Tom, Rozdzial

18704     4, 48|              nowym wełniaku w trzewikach, zaścibniętych na czerwone sznurowadła;
18705     2, 21|                  z dawna, zwietrzały susz zaścielał miejscami po kolana, kajś
18706     3, 29|                  sterczący; ziemię dokoła zaścielały potargane snopki a rupiecie
18707     1, 3 |               śpik nie morzył i język nie zasechł...~Boryna poganiał źróbkę,
18708     2, 25|                  a twarze szare, chmurne, zasępione rozbłysły wnet kiejby piorunami,
18709     3, 35|                   siebie i przechodzili z zasępionymi twarzami; nawet nikt nie
18710     3, 30|           gorzałką do każdego i niewoliła zasiadać do stołu. Zajęli ławki,
18711     4, 46|               mru-mru! - rozkazywał Antek zasiadając do przerwanej roboty i jął
18712     3, 31|             łopiany kiej te kumy podufałe zasiadały szeroko, że co ino tliło
18713     3, 35|                 było głośno i rojno, gdyż zasiadano do obiadów pod drzewami,
18714     3, 31|                nać, to się zbiera, co się zasiało! - westchnęła Dominikowa.~
18715     3, 31|                   zaś to wróble stado, na zasiany jęczmień spadłe, pecyną
18716     2, 22|                   w onym płaszczu modrym, zasianym gwiazdami, z różańcem u
18717     3, 34|                     Bo jak Miemce kupią i zasiędą o miedzę, to będzie jak
18718     3, 30|                 poredzali przed chałupami zasiedając progi, dzieuchy gziły się
18719     2, 14|                 kroku, bo późno już było, zasiedziała się nieco u organistów.~-
18720     3, 33|                   zaglądał, niby to nowin zasięgając w sprawie; jeszcze ten i
18721     3, 34|                 ktosik już i rady jakiejś zasięgał, zaś drugi chciał się wyżalić,
18722     2, 21|           człowieku, nie!~To Hanusia jeno zasiekała zęby i szła ano po drzewo
18723     2, 13|                było wesoło, nie, ino zęby zasiekł, wsparł się o ścianę i patrzył
18724     3, 29|                  w ogródkach też czas był zasiewać i wysadki sadzić, ziemniaki
18725     2, 16|             sadzie, na których pietruszkę zasiewają, to chleby bielsze nieco
18726     3, 29|           żałościach...~Już siwy zmierzch zasiewał świat, kiej Rocho wyszedł
18727     2, 22|                orzesz żywota rolę i płacz zasiewasz, ten trud, ten ból...~I
18728     2, 17|                   Boryna po namyśle.~- Od zasiewów do żniw nie każdy będzie
18729     4, 41|             chałupa, lewentarz, porządki, zasiewy?~- Kaj? A tu! A tu! - wrzasnął
18730     3, 33|                   kobietą, też niezgorzej zasinioną i podrapaną, pierwsi pojechali
18731     3, 29|                jakoś strapiona, że aż łzy zasiwiły się u jej rzęs długich.~-
18732     4, 47|                  i pokrywając pocałunkami zaskamlała całą mocą strachu, miłowania
18733     4, 44|                  oszukaństwa, że można by zaskarżyć uchwałę.~- Chodźta do karczmy.
18734     4, 48|                 Tak mnie parzy sutanna! - zaskarżył się odwracając prędko twarz.~-
18735     3, 36|                dnia powiedział, że Miemcy zaskarżyli dziedzica o pieniądze, a
18736     3, 28|                   się do siewu... - jąkał zaskoczony niespodzianie.~Nie wasza
18737     2, 22|                 Pomogę, a oddasz duszę? - zaskrzeczał zły.~- Dam, choćby i zaraz!~
18738     4, 46|               któryś zbliżył się do niej, zaskrzeczała nieprzytomnie:~- Schowałam
18739     3, 26|                   na nogi.~Dziwnie jednak zasłabła, kłuło ją w piersiach, kaszel
18740     1, 10|                 karczma! - krzyczał kowal zasłaniając sobą wójta, ale Antek już
18741     2, 17|              przywierała i nawet pierzyną zasłaniała głowę nie pomogło, sen nie
18742     3, 26|              swojej, w chałupie, na łóżku zasłanym pierzynami, pod rzędem obrazów,
18743     3, 29|               młyn.~Pokiwał głową nad jej zaślepieniem i poszedł, chcąc cosik przełożyć
18744     2, 24|                   nie stojał o to, pomstą zaślepiony, boć tym jeno dychał, rozdmuchując
18745     1, 5 |         młynarzowa tak gada, żeby swojego zasłonić. Rozpustnik to, że niech
18746     4, 44|                  je przymknął ze środka i zasłonił.~- Wstydzą się chlać na
18747     4, 45|                 wsparłszy brodę na pięści zasłuchała się całą duszą, nie spuszczając
18748     3, 30|                 je ta pojął i zapamiętał!~Zasłuchali się, nie ważąc odsapnąć
18749     2, 13|               stanęło i przychylone nieco zasłuchało się uroczyście w tym ledwie
18750     2, 15|                  kroku, by go nie ujrzeli zasłuchanego, i biegł drugą stroną stawu,
18751     2, 24|                  księdza...~W skupionej i zasłuchanej gęstwie już się zrywały
18752     2, 17|             często, nie mogąc się oprzeć, zasłuchiwała się w tych gorących szeptach
18753     1, 12|                któren spragnionego napoi, zasługę ma! - odparł poważnie.~-
18754     2, 16|             rzeknie: "Wstań, duszo, ożyj, zasługuj się nieba!" Bo i robaczek
18755     2, 16|                   wszystko się po swojemu zasługuje i po swojemu chwały Pańskiej
18756     2, 15|                    by się przed młynarzem zasłużyć - dorzucił któryś.~- Przy
18757     3, 29|                     A czym to sobie u was zasłużyłam na tyle dobrości? czym? -
18758     1, 12|                Jezus daje takim, co i nie zasłużyły !~- Umiały sobie pomagać,
18759     2, 24|                   co ino która kiedy bądź zasłyszała abo i sama stworzyła na
18760     1, 8 |                 przybywało, bo jaki taki, zasłyszawszy głosy, wstępował zajrzeć,
18761     4, 47|             zechce, bo mu już nowa lepiej zasmakowała, kijem ścierwę i do kreminału!~
18762     3, 32|                  tym bąknęli - prawda to? Zaśmiały się z Filipki, że pyta,
18763     2, 21|              poobtulane w pierzyny, znowu zasnęły, Hanka siadła przed ogniem
18764     1, 4 |             zapytał, zgarnąwszy do opałki zaśniedziałe miedziaki.~- Juści, że nie
18765     2, 14|               piaskiem srebrnym, obtulała zaśnieżoną ziemię, drzewa stały bez
18766     2, 13|             leżały puste i zasypane, a na zaśnieżonycłn polach ni żywa dusza nie
18767     3, 27|              pościel, oczy mu przygasły i zasnuły się mgłą, bełkotał jeszcze
18768     2, 23|                 ten świat, modrością siną zasnuty i milczeniem.~- Jaguś !~-
18769     1, 3 |                 rząd kobiet pochylonych i zasnutych delikatną mgłą dymów, a
18770     2, 16|               dopalały, niebo zaczęło się zasnuwać jakby dymami sinymi i całkiem
18771     3, 30|              Niemcy naród inszy, uczony i zasobny, handlują wespół z Żydami,
18772     1, 3 |                    zawoła się Jambroża to zasoli i przyprawi...~- A dyć i
18773     2, 18|                mrok, wicher ustał, jeno z zasp, co groblami leżały w poprzek
18774     2, 21|           potykała się o zwały, plątała w zaspach, a szła gnana trwogą o dzieci,
18775     3, 36|                  groźnie toczył oczami.~- Zaspałem, psiachmać - przeziewnął
18776     3, 26|               zapach płynął smugą całą.~- Zaspały próżniaki czy co, dzień
18777     2, 21|                Droga była kopna, zawalona zaspami i otwarta na przestrzał
18778     4, 40|            miejsca na Witka, któren łaził zaspany cochając się jeno o węgły
18779     1, 12|             piekłowanie Jagustynki, która zaspawszy jak i drudzy, krzykiem nadrabiała
18780     2, 21|            miejsca i wnet utknęły w nowej zaspie; wtedy obejrzał się i wstrzymał
18781     3, 28|                  palców i sielne sadło.~- Zaśpiewalim mu, przewieźlim, czas go
18782     3, 30|               Przyszliśmy tu po dyngusie!~Zaśpiewamy o Jezusie,~O Jezusie, o
18783     3, 34|                  tak był rad, że wszystko zastaje po dawnemu.~- W Częstochowie
18784     4, 45|               jeno, w chałupie jednak nie zastał nikogo, a tylko w sieniach,
18785     4, 41|                   Nie dziwota, jeno to me zastanawia, że się za nijakim poratunkiem
18786     2, 22|         zrządzeniu boskiemu niepomiernie, zastanawiając szeroko, jak to Pan Jezus
18787     2, 14|                 bo to raz mówiłam: Magda, zastanów się, pomiarkuj, on się z
18788     1, 7 |                 ludzi i wierniejszy Panu, zastanowiło wszystkich niemało... i
18789     4, 40|        niestrudzenie, aż póki Pietruś nie zastąpi go z kolei...~- Tak już
18790     1, 9 |                  łokcie ciśnie a starszym zastąpia, pieniądze w garści ściskał -
18791     4, 49|             zadygotały ściany, Dominikowa zastąpiła drogę, to ją stratowali,
18792     2, 21|              poradzi się zastawić.~- I na zastawę jest sposób, na wszystko
18793     2, 21|               ręce i wszędzie poradzi się zastawić.~- I na zastawę jest sposób,
18794     3, 28|                   cicho.~- Kijaszkiem się zastawię i nie ugryziecie, a ząbków
18795     4, 40|                   kole jadła, że pokrótce zastawiła przed nimi ziemniaków szczodrze
18796     1, 2 |          ogromnymi belkami pod nim, i tak zastawiona różnym sprzętem, że tylko
18797     2, 22|                  Rocho siadł na uboczy do zastawionej miski, bo u Kłębów teraz
18798     3, 34|               bieluśką i cieńką płachtą i zastawiony świecami a kwiatami w doinkach,
18799     3, 32|              pociągnął.~Dopiero za młynem zastawionym, bo i umączony młynarczyk
18800     2, 20|                   z Tymowa przyjeżdżał go zastępować - a to o złodziejach mówiono,
18801     2, 25|              wyniosłą ścianą pni zwartych zastępował im drogę, a tak przysłaniał
18802     3, 28|        pośpieszyli tak rychło!~- Rocho me zastępuje w zakrystii, Walek księży
18803     1, 10|               powiedziała Hanka i zmilkła zastrachana, bo Antek spojrzał na nią
18804     1, 10|               sylabizował głośno i wodził zastruganym patykiem po literach.~-
18805     4, 49|                poważy wejść na kościelne, zastrzelę, jak mi Bóg miły. Ubiję
18806     1, 4 |              sarnę?..~- Ale, z pięści nie zastrzeli, a z fuzji tobym juchę ustrzelił...~-
18807     1, 4 |               szepnął mu cicho do ucha:~- Zastrzeliłby Kuba sarnę?..~- Ale, z pięści
18808     3, 35|               wszystkie wsie tu zlecą. ~- Zastrzelisz, pludro, jednego, to cię
18809     3, 35|               wsparł na pięściach i jakby zastygł, okrwawiony, w siniakach
18810     1, 12|                 strugi, niby łzy krwawe i zastygłe...~Słoneczny a przybladły
18811     3, 35|                 Miemców, a z twarzy kieby zastygłych biła surowa zawziętość i
18812     4, 40|                  to ślepe, wielgachne oko zasute pomroką, olszowe wysady
18813     3, 31|            posiedzi na dworze - wygrażała zasuwając drzwi.~Musiało też być już
18814     3, 34|               pacierzu przywarła drzwi na zasuwę i położyła mu węzełek na
18815     4, 41|              zajrzy do Żyda, niech drugie zaświadczą - broniła syna gorąco. -
18816     4, 37|                 Znałem go bowiem od lat i zaświadczam, , jako żył przykładnie,
18817     3, 33|                    ledwie go obronili, to zaświarczą w sądzie poczciwie! - darła
18818     4, 41|                   wieś powie, niech matka zaświarczy! Dajcie mi jeno grunt, spomóżcie,
18819     2, 25|                   Właśnie byli tam co ino zaświecili lampkę w izbie czeladnej,
18820     3, 32|               sadach czy na polu, fujarka zaświergoliła tęskną nutą, jakby do wtóru
18821     4, 40|                 to leśne ptaszki cosik mu zaświergoliły nad głową i wiewiórka przewijając
18822     4, 37|              pochylając głowę.~Sygnaturka zaświergotała w powietrzu kiej ten ptaszek.~-
18823     3, 36|                  skapywały z drzew, ptaki zaświergotały po gniazdach i na wsi już
18824     4, 42|              leciuśkim wiaterkiem, któren zaswywolił we zbożach, wszystko szło
18825     3, 35|                 oblewał krzyże, gardziele zasychały, ale grzbiety się prężyły
18826     2, 24|           wszystkie dawne urazy i zawiści zasyczały w duszach, że jako ten kamienny
18827     4, 38|                  wyciągał.~Ale skoro jeno zasygnowali na sumę, naród porzucił
18828     3, 28|                 jedno by mi piaskiem oczy zasypać, a robicie drugie. Przejrzałam
18829     2, 18|                jakiegoś papierka herbatę, zasypał, sam sobie wziął z półki
18830     1, 10|              łyżkę, nie mógł przełknąć.~- Zasypałeś obroki koniom? - zapytał
18831     2, 13|                siebie i wiedły się dokoła zasypanego stawu , ani dojrzał gdzie
18832     2, 18|                   za smętarzem, na dróżce zasypanej ciągnęło kilkanaścioro ludzi,
18833     2, 13|                   głębokimi przepaściami, zasypanych zielonymi ławicami lodów,
18834     2, 16|              kuropatw skrzykiwało się pod zasypanymi krzami i płochliwie, czujnie
18835     4, 47|               modlitwy, powtarzała a nim, zasypiając co chwila z jakimś leciuśkim
18836     4, 45|                gaworzyła starucha kiej ta zasypiająca ptaszka, zaś Jasio przychylony
18837     3, 32|               stawie przymglonym kiej oko zasypiające, odpowiadały im przeciągłym,
18838     3, 28|                 zakładaj i sieczkę na noc zasypuj... Późno już! Kiedy to obrządzisz?...~-
18839     4, 44|               głośniej przynaglał chłopów zasypujących wyrwy i doły na placu przed
18840     2, 15|                  Ociec nie mogliby to iść zasypywać?...~- Sam pójdę, to pewniej
18841     3, 32|              pachnącym kwiatem niepamięci zasypywał... Dopiero kiej bryka skręciła
18842     2, 24|                 że wstyd wprost nieludzki zaszarpał mu duszą i ozrywał ją na
18843     2, 23|                   uderzył w dzwon, trwoga zaszarpała serca, a łuna rosła i pożar
18844     3, 30|                  się z sadu na drogę albo zaszarpały się krótkie krzyki dzieci,
18845     4, 49|                  A wrócisz do wsi, to cię zaszczujemy psami! - podniesła jakąś
18846     4, 38|                  To i was pokrzywdzili?~- Zaszedłem do nich wczoraj z wieczora,
18847     4, 48|                 loboga, dajże odzipnąć...~Zaszeleściały gwałtownie krzaki, coś ciężko
18848     2, 16|                  nawet poświst wiatru nie zaszeleścił w suchych, roziskrzonych
18849     4, 46|                  rzeczami.~Wiater powiał, zaszeleściły nad nimi brzozy, zaszumiał
18850     3, 36|                 deszcz poschniętych liści zaszemrał po kłosach, zakołysały się
18851     2, 22|                  albo czyjeś westchnienie zaszemrało - a Rocho powiadał cudeńka
18852     2, 24|            zmarszczy, połamie, rozkolesi, zaszemrze i znowu płynie spokojnie.~
18853     4, 46|                  Józce leżącej na łóżku i zaszeptał:~- Schowaj pod siebie, a
18854     4, 37|                  jakby widział przez oczy zaszklone łzami ojców swoich, dziadów
18855     3, 30|                   się mocno... by wam nie zaszkodziło.~- A niechbym już raz zdechła
18856     2, 24|                  tylko zmianą, jaka w nim zaszła, postarzał się bowiem bardzo,
18857     4, 40|                  maciory, coś to ją kazał zaszlachtować przed Wielkanocą.~- No,
18858     3, 28|              gospodarzy, iż któren świnię zaszlachtował, ten zaraz nazajutrz rozsyłał
18859     3, 28|                    choć dzieci rodzone... zaszłam, nie czas krzywdy pamiętać...
18860     3, 31|             gospodarzom, bogaczom jeno... zaszlochała Filipka.~- Nama jako zapowietrzonym
18861     4, 49|          okrwawiona w potarganej odzieży, zaszlochana i z trudem macająca kijem
18862     1, 7 |                całkiem zesłabła, oczy jej zaszły mgłą, tchu złapać nie mogła,
18863     1, 4 |                  czarne trzewiki wysokie, zasznurowane aż po białą pończochę czerwonymi
18864     3, 34|                  bieli cała, w trzewikach zasznurowanych czerwonymi tasiemkami, z
18865     3, 33|             szwargotać, tak cosik do nich zaszprechował, jaże karczmarz odwrócił
18866     3, 36|                  wypuścić ze siebie, pora zaszumieć z wichrami weselną pieśń
18867     3, 35|         wrzeszczeć, ale jakiś stary Szwab zaszwargotał ostro, że wnet przysiedli
18868     3, 34|       przyniewalał, to samo by zrobiły! - zaszydziła Jagustynka.~- Cichocie,
18869     4, 47|                   piersiach, obejmował ją zaszyję, i jaże się zanosząc szlochaniem,
18870     2, 21|               nocy siedzieć nie będziemy.~Zaszyli się w wysoki, młody zagajnik,
18871     4, 37|         opuszczenie, że uciekła do sadu i zaszywszy się w gęstwę, siedziała
18872     2, 25|       niedźwiedzie i nuż się przepierać a zataczać, a bić o drzewa, bo się
18873     3, 28|                    zarządziła stara, wraz zataczając statki z Jagusią.~Tak się
18874     2, 25|              pijani triumfem, że niejeden zataczał się na drzewa i potykał
18875     1, 9 |                niby burza nadciągająca... Zataczały kręgi nad wsią i jak kupa
18876     4, 45|        przywartymi powiekami, z uśmiechem zatajonym w kątach warg, pełna szczęśliwości,
18877     4, 42|             ktosik srodze przybębniał, że zatańcowali w ciasnej izbie, a poniektóre,
18878     3, 34|            pacierzy, kiej słońce jęło się zatapiać w rudych, paskudnych tumanach
18879     1, 6 |             samego jarmarku świat z wolna zatapiał się w szarych, mętnych szkliwach
18880     2, 16|                   dymami sinymi i całkiem zatapiało się w burościach.~Józka
18881     1, 8 |            Jałowicę byśmy na ten przykład zatargowali.~- Ho, ho! Drogo stoi; nie
18882     4, 37|               przyleciał pierwszy wiater, zatarmosił sadami i jął przedmuchiwać
18883     2, 16|                   gryczanej mąki z miodem zatarte i w makowym oleju uprużone,
18884     3, 36|                przypomnieniach, w ruchach zatartych jak skiby na rżyskach i
18885     1, 10|           przyszedł.~Kowalowa postanowiła zatem czekać choćby i do nocy;
18886     3, 30|                potrącając w przelocie, że zatętniało przed chałupą, jakby to
18887     4, 41|               babulu, jeść! a nie ma czym zatkać głodnych brzuchów, to powiedam,
18888     2, 25|              poglądając żałośnie na świat zatkany chmurzyskami tak gęsto,
18889     4, 42|                  południu, zieloną wiechę zatknął na kominie i poleciał do
18890     3, 36|                  odmierzyła ojcową łąkę i zatknąwszy na granicy tykę poleciała
18891     1, 1 |                mogę..-~- Loboga, aże mnie zatknęło, myślałam, że mojej...-zawołała
18892     4, 48|                  łóżka tliła się gromnica zatknięta w dzbanuszek, przez wywarte
18893     3, 32|           rozchwianych, krzyż się wzniósł zatknięty w krzach, choręgwie się
18894     3, 30|               przysypane, wody się krwawo zatliły i szyby rozgorzały, od miasta
18895     1, 3 |                się wzmagał, bo drogi były zatłoczone bydłem ciągnącym na paszę,
18896     3, 35|                kije zaciskając; serca się zatłukły, gorący dygot warem oblewał
18897     1, 7 |             kapusty, a w półkole, szeroko zatoczone, twarzami do ognia, siedziały
18898     3, 28|                   trza wynieść z komory i zatoczyć do stawu, niech odmiękną;
18899     1, 6 |               przez serce i głowę; aż się zatoczyła. Ani wiedziała, co się jej
18900     1, 1 |               pociągnął konie lejcami, że zatoczyły krótki łuk, wraził krój
18901     3, 34|                   gurb płowych, zielonych zatok, rdzawych smug i chrzęstu,
18902     3, 34|                   jeszcze leżały szerokie zatoki zórz krwawych, kieby mrowiska
18903     4, 48|                 piersiami o jego kolana i zatonąwszy mu w oczach wyznawała się
18904     1, 1 |                wsi, leżącej nisko i jakby zatopionej w czerwonawych i żółtawych
18905     2, 22|             wojsko zaklęte, czekając jego zatrąbienia, by się zbudzić i paść na
18906     4, 47|                 mogąc się już powstrzymać zatrącał w rozmowie raz po raz o
18907     4, 47|                 nie daj płakania, nie daj zatracenia! Jedynego cię mam na wszyćkim
18908     4, 49|               ludzie, ludzie !~- Żeby tak zatracić duszę chrześcijańską! Ale
18909     2, 24|                 słońce jakby się gdziesik zatraciło w tych niskich, zielonawych
18910     3, 31|                  Pieskie nasienie, pogany zatracone! - mruknęła stara i przysunąwszy
18911     1, 7 |               prosić dają.~- Sam pijanica zatracony, cięgiem siedzi u Jankla,
18912     3, 30|             poszły z kogutkiem do Woli! - zatrajkotała Józka wpadając, ale dojrzawszy
18913     4, 43|                 wołać:~- Odpędź je, bo me zatratują, odpędź! Basiuchny! Baś!
18914     4, 41|                 giną hucząc weselną pieśń zatraty, tak i oni przepadali w
18915     4, 46|             odetchnął z ulgą, lecz srodze zatroskany o niego, rzekł smutnie:~-
18916     4, 40|                   na kupie, a ten ani się zatroszczy! A żeby cię! - zaklął ruszając
18917     1, 9 |                   to? - pytał cicho Witek zatrwożonym głosem.~- Przeciech! Ksiądz
18918     3, 30|                 ciszej.~- Wiecie to co? - zatrwożyła się niemało.~- Doszło me
18919     3, 28|                 ochłonęła nieco i zmilkła zatrzaskujac jeno za sobą drzwi z całej
18920     2, 13|                     Nie to mi w głowie! - zatrzasnął drzwi i poszedł.~Poświstywał
18921     1, 10|                      A żeby to siarczyste zatrzasnęły! - wykrzyknął przytomniejąc
18922     3, 32|                tykał wierzb zielonych, że zatrzęchły się niekiedy. Słońce co
18923     2, 21|                któren tylko kiejś niekiej zatrzepie skrzydłem, a że już mocy
18924     3, 26|               Wyrwał się gdziesik z roli, zatrzepotał skrzydłami i jął świergotać,
18925     1, 7 |                jął zapamiętale całować...~Zatrzepotała się kiej ptak, ale nie jej
18926     4, 37|            pacierza.~Kajś w pobliżu cosik zatrzeszczało, obejrzała się uważnie;
18927     4, 37|                 zaszumiały drzewa, czasem zatrzeszczały płoty, brzęknęły szyby lub
18928     2, 15|                  kółko biega, póki go nie zatrzymają.~I tak szedł dzień za dniem,
18929     1, 4 |               matka witając się z Boryną.~Zatrzymała się na drodze, bo i parobcy
18930     2, 16|                  i wszystko się w ten mig zatrzymało w miejscu... Ptaki pocichły
18931     3, 32|                    Dzieci jeno dłużej się zatrzymały, że to Gulbasiaki z Witkiem,
18932     1, 1 |                bladym niebie błądziły lub zatrzymywały się na parobku, pochylonym
18933     4, 37|               Juści, co się nim nikto nie zaturbował, każden bowiem miał dosyć
18934     2, 22|              cierpliwości i pobłażania la zatwardziałego grzesznika...~Nadszedł czas
18935     2, 20|                   Dominikowa, widząc jego zatwardziałość i nieustępliwość, nie ponawiała
18936     2, 22|                  w tej ostatniej godzinie zatwardziały, chociaż złe przeszkadzało,
18937     2, 20|               wkraść w łaski Jagny i tyle zaufania wzbudziła w Antku, że prosto
18938     1, 5 |                   wszystkie ulice, place, zaułki i podwórza zawalone były
18939     2, 22|                sad do stodoły.~Prawie nie zauważono ich wyjścia, bo Tereska
18940     1, 7 |                  Pewnie to Witka robota - zauważy ł Boryna.~- Ale, Witek by
18941     1, 11|             zawrotne, wściekłe, oszalałe, zawadiackie a rzewliwe, siarczyste a
18942     1, 12|                 jedzie, tak... postaje... zawadza kołami... jeszcze se kiedy
18943     3, 29|                   słonieją, juści, że nie zawadzi, zaraz tam pójdę.~I poszła,
18944     4, 46|                 pójdziemy, a co stanie na zawadzie - stratujem!~- A kto się
18945     4, 45|              Niedługo przeciek bede im tu zawalać, nie... i przy świadkach
18946     2, 25|              jakby się świat cały nad nią zawalał.~Dopiero w dobre parę pacierzy
18947     3, 26|                 bójcie się, nie będę waju zawalała miejsca ni cisnęła się do
18948     1, 3 |                 siana i wyczyścił jej bok zawalany. - Tyla klacz, że już do
18949     1, 12|                   a do izby szli, że wnet zawalili ławy wszystkie i kąty.~Grajkowie,
18950     3, 29|                   tu co niebądź wydobyć z zawalonej izby, gdy powróciła zadyszana
18951     2, 16|           nawrotem do borów oszroniałych, zawalonych śniegiem, zmartwiałych z
18952     4, 49|               szumiały drzewa, po niebie, zawalonym drobnymi chmurami, leciał
18953     2, 24|                   twarde słowo jak kamień zawarczało, że nawet Mateusz. któren
18954     2, 25|                   go było widać, bo naraz zawarczały cepy i kilkadziesiąt bijaków
18955     4, 39|              zapis do skrzynki pod klucz, zawarła ojcową stronę i zabrała
18956     4, 40|              dosyć,~Stój, siwulo, stój!~- Zawarłabyś ano gębę, gospodarz w chałupie! -
18957     4, 40|              Rocho.~Już nie odrzekła, ale zawarłszy za nimi wrota, wtedy dopiero
18958     1, 11|                   kobiety w komorze mocno zawartej i pilnie strzeżonej, bo
18959     4, 42|                 podufalej stowarzyszać.~- Zawdyć to dziedzicowy gatunek -
18960     4, 47|              biczem:~- Cyganisz jak pies! Zawdyś me ocyganiał! Już me teraz
18961     4, 45|                 topolami.~- Aż tutaj pani zawędrowała z gęsiami? - przystanął
18962     1, 8 |                   gwałtowność, że jak się zaweźmie, to i dobrodziejowi nie
18963     1, 3 |                   był - usłyszał...~Potem zawezwano Barbarę Piesek i innych.~
18964     3, 35|                  najspokojniej:~- Sąd was zawiadamia, Hanka, że możecie się z
18965     3, 33|              Grzela dopisywał prosząc, by zawiadomiła jego ojca o powrocie. Chudziaczek
18966     4, 48|                 kieby we śpiku, z pasieki zawiały takie miodne zapachy, jaże
18967     3, 33|              zdzierus.~Wojna się też wnet zawiązała między stronami cicha i
18968     4, 43|                oborach, ziemniaki więdły, zawiązały się kieby orzeszki i tak
18969     3, 33|               czerwonej chusty, pod brodą zawiązanej, modrzały ogromne; słodkie
18970     4, 47|                  czołem, wraz z chustą do zawiązania, i zupełnie nowe trzewiki,
18971     4, 40|           paciorków z długachną wstęgą do zawiązywania, zaś la dzieci przywiózł
18972     1, 11|            piesneczką huknął, to dzieuchy zawiedły "da dana" i wili się coraz
18973     3, 32|              pluchy topolami.~Choć srodze zawiedzeni, bez namysłu i w dyrdy rzucili
18974     2, 17|                     Hale, z całym światem zawiedzie wojnę o ciebie, co? - skrzywiła
18975     1, 11|                  to i nie pozna; gdzie go zawiedziesz! - jedna po drugiej prawiły,
18976     2, 21|            mętnych dalach kotłowała wciąż zawieja, tysiące wirów zawodziło
18977     2, 21|              któren na jej widok rymnął w zawieję, że go porwała jakby w pazury,
18978     2, 20|               nazywany z prześmiewiska.~- Zawieraj drzwi, gapo, bo tu nie obora! -
18979     2, 16|             zjawił równo z gospodarzem.~- Zawierajcie prędko drzwi, bo się ciasto
18980     2, 23|               cieniów, to znowu noc jakby zawierała powieki, mroki spadały czarną,
18981     3, 35|                  teraz na nic nie zważał: zawierali mu drzwi przed nosem - oknami
18982     3, 32|                 zawtórował, jaże w uszach zawierciało, a cieniuśkie głosy kobiet
18983     4, 40|                 to juści, co mu naród nie zawierza. Słuchają, ale za nim nie
18984     3, 35|            uroczyście, tylko jednej Józce zawierzając tajemnicę, jeno co ledwie
18985     4, 49|              jeden zmarnował.~- Pisarzowi zawierzał, a wiadomo, jakie to ziółko!~-
18986     3, 34|              pisnęła. Wama pierwszemu się zawierzam. Jakby Michał...~- Nie rozgłoszę,
18987     4, 48|               Maryś, ino...~- ...zarno ci zawierzę... bo ja to taka... loboga,
18988     4, 38|                   syty głodnemu nigdy nie zawierzy! - gadała na wpół z płaczem,
18989     4, 48|          wszystkie spotykania, że całkiem zawierzyła i przygarnąwszy go do piersi
18990     3, 34|              wisiał nad ołtarzem, a pobok zawiesili mniejsze, ile się jeno zmieściło.
18991     1, 5 |           porozwieszali szerokie drabiny, zawieszone od góry do dołu czapkami.~
18992     3, 32|              wytarło się na dobre i chłód zawiewa.~- Rano lało, a teraz wody
18993     4, 39|              ziemia i rozpalone powietrze zawiewało kieby z pieca, ludzie już
18994     4, 38|                   będę.~- Masz to już kaj zawieźć kobietę?~- A mam. Jakże,
18995     3, 33|                  nie ozwał, jęła skwapnie zawijać i chować te swoje skarby.~-
18996     4, 49|           niesprawiedliwości! Cóż to komu zawiniła? A o co ją winią, to nieprawda,
18997     3, 30|                których miłuje, iż chociaż zawinili, kara rychło się skończy,
18998     3, 28|             zajęci wieprzkiem, któren nie zawiódł przewidywań, bo słoninę
18999     3, 34|                   już tam kajś kole młyna zawiodła któraś piesneczkę:~ ~Deszczyk
19000     2, 15|               podjeździe, na podeptanych, zawiórzonych śniegach, gdzie obrabiali
19001     2, 24|                   wszystkie dawne urazy i zawiści zasyczały w duszach, że
19002     4, 41|           rozrośniętych.~Księżycowy sierp zawisł już był na pociemniałym
19003     1, 3 |                   tej złotej monstrancji, zawisłej nad ziemią świętą, nad rodzoną...~
19004     3, 33|             obgadywać Tereskę.~Jaże łyżki zawisły nad michą, tak się zdumieli,
19005     2, 22|                 nie poradzi, kiej nad kim zawiśnie ręka Bożego gniewu!~A i
19006     4, 45|             wstęgi a stroiki - dogadywały zawistnie, bo znów od jakiegoś czasu,
19007     3, 33|                Przednowek wcześniej latoś zawitał i tak ciężki, jaże skwierczało
19008     3, 29|            również uciekającym po niebie, zawlekanym kieby piaskami rozwianymi,
19009     1, 4 |         zapowietrzona! Do dobrodzieja cię zawlekę, niech cię wypomni przed
19010     3, 32|                 targając się na łańcuchu.~Zawlekła się do izby i przysadziwszy
19011     3, 30|            dostali w pazury i pod studnię zawlekli, a tak srodze spławili,
19012     2, 25|               ledwie go Boryna ochronił i zawlókł nieprzytomnego w przezpieczne
19013     1, 8 |             Wdowiec! - wykrzyknęła niby z zawodem.~- Stary! Nie obrażajcie
19014     3, 27|              chudziaka, głodzą! - jęknęła zawodliwie.~- Kiej ociec mówili, że
19015     3, 30|                 gwary, a skądciś zawiewał zawodliwy głos skrzypicy i czepiał
19016     2, 25|                 co ją spotyka, te smutki, zawody, to całe ciężkie życie,
19017     3, 29|               jeszcze jękliwszym i barzej zawodzącym.~- Uspokójcie się, nie płaczcie!...
19018     3, 33|           cichości a słowiczych kląskań i zawodzeń.~Hanka siedziała wciąż na
19019     3, 34|                   roznosiło się z karczmy zawodzenie skrzypków, dudlenie basów
19020     4, 37|             każden człowiek płacze kogoś, zawodzi, a tak szlocha, jaże wszystkie
19021     1, 11|                   probowały, a potem jęły zawodzić szeroko, przenikliwie, smutnie,
19022     1, 11|                 bo drużbowie z druhenkami zawodzili, jakoby ich kto ze skóry
19023     2, 21|              wciąż zawieja, tysiące wirów zawodziło diabelski tan, tysiące kłębów
19024     2, 16|                   też, iż starego całkiem zawojowała, iż świata za nią nie widział.
19025     2, 18|               przytajonym.~- Poczekam, aż zawołają mnie, napraszał się nie
19026     1, 10|           organistów lecę, do prania mnie zawołały... Dopiero co był tam Maciej
19027     3, 27|        posłyszawszy mruczenie i odsuwanie zawory wywarła drugie zaraz drzwi
19028     3, 29|               tamtędy i bez to przykazują zawozić wyrwy...~- Powiedzielim,
19029     1, 11|                jęły kołować, pośpiewywać, zawracać, drobić, przeskakiwać a
19030     4, 39|             wagował, więc westchnął jeno, zawracając ku swojej chałupie, ale
19031     3, 31|         ciekawości wróżby, że po sto razy zawracała do chałupy i niesła się
19032     1, 11|              krzykało z mocą i sto narodu zawracało w miejscu, jak kieby wicher
19033     1, 11|                pary, gięły się, okrążały, zawracały z powagą, przytupywały godnie,
19034     4, 45|              miski, a rozważał, czyby nie zawrócić, lecz widząc następujących
19035     1, 11|           przegrali im na godne wejście i zawrócili do pana młodego.~A Witek,
19036     2, 22|                 szczuć i poganiać...~To i zawróciło konisko do zimowego kraju,
19037     4, 39|                chałupy kiej oszalała, ale zawróciwszy już z drogi wraziła głowę
19038     3, 30|                zakręciły się w niej, taką zawrotną lubością przejęły, że w
19039     1, 11|                 obertasy, krótkie, rwane, zawrotne, wściekłe, oszalałe, zawadiackie
19040     1, 11|            wichurą poszły społem w długi, zawrotny, ognisty korowód !~Wywarli
19041     3, 29|           wypchnęła spod komina na środek zawstydzonego Witka.~- Naści dziesiątkę,
19042     1, 5 |                  Prawda... - bąkał srodze zawstydzony i ciemny rumieniec oblał
19043     2, 15|                 zawżdy pięć morgów...~- I zawszony kożuch po nieboszczyku.
19044     3, 32|          organista znów jął beczeć, kowal zawtórował, jaże w uszach zawierciało,
19045     4, 46|                skrzekliwie, ale żadna nie zawtórzyła, tylko Dominikowa rzekła
19046     4, 37|                 pomrę... Psi po mnie jeno zawyją i baba w garnek rozbity
19047     2, 24|                 Nie daruję! Nie daruję! - zawyła w nim dawna zapamiętałość,
19048     3, 29|                    To Jagusina sprawka! - zawyrokowała Hanka rzucając się zajadle
19049     4, 41|              pofolgował, no, żeby się tak zawziąć na jednego głupiego chłopa.
19050     3, 27|               była Jagna; byli kowalowie, zawzięci na nią, że niech Bóg broni;
19051     2, 19|                Nie prosiła go już więcej, zawzięła się tak, że ani tym słowem
19052     4, 49|              tylko niekiedy co tam któraś zawziętsza dopadłszy wozu ulżyła se
19053     2, 20|             wszystek, do nieustępliwych a zawziętych! Na mnie się dosyć wygadywali,
19054     1, 10|                  to nie! I coraz bardziej zawzinał się przeciwko niej i przeciw
19055     2, 15|                 jak Mateusz.~Dość, że się zawzinali na się coraz srożej, bo
19056     3, 34|            pogodzić i w zamian morgi lasu zażądać po cztery morgi pola na
19057     3, 27|                  o Jagnie, z którą wiedła zażartą, milczącą i nieustępliwą
19058     3, 31|                przygładził i z dzieuchami zażartował, indziej zaś to wróble stado,
19059     1, 4 |                  mimo spozierały na nią z zazdrością abo i zgoła przystawały
19060     4, 42|                 nie mają! Jeszcze ci będą zazdrościły - dodał, a że był wielce
19061     1, 12|                  a w każdą szparę wrażały zazdrosne oczy.~Nie zazdrościć to
19062     2, 22|                żona, pleciuch najgorszy i zazdrośnica niepomierna, że strzegli
19063     1, 10|                    Nieprawda, pleciuchy i zazdrośniki, wiadomo! - wykrzyknął w
19064     1, 4 |                    Ale Jagna nie widziała zazdrosnych spojrzeń, błądziła modrymi
19065     2, 13|           dźwigając się z pościeli.~Hanka zażegała ogień w kominie i wyjrzała
19066     4, 38|               nowiną.~- Wiecie - trzepała zaziajana - a to spadły zapowiedzie
19067     4, 40|                 na omdlałych skrzydłach i zaziajane wrony przefrunęły.~Skowronki
19068     3, 29|                poprzywierane by ciast nie zaziębić, buzowały się ognie, a z
19069     4, 37|                krzyknął na organiściaków, zazierających spoza płotów. - Cóż, jak
19070     2, 20|                 że pono złe oczy miała... Zazierała i do Antków, ale najczęściej
19071     3, 31|                  Rano jeszcze było, oknem zazierało jasne i ciepłe słońce drzewa
19072     1, 2 |                były wieszały na płotach i zazierały ciekawie w obejście, albo
19073     4, 45|                 się użalać, jak to on nie zazna nigdy spokojnej nocy ni
19074     4, 40|                będę i krzywdy od mnie nie zaznasz.~Rozpłakała się dziewczynina
19075     3, 31|                  się do kichania po tęgim zażyciu.~- Widać już do cna ogłupiał!
19076     1, 12|               tknąć nie dała.~- Wesela se zażyj, córuchno! Narobisz się
19077     4, 49|              dźwigając się na kule.~- Nie zażyjecie u nich wywczasu! Tam jeno
19078     1, 5 |                 pstrzykając w tabakierkę.~Zażyli i pokichali solennie.~-
19079     3, 32|                   Juści, tyle tej dobroci zażyły, co te karmiki na pokrzywach
19080     4, 37|                   niewiela.~- Któż to jej zażywa do syta! Coby największy
19081     4, 41|                rękach za tyla dobrości.~- Zażywałem niezgorszej biedy, to wiem,
19082     3, 27|           wyskakiwał przed nią, co chwila zbaczając do gęsiorów i wojnę z nimi
19083     4, 42|                   kapotę rozpuścił, czapę zbakierował, da dana gruchnął, wysforował
19084     4, 44|             Prawdę mówicie, a Rocho naród zbałamucił i do zguby popycha.~A na
19085     3, 34|                krowę jałową też by można, zbędna, Żyd już o nią przepytywał...
19086     3, 28|                   się jej zrobiło wydatku zbędnego, iż gdyby nie wstyd, byłaby
19087     2, 24|                      Prawda! Juści! takie zbereżeństwo, taki grzech! - szeptały
19088     4, 42|                 Głupiś! Hale, jakie mu to zberezieństwa we łbie! - odepchnęła go
19089     1, 4 |                gadatywus był największy i zbereźnik, i kpiarz, i na dzieuchy
19090     4, 38|                   Ale nie mogąc się ognać zbereźnikom, które jako te wróble obsiadały
19091     3, 32|                   nagła w największą kupę zbereźników iż rozlatywali się z krzykiem.
19092     1, 2 |                  było u niego skląć abo i zbić z leda powodu.~Nie odrzekł
19093     1, 3 |            przybyło tyle nowych, że stali zbici kieby w snop, że nikto poruszyć
19094     4, 49|              zapuchnięta od płaczu, a tak zbiedzona, tak nieszczęśliwa i rozlamentowana,
19095     2, 25|             obmokłe, poczerniałe i do cna zbiedzone, a co już pola, sady, drogi
19096     3, 32|                    po głowach całował, po zbiedzonych twarzach głaskał, troskliwie
19097     2, 24|                  poczuł się tak samotnym, zbiedzonym i nieszczęśliwym, taką potrzebę
19098     3, 29|         przybywało, dzieci też całą hurmą zbiegały ze wszystkich stron cisnąc
19099     4, 37|             Wrzask ci straszny podniosła, zbiegli się wnet wszyscy na pole
19100     1, 9 |                              Rozdział 9~ ~Zbiegło dni parę od zmówin Jagusinych.~
19101     3, 28|                   narobię, że pół wsi się zbiegnie i obaczy, coś ty za ptaszek! -
19102     4, 40|                  przecknęła, noc już była zbielała do cna i na wschodzie rozpalały
19103     4, 42|                   słońce wyżerało ślepie. Zbielałe, mętne niebo wisiało kieby
19104     3, 34|                zapierał gardziele, słońce zbielało i po jasnym niebie jęły
19105     3, 29|                    bo już od rana galanto zbielały zagony, a drogi ociekały
19106     3, 32|         przemoczone gałęzie, jakby nabite zbielałym już pąkowiem i listeczkami.~
19107     3, 31|                gromadki wylękłych kobiet, zbierających się nad stawem.~- Do roboty,
19108     3, 26|               było nosa wyścibić na dwór. Zbieraliśmy się właśnie do kościoła
19109     3, 33|               masło kryjomo przed dziećmi zbierane, a poniektóre to i świąteczne
19110     3, 33|               procesie!... przecież nawet zbieraniny wzbronili. Poczekajcie z
19111     2, 20|           wyprawiali galantą...~Gdzie zaś zbierano się wieczorami na oprzęd,
19112     2, 24|                  do wyjścia.~- Kaj się to zbierasz tak rano? - zapytał Antek.~-
19113     3, 28|             puszczali, to w niedzielę się zbierę i powiezę chudziakowi niecoś
19114     3, 28|                kominie i co jest garnków, zbierz, nalej wodą i przystaw do
19115     1, 10|                  Coś swoje posiał - latem zbierzesz, a teraz wynoś się! Niech
19116     2, 25|                  stada dopadną, a ono się zbije w kupę i zdrętwiałe śmiertelnie,
19117     1, 11|                   to ślepiami świeci kiej żbik!~- Kiej to próchno, moiściewy,
19118     2, 19|                  Wawrzek z Woli?...~- Nie zbiłem go to na odpuście we żniwa,
19119     1, 3 |                   rzuciło o ziemię, i tak zbiło, że chłop chorzał dwie niedziele -
19120     3, 26|                  lepszą dolę, na obfitsze zbiory i na tę wytęsknionej szczęśliwości
19121     2, 25|                 przedzie, dojrzawszy budy zbite z desek na kraju poręby
19122     1, 1 |              młyna, schowanego za wsią, w zbitym gąszczu drzew pożółkłych...
19123     4, 40|               spływały ciurkiem po twarzy zbladłej i wargi się trzęsły, dawała
19124     4, 37|                   na światło, to jaskółka zbłądziła świergocąc lękliwie, to
19125     4, 39|               niekiej śmigały po kościele zbłąkane i trwożnie świegolące.~Kajś
19126     2, 21|            powietrze, jakby krzyki ptaków zbłąkanych, jakieś skowyczące, straszne
19127     4, 46|                 ze strachu, że gdy któryś zbliżył się do niej, zaskrzeczała
19128     1, 5 |                 nabożne, gdzie historie o zbójach i srogich Magielonach przedawali
19129     3, 35|             krótko i powiada:~- Sposób to zbójecki, ale że na inny już nie
19130     4, 40|                   a stopercząc obmierzłe, zbójeckie dzioby.~- Nie pożywita się
19131     3, 35|                 sposób, za darmo może, po zbójecku? - kpił urągliwie.~- Za
19132     3, 28|                   nieś stryjnie najpierw, zbójem na mnie patrzy, pyskuje,
19133     4, 47|        przeniewiercy zawierzyłam, takiemu zbójowi! takiemu psu! Idź se za
19134     4, 48|                   cosik bledszą i dziwnie zbolałą, zaś oczy podsiniałe i,
19135     4, 48|                  a jeno z ciężkiej udręki zbolałego, pokrzywdzonego serca.~-
19136     1, 1 |              niektoś wyprostował zgięty i zbolały grzbiet, odetchnął głęboko,
19137     4, 47|                  ale jak mogła, ukradkiem zborgowała niejednemu.~Nadeszła Kłębowa
19138     1, 5 |                    a wiesz, Guciu, że nie zborgują.... - mruczała i podniósłszy
19139     4, 45|             Pańscy! Aresztowany! i cóż to zbroił? A zawsze mówiłam, a przepowiadałam,
19140     4, 40|                  uprawę! A jak to ścierwo zbronował! sam perz i kotyry!~Splunął
19141     4, 41|                gliniasta, mimo niedawnego zbronowania, była spieczona i twarda,
19142     3, 31|              trepy całkiem więzną, ale po zbronowaniu rychlej przeschnie.~- Nim
19143     3, 32|              bezmyślnie w zapocone szyby, zbrużdżone ociekającymi kroplami.~Dziecko
19144     4, 39|                  jeszcze nikt niczego nie zbudował. No, mówię, niczego, kromie
19145     3, 35|              winien wszystkiemu ten stary zbuk! Pomyślała naraz o mężu.~-
19146     1, 5 |                    więcej niż połowa była zbuków. Żeby człowiek nie miał
19147     3, 28|                   Jeszczech byś me, stary zbuku, nie przepił. ~- Ludzi coś
19148     4, 48|                   w czepcu o sutym białym zburzeniu nad czołem, w paciorkach
19149     4, 49|           plebanię.~Wróciła nad wieczorem zburzona, kiej ta noc jesienna, spłakana
19150     4, 42|                 to zawdy robił, bele jeno zbyć, a dużo nawzdychać, a w
19151     3, 32|              długich miesięcy rozłąki się zbyli, bo każden z całego serca
19152     1, 11|                   wynieśli wszelki sprzęt zbytni do komory, że ostały ino
19153     2, 20|                powiem, że nie powinniście zbytnią surowością zrażać do siebie
19154     3, 31|               robotnica z Filipki, no!... zbywa jeno...~- A z czego to nabierze
19155     4, 47|                  od stanowczej odpowiedzi zbywając ją całunkami a przygłaskaniem
19156     3, 34|                  odpocznę - tłumaczył się zbywająco.~Na prześcigi jęli go zapraszać
19157     4, 49|               wiedząca, Jędrzych też jeno zbywał roboty, coraz częściej przesiadując
19158     3, 30|                   ją zagadując, ale że go zbywała bele czym, jął rozpytywać
19159     4, 49|               czym niebądź i niechętliwie zbywali.~Dopiero na Podlesiu, kiej
19160     3, 30|                język, zacięła się jakoś i zbywszy go bele czym, dzieci zwołała
19161     4, 49|             prosił o wyrywanie, ziemniaki zdałoby się jeszcze raz opleć i
19162     2, 22|                  tą przygarścią pierza do zdarcia, by ino nie dać pozoru,
19163     4, 41|             odrąbała abo i z tego ołtarza zdarła i poniesła do Żyda, bych
19164     2, 21|               mnie padło, na środku drogi zdarłabym Jagnę za łeb, a wyzwała,
19165     2, 18|                    nie bacząc, że gałęzie zdarły jej zapaskę z głowy i całą
19166     3, 31|                całe roki tylachna się nie zdarzało, co teraz przez miesiąc.~-
19167     2, 24|                 gadano tu i owdzie o tych zdarzeniach, ale coraz rzadziej i płoniej,
19168     4, 41|                  z niczym odeszli.~Ale to zdarzenie tak jakoś dziwnie rozebrało
19169     1, 8 |                poprzystawali i jęli o tym zdarzeniu poredzać.~Przerzekł coś
19170     1, 4 |                 był ten grosz gotowy, ale zdarzyć się mogło ,co kum postawił
19171     3, 31|                    Ho, ho, ciołek wam się zdarzył, dobrze go przedacie - mówił
19172     2, 19|                 którzy zaś, gdzie się ino zdarzyła robota, a chyla tyla wyskrzybali,
19173     4, 38|                  Cie, na organistę byłbyś zdatny!~- Wszyćko wygram, wszyćko,
19174     3, 34|               wyrychtuje... na przyciesie zdatnyś... sucho miał będziesz,
19175     3, 28|                    Nie przed tobą będziem zdawać sprawę!~- Ino przed kim?
19176     2, 19|         świadczyli i tak mu się umilali a zdawali we wszystkim, jak przódzi,
19177     2, 16|            zatokami, że śniegi gorzeć się zdawały, jakby zarzewiem posypane -
19178     3, 28|              polną dróżką.~Miarkowała, iż zdąży jeszcze odwiedzić ojca i
19179     1, 12|                  a za nim reszta, ale nie zdążyły się jeszcze najeść, bo wnet
19180     1, 5 |                zawołał:~- Spóźnita się!~- Zdążym na czas! - odkrzyknęła Jagna
19181     2, 14|                 się będą nad tobą jak nad zdechłym psem! - mówił.~- Oj prawda,
19182     3, 34|                   ma co jeść... Niech one zdechną, niech ich ta... tfy...
19183     1, 11|            kobieta się zmarnuje, bydle ci zdechnie, pogorzel przyjdzie - wola
19184     1, 12|                   tutaj zdychać...~- To i zdechniesz... doktór ino może ci oberznąć.
19185     2, 17|                brogu... Ale nie mogła się zdecydować, bała się, że spostrzegą...
19186     3, 35|                  w niedzielę byli wszyscy zdecydowani na jedno.~Mieli iść po nieszporach
19187     2, 24|              obejście gotowy na wszystko, zdecydowany iść choćby do chałupy -
19188     1, 5 |               pluchą.~I handlerze rychlej zdejmowali kramy i pakowali się na
19189     4, 39|                 na nią, już się wzięła do zdejmowania swoich obrazów, gdy Józka
19190     2, 25|                   wychodził, żegnano się, zdejmowano czapki, bito się w piersi,
19191     1, 4 |                   czapkę przed dziedzicem zdejmuje, a te mu wierzą!... Pyskacz
19192     2, 20|                spiesznie i zatarł ręce ze zdenerwowania, nie lubił bowiem sporów.~-
19193     2, 13|                  okno patrzała na ścieżkę zdeptaną, poznaczoną łajnem i śladami
19194     3, 36|                kosiarze, a na pożółkłych, zdeptanych wycinkach rozsiadały, się
19195     2, 22|                   schylił się, by mu pęta zdjąć z kulasów, trzasnął go zadnimi
19196     1, 2 |                Przywarł wrota do stodoły.~Zdjąwszy kapelusz, szedł do izby
19197     2, 17|                ale czuła się jak z krzyża zdjęta, wszystkie kości ją bolały,
19198     2, 25|             jarzącymi oczami po tym borze zdobytym, któren chwiał się nad głowami,
19199     4, 40|                 miała taki mąt, co ledwie zdoliła wyjąkać:~- Tyżeś to! Tyżeś! -
19200     4, 45|                  bufon, ale Felka szkoda, zdolna szelma, po łacinie umie
19201     2, 16|         człowieczą mowę, i przemówić jest zdolne, że to między niemi Pan
19202     4, 39|                   łzy zalały oczy, pamięć zdrad Antkowych tak boleśnie wgryzła
19203     4, 37|        dziedzicowi, bo każden z nich jeno zdradę chłopskiemu narodowi gotuje -
19204     3, 33|          spokojnie tę wieść straszną, ale zdradliwe łzy same jakoś pociekły
19205     4, 37|       przyśpiewuje, a nie wie, że go wnet zdradna ręka przydusi za gardziel
19206     2, 25|                  i z nagła, kiej ten ptak zdradnie pochwycony we wnyki, odrywało
19207     4, 42|            czerwonych niźli dwojaków.~- A zdradź me ino, to ci łeb wrzątkiem
19208     4, 49|               odeszła jakby nie chcąc się zdradzić, ale baby jej nie puściły,
19209     4, 42|                  przeciek nie stoi nam na zdradzie.~- Póki jej cosik do łba
19210     3, 32|                strzegąc się jeno tych łez zdradzieckich, co jak złodzieje wymykały
19211     2, 20|                  tego chciwie Jagusia nie zdradziwszy się jednak ani słówkiem,