Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |            poruszać ustami, ale co chwila gonił oczami siwki, to stadko
 2     1, 2 |     rozeznać nie można było, bo co chwila ginęła w sieni, to pod drzewami.~-
 3     1, 3 |         niby komin fabryczny, a co chwila ostry, gniewny głos krzyczał
 4     1, 3 |            głosem i przysięgała co chwila przed tą Częstochowską,
 5     1, 5 |     znaczny, a wzmagał się z każdą chwilą; głucha wrzawa huczała niby
 6     1, 6 |            naganiała go znosząc co chwila kapustę na wóz.~Jakoż i
 7     1, 7 |          zadeszczony i posępny.~Co chwila ktoś wychodził z jakiejś
 8     2, 14|      obwisłymi pod śniegiem, że co chwila sypał się na nią z trąconych
 9     2, 14|       ogniem i piekł opłatki... co chwila czerpał łyżką z michy rozrobione,
10     2, 15|          ciekawego powiadał, bo co chwila wybuchali śmiechem.~Antek
11     2, 17|          nie do wytrzymania, że co chwila wychodziła na ganek, to
12     2, 20|            pod dachem, któren lada chwila ma paść na głowy.~Stary,
13     2, 21|             która mogła spaść leda chwila, bo już szarzało nieco na
14     2, 23| przytajonej; zaglądali w siebie co chwila, oczy przeświecały się nawzajem,
15     2, 23|            w Kłębowej izbie, przed chwilą zaledwie, że tonęli jeszcze
16     2, 23|           dziwów, wywołanych przed chwilą, przez baśniowe kraje szli,
17     2, 23|           Oglądali się trwożnie co chwila, przystając z zapartym tchem
18     2, 25|        piorunami, głuchnie, a leda chwila spadnie i świat cały roztratuje.~
19     3, 26|            ruchać, odpoczywając co chwila.~- Żeby choć do sianokosów
20     3, 27|           wyskakiwał przed nią, co chwila zbaczając do gęsiorów i
21     3, 28|         rozumiała, że musi tu lada chwila przylecieć kowal i bez srogiej
22     3, 29|         strażników, nad którymi co chwila trzęsły się zaciśnięte pięście,
23     3, 30|    stłoczyła.~Pożar zaś urastał co chwila, folwark stojał na wzgórzu
24     3, 32|         chmura posępna, co to leda chwila deszczem rzęsistym zapłacze.~
25     3, 32|          się paliły światła, że co chwila, jakby z niewytłomaczonego
26     3, 33|     rozważać słowa starej, gdyż co chwila chwytał ją taki żal za Mateuszem,
27     3, 34|     wrzaskiem rozpierzchali się co chwila.~Sygnaturka akuratnie się
28     3, 35|         pręży, łby przygina i leda chwila runie na się rogami, aż
29     3, 35|        szli gwarnie, przystając co chwila, któryś już śpiewał, jaże
30     3, 36|         Jagustynki rozlegał się co chwila, niecąc wybuchy śmiechu.
31     3, 36|        każdego głosu z drogi, a co chwila biegła wyglądać w opłotki.~
32     3, 36|              myślała wybiegając co chwila przed dom, a tak była pewna
33     3, 36|           parło, że porywał się co chwila za jakimś majakiem, lecz
34     4, 37|       drogę, spodziewając się leda chwila Antka.~Godziny jednak przechodziły,
35     4, 37|          piorun mógł trzasnąć leda chwila i w ręce śmierci podać,
36     4, 39|           z trudem odpoczywając co chwila.~Dzień był powszedni, robotny,
37     4, 39|           na próbę tartak.~- Przed chwilą żona mi opowiadała, jakżeście
38     4, 44|            już widziało, jako leda chwila wezmą się za łby i orzydla.
39     4, 45|        wstydliwie.~- Właśnie przed chwilą mówił mi Boryna, że was
40     4, 47|    powtarzała a nim, zasypiając co chwila z jakimś leciuśkim pośmiechem.~
41     4, 49| chmurzyskami, wiater zrywał się co chwila i zamiatał, a nad drogami
42     4, 49|         burza mogła wybuchnąć leda chwila, niebo posępniało coraz