Tom, Rozdzial

 1     1, 1 | zaturkotał albo pług zgrzytnął o kamienie... to cisza znowu obejmowała
 2     1, 12|     bacząc, że mu przezwiska jak kamienie latają koło uszów.~- Żółtek !
 3     2, 16|   Wszystko! To i ta ziemia, i te kamienie! - wykrzyknęła Jagna.~-
 4     2, 16|          cuda czyniąca, ale żeby kamienie i wszystko duszę swoją miało...
 5     2, 22|       zębami trawy, to ino ostre kamienie przegryza trawa zniknęła!
 6     2, 24|        jego padały na głowy kiej kamienie i jako rozpalone żelazo
 7     2, 25|      czyje i co drugiego jako te kamienie padały na dno pamięci, boć
 8     3, 26|       pod zorze, kieby te czarne kamienie spod wody spienionej, i
 9     3, 26|    zdumienia, bo te nowinki kiej kamienie spadały na nią i przejmowały
10     3, 27|          płoty, mostki, dachy, i kamienie polśniewały szronem, a drzewa
11     3, 29|     poredzim, ino bez te ścierwy kamienie pług wyskakuje, a i kobyła
12     3, 31|  Ponieśli się do karczmy, w żywe kamienie Lipce wyklinając.~- Dobrześ
13     3, 31|       ciężkim strapieniu, co jak kamienie przywaliło wszystkie dusze;
14     3, 31|         wszystko, a ty, biedoto, kamienie gryź i łzami popijaj! Owczarz
15     3, 32|      migały szczękając niekiej o kamienie, a one rajcowały zawzięcie
16     3, 32|   rozmysły przygniatały ją kieby kamienie, że ledwie nogi zbierała,
17     3, 33|          grunta już rozmierzają, kamienie zwożą i studnię kopią.~Że
18     3, 35|           a podkówki szczękały o kamienie coraz bliżej, Niemcy się
19     3, 35|      kilku wyniesło fuzje, to za kamienie chwytało, kobiety podniesły
20     3, 35|          latały nad głowami kiej kamienie, już się wyciągały pazury
21     3, 36|        drogę, rwały osty, raniły kamienie, gonił zły wiater, błąkała
22     4, 38|       Posypały się wyzwiska kiej kamienie.~- A co, na czyjem stanęło,
23     4, 41|    rękach chybotał zadzierając o kamienie, zaś pod lasem tak się był
24     4, 42|        nie bacząc już na doły ni kamienie.~Wstrzymał się dopiero pod
25     4, 42|   pomyślał.~Wachnik Józef zwoził kamienie na fundamenta chałupy, Kłąb
26     4, 44|          latały nad głowami kiej kamienie. Jakby ich zły opętał, tak
27     4, 46|        drugim, stożąc się jak te kamienie, aż póki się z nich nie
28     4, 49|      wyzwiska posypały się kieby kamienie:~- A żebyś, ścierwo, skapiał
29     4, 49|          nią głosy, grudy ziemi, kamienie i przygarście piachu, a