Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |        nasza strata powiedział ze złością do żony i zabrał się do
 2     1, 2 |           ano być może.~Ale wrzał złością i zmartwieniem, bo coraz
 3     1, 2 |         parobku, rób - mruknął ze złością, bo ojcowe chrapanie rozlegało
 4     1, 2 |              suka... - splunął ze złością, nabił fajeczkę machorką
 5     1, 3 |         jucho, poczekaj-myślał ze złością. - Póki się ino rucham,
 6     1, 7 |        warknęła wyrywając rękę ze złością. - Po coś tu przyszedł?
 7     1, 8 |            i co?... - splunęła ze złością. - Na wyrobki chodzę, na
 8     1, 10|        będzie! - mruknął Antek ze złością, bo jakże, poszedł do dobrodzieja
 9     1, 10|      Dobrze pamiętam! - odparł ze złością.~- Grzech śmiertelny i obraza
10     1, 10|          la ludzi, to poradź...~- Złością ze starym nie wygra!~Zapalił
11     1, 10|            kiej zapis zrobił!~- I złością z nim nie poredzi! Juści,
12     2, 13|           się rozczapierzały taką złością, że choćby na całą wieś,
13     2, 13|      zapowietrzone! - zawołała ze złością.~Jakoż od karczmy, przez
14     2, 13|        Nie dogaduj! - wrzasnął ze złością.~- Mówię ci co kiedy, naprzykrzam
15     2, 15|        garście i przypinał się ze złością do topora.~- Niezgorzej
16     2, 15|        razą kiej posłyszał, wrzał złością, a nieraz tak odwarknął,
17     2, 15|           na ambonie - mruknął ze złością, ale musiało mu się cosik
18     2, 16|        całować, wyrwała mu się ze złością i pobiegła do matki z wymówkami,
19     2, 17|           O ciebie! - warknęła ze złością stara.~- Juści mówcie prawdę.~-
20     2, 17|            niedojda! - myślała ze złością, bo pierwszy raz spostrzegła
21     2, 19|        wiatr, aże mroziło od niej złością, a gdy do kolacji siadali,
22     2, 20| przeprzesz, a ino jeszcze większą złością! Za dziewkę cię ma, a ty
23     2, 21|           Antek! - wykrzyknęła ze złością, ale równocześnie i inne,
24     2, 21|          cielę dwie matki ssie... złością jeszcze nikto świata nie
25     2, 24|      Witka i tobołki ozwał się ze złością:~- Byłaś, widzę, po proszonym...~-
26     2, 25|     przytłumiana i groźna wielce, złością bowiem, kiej te dymy gryzące,
27     3, 27|      jeszcze całkiem cicho, że ze złością huknęła drzwiami; nie przebudziło
28     3, 28|         Jagustynka cisnęła się ze złością, ale nie odrzekła, bo i
29     3, 28|          się przed sobą choćby tą złością na cały świat, ale się nie
30     3, 28|          pojedynkę za łby biorą i złością dokładają.~Zadyszał się
31     3, 29|  miedzianą dziesiątkę, szepnął ze złością:~- Niedługo będzie mój bociek
32     3, 30| Zmartwychwstał On, umęczon i lutą złością zabit! Powstał ci znowu
33     3, 30|           naprzeciw niejednemu ze złością przyganiał... O całą wieś
34     3, 32|      rzekła którejś już prawie ze złością.~- Wracają!... mało to? -
35     3, 33|         gdyż za każdym odezwaniem złością pryskał i ślepiami toczył.~
36     3, 35|        Odgarnęła ich od siebie ze złością.~- Ani mi się waż przeciwić,
37     3, 35|   słabiznę, otrząchnął się z taką złością, że padła na izbę jak długa,
38     3, 35|    trząchając kulasami, tupiąc ze złością, że już niejeden z pięściami
39     4, 39|  Pyskujesz bele co; boś sie opiła złością! - przerwała jej stara -
40     4, 41|         widły w gnój i zawołał ze złością:~- Nie z Jagusią macie sprawę,
41     4, 41|           ozwała się z przytajoną złością:~- Aleś me zniewolił, kiej
42     4, 41| przewąchać podniósł się z ławy ze złością: - A ja mówię, że mieszka
43     4, 42|         ci zrobię! - pogroziła ze złością i kiej chłopak wziął się
44     4, 45|           myślał z politowaniem i złością. - Prawda, że każdemu źle,
45     4, 49|           w gromady i jakby opita złością, wrzała coraz zapalczywiej