ciągnęły,
35     3, 29|          nie!..~Rozbiegli się we dwie strony, bo gospodyni wracała
36     3, 30|         teraz się stawiają... po dwie włóki na osadę - mówił Rocho
37     3, 31|     stróże i w braku parobków po dwie kobiety wespół ze starszymi
38     3, 32|       Stanęły wnet do roboty, po dwie na zagonie, głowami do siebie -
39     4, 37|         niemałych.~- Trzydzieści dwie morgi, a paśniki, a las,
40     4, 37|    rozkazujący.~Borynie zapalili dwie nowe świece i przykryli
41     4, 39|  wieczora przepędzili do mnie ze dwie krowy. Maciorę można zawierzyć
42     4, 40|         jeno, podobny do cię jak dwie krople.~- Sielny parob! -
43     4, 42|         już na mszę dam abo i na dwie! Świec nakupię, a jak się
44     4, 45|          z daleka. Pokorne cielę dwie matki ssie... tak... - ciągnął
45     4, 48|    palcach tkwił krzywo obrazik, dwie świece paliły się pobok
46     4, 49|      wręby desek i zaprzężony we dwie czarne krowy, rzucili ją
47     4, 49|     Przyrowie.~- Bóg wam zapłać! Dwie niedziele już przeszło,