Tom, Rozdzial

501     2, 25|         oborze, to przy kopcach, że aż w chałupie było słychać.~-
502     2, 25|             tak rychło się zgodził, aż się temu dziwowano, przemienił
503     2, 25|        zgodzie pojechał do miasta i aż drugiego dnia powrócił;
504     2, 25|       przepłakała całe długie noce, aż poduszka była mokra, a nieraz
505     2, 25|            takiego szczęścia, co to aż do proga śmierci z lubością
506     2, 25|           pazuchę, tak go zapiekło, aż szepnął z wyrzutem bojaźliwym:~-
507     2, 25|             padł mu lodem na serce, aż się zatrząsł cały z bólu,
508     2, 25|             za to, co przecierpiał, aż w końcu brakło mu już głosu
509     2, 25|     czekających z minuty na minutę, aż w końcu Kobus, to Kozłowa,
510     2, 25|      wystąpić i na drugich oglądał, aż dopiero Antek się wyrwał,
511     2, 25|          damy! Nie damy! - huczeli, aż się karczma zatrzęsła od
512     2, 25|            psy zawyły tak żałośnie, aż serca truchlały z trwogi,
513     2, 25|           bezustannie a tak ponuro, aż strach padł na serca, że
514     2, 25|       głosem w świtowych brzaskach, aż ziemia dygotała, aż wystraszone
515     2, 25|      brzaskach, aż ziemia dygotała, aż wystraszone ptactwo uciekało
516     2, 25|             cały plac przed karczmą aż do drogi, stojąc gęsto,
517     2, 25|             podobnie - nie pomogło.~Aż w końcu i ksiądz przyleciał
518     2, 25|            kiej ściana i surowy, że aż mróz szedł od niego, ale
519     2, 25|           spamiętał!...~Szli mocno, aż się ziemia trzęsła, posępni,
520     2, 25|             kto ino mógł dosięgnąć, aż zadudniało, jakby kto groch
521     2, 25|         kwikiem nawracały ponosząc, aż rządca, widząc, co się dzieje,
522     2, 25|          kiej ten snopek wymłócony, aż Stacho padł nieprzytomny.
523     2, 25|             całkiem powściekani, że aż strach było na nich patrzeć,
524     2, 25|             Borynę kolbą przez łeb, aż krew chlusnęła, stary jeno
525     2, 25|             gdy jej dzieci potopią.~Aż kilkoro ludzi co najbliższych
526     2, 25| nieprzytomnie:~- Zabili go! Zabili!~Aż myśleli, iż mu się z nagła
527     2, 25|       wściekły, zdusił za gardziel; aż grdyka zachrzęściała, uniósł
528     2, 25|            tę resztę dających opór, aż musieli go w końcu uspokajać
529     2, 25|           znów krzykał na cały bór, aż się rozlegało, a wszyscy
530     2, 25|            jakby sobie nie wierząc, aż głęboka, cicha radość rozświeciła
531     3, 26|           cichuśki powiał od lasów, aż rosy potrzęsły się z drzew.~
532     3, 26|         rosy potrzęsły się z drzew.~Aż z tej omdlałej szarości
533     3, 26|            zaś było już ino, ino...~Aż i ono pokazało się zza lasów
534     3, 26|         rodzonej wracała, to biegła aż truchcikiem, że ino torbeczki
535     3, 26|         świętą, że szła jak pijana.~Aż dopiero gdy sygnaturka zaświegotała
536     3, 26|          mało kto ciągnie... ziemia aż się prosi pługa! - mruczała
537     3, 26|             po zagonach od kiecek i aż się trzęsło od przyśpiewek
538     3, 26|              hi! świętują se chłopy aż miło! - zaśmiała się urągliwie,
539     3, 26|      Pieknie się wywiedły, kiej ich aż tyla!~- A będzie kopa bez
540     3, 26|         Gołąb był tak pobity, że go aż przywieźć musieli, Płoszce
541     3, 26|             kiej te nicie nadgniłe, aż się przelękły wszystkie,
542     3, 26|              role podeschły, ziemia aż się prosi o obróbkę, czas
543     3, 26|          Agata zgoła nie wiedziała.~Aż stara rozpletła ręce i pochyliła
544     3, 26|    miejscach, które była schodziła, aż się niemało temu nadziwowali.~
545     3, 26|           obdzierganą, że gospodyni aż wręcz plasnęła z wielkiej
546     3, 26|            jeszcze o nieobecnych.~- Aż strach za grdykę łapie,
547     3, 27|           świecie galanty.~Zajrzała aż za opłotki na drogę czarniawą,
548     3, 27|       radośnie, buchnął przez kury, aż się pierze posypało, i dalejże
549     3, 27|             i wojnę z nimi czyniąc, aż wszystko obejrzawszy bacznie,
550     3, 27|             i utrapień tylachna, że aż ją dziw brał, jako to poredziła
551     3, 27|            go przeciech nie poszła.~Aż tu przed samym południem
552     3, 27|         ciężko nieraz przychodziło, aż ręce opadały. ~Ale krzepił
553     3, 27|           białej poduszce spływając aż na ziemię kiej ten len najczystszy,
554     3, 27|           Hanka z taką nienawiścią, aż ją w sercu zakłuło i same
555     3, 27|       wychodząc drzwiami trzasnęła, aż szyby zabrzęczały.~Obudziła
556     3, 27|           dzień i nie przychodziła; aż się już mierziło to długie
557     3, 27|   ukrzywdził ją jeszcze tak bardzo, aż dusza pęczniała żalem na
558     3, 27|            opieranie, kiej ściskał, aż ją mdliło w dołku, i takim
559     3, 27|         byście swoją krowę napaśli, aż z głodu ryczy!~- Powiedz,
560     3, 27|           się nad ziemią rzewliwie, aż ją od tych głosów sparło
561     3, 27|          wieś...~Prosił tak gorąco, aż przyobiecała, zwracając
562     3, 27|      przechodziły pochwalając Boga, aż z wolna wszyscy przeszli
563     3, 27|           było wciąż bez przemiany, aż płacz chwytał patrzących.~
564     3, 27|            mogła i zakrztusiła się, aż wodą popijając, albo ją
565     3, 27|        Powiedział wyraźnie i mocno, aż struchlała w sobie.~- Dyć
566     3, 27|      skrzypicach taką nutę żałosną, aż się im na płacz zbierało;
567     3, 27|        głośno szczekać w opłotkach, aż znowu wyjrzała podszczuwając
568     3, 28|         zajętą wyparzaniem statków, aż para zapełniła całą izbę.~-
569     3, 28|         wieprzkowy łeb między uszy, aż świńtuch z kwikiem padł
570     3, 28|            brzuchu, nożem błysnął i aż po osadę wbił w serce.~Podstawili
571     3, 28|           chlusnęła kiej z sikawki, aż na ścianę chlewa, i jęła
572     3, 28|       kątach i do okien zaglądając, aż je nieraz Józka musiała
573     3, 28|             z uśmiechem.~Jagustynka aż głową pokiwała z podziwu
574     3, 28|              Nie wiedziałem, żeście aż tylego wieprzka sobie kupili! -
575     3, 28|           strachem o męża.~Kowalowi aż kulasy zadygotały i ręce
576     3, 28|          urągliwie patrząc w niego, aż przysiadł na skrzyni, papierosa
577     3, 28|       przyjacielsko a przychlibnie, aż to Hankę tknęło, i chociaż
578     3, 28|            niekiedy buchał w komin, aż głownie wyskakiwały na izbę.~
579     3, 28|             na świat gonić, wiejba, aż dachy trzeszczały, chmurzyska
580     3, 28|             batem prażył i jeździł, aż błoto się otwierało.~- Wałkoń
581     3, 28|        kiszki, to znowu odbierając, aż w końcu, zmęczona i rozbolała,
582     3, 28|      trzęsła nos głośno wycierając, aż znowu jęła mówić boleśnie,
583     3, 28|           kiej już ksiądz odjechał, aż tu przylatuje Filipka zza
584     3, 28|            niekiedy, pilnie zajęte, aż i całkiem przycichły, jeno
585     3, 28|        rozgorzałymi ślepiami.~Hanka aż wodę piła, długo nie mogąc
586     3, 28|         cacaną gębusię tak sprawię, aż się czerwoną oblejesz i
587     3, 28|            posypały się kiej groch. Aż w końcu oprzytomniała, rzucając
588     3, 29|        dalej sięgały tęskliwe oczy, aż po owe wręby wsi i borów,
589     3, 29|       chałupy, i pojedyńcze drzewa, aż się zdało, jako z nim w
590     3, 29|         Bożym świecie zapomniawszy, aż poruszył się z nagła, doszły
591     3, 29|          poszturchując między sobą, aż ciasno się uczyniło w opłotkach,
592     3, 29|      spólnie, ciżbiąc się do Rocha, aż uszy zatykał od wrzasku.~-
593     3, 29|        uważali niźli dobrodzieja...~Aż w końcu to się już narodowi
594     3, 29|            kroku taka marnacyja, że aż za serce ściskało; toć często
595     3, 29|       mgnienie rozlecieć się miało, aż Rocho dał spokój szukaniu
596     3, 29|          opał. Wiało juści sielnie, aż chałupa trzeszczała, ale
597     3, 29|           musiałam potem zadrzemać. Aż tu naraz kiej nie huknie,
598     3, 29|           statków i pościeli. Hanka aż parobka swojego przyzwała
599     3, 29|   obłapiając się z nimi tak gorąco, aż się wszystkie popłakały. ~-
600     3, 29|      klonach i lipach rozłożystych, aż wrzask i ogłuszający świergot
601     3, 29|             tak jakoś strapiona, że aż łzy zasiwiły się u jej rzęs
602     3, 29|           kiej tęcza i grał farbami aż oczy trza było mrużyć.~-
603     3, 29|             obyczaju od piątku rana aż do niedzieli nie godziło
604     3, 29|         wiercące w nozdrzach smaki, aż Witek strugający cosik wpośród
605     3, 29|    markotność ją chyciła. Jakże, to aż mieniło się w oczach, czerwone
606     3, 29|           na drogach, a kajś niekaj aż na stawie się trzęsły wraz
607     3, 29|              Uciecha zapanowała, że aż przysiadali na drodze, ale
608     3, 29|              pobił się i z drugimi; aż wyrwawszy się poleciał z
609     3, 29|         wysypując szerokie opłotki, aż do drogi, piaskiem, przywiezionym
610     3, 29|          Hanka wyszła go przyjmować aż na drogę.~Spieszył się,
611     3, 30|            się od ściany do ściany, aż się od tego naporu kolebały
612     3, 30|   przyduszone skowyty dokoła Hanki, aż przecknęła dojrzawszy naraz
613     3, 30|          karty lała ciężkimi łzami, aż ją matka szturchaniem przywodziła
614     3, 30|          wstrząsającym po kościele, aż przestał mówić. Dopiero
615     3, 30|          grzesznemu i czynić będzie aż do owej pory, kiej Jezus
616     3, 30|           Alleluja! Huczał kościół, aż mury się trzęsły, śpiewały
617     3, 30|            wrócimy.~I znowuj jedli, aż niejednemu ślepie wyłaziły
618     3, 30|              śmiechy się zatrzęsły, aż na całą wieś się rozlegało.~
619     3, 30|            dalekości nieba, kaj się aż trzęsło od gwiezdnych migotów,
620     3, 30|              Antka się nie tyczące, aż rozpłakała się nagle, i
621     3, 30|       zmyślnie zasadzili na Nastkę, aż ją dostali w pazury i pod
622     3, 30|           taką jej kąpiel sprawili, aż matka z kijem leciała na
623     3, 30|           wyszła potem na ganek, bo aż dudniało na drogach od przeganiań
624     3, 30|            napatoczył, pod sikawki, aż sołtys musiał rozganiać
625     3, 30|        coraz śmielej i rozgłośniej, aż wyszedł dobrodziej i po
626     3, 30|             Że i teraz się poniesła aż na topolową drogę i szła
627     3, 30|           mnie, Jaguś, nie poznali?~Aż ją w dołku ścisnęło od tego
628     3, 31|             taką dziwną wieść Hanka aż się uniesła z pościeli,
629     3, 31|          zawzięcie raz po razie, że aż na ławie przysiadł.~- Trąbicie
630     3, 31|         Rozpłakała się na to Hanka, aż kobiety jęły do niej przepijać
631     3, 31|              syczała jej nad uchem, aż tamta pobladła chyląc głowę
632     3, 31|         stary, do żywego dotknięty.~Aż pisarz ryknął, by pysk stulił,
633     3, 31|        świat wzbierał taką zwiesną, aż ziemia zdawała się kipieć
634     3, 31|     panoszyło się bujnie po rolach.~Aż lęk jakiś przewiewał po
635     3, 31|             ciepły wiater pociągał, aż się burzyły chwasty pod
636     3, 31|           niesła się znowu za nimi, aż dopiero na zmierzchu, kiej
637     3, 31|     drzwiami zwlekła się otwierać i aż się cofnęła, tak od Jagny
638     3, 31|         mamrotać i ludzi rozganiał, aż go sołtys musiał usunąć
639     3, 31|      bezradni i do cna wystraszeni, aż któraś rzuciła w głos:~-
640     3, 31|           rosie i na świeżej ziemi, aż do sołtysowej stodoły; tam
641     3, 31|         sięgnął, od borów chmurnych aż po wyżnie polnych granic,
642     3, 31|      przysmażonej wiały po drogach, aż w nozdrzach wierciło.~Tylko
643     3, 31|          sam też z pola nie zeszedł aż do samego końca; sutannę
644     3, 31|             topolowej, gdyż tamtędy aż z trzech wsi jechali. Wozy
645     3, 32|             trzęsąc radosną wrzawą, aż się zakotłowało w izbach.~
646     3, 32|         wzdęte.~Cierpliwie słuchał, aż wymiarkowawszy przerwał
647     3, 32|           jezdem, ale nie głuchy! - aż baranicę głębiej nacisnął.~-
648     3, 32|            miał będzie... he! he! - aż brzuchem trząsł i łypał
649     3, 32|             Obracał go w garściach, aż trzepnąwszy weń palcami
650     3, 32|           radością, kiejby w obraz, aż dostał się Hance, która,
651     3, 32|          się jej z wyblakłych oczu, aż Hanka się zdumiała.~- Myślałach,
652     3, 32|             wypuszczą, nie...~Hance aż się w głowie zakotłowało
653     3, 32|             to na odrobek przyszły, aż dopiero stara, obsadzająca
654     3, 32|           bych śmielej baraszkować.~Aż wynieśli się na równię,
655     3, 32|         najpierwszymi gospodyniami, aż krzyknęła dojrzawszy kapoty.
656     3, 32|           dobrym słowem odpuszczał, aż utrudzony siadł pod krzyżem,
657     3, 32|           się przeciągnęły do nocy, aż ksiądz się spamiętał, że
658     3, 32|         zawtórowali wielkim głosem, aż bór zajęczał i echami oddawał,
659     3, 32|        stowarzyszył, zajęty swoimi. Aż w końcu złość ją zatrzęsła,
660     3, 32|          coraz cichszym hukaniem... aż dzieci, baraszkujące po
661     3, 33|   przekładała go zza gorsu do rąk i aż w róg chustki zawinęła.~
662     3, 33|            snopy wichurą zakręcone, aż w końcu, zmagając się coraz
663     3, 33|       tłocząc się dokoła bezradnie, aż dopiero nadbiegłe chłopy
664     3, 33|            z rozdziawionymi gębami, aż dopiero Mateusz pierwszy
665     3, 33|          dziwnie frasobliwą troską, aż raz ośmielił się zapytać
666     3, 33|           że już słuchać przestali.~Aż tu nowa pomoc im przyszła
667     3, 33|           we wsi był coraz większy.~Aż tu któregoś dnia gruchnęło
668     3, 34|         Hanka.~Długo coś miarkował, aż rzekł cichym, ważnym głosem:~-
669     3, 34|           co Maciej już dochodzi... Aż mi nawet dziwno, że jeszcze
670     3, 34|      ostrzegł ją jeszcze i poszedł.~Aż dopiero po południu się
671     3, 34|        Gulbasiakiem jechali do dom, aż tu przed Borynowym krzyżem
672     3, 34|         podleśną drogą ku krzyżowi, aż tu Gulbasiak leci naprzeciw
673     3, 34|       portki po Macieju ochfiaruje!~Aż się pokładali ze śmiechów
674     3, 34|           kiej wściekłe, wybiegając aż na pola. Zaś w chałupach
675     3, 34|            im gorzałki raz i drugi, aż kiej się podcięli, swoje
676     3, 34|            do słońca się podnosiła.~Aż liście trzęsły się od głosów
677     3, 35|     zagadywał i porządki wychwalał, aż w końcu powiedział swoje,
678     3, 35|           już takie złe nie będzie.~Aż się zdziwił, tak nagle się
679     3, 35|         ważył spoglądając na brata, aż w końcu rzekł:~- A to, matko,
680     3, 35|               I przyjęła cię, co? - aż się jej broda trzęsła ze
681     3, 35|           oszalałą zapamiętałością.~Aż trzasnął ją pięścią między
682     3, 35|      stawała w progu, to wychodziła aż na drogę, to znowu długie
683     3, 35|         chwila runie na się rogami, aż Rocho przerwał:~- Przyślim
684     3, 35|            coraz bliżej i groźniej, aż Mateusz odgarnął Rocha na
685     3, 35|             pomioty!~- I czekajcie, aż wam czerwony kogut zapieje!~-
686     3, 36|             niego, leżał spokojnie, aż dopiero w czasie obiadu
687     3, 36|         Hanka wyglądała za kościół, aż na topolową szła patrzeć,
688     3, 36|         zboże naszykowane do siewu, aż nagarnąwszy tyla, iż się
689     3, 36|     nieprzepartej, bych siać.~Szedł aż do krańca pól, a gdy mu
690     4, 37|            łóżka chciwie bobrowały.~Aż Jagustynka ozwała się kąśliwie: ~-
691     4, 37|       Jambroż uwijał się i śpieszył aż do potu z obrządzaniem umarłego,
692     4, 37|         morgów! Złodziejka jedna! - Aż ją w dołku sparło ze złości.
693     4, 37|           się kiej to złote ostrze.~Aż szary, przemglony świt,
694     4, 37|     przytłumionym; srogim lamencie; aż ścichło z nagła i trwożnie,
695     4, 37|             i padał przez całą noc, aż dopiero przestał nazajutrz
696     4, 37|      przejmujących, żalnych jękach, aż dusze mdlały struchlałe
697     4, 37|           przy trumnie, okadził ją, aż zrobiło się niebiesko od
698     4, 37|       drzwiom za krzyżem.~A kościół aż się zatrząsł od krzyków,
699     4, 37|           niewypowiedzianych boleń, aż twarze kamieniały i dusze
700     4, 37|             puka i skamle żałośnie, aż święty Pietr zapyta:~- Któżeś
701     4, 37|             odprowadzeni całą hurmą aż w opłotki.~Po ich odejściu
702     4, 37|           błąka się dusza zmarłego.~Aż Hanka zaśpiewała rozdygotanym,
703     4, 38|            we świat tak rozgłośnie, aż chwiały się źdźbła, aż płoszyły
704     4, 38|              aż chwiały się źdźbła, aż płoszyły się ptaki, ale
705     4, 38|              długo coś sobie ważył, aż zapytał:~- Jaguś, a co matka
706     4, 38|          prześmiechał tak kąśliwie, aż Grzela przyskoczył do niego
707     4, 38|            niebo stanęło w zorzach, aż czuby zbóż i sadów jakby
708     4, 38|     gdziesik, że poleciała za młyn, aż na łąki, kaj już leżały
709     4, 38|             wiedząc, kaj ją niesie, aż niski dom organistów zastąpił
710     4, 39|        stado piukających kurczątek, aż Jambroż musiał wyganiać.~
711     4, 39|          niźli łoni. Wszędzie bieda aż piszczy, zaś u komorników
712     4, 39|    przepomniał ziemniaczanym dołom, aż Hanka powiedziała:~- Oglądacie,
713     4, 39|          Dłużyło się już wszystkim, aż pierwszy kowal zaczął:~-
714     4, 39|           mściwość sprężyła pazury, aż skoczyła na izbę i, rozwścieklona
715     4, 39|     skrzydłem i żałośnie zapiuka...~Aż Pan Jezus zlitował się nad
716     4, 39|            zamysły krwawej odemsty, aż w końcu i to przemogła,
717     4, 40|          rogami?~Odszczeknął cosik, aż skoczyła do niego, szczęściem,
718     4, 40|      kobiety.~- Robotnice! Czekają, aż im rosa przeschnie, żeby
719     4, 40|            dobry i pamiętliwy, kaj?~Aż w końcu poleciała na wieś
720     4, 40|       tłukąc się a bijąc i swarząc, aż ścichły nagle przywierając
721     4, 40|          nieulękle i niestrudzenie, aż póki Pietruś nie zastąpi
722     4, 40|           lejącym się szeroką smugą aż w sad.~Wieczór był cichy,
723     4, 40|           się o to mocno sprzeczać, aż wtrącił się Antek:~- Nie
724     4, 41|             zarył pod jakiś korzeń, aż krój się oberwał.~Nie było
725     4, 41|          ledwie okrzesane z gałęzi, aż ziemia jęczała, zaś sześciu
726     4, 41|             jeno chytrymi ślepiami, aż w końcu rzekł cicho:~- Kaźmirz
727     4, 41|       bowiem sposobu na Dominikową. Aż dopiero Nastka odciągnąwszy
728     4, 41|          skamlał ledwie już zipiąc.~Aż świat się z nią zakręcił
729     4, 41|           odprawować po kościołach.~Aż któregoś wieczora, kiedy
730     4, 42|            jeno czasu nie mitrężyć, aż go Mateusz hamował w onej
731     4, 42|            rozpłakała się żałośnie, aż Szymek krzyknął:~- Nie bucz,
732     4, 43|     krzykiem wdzierały się do izby, aż mu Józka kazała oddać, to
733     4, 43|        Burza trwała może z godzinę, aż zboża się pokładły i drogami
734     4, 43|            wziął się za Szymkiem! - aż przystanęła ze zdumienia.~-
735     4, 43|           ugięły, serce zakotłowało aż do utraty tchu, cała stanęła
736     4, 43|              uciekła jakby goniona, aż kajś na topolową, pod las...~-
737     4, 44|             przebierać ku karczmie, aż wójt zakrzyczał:~- Nie rozłazić
738     4, 44|            ciężarem nowego podatku, aż dopiero wójt się ozwał:~-
739     4, 44|    przycinki Grzelowych stronników, aż wreszcie zgniewany Grzela
740     4, 44|             czas jakiś w milczeniu, aż któryś z Grzelowych rzekł:~-
741     4, 45|    Pogadywali z wolna o tym i owym, aż zeszło na zebranie, o którym
742     4, 45|           Modlickiem kładą już żyto aż miło.~- Tam piachy, ale
743     4, 45|     kryminale - rzucił z przekąsem, aż Antek poczerwieniał, łypnął
744     4, 45|            trawę między topolami.~- Aż tutaj pani zawędrowała z
745     4, 45|         dorwały żyta łuskając kłosy aż miło, potem brata usadził
746     4, 45|         kryminale, mają pociechę! - aż się trzęsła z jakiejś mściwej
747     4, 45|             konie zaczęły się rwać, aż furman skoczył zakryć im
748     4, 45|             przytajone pod płotami, aż matka biegająca za nim rozkochanymi
749     4, 45|            tak wystrojona, że Jasio aż się zdumiał.~- Cóż to, idziecie
750     4, 45|             tym słodkim dzwonieniu, aż organiścina spostrzegła:~-
751     4, 45|            o tym wszyćkim?...~Jasio aż się cofnął ze zdumienia.~-
752     4, 46|         razem, nie odrywając oczów, aż dopiero kiej przed nim stanęli.~-
753     4, 46|         stożąc się jak te kamienie, aż póki się z nich nie wyniesie
754     4, 46|           nowe siły, nowe ochfiary, aż nadejdzie ów dzień święty,
755     4, 46|       drugim, a coraz zapamiętalej, aż musiał ich przyciszać i
756     4, 47|           najgorsze la niej rzeczy, aż im przerwała Jagustynka:~-
757     4, 47|         drogi, opowiedział.~Mateusz aż się zachłysnął i zaczął
758     4, 48|           ta rozmowa, odszedł dalej aż pod niski pleciony płot,
759     4, 48|           nie można, grzech, cicho!~Aż umilkła, całkiem wyzbyta
760     4, 48|         oddalając się coraz barzej, aż i zginęła całkiem z oczów,
761     4, 49|             odzywała się do nikogo, aż po kolacji, kiej ostała
762     4, 49|          Nie chcesz do spowiedzi! - Aż głos jej schrypnął ze zgrozy,~-