Tom, Rozdzial

 1     1, 4 |          żarliwie, tak ze wszystkich sił duszy wierzącej, tak sercem
 2     1, 11|       przodem i rznęła ze wszystkich sił.~A potem Jagnę wiedli drużbowie -
 3     1, 12|         nagle i zaczął ze wszystkich sił krzyczeć, aż Witek się obudził
 4     1, 12|            Boli cię to?~- Nic a nic. Sił się ino wyzbyłenn do cna,
 5     2, 14|          robota, śniegu była kupa, a sił wiele nie miał, a i te dwa
 6     2, 14|             pracy, takie rozpieranie sił, aż się przeciągnęła i mocniej
 7     2, 14|          płakać nie mogła, nie miała sił, trzęsła się ino w sobie
 8     2, 15| przemarznięty, utrudzony i wyzbyty z sił, tak go bolały wszystkie
 9     2, 16|       oddechów...~Nie odpowiedziała, sił jej zbrakło, głos uwiązł
10     2, 18|              niby ten ptak wyzbyty z sił dalekim lotem.~Jagna też
11     2, 18|             z dojeniem ze wszystkich sił, ale była tak roztrzęsiona,
12     2, 19|           rzetelna, muzyka rznęła co sił i tany szły za tanami, pito
13     2, 19|              muzykantom rzucał i no-~sił się wskroś ciżby, rozbijał,
14     2, 21|           nie przemógł, bo wyzbyty z sił opadał, głuchnął i marł
15     2, 21|           zmęczył i ustał, a i Hance sił brakowało, to jeno wspierała
16     2, 21|      zdruzgotany.~Biegli też, co ino sił i tchu starczyło, aby rychlej
17     2, 21|              te kwiaty na mrozie, bo sił zaczynało brakować, ciężar
18     2, 21|          rosła wraz z takim nabierem sił, aż ją rozpierało we środku
19     2, 23|  rozśpiewania, lecieli ze wszystkich sił w cały ten świat, modrością
20     2, 24|               rzucał, krzykał, co mu sił starczyło, że kieby opętanie
21     2, 25|           jej krzyczeć ze wszystkich sił, na cały ten świat - jako
22     2, 25|        rębacze bronili się ostatkami sił, a nawet gdzieniegdzie prosili
23     3, 26|          przywlekła do wsi ostatkami sił, czując, że już ten czas
24     3, 26|             i całkiem się wyzbyłam z sił... ale niechaj ino wydycham...
25     3, 29|             tym chudzinom ledwie już sił i czasu starczyło na to,
26     3, 30|             groźnie, ale zbrakło jej sił do rozmyślań, bo śpik ją
27     3, 31|              aby rychlej ozdrowieć i sił nabrać, nie żałowała sobie
28     3, 32|             laczego.~Tak zbrakło jej sił, że opadła w sobie kiej
29     3, 32|               choć przyszła nieco do sił, rękoma jeno robiła, bezwolnie
30     3, 32|             ktosik wrzasnął z całych sił: ~- Chłopy jakieś z lasu
31     3, 33|         wiatr rychło dech stracisz i sił się wyzbędziesz, i rychło
32     3, 34|             i pognał do wsi z całych sił, jaże koniowi zagrała wątroba.~-
33     3, 34|              i jął krzyczeć z całych sił:~- A to nie wiecie, jakieś
34     3, 34|              stołu i zaczął z całych sił odwodzić od tych zuchwałych
35     3, 35|                wrzeszczała ostatkami sił i zmożona wreszcie przez
36     3, 36|            minutę, ale już ostatkami sił i cierpliwości.~Noc się
37     3, 36|          przed domem, jaże wybita ze sił i srodze spłakana, pogasiwszy
38     3, 36|          chciał uciekać, zabrakło mu sił i ziemia chwyciła za nogi,
39     4, 39|            opierał się ze wszystkich sił.~- Załóżcie mu pieprzu pod
40     4, 39|        drzewo podarte piorunami, bez sił już i bez pamięci. Ledwie
41     4, 41|            co już całkiem opadłam ze sił. ~- Pietrek, a gęściej kupki,
42     4, 43|          przemęczeni do ostatka, bez sił, tułali się po spiekłych
43     4, 45|             chociaż się wydzierał ze sił do ostatka i szarpał, a
44     4, 48|          umilkła, całkiem wyzbyta ze sił, milczeli już oboje unikając
45     4, 48|         wolniej i ciężej, wyzbyta ze sił skwarem, zmęczeniem i tą