Tom, Rozdzial

 1     1, 7 |        wsie i pola, i lasy.... Ze sto mil trza iść abo i z tysiąc -
 2     1, 8 |     wyczekiwał kiej zmiłowania...~Sto razy chciało mu się bieżyć
 3     1, 11|         zadudniało z nagła, jakby sto cepów biło w boisko, i nierozplątana
 4     1, 11|         huknęły nutą drygliwą, to sto hołubców biło w podłogę,
 5     1, 11|          hołubców biło w podłogę, sto głosów krzykało z mocą i
 6     1, 11|          głosów krzykało z mocą i sto narodu zawracało w miejscu,
 7     1, 11|     największy pęd brać, że jakby sto wrzecion, pełnych różnobarwnej
 8     1, 11|           migotliwą, ostrą, jakby sto par trzasnęło hołubcami
 9     1, 11|         par trzasnęło hołubcami i sto chłopa zakrzykało z pełnej
10     2, 13|          gody, jakby się naraz ze sto chłopa obwiesiło, że i zasnąć
11     2, 14|       gręplowana, a będzie jej ze sto funtów.~- Uprzędę, umiem
12     2, 14|           jeden dzień stanie parę sto najzdatniejszego chłopa.
13     2, 15|      trzepały się tak mocno jakby sto kobiet prało kijankami a
14     2, 20|      Jambroży, to Grzela pożyczył sto pięćdziesiąt rubli od młynarza
15     2, 20|      zaczną, jak nic zarobicie ze sto rubli.~- Kiedy zaczynacie
16     2, 22|     pradziada, że rachowali mu ze sto pięćdziesiąt roków z okładem,
17     2, 25| gwałtownie, rozbłysły dziko oczy, sto pięści naraz wyrwało się
18     2, 25|          wyrwało się nad głowy, i sto piersi ryknęło wraz, kieby
19     2, 25|  rozbłysły wnet kiejby piorunami, sto pięści zamigotało w powietrzu
20     2, 25|          zamigotało w powietrzu i sto gardzieli zaryczało, a gniew
21     3, 31|          ciekawości wróżby, że po sto razy zawracała do chałupy
22     3, 33|     parobków; Jewka, choć ma całe sto złotych samą koprowiną,
23     3, 33|         Grzela.~- Taka ziemia, po sto rubli za morgę nie za dużo.~-
24     4, 39|           poczuła, jakby ją naraz sto nożów przebiło i wszystkie
25     4, 40|    drepcąc od stodoły do chałupy.~Sto razy wyjmowała gościniec
26     4, 41|      dałby pieniędzy...~Antek już sto razy gotów był prasnąć wszystko
27     4, 44|           chcemy! - wsparło go ze sto krzyków.~Naczelnik zmarszczył
28     4, 45|         same.~Jakoż od tej chwili sto par ślepiów jeszcze zacieklej
29     4, 48|        coraz większą udręką i już sto razy się zrywał, aby do
30     4, 48|        drugich wsi zebrało się ze sto narodu.~Odprowadzała ich
31     4, 49|           płomię grozy i śmierci.~Sto rąk wyciągnęło się po nią,
32     4, 49|        rąk wyciągnęło się po nią, sto rąk głodnymi, chciwymi pazurami