Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |       nie obędzie, bez twardego! Dawno się im to należało, zaraz
 2     1, 6 |          grobu Jezusowego idzie. Dawno go znam, już tu nieraz bywał
 3     1, 6 |         Niech mu Bóg da zdrowie! Dawno się już zbierałam zanieść
 4     1, 6 |     zbierałam zanieść na wotywę, dawno, ale jutro zaraz zaniesę.~-
 5     1, 9 |          których i pamięć umarła dawno - jako i te dnie ich, i
 6     1, 11|         co miał na sercu i co mu dawno ością stało w grdyce! A
 7     2, 15|           myślałem nawet, że już dawno pomarł!~- Żywie, bo coś
 8     2, 16|         i sześć jajek.~- Pan Jaś dawno przyjechał?~- Dopiero w
 9     2, 16|        między drugimi i taką:~- "Dawno już temu będzie, bo tyle
10     2, 18|       Dziedzic już przejechał!~- Dawno? Przywieraj drzwi prędko.~-
11     2, 19|      rządzą. Przecie z tym lasem dawno byłby koniec, żeby się byli
12     2, 22|   strachem utajonym dygotał.~- ,,Dawno to już się działo, dawno,
13     2, 22|         Dawno to już się działo, dawno, przed wiekami, że jeno
14     2, 22|     wszelki o nim zaginął.~Insze dawno powrócili do domów, a Jastrzębia
15     2, 23|          widma dźwięków i rzeczy dawno pomarłych a błądzących po
16     2, 24|         się wynieśli.~- Pono już dawno stróżował za nimi.~- Jakże!
17     2, 24| przekładać gospodarzom, że Antek dawno się odgrażał podpaleniem,
18     2, 24|        Jagną a Boryną. ~Wieś już dawno spała, cichość objęła świat,
19     2, 24|           jakby te rzeczy umarły dawno i padły w niepamięć, tyle
20     3, 28|     przepadłych w nocy. Wieś już dawno spała, wiater jeno hulał
21     3, 30|         cicho poredzając, że już dawno przedzwonili południe, kiej
22     3, 32|            zagadnęła któraś.~- A dawno, coś na jesieni! Zimowałem
23     3, 32|     grzebały w pośladzie, któren dawno miał być zniesiony na górę.
24     3, 32|      nikłe i kiej sen cudny, ale dawno już śniony. Może i wróci! -
25     3, 32|        ku niemu porwały ją nagle dawno już zapomniane tęsknoty,
26     3, 32|      chłop krzyżem świętym witał dawno nie widziane progi, a nie-jeden
27     3, 33|       rzeczy, żeby sam ksiądz... Dawno już mówiłam, że to siano
28     3, 34|          na drogę śpieszył witać dawno nie widzianego.~A on zaś
29     3, 34|        wietrzny i dziwnie jasny; dawno bowiem było po zachodzie,
30     4, 37|        Dzień się już był wyniósł dawno, słońce świeciło wesołe
31     4, 39|         powiecie przy spisie, że dawno przedane Janklowi, on przytwierdzi
32     4, 39|          na zatratę...~Jaguś już dawno przestała i poszła z matką
33     4, 39|          Dobrzeście zrobili! Już dawno trza ją było wygonić. Rozpuściła
34     4, 39|        pan brat! Drugą to by już dawno wyklął z ambony!~- Pewnie,
35     4, 40|         on suszy niźli słońce.~- Dawno nie pamiętają tak suchego
36     4, 40|       nie grzech, to by człowiek dawno zdechł! Potrzebny musi być
37     4, 41|         wąsy rzekł uroczyście:~- Dawno was wypuścili z turmy, a?~-
38     4, 42|     umyślił mi pomagać?~- A sam! Dawno chciałem, jenom się bojał,
39     4, 42|         twoim miejscu już bym to dawno zrobił!~I pogwizdując leciał
40     4, 45|     pijany i pobił się ze swoją. Dawno się już babie należała porządna
41     4, 45|         A te moje, co się im już dawno pomarło, a te powinowate
42     4, 46|        mieli rozum, to by go już dawno mieli...~Sklął go Mateusz
43     4, 49|         chciało z markotności.~- Dawno miałem oko na niego i mówiłem,