Tom, Rozdzial

1001     4, 47|             zleci, cichoj!~Przypadła mu znowu do piersi, objęła
1002     4, 47|     trwożniej i niecierpliwiej, gdyż mu się uwidziało, że Jasiek
1003     4, 47|             przydeptana glista! A ja mu zawierzyłam jak komu najlepszemu!
1004     4, 47|        powiedział marnego słowa i ja mu tak odpłaciłam. I takiemu
1005     4, 47|             dusił go wstyd i zalewał mu serce taką gorzkością i
1006     4, 47|             westchnęła któraś.~- Łeb mu już lenieje, a za kobietami
1007     4, 47|             se cienia u Jagusi, w to mu graj - warknęła za nim Kozłowa.~
1008     4, 47|          Kozłowa.~W domu jednak było mu gorąco, nudnie i muchy tak
1009     4, 47|              go uspokajać i obcierać mu twarz zapłakaną. Przytulił
1010     4, 47|        skwapnie, tłumacząc matce, co mu się to przygodziło, ale
1011     4, 48|             groźnie matka zapierając mu sobą drzwi.~- Dlaczego ją
1012     4, 48|      przygarnąwszy go do piersi jęła mu obcierać łzy a uspokajać.~-
1013     4, 48|          nawet w myślach nie postały mu takie straszne rzeczy. Rozważał
1014     4, 48|       niepojętej rozkoszy przysłonił mu oczy i serce dręczył, że
1015     4, 48|              zakręcił i rozciemniało mu w oczach, ledwie się już
1016     4, 48|     pojechały do miasta - zaszeptała mu Jagustynka. - Ostawiła im
1017     4, 48|            może przestanie - radziła mu matka.~- A gdzież pójdę?
1018     4, 48|             skończyło się na tym, że mu obwiązała głowę szmatą skropioną
1019     4, 48|     nabożeństwo, jaże litery skakały mu w oczach i mylił się w śpiewaniach,
1020     4, 48|             jaże pochylił głowę, tak mu ten głos rozdzwaniał się
1021     4, 48|          oczów.~- Jagusia! - wyrwało mu się kajś spod samego serca.~
1022     4, 48|       Przyklękła w bruździe i cisnąc mu się do kolan wpierała w
1023     4, 48|            grzechy, wszystkie, jakie mu była powiedziała matka.
1024     4, 48|            se cosik gaworzy, że oczy mu się jarzą, a ona klęczy
1025     4, 48|             jego kolana i zatonąwszy mu w oczach wyznawała się cichuśko
1026     4, 48|            duszę na ścieżaj, rzuciła mu ją pod nogi kiej zbłąkaną
1027     4, 48|            jakoby we mgłach majaczył mu cały kościół, Tereska, leżąca
1028     4, 48|               przez żałość szarpiącą mu serce i przez ten śmiertelny
1029     4, 48|             do niego ni nawet stanąć mu w oczach.~Mateusz mówił
1030     4, 49|           kiej Szymek gotowy... żeby mu ino rzec to słowo...~- Głupiś!
1031     4, 49|           nim sąd, organista zerżnął mu skórę, ksiądz swoje, cybuchem
1032     4, 49|        brakuje pięć tysięcy, zabierą mu za to całą gospodarkę, a
1033     4, 49|              stary Płoszka, pomagała mu Płoszkowa rozpowiadając
1034     4, 49|                ryczał kiej byk, jaże mu oczy wyłaziły z rozczerwienionej
1035     4, 49|             takie minuty, że chciało mu się chycić ławę i prać nią
1036     4, 49|              paskudne robactwo i tak mu się już wszystko zmierziło,
1037     4, 49|            Odsunął ręką zalegających mu drogę i wyszedł nie patrząc
1038     4, 49|              nie było, a wieś wydała mu się jakaś obca i dziwnie
1039     4, 49|          pole pod las. ~Przeszkadzał mu wiatr plącząc zboże i bijąc
1040     4, 49|             Może to już - przemknęło mu naraz przez głowę, serce
1041     4, 49|             Żyta z chrzęstem kłoniły mu się do nóg i biły w niego
1042     4, 49|   rozkolebane wody, wiater rozwiewał mu włosy i suszył twarz spotniałą
1043     4, 49|           bowiem na Podlesie. Ciężko mu było dźwigać spaśny brzuch
1044     4, 49|             tabaką częstował, a kiej mu jaki grosz kapnął niespodzianie,
1045     4, 49|              obu stróżować.~Wetknęła mu w garść całą dziesiątkę,