Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |        żeby zmarnować taką krowę - mruczał powracając do izby, gdzie
 2     1, 2 |            srodze, że postękiwał i mruczał.~- Zawżdy mówię, że zsiadłe
 3     1, 3 |          Ale, złap wiater w polu - mruczał Witek i tak się zatopił
 4     1, 4 |          to grzmocił w powietrze i mruczał:~- Pódzi, Żydzie. Jak chcę,
 5     1, 4 |         pacierze mówił będzie... - mruczał idąc ku domowi i jął sobie
 6     1, 10|          ich rozpiera, to się biją mruczał.~Stary też poszedł na wieś,
 7     1, 12|         starunek o tobie miał... - mruczał zakopując się w słomę, a
 8     1, 12|        Pietras. do karczmy idzie - mruczał. - Walentowa wykrzykuje...
 9     2, 19| wspomnienie; że ino zaklął i cosik mruczał do siebie.~- Cichoj, ludzie
10     2, 20|            siebie, ręce zacierał a mruczał zadowolony:~- Głupie juchy
11     3, 31|         domowych o podkop, a stary mruczał cosik do siebie, obchodził
12     3, 32|      obzierając się na proboszcza, mruczał zeźlony:~- Obwiesie, juchy!
13     3, 33|   poszczuty.~- Zła osa, ścierwo! - mruczał lecąc już prosto do domu.
14     3, 34|       odciupnął siekierą i cięgiem mruczał:~- I tyś przyszedł na nasze
15     3, 34|         puszczę z gęby, trzymam! - mruczał podpiły zdziebko Sikora
16     3, 34|        swoje, jeno ci nie powiem - mruczał znowu Sikora.~- Zwalić go
17     3, 36|          wlekącą tykę; kto pacierz mruczał, kto się jeszcze przeciągał
18     4, 38|          wama pójdzie na zdrowie - mruczał dziad wietrząc zapachy i
19     4, 38|          gęby na chłodnawy wiater, mruczał pacierz, a pilnie nasłuchiwał
20     4, 38|           jeden! A to me kujnął! - mruczał zbierając pod siebie kulasy
21     4, 40|    błyskały światełka chałup, staw mruczał niekiedy jakby wzdychając,
22     4, 41|             Chude, sama serwatka - mruczał podjadłszy już nieco.~-
23     4, 41|            sprzeczki to czas ma! - mruczał idąc w podwórze, ale tam
24     4, 42|          rozeznać zagona od boru - mruczał brodząc oczyma po świecie.
25     4, 45|          kaj zdybię na osobności - mruczał bacząc, póki mu z oczów