Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |      wygoloną i pociętą szramami, włosy białe jak mleko kosmykami
 2     1, 3 |         dłonią rzadkie, wyleniałe włosy, co mu się były pozwijały
 3     1, 3 |       dłonią zwichrzone i rzadkie włosy, ujął bat i jeszcze się
 4     1, 3 |           go giez ukąsi, bo płowe włosy spadały mu grzywą na oczy,
 5     1, 4 |           czerwoną i rude wąsy, i włosy pokręcone; rajcował donośnie
 6     1, 7 |           ludziom skóra cierpła i włosy wstawały na głowie, bo nic
 7     1, 10|            Ale strach podnosił mu włosy na głowie, co powie stary,
 8     1, 10|           chodziły mu po twarzy i włosy mu cięgiem spadały na oczy,
 9     1, 11|         ciągnąca wszystkich oczy; włosy miała zaplecione nad czołem,
10     2, 19|          gardło, serce zamierało, włosy się jeżyły - a z pamięci
11     2, 22|    rzeczach, od których słuchania włosy się podnosiły, serca zamierały
12     2, 25|           na ziemi, targał się za włosy i krzyczał nieprzytomnie:~-
13     3, 26|          je z miłością, jakoby te włosy dziecińskie.~- Borynowa
14     3, 27|         najbielsze, a rozplecione włosy burzyły się po białej poduszce
15     3, 27|      bezwolnie przygładziła sobie włosy i zajrzała w lusterko, wiszące
16     3, 27|              odburknęła zbierając włosy pod chustkę.~Bosa jeszcze
17     3, 27|     przyglądała się Hance, jak ta włosy rwała łbem tłukąc o ścianę
18     3, 27|        oknie czesała jasne, bujne włosy, smutnie spozierając na
19     3, 29|       zaryczała znowu drąc się za włosy rozpacznie.~Ksiądz rozłożył
20     3, 29|      przyczesała jego skołtunione włosy i przewlekła mu koszulę
21     3, 30|            wygolił się do czysta, włosy obciął, jak drugie, równo
22     3, 32|            czeszącą długie, jasne włosy przed lusterkiem, na skrzyni
23     3, 32|    ostanie na wierzchu!~Odgarnęła włosy z twarzy i srogie, pełne
24     3, 32|       wrzasnęła nagle, odrzucając włosy na plecy, kiejby tę przygarść
25     3, 33|  poznawali. Z gołym łbem jechała, włosy miała powyrywane wraz ze
26     3, 33|         spluwał, odrzucając głową włosy, opadające mu na twarz.~-
27     3, 34|         wiater mu rozgarniał siwe włosy, a chuda twarz jaśniała
28     3, 35|          oblane, ręce popieczone, włosy spalone i oczy, że ledwie
29     4, 37|         Józki, która buczała drąc włosy i krzycząc żałośnie:~- O
30     4, 37|          rozwiewał nieboszczykowi włosy i targał światłem ostatniej
31     4, 37|          strasznym krzykiem, jaże włosy powstawały i bolesna lutość
32     4, 38|         ponosiło. Jakby ją kto za włosy wyciągał, że w końcu już
33     4, 40|         swojemu, ciągając ojca za włosy.~- Józka, czemu się to na
34     4, 40|       święto, a potem rozczesując włosy pod oknem wyzierała na nich
35     4, 47|           mi, jak to było, aże mi włosy powstały na głowie.~- Nie
36     4, 48| najrozmaitszych wymysłów.~Jasiowi włosy powstały na głowie, jaże
37     4, 49|         wody, wiater rozwiewał mu włosy i suszył twarz spotniałą