Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |              wieczora mało daleko, a ziemniaków mało wiele! - mówiła Anna
 2     1, 2 |       ciągnął za grzywy do stajni.~- Ziemniaków w polu dużo? - zagadnął
 3     1, 2 |              zsypywanych na klepisko ziemniaków.~Słońce zgasło, wieczór
 4     1, 2 |           ognisk i zapach gotowanych ziemniaków i żuru ze skwarkami; gdzieniegdzie
 5     1, 2 |          ostanę, a dacie tę miseczkę ziemniaków abo i chleba skibkę, to
 6     1, 2 |              parą świeżo utłuczonych ziemniaków i polanych obficie skwarkarni,
 7     1, 4 |       Spieklibym w polu.~- Spiecz se ziemniaków. Co mu się zachciewa!~-
 8     1, 10|       chałupie tyla gąb... że i tych ziemniaków nie starczy... Prawda...
 9     1, 10|            podała kolację, spróbował ziemniaków i położył łyżkę, nie mógł
10     2, 15|       uwarzyła mu garnuszek mleka do ziemniaków, by se podjadł i rozgrzał
11     2, 18|         rozprawy Józki.~- Rajcuje, a ziemniaków nie obiera! - mruknęła i
12     2, 19|           drugiemu brzucho wzdeno od ziemniaków!~Galante parobki !~Sosze
13     2, 19|               że choćby pół ćwiartki ziemniaków na raz zjedzą i za drugą
14     3, 26|           buchały zapachy gotowanych ziemniaków.~Choć to i dzieci krzykały
15     3, 27|               żeby jutro przyszła do ziemniaków? co? ~- Juści, same nie
16     3, 28|             tęgą pałę do rozcierania ziemniaków la świń i ruszył żwawo na
17     3, 28|          Juści, że nim się zabrał do ziemniaków z barszczem, wypił z niezgorszą
18     3, 28|             ją tak z głodu sparło... ziemniaków już brakło, pierzynę już
19     3, 28|           jeno pacanie przebieranych ziemniaków słychać było, że to drobne
20     3, 30|          Pokraka jedna, do skrobania ziemniaków sposobny!~- Dzieciom nosy
21     3, 31|             z jednego. Przy sadzeniu ziemniaków odrobiłaby połowę, a resztę
22     3, 31|            orce, ludzi przy sadzeniu ziemniaków, zaś po piaszczystych rolach
23     3, 31|      poradzić? Zwijały się jeno kole ziemniaków a lnów, a po reszcie pól
24     3, 31|            Żeby choć kilka pługów do ziemniaków to i tego nie! - szeptały
25     3, 32|             ino mokro.~- Nie brakuje ziemniaków?~Przysiadła nieco na żerdce.~-
26     3, 32|       stodole nowa zgryzota: w kupie ziemniaków, leżących na klepisku, pyskał
27     3, 33|            dzień warzyć, starczyłoby ziemniaków do nowych!~- Hale, raz na
28     3, 34|              to pora była osypywania ziemniaków, lecz skoro się rozniesło,
29     3, 35| nauczycielowi dowoziłem, po korczyku ziemniaków, kobieta też masła i jajków
30     3, 36|               od samej drogi a pobok ziemniaków, ciągnął się długi szmat
31     4, 37|             za przełaz do okopywania ziemniaków, jeno Józka ostała pilnować
32     4, 38|            Jankiel, to by nawet tych ziemniaków ze solą zabrakło. Juści,
33     4, 39|          garów, pełnych perkoczących ziemniaków.~Dłużyło się już wszystkim,
34     4, 40|         Zapędziła Józkę do obierania ziemniaków, dała piersi dziecku i okrywszy
35     4, 40|           ochotnie siędę przed miską ziemniaków z barszczem - śmiał się
36     4, 40|        pokrótce zastawiła przed nimi ziemniaków szczodrze omaszczonych tęgą
37     4, 40|             wsią, w zielonych polach ziemniaków ruchali się ludzie kiej
38     4, 41|              w chałupie jaki korczyk ziemniaków. Odrobicie we żniwa.~Zapłakała
39     4, 46|          jakąś ćwiartkę żyta i worek ziemniaków, pogadał cosik długo z Witkiem