Tom, Rozdzial

 1     1, 5 |             Świętej i takie cudeńka prawił, takie kraje znał, przez
 2     1, 8 |        sobie cięgiem, co mu Jambroż prawił o przyjęciu przez Dominikową,
 3     1, 8 |     dziewczynę, której wójt tak coś prawił a przypierał do szynkwasu,
 4     1, 8 |             ciągnął i słodkości jej prawił, po gębusi głaskał, że to
 5     1, 11|          zły przykład dawać.~- Bo - prawił - Pan Jezus nam rzekł i
 6     2, 15|            zębów nie puszczał i rad prawił.~- Robiłem z Mateuszem przy
 7     2, 16|       weselem, słodkie słówka wciąż prawił, a jeno o tym myślał, czym
 8     2, 16|            ksiądz wlazł na ambonę i prawił długo, nauczał o tym dniu
 9     2, 17|         odrzekał- tamten o śniegach prawił, kto z turbacjami wyjeżdżał,
10     2, 19|            rozparł się przy stole i prawił:~- Na ostatek opowiem jeszcze
11     2, 19|         bowiem, pijany już całkiem, prawił im takie przypowiastki,
12     2, 19|           dbał tam o to - wciąż jej prawił do ucha, przypierał do ściany,
13     2, 20|            Józką o różnych rzeczach prawił, których i dziewczyna nie
14     2, 22|           wszystkimi trzymający, to prawił miłe słowa i sam stołki
15     2, 25|          boku stojał Kłąb, cosik im prawił, pochylał się nisko i raz
16     3, 28|             zbożu wam cosik wczoraj prawił... nie baczycie to? - podsuwał.~-
17     3, 34|          zaraz mu trąba zmięknie! - prawił stawiając nową kwaterkę. -
18     3, 34| nieszczęścia nie ściągali na naród. Prawił ze dwa pacierze i jaże poczerwieniał,
19     3, 35|          tym i owym ludzi, swoje im prawił, zaś tym, którzy nie miarkowali
20     3, 35|            chałupą. Mateusz z cicha prawił, Szymek kiwał jeno głową,
21     4, 37|       kłócić a przemawiać, bo jeden prawił swoje i drugi też swego
22     4, 38|          wszedł, właśnie był Grzela prawił gorąco i kredą cosik pisał
23     4, 38|    organisty.~A Jasio takie cudeńka prawił, że niczego nie rozumiała.~
24     4, 39|            opłotki, długo jej cosik prawił wytrząchając pięściami.~
25     4, 41|           więc jeno rozglądał się a prawił z cicha:~- No żrej jeden
26     4, 42|          wesela, ale Szymek cięgiem prawił swoje, a w końcu twardo
27     4, 42|             wielgachnego kamienia i prawił:~- Wyleżałeś się, odpocząłeś,
28     4, 42|           całe sześć morgów nasze - prawił pojedając z pośpiechem.~-
29     4, 42|    Jędrzycha za szyję całował go, a prawił dobrze już napiłym głosem:~-
30     4, 42|         różnościach i takie cudeńka prawił o świecie, jaże Szymek dziw
31     4, 42|             i z cicha, gorąco cosik prawił, nie bacząc na rozjarzone
32     4, 43|     przemyślnie, nosił się godnie i prawił kieby mądrala.~- Któreż
33     4, 44|          kupie pod drzewami Mateusz prawił z przekpinkami, jaże ośmiał
34     4, 44|           co począć.~Prawda, mądrze prawił Grzela, prosto do serca
35     4, 44|             nich.~A naczelnik, choć prawił słodziuśko, skończył nakazująco
36     4, 46|            jakimś złym przeczuciem.~Prawił kieby ksiądz na spowiedzi,
37     4, 49|           stojał właśnie na ławie i prawił niby to kazanie.~- ... i
38     4, 49|         wrzeszczeli coraz głośniej.~Prawił jeszcze Grzela, wójtów brat,