Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |       nie ma, ino kłyźnij się ze wszystkimi! - myślał i wziął się do
 2     1, 7 |      czapkę zdjął i witał się ze wszystkimi po kolei. Musiał mieć już
 3     1, 8 |        przywitali się kolejno ze wszystkimi bo i chłopaki siedzieli
 4     1, 8 |      Jambroży i dziad zarówno że wszystkimi już pijący.~Jambroży był
 5     1, 10|  wchodził do izby i witał się ze wszystkimi; snadź wiedział, o co się
 6     1, 11|    przepraszała i żegnała się ze wszystkimi. Brały ją kobiety w ramiona,
 7     1, 11|         solą, a potem nuż się ze wszystkimi z nowa witać, a obłapiać
 8     1, 11|     najraźniej, wszędzie był, ze wszystkimi pił, zapraszał, częstował,
 9     1, 12|     czapkę zdjął, kłaniał się ze wszystkimi przyjaźnie, witał nie bacząc,
10     2, 15|          ten pies, kłócił się ze wszystkimi, wciąż mu było źle, wciąż
11     2, 15|         cały, dygotał i pracował wszystkimi gankami, koła trzepały się
12     2, 16|          Do kościoła chciałam ze wszystkimi, ale kiedy mówicie, że już
13     2, 19|         we wsi, a on, mimo że ze wszystkimi pogadywał, prawie o Bożym
14     2, 21|         uderzał w bór całą mocą, wszystkimi kłami trzaskał o pnie, wżerał
15     2, 22|         ludzki, mądry i zgodę ze wszystkimi trzymający, to prawił miłe
16     2, 24|   klęczek, zakłębił i rozgrzmiał wszystkimi naraz głosami, duszą wszystką
17     3, 26|          zrazu całą wieś wraz ze wszystkimi kobietami brać, ale podniósł
18     3, 29|          wiada, co by się z nami wszystkimi stało!...~- Bym to mógł,
19     3, 30|     udawać. Stojał właśnie przed wszystkimi, w pasiastych portkach,
20     3, 31|  serdecznie kumom całując się ze wszystkimi, a przepraszając, że chrzciny
21     3, 31|      podwórz wytaczały się wozy, wszystkimi dróżkami ciągnęły pługi,
22     3, 31|         dróżkami ciągnęły pługi, wszystkimi miedzami ludzie ruszali,
23     3, 31|        naród z wolna wpierał się wszystkimi stronami w orosiałe, senne
24     3, 31|       zaraz po obiedzie razem ze wszystkimi do roboty się stawił objaśniając
25     3, 32|  dociskali.~A na samym końcu, za wszystkimi, wlekła się Agata, często
26     3, 32|           kusztykającą daleko za wszystkimi. Dzieci jeno plątały się
27     3, 32| napełniać i rozbrzmiewać, bo już wszystkimi stronami a gwarnie walili,
28     3, 34|         całego serca, całą mocą, wszystkimi gardzielami, że zdało się,
29     4, 37|       chałupy wynoszą trumny, że wszystkimi drogami ciągną żałobne pochody,
30     4, 38|      toczyły się nieustannie nad wszystkimi drogami, turkotały wozy,
31     4, 38|           co łaska. Witał się ze wszystkimi, pozdrawiał i sielnie kwestował;
32     4, 38|          zgubiła ostając kajś za wszystkimi, ale nawet była temu rada,
33     4, 40|  rozlegało.~Antek ostawał już za wszystkimi, kiej go dojrzał Witek i
34     4, 41|       Jak dziedzic ugodzi się ze wszystkimi, to z pół boru wytnie i
35     4, 45|          jakby w krewieństwie ze wszystkimi.~A dopiero na samym ostatku
36     4, 49|   toczyły się ze wszystkich pól, wszystkimi drożynami i do wszystkich