Tom, Rozdzial

 1     1, 11| pobłyskiwały wodą jakby szybami - wszystek świat był przesycony światłem
 2     1, 11|         te lasy dalekie, we świat wszystek idzie marząca i "oj da dana!"
 3     2, 13|      powietrze przesłaniało świat wszystek niby przędzą; że to chałupa
 4     2, 13|       Uleciałby jako ten ptak, we wszystek świat niósłby się, na bory,
 5     2, 19|           spokojnie ciąć choćby i wszystek las.~- Nie trza pozwolić -
 6     2, 19|           traciła z pamięci świat wszystek, a grało w niej takim weselem,
 7     2, 19|          i lecieć gdzieś we świat wszystek, w zapamiętanie - to i tańcowali
 8     2, 20|         Do krzepkich należy świat wszystek, do nieustępliwych a zawziętych!
 9     2, 22|           przysłoniły się oczy na wszystek świat smutny i szary, i
10     2, 23| nieprzytomni zgoła. . .~Świat się wszystek zakołował i runął wraz z
11     2, 23|        wezbranych i biła we świat wszystek zwycięskim krzykiem miłości...~...
12     3, 26|        jakby zgarniając ten świat wszystek w roztrzęsione radością
13     3, 26|         świegotały przy chatach i wszystek ród skrzydlaty nadciągał
14     3, 27|          padnie na słońce, iż się wszystek świat przyciemni, tak ci
15     3, 27|       przeciech i nie żywie, jeno wszystek już w rękach boskiego miłosierdzia.~
16     3, 29|            Jezus!... myślałam, że wszystek świat się przewala. Skoczyłam
17     3, 30|           się gdziesik niesły, we wszystek świat, kaj jeno uniesieniem
18     3, 30|      Alleluja!...~Tym ci to świat wszystek się rozlegał onego dnia
19     3, 30|          i skowronkowe śpiewania; wszystek świat tchnął zwiesnową cichą
20     3, 31|     tryskała wezbraną zielenią, a wszystek świat wzbierał taką zwiesną,
21     3, 31|          niebo przygniatało świat wszystek, to smutek ogarniał dusze,
22     3, 31|      jakby chciał kochaniem objąć wszystek naród i wiązać go miłością
23     3, 31|         wozy zajechały, a wkrótce wszystek plac ludźmi się zapchał
24     3, 31|           matce ziemi oddawał się wszystek i z dufnością.~Hej! ożyły
25     3, 31|         młode głosy po rosie i we wszystek świat się niesły radosne.~
26     3, 34|         Twoich stoję, Panie!...~A wszystek naród odgruchnął mu w jeden
27     3, 34|       walił młotami we słońce, iż wszystek świat zdał się kolebać i
28     3, 36|         światła też się położyła.~Wszystek świat pogrążał się w głębokiej
29     3, 36|           wszystkie dni przeżyte, wszystek żywot człowieczy, któren
30     4, 37|    litanii, jaże się widziało, co wszystek sad śpiewa.~Noc się z wolna
31     4, 37|           śmierci.~Ale pomarł nie wszystek! - jak mówi Pismo święte.~
32     4, 41|       jarzmie kiej wół, dawał się wszystek tej pracy, ale i tak nie
33     4, 41|              Konie masz, porządek wszystek gotowy, a parob jeno się
34     4, 41|      zgryzocie, to by i siebie, i wszystek świat wytracił...~Milczeli
35     4, 43|         sczerwieniony od zórz, we wszystek świat nieukojonej tęsknicy.~
36     4, 44|           większy i naród już się wszystek zgromadził przed kancelarią,
37     4, 45|    wezbrany ciepłem i ogarniający wszystek świat duszą miłującą, ale
38     4, 45|   błogosławił i na każdym miejscu wszystek by się rozdawał między bliźnie,
39     4, 46|          Dyć bym poszła za nim we wszystek świat! - wyrwało się jej
40     4, 48|    leciała nad omroczone pola, we wszystek świat.~Nie wiedzieli nawet,
41     4, 49|           nie widziały, jakby już wszystek był tam, przy Jagusi, że
42     4, 49|          a zagubione, oślepiające wszystek świat, a ślepe i nieme kiej
43     4, 49|          złote, słomiane brody, a wszystek świat rozpachniał się przywiędłą