Tom, Rozdzial

19716     3, 30|                Pietrze, bo Kozłowa ku nam zmierza - trącił go sołtys.~- Spłoszyli
19717     3, 28|                  na wybojach, jeno węchem zmierzając ku wodzie, bo parob był
19718     3, 31|                dojrzawszy jakąś Cyganichę zmierzającą w opłotki, poszczuła ją
19719     3, 32|                    Jaguś niby to do matki zmierzała, a jęła kręcić nad stawem,
19720     4, 37|             pokrótce całą kupą w opłotki. Zmierzchało się już ździebko, bydło
19721     2, 25|            światłość, że posępne, ciężkie zmierzchy wisiały nad ziemią od świtu
19722     3, 33|                 jedz co dnia, a rychło ci zmierznie i odbekiwać będziesz. Kochanie
19723     3, 34|          zawiesili mniejsze, ile się jeno zmieściło. Zaś la większej przyozdoby
19724     1, 5 |                  wieki. Siadajcie z nami, zmieścimy się! - proponowała organiścina.~-
19725     2, 13|                  jeszcze, jakby kto wapno zmieszał na poły z sadzą i przytrząsnął
19726     1, 6 |             siebie nie wiedząc, co mówić, zmieszani dziwnie oboje.~- Wracacie
19727     1, 2 |                      Zmieści się i krowa, zmieszczą się i ziemniaki-szeptał
19728     1, 4 |           wytrzepywano świąteczne szmaty, zmięte całotygodniowym leżeniem
19729     2, 16|             choćby to, co psu wyrzucicie! Zmiłujcie się nad sierotą... Czekałam,
19730     4, 41|                  z tego bojowania ze sobą zmizerował się, zgorzkniał i stał się
19731     4, 40|                   jego i na jego łaskę.~- Zmizerowałaś się, Hanuś! - szepnął gładząc
19732     2, 17|                mogła oczów oderwać od jej zmizerowanej, bladej twarzy.~- Antkowa
19733     2, 24|                  użalał się nad nią i jej zmizerowaniem; opowiadała wszystko, nie
19734     4, 41|              Juści, co chłopak do cna był zmizerowany i wyschnięty kieby ta osinowa
19735     3, 35|             chociaż twarz spaloną obwalić zmoczonymi szmatami, alić i tak się
19736     3, 33|             Zachodzę po śniadaniu; aby je zmoczyć. Brakuje jednego! Szukam!
19737     2, 25|             rozciągnięte do blichu; niebo zmodrzało, odsłoniły się dale przymglone,
19738     1, 3 |         wylegujesz! - krzyknął do syna.~- Zmogłem się wczoraj kiej bydlę,
19739     2, 25|                mocny, że prawie sam jeden zmordował i pobił tę resztę dających
19740     2, 25|                pokrwawionych, a insze zaś zmordowane, osłabłe, chyłkiem uciekały
19741     2, 25|                skończyła i Lipczaki, choć zmordowani, pokaleczeni, okrwawieni,
19742     2, 25|                   szło, bo już był srodze zmordowany, a i stary trzymał się krzepko,
19743     4, 46|             Wolniej, bo mi, jucho, szkapy zmordujesz!~Tymczasem zaś Rocho przebrał
19744     1, 10|                  duszę jęły mu się zwalać zmory smutku, umęczenia, niemocy,
19745     4, 40|                  tak byli jeszcze śpikiem zmorzeni, że co która głowa się uniesła,
19746     4, 42|                 świtania zachrapał rychło zmorzony śpikiem.~Już pola szarzały
19747     1, 9 |                pacierz jeden i drugi, ale zmorzyły go w końcu monotonne głosy
19748     4, 47|                   parę groszy:~- Naści, a zmów paciorek za Jagatę! - szeptała
19749     1, 5 |                 zaczerwienionych oczów.~- Zmówcie pacierz za tatula - szepnęła
19750     3, 28|                  Szczekasz kiej ten pies, zmówiłaś się z nim, dobrze, ale bacz,
19751     1, 12|              śmiechem.~- Z Jagustynką was zmówimy! - wołały kobiety. .~- Gorzałkę
19752     4, 40|                   pęto, ale da Bóg, że je zmożemy. Hale, Rochu, a kajże to
19753     4, 38|           zabierał się do domu, a drudzy, zmożeni spiekotą i utrudzeniem,
19754     3, 35|               wrzeszczała ostatkami sił i zmożona wreszcie przez srogie boleście
19755     2, 25|             niecoś wyrozumiał, a już nowy zmrok, już noc, już nowe świtanie
19756     1, 9 |              przerażające, smutne topiele zmroków; wiatr się poruszył i przeciągał
19757     1, 8 |                nim chodziły cięgiem; oczy zmrużone, a świecące urągliwością
19758     3, 27|              lubością, że powiódł po niej zmrużonymi ślepiami.~- Wiecie - przysunął
19759     3, 29|                 że mało kto poredził oczy zmrużyć choćby na pacierz, gdyż
19760     3, 29|             których je kolejno zanurzała. Żmudna była robota, bo wosk miejscami
19761     3, 33|              synów, chciała ich przemóc i zmusić do posłuchu. Nie dali się,
19762     2, 20|               Umyślnie przez złość na was zmusił ją do tańcowania, widocznie,
19763     1, 7 |                wiedział, że Zły chciał mu zmylić drogę, coby nie szedł na
19764     1, 12|              najbarzej Jambroży dowodził, zmyślał jucha i cyganił w żywe oczy,
19765     4, 37|                   jakoby ten kołtun zwity zmyśleń przeróżnych a strachań niemałych.~-
19766     4, 45|                   A tak, wszystko bajki a zmyślenia.~- To nieprawda i o południcach,
19767     2, 14|                   oni tam robią?... Józka zmywa statki po biedzie, a Jagna
19768     3, 27|               wzięły się do roboty. Józka zmywała naczynia, a Hanka słała
19769     2, 24|                wieś, zatopioną w mrokach, znaczącą się jeno światełkami okien,
19770     4, 45|                   niechętnie, dorzucił ze znaczącym prześmiechem: - Nie rozeznałem,
19771     2, 22|              niepomiernie, a z nimi także znaczenie, iż nawet sam król zajeżdżał
19772     3, 31|         spostrzegła, że to inszy gatunek, znaczniejszy.~Chłopy były drobne i chuderlawe,
19773     4, 42|                  obchodzić swoje granice, znaczone nawtykanymi gałęziami.~Chodził
19774     3, 30|                   okrywała, iż ledwie się znaczyli na białej ścianie chałupy;
19775     2, 19|                   nie popuszczą, a my cóż znaczymy, tyle co te parobki! - unosił
19776     3, 26|               Zwoziła Hanka dochtorów, to znających się, nic nie pomaga...~-
19777     2, 15|                   wygonił.~Dziwno to było znającym Antka, ale tak miarkowali,
19778     4, 39|                nie wiedzie się jej z tymi znajdami.~- A nie wiedzie. Nie traci
19779     1, 2 |                 obory - nie ma tutaj tego znajdka co?~- Witka?... ni, pojechał
19780     1, 3 |                 się zmarnowała, co?... Ty znajdku, ty pokrako warsiaska! Ty! -
19781     2, 25|           odbiegały od siebie daleko, nie znajdowali słów pieszczonych i kojących,
19782     3, 26|                   sercem, że wszystko tak znajduje, jako i była zostawiła jesienią.~
19783     4, 45|                 kobietą.~- Pewnie spotkał znajomą i pogadają. To on tu zaraz
19784     4, 38|                  po smętarzu i co dojrzał znajomego Lipczaka, przystawał do
19785     4, 44|                  zaś na odchodnym brał co znajomszych na stronę i radził im niby
19786     3, 33|                    przesyłał pozdrowienia znajomym i buchał radością powrotu,
19787     4, 41|                   przystając co trocha ze znajomymi, na drogach bowiem było
19788     1, 2 |                  tam jaka sztuczka la was znajść znajdzie.~- Bóg zapłać...
19789     2, 18|            obejściach, co było niechybnym znakiem, że szło na odmianę.~Pan
19790     1, 11|                sama go obetniesz potem... Znałam taką niejedną ... - nie
19791     2, 19|                  się, a jakby ręką odjął. Znalazłaby się i druga: kiej ożenkiem
19792     2, 22|                  wlazło, i krzykał:~- Nie znalazłaś se mężyny, naści, babo,
19793     3, 28|                   ino na spółkę wiedzieć. Znalazłby się większy grosz, to by
19794     2, 14|             wzdychach spytała wreszcie:~- Znalazłeś jaką robotę?~- Nie, byłem
19795     3, 28|                  tym, gdyby się pieniądze znalazły, możem ino na spółkę wiedzieć.
19796     3, 30|             poznał! - ozwał się Bylica.~- Znaliście go? - ściszył głos oglądając
19797     1, 5 |                miejsc świętych ciągnęły i znały Ostrą Bramę, Częstochowę
19798     3, 32|                  to był ślepy i wszystkim znany; pies, któren go wiódł na
19799     4, 41|                 ni zagona, jeszcze me nie znasz... nie popuszczę z pazurów.
19800     3, 29|                 płotem w czarną i sielnie znawożoną ziemię; jeno że się ruchała
19801     3, 27|                   i powiem, com se nowego znęcił i obłaskiwał - rozpozna
19802     2, 25|            spytała stara zbierając się do zniecenia ognia.~- A cięgiem - odparła
19803     3, 35|                 słowo! - wyrzekał głęboko zniechęcony.~- Daj spokój, Grzela, nie
19804     2, 24|            powiezą strażniki!~Ciekawość i zniecierpliwienie rosło z godziny na godzinę,
19805     2, 17|                 morga płacili.~Boryna się zniecierpliwił i nie chciał o tym mówić
19806     4, 43|               gwałtownie, ktosik ją objął znienacka i przyciskał.~- Nie ucieczesz
19807     2, 20|               pilnował i nie wierzył jej, znienawidziła go jeszcze barzej, a coraz
19808     4, 48|                  przejmowała go ta żółta, znieruchomiała w prześmiech twarz umarłej,
19809     4, 37|               dusznym i gorącym pacierzu.~Zniesiono go do chałupy, probując
19810     3, 32|          pośladzie, któren dawno miał być zniesiony na górę. Skrzyczała za to
19811     3, 32|                 ludźmi!... Nie, nie, tyle zniesła, to i więcej przemoże, przecierpi...
19812     2, 17|                 choćby tymi pazurami! Nie zniesłaby tej złości, gdyby nie wspominki
19813     2, 25|                  nieba unosił miłowaniem, zniewalał dobrością i był ponad wszystko
19814     2, 16|                żałowała i szczerym sercem zniewalała do jadła, cóż, kiej nie
19815     2, 14|                   cóż ja? Czy to umiem go zniewolić do się? czy to śmiem? A
19816     1, 3 |              gdzieś... - odkrzyknął hardo znikając za stodołą.~- Będziesz tu
19817     1, 12|                 jemu podawał wody, i wnet znikał, leciał na wesele, które
19818     2, 23|                 się wolno... chyłkiem, to znikały całkiem, jakby się pod ziemię
19819     4, 48|                tamtej chodzi, ale gdy jej zniknęli z oczów, długo się plątała
19820     3, 30|               łudzi, ryki, straszna groza zniszczenia biły z pożaru, a wieś wciąż
19821     3, 29|                jeszcze Hanka od siebie za zniszczony całkiem spencerek i w las
19822     4, 49|                 strzygł i przystając przy żniwiarzach Boga chwalił, tabaką częstował,
19823     4, 38|                  się dźwigać z przyźby.~- Żniwna pora, to pilno wam do roboty -
19824     4, 49|          szczęśliwości.~Któregoś z takich żniwnych, złotych dni, kiej już zwozili
19825     4, 43|               prażyło, zaś czym bliżej ku żniwom, tym jeszczek barzej wzmagała
19826     4, 45|          upatrując sposobnego miejsca, to zniżał się przepływając między
19827     4, 47|                gasły niby ten dzień letni znojami utrudzony, twarz grążyła
19828     4, 41|               robota bowiem była ciężka i znojna, ale kwardą i czujną ręką
19829     4, 43|                   zrobiło się tak gorąco, znojnie, duszno i parno, jaże ptactwo
19830     4, 45|                 Dnie szły zwyczajne, dnie znojnych przygotowań do żniw, a ona
19831     1, 7 |              parobków, którzy wraz z Kubą znosili kapustę ze stodoły, ale
19832     2, 25|                  i uciechy żadnej, i rade znoszą domowe piekło, co dnia się
19833     1, 7 |                nie... patrzyła obojętnym, znudzonym wzrokiem na dobro swoje,
19834     2, 15|                  i jakby drzemał nieco ze znużenia.~Młyn turkotał bez przerwy,
19835     4, 43|                miarkując, i odwracała się znużona i niechętna.~- Nie chcę,
19836     3, 30|                obraziki też nie święte?~- Zobaczcie! - podsunął jej pod oczy
19837     4, 47|                 Weszła na to organiścina, zobaczyła i srogi gniew nią zatargał.~-
19838     3, 27|                już by ich ludzkie oko nie zobaczyło... Moglibyście z wolna,
19839     2, 24|                  szły z karzmy i pierwsze zobaczyły.~- Moiściewy! ale ich sam
19840     4, 45|            zawrzeszczał:~- My się jeszcze zobaczym, panie gospodarzu, i pogadamy.~-
19841     3, 33|                    Wstyd nim zatrząsł, że zobejrzał się, czy aby kto nie słyszał
19842     2, 16|             skowronki śpiewały, już ludzi zoczył przy pługach, a nawet boćki
19843     1, 4 |                się na wszystkie strony, a zoczywszy bandę wróbli na śliwkach,
19844     2, 22|         gospodarską córką spod Krakowa, a Zofia było jej na imię, dzieci
19845     1, 1 |               wysypując swój kosz na kupę żółcącą się na rozkopanej ziemi,
19846     3, 26|                   piskliwego stada gęsiąt żółciuchnych kiej z wosku, które przygarniała.~
19847     4, 39|                kacząt pływających kiej te żółciuśkie pępuszki; rozczapierzona
19848     4, 40|                 ale gęsto poprzerabianych żółciznami - kupiła siemię zapaskudzone
19849     2, 21|               jakby przytajone przed zimą żółkłe jagodziny albo muchar zaschnięty.~
19850     1, 3 |              osłonięty potężnym wałem lip żółknących i klonów wjechał na szeroki
19851     4, 43|                   razu przyniósł jej żywą żołnę, rozchmurzyła się nieco.~-
19852     3, 31|          Bartkowej chorobę, zasie Teresce żołnierce...~- Pewnikiem bękarta! -
19853     3, 33|                ledwie jęknął.~- Do swojej żołnierki wróć se z jamorami... wysługuj
19854     1, 5 |                 zwierze różne, a serca, a żołnierze i cudaki takie, że i nie
19855     4, 44|                 po gromadzie, przygładził żółtawą bródkę, nasrożył się, kiwnął
19856     4, 37|            spozierając trwożnie w ten dół żółtawy i pusty...~A kiedy prześpiewali
19857     1, 1 |               zatopionej w czerwonawych i żółtawych sadach.~Cicho było, ciepło
19858     1, 4 |                   czarnego pułapu i mdłym żółtawym światłem rozjaśniała jasne,
19859     1, 5 |                   grubych kiej liny, wały żółtego sadła, boczki wędzone, połcie
19860     3, 33|               siwa broda jeżyła mu się na żółtej twarzy kiej szczeć, głowę
19861     4, 43|                niesolonym masłem i samymi żółtkami, obwaliła nią grubo twarz
19862     1, 5 |            muzyckie rzeczy, w które juchy żółtki la zachęty grali, że taki
19863     4, 43|                  słońce rozlało się kieby żółtko w piasku, ściemniało raptem
19864     2, 13|           pomstować z całej duszy na tych żółtków niechrzczonych!~Tylą krowę
19865     4, 40|                zagona z osobna.~- Ho, ho! żółtocha dusi len! - wykrzyknął stając
19866     3, 32|                  niby te ptaki wielgachne żółtoczerwonymi skrzydłami, krzyż kołysał
19867     2, 16|                   koszul zielone i portki żołtopasiaste , a pchali się środkiem
19868     4, 38|              przeplecione puszystą bielą, żółtością i fioletem; kwitnęły już
19869     3, 30|             żupanie i portkach pasiastych żółtozielonych, wygolił się do czysta,
19870     1, 2 |                    to niechta se Antek na żoniną gospodarkę wróci... nie
19871     1, 4 |               którym był w wojnie o wiano żonine - ale nic nie wymiarkował,
19872     1, 1 |                   ciężko, padały zaraz na zorane zagony i ostrzyły dzioby
19873     3, 30|                   i tak piękna, że kiejby zorza się widziała, a modre oczy
19874     1, 2 |                  gdzie z rozczerwienionej zorzam zachodu kurzawie czerniał
19875     1, 2 |                   mu się zachciewa...~- A Zośka Grzegorzowa na ten przykład,
19876     3, 35|                  sprawa.~- Wójtem chcecie zostać, a głupiście kiej but dziurawy! -
19877     4, 45|            widzisz! Wypędziliby cię i nie zostałbyś księdzem! Ady bym umarła
19878     2, 15|                  Dobrze, powiem dzisiaj i zostanę na któren wieczór, to się
19879     1, 7 |            jeszcze gotowe człowiekowi nie zostawić ni kosteczek myślał z markotnością
19880     3, 28|                  jeszcze wzburzona.~- Nie zostawię w tamtej komorze, żeby zechlała
19881     3, 26|                 tak znajduje, jako i była zostawiła jesienią.~Śniadania musieli
19882     2, 23|                   się od Kłębów.~Cebratki zostawiłam przy dojeniu, jeszcze se
19883     3, 33|                 pasła; były tam, gdzie je zostawiłem na noc. Dosyć zostawiły
19884     3, 33|                  zostawiłem na noc. Dosyć zostawiły śladów, można sprawdzić,
19885     2, 22|                 że aż sam krzyż pod lasem zrąbał, obrazy z domu powyrzucał
19886     3, 26|               Agata kusztykając z wolna i żrąc spragnionymi oczyma tę ziemię
19887     4, 41|                  z nagła rozparła go taka żrąca tęsknica, jaże się cały
19888     2, 23|                  opite szałem, spojrzenia żrące do szpiku, spojrzenia struchlałe
19889     2, 24|                 którym nieraz Antek żebra zrachował kijaszkiem...~Rejwach się
19890     1, 1 |                się po jej twarzy szarej i zradlonej jak te jesienne podorówki.~-
19891     4, 47|                brzękiem kosy i kładły się źrałe, ciężkie żyta, w jakieś
19892     4, 45|             owocem ciężarne, niby ten łan źrałej pszenicy, gotów się dać
19893     4, 40|              postawiła z pół sitka dobrze źrałych wisien, które była przyniesła
19894     4, 49|              dzwonił kiej złotem ciężkim, źrałym ziarnem.~Wieś ostała pusta
19895     2, 24|                   piuka żałośnie, bych go zratowali.~Płacz nią wstrząsał i przepalał
19896     2, 20|            powinniście zbytnią surowością zrażać do siebie kobiety, młoda
19897     3, 31|                   zapamiętale ganiając za źrebakami, a bujna, mocna radość przepełniała
19898     4, 38|               przestań, a załóż koniczyny źrebakom! - wrzasnęła.~Skrzypki umilkły,
19899     3, 30|                   chałupą, jakby to stado źrebaków przeganiał po grudzi, a
19900     3, 34|           poddawały się w tył, kiej stado źrebców dęba stających. Wiater z
19901     4, 46|                  był siedział okrakiem na zrębie zacinając łuzy la osadzenia
19902     3, 31|           dziesiąty rok szło, samam go od źrebięcia wychowała, jak to dzieciątko
19903     2, 16|                    Hale, Witek, dałeś pić źrebięciu?~- Samam nosiła, ale nawet
19904     4, 39|                   się za to jaki korczyk. Źrebkę weźmie młynarz, podpasie
19905     2, 24|                 dachy pozrywano do samych zrębów i rozrzucono, że cała dróżka
19906     4, 45|                   chałupę wyciągał już do zrębu; postał nad stawem z Płoszkową
19907     1, 4 |                  przy weselach bywa abo i zrękowinach, nie było. Tańcowali ot
19908     3, 36|           stróżując radosnymi oczami jego źrenic, czy pomiarkował, ale snadź
19909     4, 37|          niepowstrzymanie; szli kwardzi a zrezygnowani, szarzy i mocni kiej te
19910     4, 40|                 mało go to już woziłem na źróbce! Przeciek trzymał go będę,
19911     2, 16|               maku utrze, jeszcze tyla do zrobienia, a wieczór ino, ino~Jakoż
19912     2, 15|                   go, jaki mi przyjaciel! Zrobiłbyś zgodę, byś ino mógł mi zwlec
19913     4, 39|                   chciałem powiedzieć, że zrobiliście po chrześcijańsku zamawiając
19914     2, 20|                  jako ja, młynarz i kowal zrobiliśmy ugodę ze dworem, że sami
19915     3, 34|                  bracie, to i rodzone nie zrobiłyby poczciwiej...~Rwały się
19916     4, 39|              piersi.~- A mamy, w urzędzie zrobiony i przy świadkach.~- Wszyscy
19917     1, 3 |                   Wyminął go i zajrzał do źróbki, co stała przy ścianie samej
19918     4, 37|                 żeście starego podebrali. Zróbmy po dobremu.~Rozczerwieniła
19919     2, 22|             ciepło było, trawy po kolana, źródełka bełkotały i skrzyły się
19920     2, 20|                   w jego oczach, z innego źródliska bije, czuł to dobrze i w
19921     3, 31|             Powiadają, że kiedy chleb nie zrodzi, sad dogodzi!~- Ma się na
19922     4, 48|                   co się z nich była sama zrodziła i kieby ptak rozświergotany
19923     4, 38|               wisien muskały ją po twarzy zrosiałymi listeczkami. Szła bezwolnie,
19924     4, 38|                 jakby me kto nożem żgnął!~Zrównał się z nią i rzekł dziwnie
19925     2, 21|                  się wyłoniła z kurzawy i zrównała z saniami, powiedział:~-
19926     4, 45|                   jak mogli najpowolniej, zrównali się z nim pokrótce.~- Kajże
19927     4, 41|             kapusty.~- Jagusia! - zawołał zrównawszy się z nią.~Obejrzała się
19928     4, 40|               nisko po rosie, wsiąkając w zróżowione świtania.~Pora już była
19929     3, 31|                    a łęgi kiej tym puchem zróżowionym kwiatami były potrząśnięte,
19930     4, 43|                nikt jej wam nie odbierze!~Zrozumiałam, co od niego, padłam mu
19931     2, 25|                Jantoś! - krzyknęła z mocą zrozumiawszy z nagła, co się stało, ale
19932     3, 35|             krzyczą. Dyć to ciele prędzej zrozumie ludzką mowę niźli kobieta
19933     2, 17|                   się włazić i z wierzchu zrucać, choć tak Boryna przykazywał,
19934     2, 18|                ale tak samo mogą jutro go zrucić i wybrać choćby Jambroża,
19935     2, 21|                   zapalczywie, aż chustkę zruciła z gorąca, i może w jaką
19936     2, 13|             wywlekały się chmury płaskie, zrudziałe, przekrwione, przeropiałe,
19937     2, 21|                 jaki młody dąbek, pokryty zrudziałymi kudłami, przyginał się do
19938     3, 35|               Wyszli na ugory. Okopcone i zrujnowane zręby budynków wznosiły
19939     4, 45|                  i trochę mi usypała... - zrumienił się wstydliwie.~- Właśnie
19940     3, 27|             ramiona i szyja leżały nagie, zrumienione i ździebko ruchające się
19941     4, 40|                    że Hance łzy kapały po zrumienionej twarzy, a Józka za głowę
19942     2, 23|                druzgocącym warkotern wód, zrywających lodowe okowy...~...Ledwie
19943     2, 21|             diabelski tan, tysiące kłębów zrywało się z ziemi, toczyło, narastało,
19944     2, 20|       prowadzajcie, tyle zakazuję, piersi zrywam, proszę, nic nie pomaga,
19945     1, 7 |              różne i dziwować się nad tym zrządzeniem boskim, aż Jagustynka, która
19946     2, 22|              zagrody!"~Dziwowali się temu zrządzeniu boskiemu niepomiernie, zastanawiając
19947     1, 3 |                stawie wlekły się ostatnie zrzedłe mgły i woda poczynała spod
19948     3, 28|                   ludzie! - zawołał naraz zrzucając kożuch, zakasał rękawy,
19949     3, 27|                   siebie i poszedł.~Jagna zrzuciła zapaskę i jęła się słania
19950     1, 10|                 przysiadł się na snopkach zrzuconych ze sąsieka do omłotu i jął
19951     4, 41|              spłatę i jeszcze przyobiecał zrzynów i łat, zaś ślub Nastusi
19952     3, 31|                    mgły białymi kożuchami zsiadały się na łęgach, czajki kwiliły
19953     3, 31|               Teraz, Maryś, takie ziąby -~Zskrzytwiałyby dziewosłąby ;~Dam w Wielkim
19954     3, 30|          Przenajświętszym Sakramentem jął zstępować ku narodowi w sinym obłoku
19955     3, 34|              monstrancją w ręku wolniuśko zstępował ze schodów. A kiej się jako
19956     2, 17|                   jej widziało, że święci zstępują z obrazów, że idą ku niej
19957     3, 27|                 Hanka na nic nie baczyła, zstępując w siebie, w te różne myśle,
19958     1, 1 |          czerwieniło się kołem ogromnym i zsuwało za czarne, wysokie lasy.
19959     2, 23|               mogąc się uchwycić niczego, zsuwały się bezsilnie w samą głąb
19960     2, 21|               Jezus ją doświadcza, krzyże zsyła, to może kiedyś i wynagrodzi...
19961     2, 20|                  a nim Boryna z parobkiem zsypali do sań pół korca owsa i
19962     1, 7 |                   jedli, znosił kapustę i zsypywał na kupę, a łakomie wciągał
19963     4, 40|           spotykał po drodze, a z kim się zszedł, tego witał krótko i prędko
19964     1, 12|                  Począł glamać, pogryzać, żuć, ale nie mógł nic przełknąć.~-
19965     1, 11|                  gędźby i bujnej, mocnej, zuchowatej młodości i wraz pełne figlów
19966     4, 41|                   okna. Mamrotała jeno na zuchwalca wynosząc chleby w ganek,
19967     4, 44|               większość srożyła się coraz zuchwalej, wygadując, co jeno komu
19968     3, 35|          Wrzeszczał, że stropili się taką zuchwałością i niejednemu skóra ścierpła
19969     4, 44|                   to się wróci!~- Jaki to zuchwały, uciekł z kozy i jeszczek
19970     3, 34|               całych sił odwodzić od tych zuchwałych zamysłów. Przekładał, jakie
19971     3, 33|                 się zdumieli, a on tocząc zuchwałymi ślepiami dodał:~- Wiecie,
19972     4, 37|             niesły się muchy, przypełzały żuczki i wszelaki Boży stwór, a
19973     2, 16|                  jednym, postękiwała ino, żuła, ruchała gębulą pomlaskując
19974     3, 30|                przyodziewie: w granatowym żupanie i portkach pasiastych żółtozielonych,
19975     3, 36|                wydało, że skądciś wołają.~Żuraw studzienny wynosił się tuż
19976     1, 10|             skrzypy wrótni i studziennych żurawi, rozmowy, krzyki dzieci,
19977     3, 26|                 wesele, a za nią ciągnęły żurawiane klucze z klangorem radosnym,
19978     3, 29|                  gdziesik wielki garnek z żurem, do którego jeszcze dołożyli
19979     3, 34|                 zebrało się więcej ludzi, zwabionych jej głosem, puściła ozór:~-
19980     3, 27|             umyśliłem, że i strażniki nie zwąchają... A potem, kiej przepomną,
19981     2, 23|                  wiatru siedzim, to i nie zwąchały.~- Bojam się... chodźmy
19982     2, 15|                   z nim to jakby wyraźnie zwady szukał, że ino, ino do czego
19983     2, 21|                  z saniami, powiedział:~- Zwal drzewo w półkoszki, przysiądź,
19984     4, 49|                   jakby całkiem zatonął w zwałach, że jeno kajś niekaj świeciły
19985     2, 15|               dwóch warowało przy piłach, zwalało porznięte kloce na ziem,
19986     2, 17|                  jak to drzewo przywalone zwałami rwie się o wiośnie do słońca,
19987     1, 12|                  ziemią grubym, rzednącym zwałem, staw leżał martwy, przygnieciony
19988     3, 34|                   mruczał znowu Sikora.~- Zwalić go z urzędu, to jedyna rada,
19989     3, 27|                  nabił? - pytała Hanka.~- Zwaliłem się o żłób! - Rozczerwienił
19990     2, 25|              napędzał do roboty kiej tego zwałkonionego konia i w niczym nie folgował,
19991     3, 27|                 leżał wciąż kiej ta kłoda zwalona, jeno w oczach zaświeciło
19992     3, 28|                   już tam z dołów na kupę zwalone.~Robiła prawie w pojedynkę,
19993     3, 34|                    Polazł do najgrubszej, zwalonej na dróżkę, kucnął przed
19994     3, 32|                 tknięta, że to każda kiej zwariowana wyglądała swojego...~Zajrzała
19995     2, 25|                  na piechty się wybrała i zwarła się w gęstwę kieby w ten
19996     2, 21|                  Jakoż nawrócili w duży i zwarty las sosnowy, gdzie ciszej
19997     4, 37|              siedział kajś w kącie srodze zwarzony, oczy cięgiem przecierał
19998     1, 4 |                   na staw... mąka się tak zwarzy, że i placka z niej nie
19999     3, 31|             patrzeć kwiatu.~- By mróz nie zwarzył, to owocu będzie galanto.~-
20000     3, 28|                  w kościele... A i reszta zwarzyła się też pod jej sowimi ślepiami,
20001     1, 7 |              niektóre słychać było.~Jadło zwarzyli wybrane, aż się dziwił niejeden,
20002     3, 26|                   padła.~- Do cna, widzę, zwątleliście, nie do roboty już wama,
20003     4, 38|                cię, miejsca nie zbraknie, zważ jeno, by cię nie wzieni
20004     2, 20|               dosłyszeć, a na trzecie nie zważać, by tym sposobem uchronić
20005     1, 7 |                 srogo, na przywitanie nie zważała i poszła do komory przeoblec
20006     3, 31|          Jagustynka, siedząca z boku.~Nie zważali na nią, bo właśnie Pietrek
20007     2, 19|                   ustawili, a on prawi:~- Zważta się, chłopaki, któren będzie
20008     2, 24|                 przepaloną słomą i na pół zwęglonym drzewem i wszelką spalenizną.~
20009     2, 16|                   przemarzli, bo stali na zwiadach przed gankiem, nim pierwszą
20010     4, 46|                 ma we wsi.~- Przewąchał i zwiał, kaj pieprz rośnie! - pogadywali
20011     2, 13|                  nawet Jaśka Przewrotnego zwiała z mostu do stawu, że ledwie
20012     4, 49|                   i powlekło w opłotki.~- Związać ją, wyrwie się jeszcze i
20013     3, 35|                 kapoty, portki i koszule, związał je w płachtę i położył przed
20014     3, 26|          postronki przykazali wiązać!~- I związali, ale porwał ci je kiej te
20015     4, 49|                 krowy, rzucili ją na gnój związaną niby barana i ruszyli wśród
20016     4, 40|                   jeno do sprawy, prawda? zwiążesz się w cudze jenteresa, a
20017     3, 30|                  wełna leżały potargane i zwichlone. Nie sposób było na razie
20018     3, 30|                 waliły słupami, a krwawy, zwichrzony brzask rozlewał się w ciemnościach
20019     4, 48|                zbudziła ją z tych cudnych zwidzeń, a głównie Hanka, która
20020     4, 48|                  w niego kieby w to cudne zwidzenie, a słodki prześmiech zatlił
20021     2, 18|                  wypieki.~Ale starego nie zwiedła, niby wprost, oczy w oczy,
20022     1, 6 |                   w okno, bo poczerniałe, zwiędłe georginie, kołysane przez
20023     4, 41|                 prześmiech jeno wionął po zwiędłych wargach, rozjarzyły się
20024     3, 29|              pobiegła, ludzie zaś, rychło zwiedziawszy się o nieszczęściu, gęsto
20025     3, 31|                    Ulisi Sochównie, że ją zwiedzie kawaler, tej pękatej Weronce
20026     2, 14|                   nie dziecim, to nas nie zwiedzie- zakończył Kłąb.~Pogadali
20027     4, 47|               ocyganiał! Już me teraz nie zwiedziesz! Strach ci Jaśkowego kija,
20028     3, 29|               gęsto... niechby wyrósł, to zwieje się w kołtuny i położy!~
20029     3, 29|            trwożliwe głosy poszemrywały w zwiększającej się kupie, to płacz dzieciński
20030     2, 25|                   w sobie.~Tłum wciąż się zwiększał, zajęli już cały plac przed
20031     2, 23|            pożądań padali sobie w ramiona zwierając się tak potężnie jako te
20032     3, 30|                   niejedna pięść chłopska zwierała się na odemstę, a babi naród
20033     2, 25|              pomsty powiódł...~Kupami się zwierali, a w każdej był jakowyś
20034     2, 15|                 na Antku i pięście mu się zwierały, hamował się jednak jeszcze,
20035     3, 30|                  posobnie, kiej oczy snem zwierane; milczenie, przejęte cichuśkim
20036     1, 2 |               odbijały się gwiazdy niby w zwierciadle stalowym.~Maciej sam nie
20037     2, 20|                   bliżej nie dopuszczał i zwierzać się a wyżalać nie miał przed
20038     2, 25|                   wszystkim się przed nią zwierzał i radził, ale ona i tej
20039     2, 22|                    a po nim głosy różnych zwierząt zaczęły się rozlegać w sieni,
20040     1, 5 |               gdzie z ciasta lepione były zwierze różne, a serca, a żołnierze
20041     3, 30|                   Wiecie, żem nieskory do zwierzeń, a łacniej przecież zabić
20042     2, 20|                Rocho przyszedł wieczorem, zwierzył się przed nim.~- Nie wierzcie
20043     3, 36|           nadziejach, nawet bydlątkom się zwierzyła przy udoju, bych wiedziały,
20044     3, 35|               Rocha za stodoły Borynowe i zwierzyli się przed nim; bojali się,
20045     3, 30|                przeszklone... Nawet Jaguś zwiesiła głowę nad książką i na białe
20046     3, 29|                   mgliste i nagrzane noce zwiesnowe - że trawy już puszczały
20047     3, 29|               prężył się a przystrajał do zwiesnowych godów wesela i radości...~
20048     4, 43|                  jakiejś ostatniej chmury zwieszającej się nad wsią trzasnął piorun
20049     1, 4 |                 pęk różnobarwnych wstążek zwieszał się od nich na plecach i
20050     2, 14|            ścianie; przędza całymi pękami zwieszała się od belek, a płótno grubachnymi
20051     3, 31|             czerwone i pełne nad bory się zwieszało, ziemie gasły, a dale jęły
20052     1, 9 |                odeszli tam, pod te brzozy zwieszone, pod te czarne, pochylone
20053     2, 13|                  od południa szły, ino że zwietrzałe, czerwonawe, podobne do
20054     2, 21|                   a tylko opadły z dawna, zwietrzały susz zaścielał miejscami
20055     4, 47|                  takiego postu. A Mateusz zwietrzył kiej pies i dalejże bakę
20056     3, 27|                  i wyniósł... kiej psy me zwietrzyły... znają me przeciech, a
20057     4, 38|          wysokościach, nagrzany, pachnący zwiew pociągał z pól, a niekiedy
20058     4, 37|       nieprzeliczone we zbożach i wszędy, zwiewało z pól taką lubą, żywiącą
20059     4, 41|               kiej te wiośniane, pachnące zwiewy kolebiące duszę słodkimi
20060     1, 3 |          wywczasować.~- Do sądu pojadę... Zwieź ziemniaki, a jak ludzie
20061     1, 2 |               Antkowi, że skoro ziemniaki zwiezą, to niech się wezmą do krowy,
20062     1, 6 |              drogi nie rozezna. Jutro się zwiezie resztę. Sielną macie kapustę!-
20063     1, 3 |                     Ziemniaki do połednia zwieziemy, a pod wieczór do lasu,
20064     1, 7 |            topieli.~U Dominikowej też nie zwieźli tej reszty, jaka w polu
20065     1, 8 |                idzie, to i nie dziwota!~- Zwieźliście już kapustę, co?~- I.. ostało
20066     3, 27|            baźkami, Józka jęła je układać zwięzując czerwoną wełną.~- Bociek
20067     2, 13|             strzech i ogrodzeń i jęły się zwijać a ze skomleniem uciekać
20068     4, 45|           Dominikową a patrzeć za Jagusią zwijającą się po izbie i słuchać jej
20069     3, 33|              podnosząc do słońca ciężkie, zwilgocone i senne rzęsy, a lśniące
20070     1, 11|                wszystko ujęło się w bary, zwiło w kłąb, splątało, i pijane,
20071     4, 49|                   daleko. Bolesnym kłębem zwiły się w nim jeno przytajone
20072     1, 8 |           przyzbie, wyciągnęła długą nić, zwinęła na wrzeciono i cicho, trochę
20073     1, 2 |                   motków szarej przędzy i zwinięte w kłęby brudne runa owiec
20074     4, 40|                 jakby kto cisnął kłębkiem zwiniętej tęczy.~Chłód zawiewał z
20075     1, 11|               wtedy.~Czepiec już miała na zwiniętych, grubych warkoczach, ale
20076     1, 7 |                  lesie, kto znów drew nie zwiózł, a insze, bez mała wszystkie
20077     4, 43|               rumianych jabłuszek gałęzie zwisają nad nią tak nisko, a ona
20078     3, 32|              potrójnie nad białym czołem, zwisając jeszczek półkoliście kiele
20079     4, 45|                niby płaszczem, gałęziami, zwisłymi od jabłek; stała z przywartymi
20080     4, 37|                   miała jakoby ten kołtun zwity zmyśleń przeróżnych a strachań
20081     3, 31|            posłyszawszy targanie drzwiami zwlekła się otwierać i aż się cofnęła,
20082     3, 32|                    to się z całego świata zwłóczą.~- A ja swojego straciłem,
20083     4, 47|          przychodziła się modlić przy jej zwłokach, popłakać a zazdrośnie się
20084     4, 37|                   szary, przemglony świt, zwlókłszy się leniwie z pól, zajrzał
20085     2, 25|                 wielce.~Tak ano to ciepło zwodne czyniło, że się już ludziom
20086     4, 39|                jutro powróci Antek!~- Nie zwodzicie mnie aby? - nie śmiała już
20087     4, 47|                  to nie ma sądu na takich zwodzicieli - westchnęła któraś.~- Łeb
20088     4, 39|                  bych cudzych chłopów nie zwodziła, co!~- Dajcie no spokój,
20089     1, 5 |           płóciennymi daszkami, a na nich zwoje kiełbas czerwonych i grubych
20090     3, 29|                 postawili wielką michę ze zwojem kiełbas, ubranych jajkami
20091     2, 21|                  jeszcze nikto świata nie zwojował... Antek jeszcze powróci
20092     1, 10|              boska. A nic ten dobrego nie zwojuje sobie, któren w zapamiętałości
20093     3, 28|            papierosa.~- Bo nic ze mną nie zwojujecie!~Uspokoiła się znowu.~-
20094     1, 2 |              kuleje na przednią.~- Józka, zwołaj no Kubę od kopania, niech
20095     3, 26|                poszły albo na zebranie je zwołały.~Tłumaczyła tak sobie wchodząc
20096     4, 38|            obiecał, że mnie na jakiś czas zwolni, jeśli nasz proboszcz napisze
20097     3, 36|           zaczynały piać przed świtaniem, zwolniał w robocie, przystawał częściej
20098     3, 35|                Lipcach i Modlicy.~- Niech zwołują: przeciek nie uchwalim! -
20099     3, 33|               cosik zeźlona odeszła, kury zwołując po drodze, a Tereska, zawiązawszy
20100     4, 38|             lękliwie.~- Do karczmy! kowal zwołuje na narady.~- Poszłabym z
20101     3, 30|           zjechały, a po sumie dobrodziej zwoływał gospodarzy do zakrystii
20102     1, 7 |                   wisi u krowiego ogona - zwoływałby do siebie i zapraszał!~Wójt
20103     2, 19|               starsze, zwłaszcza chłopaki zwoływali się z opłotków gwizdaniem
20104     4, 38|                odpust ci one tak radośnie zwoływały, boć to był dzień świętego
20105     4, 41|                jak czego brakowało, tośwa zworowali abo dała jedna dzieucha,
20106     1, 2 |                   dzisiaj zwieźć.~- Hale, zwoźcie se sami, ja już kulasów
20107     1, 6 |                  była zajęta wycinaniem i zwożeniem kapusty; pełno jej było
20108     2, 25|                   robiło na tartaku, paru zwoziło z lasu drzewo dla młynarza,
20109     2, 20|                 rubli.~- Kiedy zaczynacie zwózkę? - rzekł po długim namyśle.~-
20110     2, 14|              potrzebuję kogo sprawnego do zwózki drzewa.~- Hale, w karczmie
20111     3, 27|               mógł, że mu się to wszystko zwracało.~Miarkowali też ludzie,
20112     1, 2 |              Boryna~- Hale - ludzie warna zwrócą krowę abo i co poradzą.
20113     4, 44|                   u proga.~Wszystkie oczy zwróciły się na drzwi, ale wyszedł
20114     2, 23|                  i biła we świat wszystek zwycięskim krzykiem miłości...~...I
20115     2, 25|         rozpierała nieopowiedziana radość zwycięstwa, wszyscy pełni byli wesela
20116     1, 8 |                   je od maci odsadzają... zwykła to rzecz. Nie we świat idzie,
20117     2, 13|                  nie mogła.~Wzięła się do zwykłych, codziennych obrządków a
20118     1, 5 |                   Ostajcie z Bogiem, a na zwziesnę do nas zajrzyjcie... - powiedziała
20119     1, 7 |                  przypatrywali mu się ; z życzliwą ciekawością, ale gdy przysiadł
20120     1, 1 |                 swoją drogę, odprowadzany życzliwym słowem i spojrzeniem księdza,
20121     1, 12|                też witali się, całowali a życzyli młodym szczęścia, zdrowia
20122     3, 35|                   i niedbalstwo.~- Prosto żydoska gospodarka, jaże patrzeć
20123     1, 11|        pośmiewisko, niechta z kudłami jak Żydowice jakie chodzą - wolno im,
20124     3, 28|                 wszystko na pociechę albo Żydowinom, co się ze swarliwości a
20125     3, 30|                   tym, jak go to paskudne Żydowiny ukrzyżowały, że to świat
20126     1, 3 |             wjeździe obstąpili go Żydzi i Żydówki i nuż zaglądać do wasągu,
20127     1, 3 |                   zarżał.~- Hale, parobku żydowski! Żreć to byś choć i czysty
20128     3, 34|            ciasnota, to przenieśli się do żydowskiej stancji, gdyż alkierz zajmowali
20129     1, 7 |                   chodzisz usmarkany kiej Żydziak.~- Jak temu psu Jezusowemu
20130     1, 3 |         rynsztokami, pełnymi śmieci, kur, Żydziąt obdartych i nierogacizny.~
20131     3, 34|                   betami, w których spały Żydzięta, iż ledwie się pomieścili
20132     4, 39|                 cała wieś, wszystkie!..~- Żyj poczciwie, a nikto ci nie
20133     3, 36|              prawie zapominali o biedzie, żyjąc kieby w tym kotle w ciągłych
20134     3, 36|           wynoszony z nawrotem na krawędź żyjącego świata przez chrzęstliwą
20135     1, 8 |               Przeciech tego grontu, póki żyjecie, nikt wama nie odmierzy
20136     3, 35|                      i... - skarżyła się. Żyłaby se spokojnie jak przódzi,
20137     2, 25|                  Sikory, krępe niby pnie, żylaste i mrukliwe.~A potem Kłębiaki
20138     2, 15|                 już był, zeschły na wiór, żylasty, prosty - ino się jakoś
20139     2, 14|                 czy to śmiem? A choćbym i żyłę każdą wypruła la niego,
20140     4, 39|                   schować w dołach, to po żytach. Ze szczerej przyjaźni wam
20141     3, 34|                    że mnie weźmiesz~Skoro żytko, jarkę zeżniesz;~A tyś zeżon
20142     4, 49|               Rzucił kosę i przysiadł pod żytnią ścianą, jakby się wparł
20143     2, 13|              dokupi.~- Owsianki cheba, bo żytniej starczy do zwiesny. Ociec,
20144     4, 37|                 zwiewało z pól taką lubą, żywiącą mocą, jaże dusze rozpierało
20145     2, 23|                             Jako te soki, żywiące skryto pod ziemią, budzą
20146     4, 37|                człowiecza zewłoka, próżna żywiącego dechu, leżała jakby prześmiechając
20147     4, 38|               przenajświętsza w onej mocy żywiącej, jaże piersi zapierało.~
20148     2, 17|                   a we wspominaniach jeno żywiących... w kościele się być czuła...
20149     3, 34|           zarzewie, zaś ze ścian ściekały żywice, żarem wytopione.~Folgował
20150     3, 29|            trześni?~- A dyć moja to, moja żywicielka jedyna!~- Mleczna będzie,
20151     3, 32|              Żarli ci też ślepiami tę mać żywicielkę, że niejeden się żegnał,
20152     2, 13|                     we świat cię powiedą, żywicielko nasza... w cały świat!... -
20153     1, 5 |                 bursztyny żółte, jakoby z żywicy pachnącej uczynione; korale,
20154     1, 12|             których sączyły się na ściany żywiczne strugi, niby łzy krwawe
20155     3, 27|                  ani wiedząc, kędy jest i żywie-li on gdzie we świecie szerokim...~
20156     2, 16|         przygarnął, wykurował, ochraniał, żywił, sztuk różnych wyuczył i
20157     3, 26|                   powrócił...~Dyć tym ano żywiła duszę przez długą zimę,
20158     2, 21|              rozkrzyczanej, lutej rozwiei żywiołów. Jeno popłakiwała żałośnie,
20159     4, 38|               Przesuwała się lękliwie pod żywopłotem, obwisłe gałęzie wisien
20160     4, 37|                 przemocy nad człowiekowym żywotem.~Jeno te żałosne lamenty
20161     3, 34|                  lampa przed zagaśnięciem żywszym płomieniem wystrzeli na
20162     2, 25|                 boczono się nań, patrzono zyzem, niechętnie, odwracano się
20163     2, 15|               niewłożonego, to się rychło zziajał i zapocił, aż kożuch sciepnął
20164     1, 5 |                wstąpimy!...~- Jakże to?~- Zziębłaś, Jaguś, to się ździebko
20165     3, 32|                   zielonawe pole, skulały zziębłe kwiaty.~Wrony kołują górą,
20166     1, 4 |                  borguje, ten się z butów zzuje...-powiedział ostro.~Mimo
20167     1, 10|           domyślnie, zrzucił kapotę i jął zzuwać buty, a oni milczeli, nie
20168     1, 6 |                   kostki, że raz w raz je zzuwała, żeby wylać wodę.~- Szymek,