Tom, Rozdzial

 1     1, 3 |          psa zgonionego patrzyła po ludziach i ważyła coś w sobie...~-
 2     1, 4 |             Jagna rozglądała się po ludziach, jako że wzrostem równa
 3     1, 5 |   rozpożyczacie... mało to macie po ludziach?... Wiedzą sąsiedzi, jak
 4     1, 11|         obejrzyj się ino po wsi, po ludziach, to obaczysz, o co się kłócą,
 5     1, 12|             rwiesz.~- A kulasami po ludziach nie rzucaj! ,~- Z Walentową
 6     2, 13|           myślał o innych wsiach, o ludziach nowych i życiu innym. Niespodzianie
 7     2, 15|          starczy, nie bucz ino przy ludziach!~- Dyć nie płaczę, nie...
 8     2, 16|          usiadła rozglądając się po ludziach i po kościele... Ale Antka
 9     2, 17|             nic. Odsuńcie się, przy ludziach będą się umilali!~Odsunęła
10     2, 19|             nim zrobił. Zapomniał o ludziach i świecie całym, krew w
11     2, 20|           gospodarstwie, o świecie, ludziach, a te insze rzeczy, że ni
12     2, 25|   pozdrawiał skinieniem i oczami po ludziach wodził, rozstąpiali się
13     3, 27|             jeno doglądała, co przy ludziach: skrzat był to jeszcze głupi
14     3, 28|            pieknie i rozniesiesz po ludziach...~- Jezus, tylachna wszystkiego!...~-
15     3, 30|        wodząc rozpalonymi oczyma po ludziach, a nie dostrzegając nikogo,
16     3, 30|            ni potem z powrotem przy ludziach, więc teraz dopiero oddawała
17     3, 31| najuroczyściej - radość buchnęła po ludziach, że już o zmierzchu, kiej
18     3, 33|         Kozłowa całe dnie latała po ludziach pomstując a wyrzekając.
19     3, 33|          cicha i zawzięta, boć przy ludziach w oczy świarczyli sobie
20     3, 33|           szeroko o tej Jameryce, o ludziach znajomych, które tam pojechały,
21     3, 35|             izby, powiódł oczyma po ludziach, przeżegnał się i zawołał:~-
22     4, 38|      brakuje dużo. Wójt już lata po ludziach i skamle o pożyczki, aby
23     4, 38|             długo toczyła oczami po ludziach. Nie było go już nikaj,
24     4, 38|           się wyprowadzę. Szukał po ludziach komornego nie będę. Niech
25     4, 39|            gotów ją wykrzyczeć przy ludziach. Zawróciła więc do młynarza,
26     4, 41|            Antek rozglądając się po ludziach.~- Zmierziły mu się Lipce
27     4, 44|  wypatrzywszy niczego postawił przy ludziach jednego ze sołtysów, a sam