Tom, Rozdzial

 1     1, 7 |      moc psa spod Panajezusowej kapoty wziąć a zakatować. Aż się
 2     1, 8 |       kieliszek, wytarł go połą kapoty, nalał w niego araku i rzekł
 3     1, 8 |       Jędrzych, i ty, Szymek, a kapoty weźta; cóż to jak te dziadaki
 4     1, 11|        na wiatr, kiej skrzydła, kapoty białe...~Krzykali ostro,
 5     1, 11|   Siadali, jak było poręczniej, kapoty rozpinali z gorąca, pokładali
 6     1, 11|         a pędu nabierali - więc kapoty puścili na wiatr, kołysali
 7     2, 16|        szkodniki leśne, w szare kapoty ze sznurami czarnymi przybrane
 8     2, 16|      postrojeni aż oczy raziło; kapoty mieli białe, kamizele czerwone
 9     2, 16|      jak bór, gęsto się bieliły kapoty Lipczaków i czerwieniały
10     2, 19|     gdzie chłop, gdzie kobieta! Kapoty wiewały górą kiej te skrzydła
11     2, 19|  zakąsił ino zęby, zapiął pętle kapoty, czapę nacisnął i jął się
12     2, 25|         jedle, kieby w zgrzebne kapoty przyodziane, padały świerki
13     3, 31|  chuderlawe, z miejska w czarne kapoty odziane, ale sielnie miniaste;
14     3, 32|        już wyraźnie bielały się kapoty chłopskie.~- Nie pchajcieże
15     3, 32|         aż krzyknęła dojrzawszy kapoty. Wiedziała przeciek, jako
16     3, 32|       Miemców patrzą.~- Pewnie: kapoty granatowe, faje w zębach
17     3, 32| czerwieniał wełniak, lebo białe kapoty mgliły się w zapadających,
18     3, 33| rozrosłe i brodate, w granatowe kapoty przyodziane, ze srebrnymi
19     3, 34|        a to pan wójt leży przez kapoty, a pobok Jagusia Borynowa...
20     3, 35|  buchała.~- Nie dam mojemu iść! Kapoty się uwieszę, i choćby mi
21     3, 35|   zebrawszy właśnie powyrzucane kapoty, portki i koszule, związał
22     3, 35|         wracali wolno, rozpięte kapoty powiewały niby białe skrzydła;
23     4, 38|  przyodziewy i bielały rozwiane kapoty.~Ciągnęli rzędami, podobnie
24     4, 38|         słońcu barwiste chusty, kapoty i wełniaki, że cały smętarz
25     4, 40|       parob! - zawinął go w róg kapoty i pohuśtywał.~- Rocho mu
26     4, 46|         I jak był, bez czapki a kapoty, rzucił się w sad i przepadł
27     4, 46|         krzyżem zabielały jakby kapoty.~- Kto tam? - wstrzymał