Tom, Rozdzial

 1     1, 1 |           na wolny dech.~- Wróci na zwiesnę, to im naznosi w torebeczkach,
 2     1, 2 |        pomarszczoną jak kartofel na zwiesnę i szarą takąż, wygoloną
 3     1, 2 | przypomnienie nieboszczki, co ją na zwiesnę był pochował, ułapiło go
 4     1, 3 |             widzi mi się, będzie na zwiesnę.~- Gospodarz?...~- I...
 5     1, 3 |             Łapa Borynowy chycił na zwiesnę, a tak kwiczała, że chociaż
 6     1, 3 |        Lenieje ci ona kiej krowa na zwiesnę.~- A urodna! jeno grochowinami
 7     1, 5 |         Józki, którą był jeszcze na zwiesnę obiecał dziewczynie za pasionkę,
 8     1, 5 |       chustce, coście to jeszcze na zwiesne obiecali...~Boryna sięgnął
 9     1, 6 |            głowie, a toć dopiero na zwiesnę matkę pochowali - powiedziała
10     1, 7 |               sam przyszedł... a na zwiesnę, co matka wypominają...
11     1, 8 |            ręce.~- Przeciech nie na zwiesnę idzie, to i nie dziwota!~-
12     1, 8 |          Młódka, a na dziewiętnastą zwiesnę jej idzie, dobra i robotna,
13     1, 8 |         należy po ojcu, to zaraz na zwiesnę omętrę się sprowadzi i już
14     1, 9 |            po radość, po wesele, po zwiesnę i ono przyobleczenie wieczne...~
15     1, 10|           się do nas przenieście na zwiesnę, kiej wam u tej suki tak
16     1, 11|            pachniało jak w borze na zwiesnę.~A i wewnątrz wyporządzone
17     1, 11|             Kozieł wypatrzył ich na zwiesnę w boru...~- Kozieł jest
18     1, 11|           braty rodzone!... Jakobym zwiesnę w sercu miała... za Jagusine
19     2, 13|           dużo warta, i żeby tak na zwiesnę i gospodarzowi sprzedać,
20     2, 14|             się ochfiarowała iść na zwiesnę do Częstochowy, na trzy
21     2, 15|          Sprzedasz to?~- Hale, a na zwiesnę to kupowała będę!~- Jak
22     2, 15|            go chłop jeden.~- Kto na zwiesnę za czym bryka, od tego zimą
23     2, 19|             i wabił kiej ten kos na zwiesnę, a taką lubością przejmował,
24     2, 20|          spodziewało się dopiero na zwiesne.~Staremu Pryczkowi też się
25     2, 22|          trzeciego roku na pierwszą zwiesnę powrócił, ale sam, bez czeladzi,
26     2, 23|             człowieka nie baczą. Na zwiesnę idzie.~- Myślałam, że jakiś
27     2, 25|                      Rozdział 13~Na zwiesnę się miało; ciągiem nieprzerwanym
28     2, 25|             gospodarski sposobił na zwiesnę, do roli przydatny, jeno
29     2, 25|         tobą ganiały kiej te psy na zwiesnę, ty!... - krzyczał zapamiętale
30     3, 28|      zapasnego grosza; myślałam: na zwiesnę kupię jakiego prosiaka,
31     3, 28|         zwyczajnie bywa na pierwszą zwiesnę, kiej czas podobien się
32     3, 29|  przychodziła pora rodów, jak to na zwiesnę zwyczajnie, a tu krowy się
33     3, 31|            każdego roku na pierwszą zwiesnę, nikto się też nad nimi
34     3, 31|             rąk, zwłaszcza teraz na zwiesnę i kiej chłopów nie było.~
35     3, 32|         rajcował.~- A dał Pan Jezus zwiesnę, sprzykrzyły mi się pokoje
36     3, 33|      jałowicę, co się była teraz na zwiesnę pognała... Że zaś bieda
37     3, 35|             całej ziemi strojnej we zwiesnę, w radość, w dziwny spokój,
38     4, 39|             A to mniejsze, co je na zwiesnę przywiezła z Warsiawy. Wpadło