Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |       sekretarz, bo jakoż właśnie Jacek wyniósł samowar przed sam
 2     1, 3 |         głębi zadymionej sieni:~- Jacek! buciki panienkom!~- Zaraz,
 3     1, 3 |           i buchał płomieniami.~- Jacek ! wodę panu do mycia.~-
 4     1, 3 |      leciał, bo pani krzyczała:~- Jacek! kulfonie jeden, gdzie moje
 5     1, 3 |   napełniać dużą, wybieloną izbę.~Jacek, już teraz jako woźny, boso,
 6     1, 3 |          się skończyło, gdy naraz Jacek się zerwał, otworzył drzwi
 7     1, 3 |        abo i przekleństwo, ale te Jacek wnet przyciszał.~Z izby
 8     1, 3 |  prześwietny sąd mówi! - krzyknął Jacek, wpuszczając go.~- Wy Bartłomiej
 9     1, 3 |    wyciepnę na osobność! - poparł Jacek, podciągając parcianki,
10     1, 3 |         drzwi wyciepnę! - uciszal Jacek, podciągając parcianek.~
11     1, 3 |     rozległ głuchy pod powałą, aż Jacek musiał przyciszać groźbą.~
12     2, 15|           dziedzicowym z Wólki.~- Jacek mu było, znałem go dobrze! -
13     2, 18|        Powiedzcie waszemu, że był Jacek z Woli. Przypomni mnie sobie,
14     2, 18|           że szło na odmianę.~Pan Jacek rozglądał się ciekawie dokoła,
15     2, 18|       poleciał chybcikiem, bo pan Jacek nie czekał.~Ledwie się przekopali
16     2, 18| opowiedział, co ino wiedział. Pan Jacek przerywał mu pytaniami,
17     2, 18|          sporządził Jambroży!~Pan Jacek dał mu dwie złotówki i kazał
18     2, 18|        uwierzy. Powiadają, że ten Jacek głupawy jest nieco, po wsiach
19     2, 19|     wykrzyknął Balcerek.~- To pan Jacek, dziedzicowy brat z Woli! -
20     2, 19|          by się przyjrzeć, bo pan Jacek przeciskał się z wolna a
21     2, 19|     którzy mieli zanocować, i pan Jacek przygrywał im ano na skrzypicy
22     3, 30|       opłotki skręcał z drogi pan Jacek, dziedziców brat, o którym
23     3, 30|           bo tam na was czeka pan Jacek!- szepnął mu Rocho.~- Na
24     3, 30|              Na mnie czeka... pan Jacek... dyć lecę... na mnie?...
25     3, 30|           izby rozświetlonej: pan Jacek stojał w pośrodku i rznął
26     3, 31|          prawdę rzekłem, jako pan Jacek od wczoraj siedzi wraz ze
27     3, 31|           A to przyszedł niby pan Jacek we święto i powiada: "Wprowadzę
28     3, 33|       jąkając niekiedy swoje.~Pan Jacek zaś siedział jak zawdy na
29     3, 33|          płacz chlipał.~Naraz pan Jacek się podniósł i głośno rzekł:~-
30     3, 33|         patrząc na niego, ale pan Jacek już się nie ozwał, siadł
31     3, 34|     Buduje się to?~- Przeciek pan Jacek dał mu dziesięć chojarów.~-
32     3, 34|         radość - powiedają. A pan Jacek dał Stachowi list i kazał
33     3, 34|          do Stachowej rudery.~Pan Jacek siedział na progu, jak zawdy,
34     3, 34|       skropi, juści... co?...~Pan Jacek jeno prześmiechał się z
35     3, 35|     wyrywał se wąsy ze złości. ~- Jacek z kancelarii! - zawołał
36     3, 35|           kancelarii! - recytował Jacek wyciągając jakąś kopertę
37     4, 37|          Przed gankiem stojał pan Jacek z Mateuszem i pykając fajeczkę
38     4, 37|           prędko i poszedł.~A pan Jacek wszedł do nieboszczyka i
39     4, 42|        niedaleczko ukazał się pan Jacek, fajeczkę se kurzył, skrzypki
40     4, 42|         ślepie wybałuszył, bo pan Jacek skrzypki odłożył, kapotę
41     4, 42|    dziwujesz, hę?~- Jakże? to pan Jacek będą ze mną robili?~- A
42     4, 42|              Żeby dziedzic...~Pan Jacek jeno się prześmiechał i
43     4, 42|          wióry i śmiecie, zaś pan Jacek przybrał się, skrzypki wziął
44     4, 43|          dziękowań!~- To niby pan Jacek dał wam krowę!~- Zaśby się