Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |   Dziadaki, psiekrwie. Paśniki są nasze, w tabeli stoi kiej wół
 2     1, 4 |        zawżdy z tego osiem morgów nasze...~- Żeby chociaż z połowa
 3     1, 6 |          zaśpiewała: ~ ~Wszystkie nasze dzienne dzienne sprawy...~ ~
 4     1, 10|     pokieruję, co wszystko będzie nasze...~- Jeszcze baran żyje;
 5     1, 10|  powiedział Antek.~- Dziecińskie, nasze.~- Głupiś jak ten baran!
 6     1, 10|       pójdziem szukać, bo tu jest nasze! Nasze po dziadach pradziadach! -
 7     1, 10|         szukać, bo tu jest nasze! Nasze po dziadach pradziadach! -
 8     2, 13|         musieli świniami spaść, a nasze zdrowe.~- A dobrze. Wyjdź
 9     2, 14|           oknach:~- A przecież to nasze, nasze... jakże to iść we
10     2, 14|              A przecież to nasze, nasze... jakże to iść we świat...
11     2, 14|        nie pójdę... toć to ich... nasze marzyła wpatrzona w ośnieżony
12     2, 17|           mówić więcej:~- Gadanie nasze tyle zrobi, co umarłemu
13     2, 17|     dziedzica...~- Bom myślał, że nasze poręby sprzedał... A czyjeż
14     2, 18|         nie ugodzi i nie odda, co nasze.~- Kiedy tak, to lasu może
15     2, 25|         gniew zatrząsł sercami.~- Nasze prawo, a nikto go nam nie
16     2, 25|       niczego, ludzie, nie bójta, nasze prawo, to i nasza wola i
17     3, 30|        umęczon jest przez grzechy nasze, zabit przez złoście, bezbożności
18     3, 31|          się najbarzej zdumiewają nasze chłopy, co ludzie z Rzepek
19     3, 34|     mruczał:~- I tyś przyszedł na nasze podwórko... juści... galantyś,
20     3, 34|        sposób, żeby Podlesie było nasze.~Przysunęli się jeszcze
21     3, 35|         chciało.~- Mówił będę, bo nasze prawo znam i naczalstwa
22     3, 35|          Podlesie kupiliśmy, jest nasze i pozostanie, a komu się
23     4, 37|          to i tak wszystko będzie nasze. Niech psiachmać z torbami
24     4, 37|       zduszonym głosem:~Wszystkie nasze dzienne sprawy! ~Przywtarzali
25     4, 38|        rój się wyniósł.~- A bo im nasze kożuchy śmierdziały - zaśmiał
26     4, 39|          A któż to wtenczas wzion nasze pościele? - wtrąciła Józka.~-
27     4, 40|           Hale, Rochu, a kajże to nasze gościńce?~Stary podsunął
28     4, 40|          powiedzieć, ale trąby są nasze chłopy, i tyla! Dziedzic
29     4, 42| przeczekać, dyć całe sześć morgów nasze - prawił pojedając z pośpiechem.~-
30     4, 44|         Polska: że to jeno bat na nasze plecy, pańszczyzna i uciemiężenie!
31     4, 48|     śpiewając z cicha: "Wszystkie nasze dzienne sprawy", siostry