Tom, Rozdzial

 1003     2, 18|               drzwi, że Łapa wciąż szukał cieplejszego legowiska, a Jagna przyokryła
 1004     3, 32|                 dołku zimnica, a tu grunt cieplejszy.~- I jęczmiona już im powschodziły,
 1005     1, 4 |                   rzekł śmielej, bo błoga ciepłość go przejęła po gorzałce
 1006     4, 49|             pogrozę odburknął hardo:~- Bo ciepnę wszyćko i pójdę se we świat!
 1007     2, 20|                  pokrzywa, żeście się tak ciepnęli !~- Cygaństwo paskudne to,
 1008     4, 42|           szutrowisk i kamionek obrosłych cierniami. Dziewanny, psi rumianek
 1009     3, 26|          rozłożyste, górzyły się kamionki cierniem obrosłe, w złotawym świetle
 1010     3, 32|                  łozin jasnozielonych, na cierniowe krze, całe w białościach
 1011     2, 25|              serca; oziminy bowiem srodze cierpiały od tych wycinków, że już
 1012     2, 20|          ukrzywdza, a ty kiej ten baranek cierpisz! Nie tak inne kobiety robią,
 1013     4, 40|              wychodzi! - myślał smutnie i cierpki prześmiech okolił mu wargi.~
 1014     2, 23|                   o śniegi, to oddzielne, cierpkie głosy rozdzierały ciszę,
 1015     2, 16|                 starego do niej zaganiała cierpkimi słowy, a sama szła niby
 1016     2, 16|                cichości siedziała, rzekła cierpko: ~- Mówicie, mówicie, a
 1017     3, 31|                  takie sprawy, jaże skóra cierpnie!...~- Bo złe wszędy się
 1018     2, 22|                  ani zarżał, wiedział, iż cierzpi sprawiedliwie. Dopiero w
 1019     4, 37|                   kłopotał, a zabiegał, a cierzpiał będzie.~- Tyle jeno było
 1020     3, 35|              skusił morgami, a teraz musi cierzpieć... musi... - ażeby cię robaki
 1021     4, 37|             Żałością jeno płakaniem jeno, cierzpieniem jeno...~- I cóże są one
 1022     2, 22|                 lata tak szło w ciężkiej, cierzpliwej pracy, bo choć koniskowi
 1023     2, 13|            ciamajda i pozwala sobie kołki ciesać na łbie, robi jak wół, a
 1024     1, 5 |            dopływały nowe rzeki ludzkie i cieśniły się, kolebały, toczyły po
 1025     1, 7 |               szepnęła czerwieniąc się.~- Cieszta się dziewczyny, bo już Mateusz
 1026     2, 17|                    podpowiadacie swoje, a cieszycie się z cudzej biedy.~Jaguś
 1027     3, 27|                   topionymi szczeniętami.~Cieszyła się mściwie z jej udręki,
 1028     4, 41|                  A strzyma twój wóz takie ciężary? - spytał.~- Bylem jeno
 1029     3, 35|                 łzami, rozwiedła ręce i z ciężkiem westchnieniem jak długa
 1030     2, 24|                  sobie i niewypowiedziana ciężkość zwaliła mu się na serce,
 1031     2, 16|                   Abo to mi nowina brać i cięższą!~Nic nie rozumiała.~Ale
 1032     3, 31|                 to na ludzi padło jeszcze cięższe udręczenie, bo strach o
 1033     3, 29|               widziała zanosząc się coraz cięższym szlochaniem.~- O sieroty
 1034     1, 4 |                    A prędzej! A to ci tak cięży ta ćwiartka, coś ją Janklowi
 1035     4, 38|                  umyśliłem... Co wama mam ciężyć, kiej dobre ludzie wspomogą...
 1036     2, 19|                 się nie przemieni, ale to ciołak, nie chłop, za takiego nie
 1037     2, 16|                 gdzie przedał parę tęgich ciołków; talary miał dobrze schowane
 1038     3, 31|              dając pić po palcu srokatemu ciołkowi.~Obejrzał się trwożnie i
 1039     3, 36|               chce do cna zgarbacieć przy ciosołce, to musi se grzbiet wyprostować
 1040     3, 33|                    Ja nie wygnałem, mówię ciotce.~- A kto? ksiądz może? -
 1041     4, 40|                  łap no te żółte kogutki. Cipuchny! cip, cip, cip! A może jajków
 1042     3, 28|                boć to nie po raz pierwszy ciska jej w oczy groźby i strachania,
 1043     1, 5 |                   wykrzykują, handryczą i ciskają się kiej głupie.~Gdzieniegdzie
 1044     2, 25|               każden co innego radził, że ciskali się zapamiętale, kiej te
 1045     4, 49|                skądściś i nie wiadomo kaj ciskane, leciały migotliwe a zagubione,
 1046     3, 27|                 dzieci, zabawiających się ciskaniem kamieni po wodzie i za ptakami;
 1047     4, 47|                 zaś poniektórym dzieciom, cisnącym się w sieniach i pod oknem,
 1048     2, 15|                   każdy o tym wie.~- A bo cisnę wszystko do stu diabłów
 1049     1, 5 |                  glanc przyszykowanych, i ciżem kobiecych z czerwonymi sznurowadłami
 1050     3, 31|                jestem, bym suchą kiełbasę ćkał?~- Podlejcie se gorzałką,
 1051     2, 13|                osłupiałe, chorością sine, ckne, stękliwe, oropiałe i zgoła
 1052     2, 17|                  stawała, a coraz większa ckność ją przejmowała i rozdrażnienie
 1053     2, 13|        zadymionych chałupach i swarzyli z ckności niemało, bo ciężko było
 1054     1, 9 |                się odprawiały raz w rok w cmentarnej kaplicy, pociągnęli wszyscy
 1055     1, 6 |          rozwalonych chałup - na umarłych cmentarzach tłukł się wśród mogił zapomnianych
 1056     1, 9 |                    że jeszcze mę w oczach ćmi... baczę... a dom kiele
 1057     4, 43|                    jakiś ogarek słabo się ćmił na okapie, że jeno poniektóre
 1058     1, 12|             społecznie Józin placek; albo cmokał na konie i przemawiał do
 1059     3, 32|                 Buchnęła wrzawa, śmiechy, cmokania, płacze radosne dziecińskie
 1060     4, 41|                 portkach, a częściej jeno cmokaniem je przynaglał, gdyż do cna
 1061     2, 18|                mocno się dziwował, że ten cmoknął na Łapę.~- Ugryzie, pies
 1062     1, 4 |                nie pójdę.~- Kijek ci dam, cobyś się miał czym od piesków
 1063     4, 43|                poczułam, że cosik tak się cocha o węgieł, jaże się buda
 1064     1, 12|              zaczęły kwiczeć w podwórzu i cochać się o węgły, aż stajnia
 1065     3, 33|                  dojrzał bowiem jej krowę cochającą się o węgieł.~- Obrosła
 1066     3, 32|           przytaić się w duszy, bo jarzmo codziennego trudu w kark się wpijało
 1067     4, 41|                  do tego kowal już prawie codziennie i na różne sposoby straszył
 1068     2, 25|             zaczęli się w końcu mieszać i cofać, bo konie smagane cepami
 1069     3, 36|             ledwie ją owiał zapach leków, cofała się pośpiesznie:~I znowu
 1070     4, 45|                   ręku, nie mogła się już cofnąć i stanęła przed nim, okryta
 1071     3, 36|              próżne poczynania...~Za czym cokolwiek robił, czynił, jako ten
 1072     3, 30|                    siadajcie, przegryźcie coniebądź...~Juści, nie potrza było
 1073     1, 12|                 niejednej matce dostałych córek zazdrość szła do gardła,
 1074     4, 39|                  czemu to nie wzbraniacie córusi, bych cudzych chłopów nie
 1075     2, 20|                  wam zaś chcę powiedzieć, cośmy we trzech uredzili - słuchajcie
 1076     3, 28|                      Niby to nie wiem, po cóżeście tu przyszli, co? Hale, do
 1077     2, 17|                   Wzięli ją na plebanię i cucą jeszcze... a lepiej, żeby
 1078     2, 22|                   się w nierozerwalny łań cuch marzeń i życia, cudów i
 1079     4, 47|            położył na łóżko, napoił i tak cucił, jaże przyszła nieco do
 1080     3, 27|                przybiegli wnet kowalowie, cucili, wodą zlewali, ale już nie
 1081     2, 16|                   papierów kolorowych one cudackie strzyżki, które czy na belkę,
 1082     2, 18|             kożuch chłopski i czapkę też! Cudak ci jakiś abo ten obieżyświat'
 1083     2, 24|              chałupy do chałupy ze swoimi cudakami, że wciąż a coraz w innej
 1084     3, 30|           skrzypicy, Gulbasiak jął kręcić cudakiem i piać, a wszyscy, rypiąc
 1085     1, 11|               Jaguś! A dałabyś spokój tym cudakom, druhen ino patrzeć... ludzie
 1086     1, 11|         strzępiastych, to kwiatuszków, to cudaków różnych, jako: kiedy psy
 1087     2, 17|                  ptak niesła się duszą po cudeńkach - po onych dniach pogasłych,
 1088     1, 2 |                wyjął z zanadrza drewniane cudło. - Obacz ino, jak się sam
 1089     4, 37|                  dziecińskie oczy.~Bardzo cudnie było na świecie, słońce
 1090     4, 38|               wstęgom, paciorkom i drugim cudom odpustowym.~Katarynka znowu
 1091     4, 48|         śliczności pełna i zgoła jakiemuś cudowi podobna.~- A to dziw mi
 1092     4, 38|                   modlić się kiej do tego cudownego obrazu. Nie poruszyła się
 1093     2, 23|             wiedzianym, jakoby w tym śnie cudownym, śnionym na jawie tam, w
 1094     2, 16|            poniechali chłopa widząc w tym cudzie przestrogę i razem już poszli
 1095     3, 26|                   ta niewola kłopotać się cudzymi, a chałupę sobie mierzić.~
 1096     4, 37|           Jezusowi, powiem, a on już wama cugli przykróci...~Maciej jął
 1097     1, 5 |                    choćby i na furmana do cugowych we dworze... Znają mię,
 1098     2, 19|                gibki i z gębusią kiej ten cukier słodką, były i drugie urodne,
 1099     3, 29|                  serem, i drugie jajeczne cukrem posypane i tym maczkiem
 1100     4, 45|                proboszcz puszczając się w cwał za nimi, dopadł z bliska
 1101     1, 5 |            zjedzoną przez myszy, a jak tę ćwiartczynę owsa dostaniesz, to pewnie
 1102     3, 34|            ścierwy! Ja służę, ale kryjomo ćwiartek nie wynoszę do Żyda ni z
 1103     3, 33|                  gąb, a brzuchy mają kiej ćwiercie. Trza będzie cosik zaradzić.~-
 1104     2, 21|                 pacierze jękliwym głosem, ćwierkała je w sobie porwanymi słowy
 1105     4, 37|               roznosił się kiej to ptasie ćwierkanie wraz z kłębami jałowcowego
 1106     3, 28|              roboty.~Właśnie był Jambroży ćwiertował wieprza i obrzynał mięsiwo
 1107     1, 7 |               głowie, bo czerwony był jak ćwik, kapotę rozpuścił i głośno
 1108     2, 17|                  poniesie, choć mu ino do cycka iść potrza! - rzekła cicho
 1109     4, 43|              ulżyć, bo już mleko gubiła z cycków. Przeszedł wieczór, przeszła
 1110     4, 41|                  Co mu się to przypomina, cycoń jeden - mruknął Antek śmigając
 1111     1, 2 |                was.~- Zakatrupię ścierwę, cygana pieskiego!~- Ale do sądu
 1112     3, 31|                  dziewczyny i rajcowały o Cyganach, opowiadając, co której
 1113     2, 19|              zagrała, a Jambroż jął znowu cyganić niestworzone historie o
 1114     3, 31|              pilnować, a dojrzawszy jakąś Cyganichę zmierzającą w opłotki, poszczuła
 1115     3, 31|                dopiero na zmierzchu, kiej Cyganichy pociągnęła ku lasowi, dojrzawszy,
 1116     1, 12|                 bo Jambroży nie przerywał cyganienia, a Wachnikowa wtórowała
 1117     4, 49|             gotowych pieniędzy! Juści, co cyganiła, jaże się kurzyło, ale święcie
 1118     3, 28|                   na spokój.~- Przede mną cyganiliście, jedno by mi piaskiem oczy
 1119     3, 31|           niedzielne popołudnie łaziła za Cygankami. Nie poredziła wyzbyć się
 1120     3, 31|               któraś rzuciła w głos:~- To cygańska robota!~- Prawda, w lesie
 1121     4, 38|                  kiej nasza widzi się wam cygaństwem.~- A rzekę! Znam dobrze
 1122     1, 5 |                pióro skrzypiało, pociągał cygara, puszczał dym na Borynę,
 1123     1, 5 |           siedział pod oknem przy stole z cygarem w zębach, w koszuli był
 1124     4, 38|                skrzyp podłogi, nieustanne cykanie zegaru i nawet ciężkie przysapki
 1125     2, 15|                 inny.~Antek przysiadł pod cylindrem, gdzie się najprzednieszą
 1126     2, 22|                  choćby i zaraz!~Napisali cyrograf, któren chłop krwią ze serdecznego
 1127     1, 5 |                   odartych z liści sadach czaiła się głęboka melancholia
 1128     3, 27|           piersiami, a nagła, z dawna już czająca się tęsknica ścisnęła serce,
 1129     3, 27|                  zamilkły, jeno że wrony, czające się złodziejsko za gąsiętami,
 1130     3, 32|            zabłąkało się jękliwe kwilenie czajek. Ziemię zaś otulały mroki,
 1131     1, 5 |             natknął się na Jagnę.~Stała w czapce granatowej na głowie, a
 1132     3, 31|                 wy: niechby kołek, bele w czapie na bakier, zechciał... nie
 1133     4, 39|           niedawnego płaczu, a Dominikowa czapirzyła się kiej kwoka i cosik poszeptywała
 1134     1, 5 |                zawieszone od góry do dołu czapkami.~Gdzie znów szewcy tworzyli
 1135     1, 5 |               popatrzeć było na co.~Gdzie czapnicy pod domami porozwieszali
 1136     1, 5 |                  rynek i zaraz jakoś przy czapnikach natknął się na Jagnę.~Stała
 1137     4, 48|                   jakby się broniąc przed czarami zaczął ostro wymawiać wszystkie
 1138     2, 22|             wszystkie serca, przepełnione czarem, drżące, upojone świętą
 1139     4, 41|                  pieca, bo trzon jeszczek czarniawy!~Ale Józki nie było, a Pietrek
 1140     2, 23|                    Byli spowici jeszcze w czarodziejską tęczę cudów i marzeń, że
 1141     2, 22|                życia, cudów i pragnień, w czarodziejski korowód wyśnionego istnienia,
 1142     2, 22|                  strachach, wisielcach, o czarownicach i pokutujących duszach,
 1143     2, 24|                wsi wyświecić ożogiem kiej czarownicę! - rzekła w głos Kobusowa.~-
 1144     1, 3 |                  go, suko jedna, biłabyś, czarownico, kacie synowski, ty!~- Uciszyć
 1145     2, 23|        śmiertelnych, tkliwości, a takiego czaru zarazem, że dusili się w
 1146     1, 11|              wychodź, Kasieńko,~Na wesele czas- ~Będą tam grały, będą śpiewały~
 1147     4, 41|            niepokój, więc resztę zostawił czasowi, skrycie się jeno ciesząc
 1148     1, 2 |             ogromną, wygoloną twarz, łysą czaszkę i szeroko otwarte oczy,
 1149     2, 18|               umarłą...~- Od samych Godów czatowałem na ciebie, co dnia, w każden
 1150     3, 28|                raz jeden zajrzała do nich czatując w izbie na wyjście Jagny,
 1151     2, 18|                  Pietrka, a zalęknionym i czatującym wzrokiem przebiegała sad
 1152     3, 32|                 klękały w niemej, gorącej czci przed tą świętą i utęsknioną.~
 1153     4, 37|       szczęśliwości, dobroście, nadzieje?~Czczym dymem, próchnicą, mamidłem
 1154     3, 28|                  coś, wlazła do komory.~- Czegoj szukacie? dyć wiem, gdzie
 1155     4, 37|               dobrowolnie. Może i dałbym, czegoście pierwej chcieli!... - ozwał
 1156     4, 39|           wszystkie rzuciły na niego.~- A czegoż to mamy jej zazdrościć,
 1157     3, 36|                 do płota i jakby na kogoś czekającą.~Mateusz, nie mogąc się
 1158     3, 34|              gdzieś! - mruknął Mateusz.~- Czekajta jeno, może się i na to znajdzie
 1159     2, 23|                 do niego zapamiętale...~- Czekałaś to na mnie? - zapytał po
 1160     1, 6 |                  Antka, to powiedzcie, że czekamy, niech się pośpieszy - prosiła
 1161     2, 22|              krzywd, i płakań, i żaleń, i czekań - a otwarły się oczy na
 1162     2, 16|             ostatniej, przystrajano się i czekano z namaszczeniem, a wszędy
 1163     2, 25|                 zaświecili lampkę w izbie czeladnej, Józka z Witkiem obierali
 1164     3, 30|                   Chleb jak chleb, ale to czeladnik sprawi, to synek, ten z
 1165     2, 14|              judasz zawsze ma co robić.~- Czeladnika se przybrał, a sam cięgiem
 1166     2, 22|                 grady wybiły zboża.~Potem czeladź go odbiegła.~Potem zaś przyszły
 1167     2, 22|            zwiesnę powrócił, ale sam, bez czeladzi, bez wozów i koni, piechty,
 1168     2, 13|           skłębiły z nagła, a z pękniętej czeluści lunął pierwszy wicher, a
 1169     1, 2 |                     że co jarmarek było z czem jeździć do miasta, i grosz
 1170     1, 3 |               ręką ziemi, aż wyrurkowanym czepcem zawadzała o stół sędziowski.~-
 1171     4, 48|            przybrana w odświętne szaty, w czepcu o sutym białym zburzeniu
 1172     2, 16|                   ich były z książkami, w czepeczkach białych, wiązanych pod brodę,
 1173     4, 43|               tyla! I ani ważcie się mnie czepiać.~Odbiegła go rozsrożona
 1174     3, 32|               chmiele dzikie, które zawdy czepić się muszą jakiej gałęzi
 1175     3, 30|                 że ją ponosi gdziesik, iż czepiłaby się tych ptaków lecących
 1176     3, 30|           poredziła, nogi jakby się ziemi czepiły i oczu nie mogła oderwać
 1177     1, 4 |               wełniaki takie, a chusty, a czepki, a paciorki... - jęła długo
 1178     1, 5 |                    złotych i różnych... a czepków i Bóg ta wie czego jeszcze.~
 1179     3, 33|              pełne, ciężkie kiście bzów i czeremchy rozwiewały zapachem. Powietrze
 1180     2, 14|                  że jakieś stare trepisko czerniało na śniegu, przyspieszyła
 1181     4, 41|                Józka niosąc z pół zapaski czernic, nasypała mu jagód w kapelusz
 1182     3, 33|          wykrętasy, jakby muchę uwalaną w czernidle puścił kto na papier.~-
 1183     4, 37|                dzwony, jarzą się światła, czernieją rozwiane chorągwie i płyną
 1184     2, 23|              wsunęli się w głęboki otwór, czerniejący tuż nad ziemią. ~ ~. . . . . . . . . . . .~ ~
 1185     3, 32|                 granic, kromie tych borów czerniejących dokoła.~- Coś za cicho...
 1186     1, 12|               Juści, już na nic, zepsuta, czernieje cała.~- Urznęliby? - pytał
 1187     1, 2 |               obrazów świętych, co rzędem czerniły się na bielonych ścianach;
 1188     2, 14|                piekł opłatki... co chwila czerpał łyżką z michy rozrobione,
 1189     3, 30|                 skrzypiały wierzeje, wodę czerpali ze stawu, bydło szło do
 1190     2, 17|                wygoleni, równiaki latami, czerstwi jeszcze; choć już starością
 1191     3, 32|               pola, że jeno gdzieniegdzie czerwieniał wełniak, lebo białe kapoty
 1192     3, 33|             ogrodach, bo jeno kajś niekaj czerwieniała kobieta albo jakiś chłop
 1193     1, 5 |                ino poglądał przed się, na czerwieniejący zapaskami wóz Dominikowej,
 1194     3, 33|          przykryła ich kurzawa orosiała i czerwonawo mieniąca się w słońcu, że
 1195     3, 34|               uwięzi rozlewał się z wolna czerwonawy brzask kończącego się dnia.~
 1196     1, 1 |                nisko i jakby zatopionej w czerwonawych i żółtawych sadach.~Cicho
 1197     1, 2 |                  i wydziwiało nad ogromną czerwono-białą krową, leżącą przed oborą
 1198     1, 1 |           jesiennymi barwami sadów - niby czerwono-żółta liszka, zwinięta na szarym
 1199     3, 34|            drugich przymierzać stroiki, a czesać się i cudeńka wygadywać
 1200     3, 27|              niechęcią i siadłszy w oknie czesała jasne, bujne włosy, smutnie
 1201     3, 32|                 które jeszcze nie myte ni czesane, a wszystkie ledwie zipiące
 1202     2, 15|                   ledwie był wziął się do czesania, wyszczerbił się topór na
 1203     3, 29|               przyodziewkiem świątecznym, czesaniem, myciem i szorowaniem dzieci,
 1204     3, 32|                  hardo nie śpiesząc się z czesaniem- nie u was siedzę i nie na
 1205     4, 45|                 połednia przesiaduje przy czesaniu.~- I cięgiem se kupuje wstęgi
 1206     1, 4 |                  się jeszcze, gdzie znowu czesano i zapletano warkocze, gdzie
 1207     1, 12|                 żałował i flachę puszczał częstą kolejką; tańce też szły
 1208     1, 5 |             ciągnęły i znały Ostrą Bramę, Częstochowę i Kalwarię, a rade opowiadały
 1209     3, 34|                   zastaje po dawnemu.~- W Częstochowie byłem na odpuście - odpowiadał,
 1210     1, 11|            podawali gorzałkę, i sama jęła częstować, przepijać i przez te łzy,
 1211     2, 20|         złodziejach chodziły słuchy coraz częstsze; wzięli podobno chłopu z
 1212     4, 38|                kupą stali dokoła niego, a częsty grosz sypał mu się do czapy.~
 1213     1, 8 |                  prawda, ty matko~Cackaj, czesz, strzeż~I jeszcze dopłać
 1214     3, 32|                   jakby patrząc na Jagnę, czeszącą długie, jasne włosy przed
 1215     3, 28|       nadspodziewanie, coraz więcej ludzi człapało po drogach, to wozy z drugich
 1216     1, 6 |                  i ginął wnetki, że tylko człapanie trepów po błocie było słychać,
 1217     4, 42|                  i kobieta człowiek, a po człowieczemu nie wyrozumie. Płacze jeno
 1218     3, 30|                tym rozkołysanym ździebko, człowieczym łanie oczy się mrowiły,
 1219     1, 11|                    Raz kozie śmierć, tyle człowiekowego, co użyje z bratami, co
 1220     1, 12|      nieśmiertelny, Boży! Gdzie ino duszy człowiekowej modlić się a wzdychać, a
 1221     3, 30|               wydarł, zmógł niezmożone ku człowiekowemu szczęściu i oto w ten czas
 1222     2, 16|               takie sprawy na świecie, że człowiekowy rozum, choćby i największy,
 1223     3, 26|           struchlałe, omroczone role serc człowiekowych, że dźwigały się z utrapień
 1224     3, 28|                 Przynieśli wnet, wieprzek czochał się o węgieł i pokwikiwał
 1225     3, 30|                  rzęsiście skarbowane nad czołami, we fryzkach po uszy nastroszonych,
 1226     4, 38|               wyginały... Już chciała się czołgać tam, bliżej niego, bych
 1227     4, 40|               cienie wyłoniły spod drzew, czołgając się ku zbożom. Bór cosik
 1228     3, 30|          wypościli. Kiełbasy czujne były, czosnkiem dobrze przyprawione, gdyż
 1229     4, 45|                 wygracie... nie dam się i czterem... a kły powybijam kiej
 1230     1, 2 |          wychodził na podwórze, a frontem czterookiennym na sad i na drogę.~Jedną
 1231     3, 34|                 której Rocho rozliczał.~- Czterysta trzydzieści dwa ruble i
 1232     4, 41|                  podwórzu gnój, oklepując czubaty wóz, bych się nie roztrzęsał
 1233     4, 40|                 Bór cosik gwarzył z cicha czubkami płonącymi w słońcu, a gęste
 1234     3, 34|                   się karczma na dobre, z czubów już się galancie kurzyło,
 1235     2, 23|             pijani jeno tą nadludzką mocą czucia, co ich niesła w nadświaty
 1236     2, 25|                 ni razu nie omraczało jej czucie takiego szczęścia, co to
 1237     2, 22|                żelazo w ogniu, nabrzmieje czuciem i jasnością, że jeno ją
 1238     4, 43|                 dumaniu jeno wszystka i w czuciu niewypowiedzianej słodkości,
 1239     2, 19|             godzić, kiej taki dobry wiatr czują!~- Poczuły też we dworze
 1240     2, 21|                  tliło się ostre zarzewie czującej mocno duszy.~- Odmieniłaś
 1241     2, 16|                   Co ino jest na świecie, czującem jest i na swoją godzinę
 1242     3, 26|                  głosić wszemu stworzeniu czującemu.~A po nich wnet i czajki
 1243     3, 26|                     Poszukam se dobrych i czujących ludzi, a może i jaki grosz
 1244     1, 12|                  myślami, i tym widzeniem czującym po wsi chodził, kłopotał
 1245     4, 37|                 nie poredzi przełamać tej czujnej ostrożności, wywołał księdza
 1246     3, 28|               dzisiaj leży...~Podejrzliwa czujność w niej wstała.~- Wieprzak
 1247     2, 23|                        Siedziałeś z tyłu, czułam, ale bojałam się popatrzeć
 1248     1, 12|                    schudłaś! - Głaskał ją czule i całował po rozdętych nozdrzach. -
 1249     2, 17|               dobroci!~Zalewała ją wielka czułość, niewypowiedziana wdzięczność
 1250     2, 25|                 wargach plątały się słowa czułości i pocieszenia. jakie chcieli
 1251     4, 37|                Jambroż i Jagata, bych już czuwać do rana.~I śpiewali zrazu
 1252     4, 43|                   od much i wody podawał, czuwając nad nią kiej kokosz, bo
 1253     4, 40|             radośnie, wpatrzona w niego i czuwająca na najlżejsze skinienie.~
 1254     4, 47|                  stary miał nad wszystkim czuwające oko. Jasio przyleciał dopiero
 1255     2, 25|                   ale zajadłe kiej osy.~A czwarte szły Gołębie Mateusz im
 1256     1, 9 |          westchnienia, kieby po pogrzebie czyim. Drzwi stały wywarte na
 1257     2, 20|                  wczorajszej sprawie.~- A czyja? - mruknął.~- W czym to
 1258     3, 29|                Wiedzą przeciek w mieście, czyjam córka! Ociec by nigdy na
 1259     3, 29|                   boska czuwała nad wami. Czyjaż to krowa przy trześni?~-
 1260     2, 13|            chałupy ni drzewa, ni płotu ni czyjej postawy, ino głosy ludzkie
 1261     4, 38|                 kiej kamienie.~- A co, na czyjem stanęło, Miemce? - krzyknął
 1262     1, 9 |                   spał, ni mógł się zająć czymkolwiek; był ogłuszony jeszcze,
 1263     3, 26|           cebratkę, bo śmielej było jej z czymścić w garści wejść, wsunęła
 1264     4, 38|                 trybularza.~Chłodziły się czymsić, co się widziało niby te
 1265     1, 7 |                 szanujta i krzywdy mu nie czyńcie.~I odszedł Pan Jezus we
 1266     1, 12|              najbardziej wrzaski i zabawę czyniące, rozwalały się ino po ławach,
 1267     2, 16|         przysiadła na skrzyni przy Józce, czyniącej pospiesznie światy, i buchnęła
 1268     2, 22|                   i dobro narodowi całemu czyniący, o jego wojnach srogich,
 1269     1, 4 |                  pijaństwo, a rozpustę, a czynienie szkód, nieszanowanie starszych,
 1270     1, 7 |                   kołysały się te światy, czynione z kolorowych opłatków i
 1271     2, 25|               przypominków, poczuciem win czynionych względem siebie, żalem nad
 1272     1, 3 |             rozkrzyczał, że nie wiada, na czyrn by się skończyło, gdy naraz
 1273     1, 3 |               niech mu już tam Jezusiczek czyśćca za to nie pożałuje - ale
 1274     1, 11|                 to na zdrowie idzie, krew czyści i choróbska odciąga!~- Jak
 1275     3, 35|               trzęsły, a zęby zacinały.~- Czyście wy wszyscy powariowali? -
 1276     1, 9 |                    W stajni na werku Kuba czyścił strzelbę, a Witek z podziwem
 1277     1, 9 |                 bój się...wszytkie te, co czyścowe męki cierpią... wszystkie.
 1278     3, 31|                   kiej z trybularzów i ku czystemu niebu darły się strzępiastym
 1279     3, 26|             lipeckie. Słońce jeno grało w czystych szybach; ściany jaśniały
 1280     1, 4 |                   popija arbatę i cięgiem czyta.~- Musi być... nabożne wszyćkie -
 1281     2, 24|                   urywany głos organisty, czytającego rozważania męki Panajezusowej.~
 1282     3, 32|               gminy Tymów, ujezda..." - a czytajta se same! Wójt wama mówi,
 1283     1, 2 |                    skulona przed kominem, czytała cosik głośno, a Jagna przeciw
 1284     1, 4 |               Antek.~- Czytałeś? Wiesz?~- Czytałem i wiem, a bo raz!~- I nie
 1285     1, 4 |                 powiedział ostro Antek.~- Czytałeś? Wiesz?~- Czytałem i wiem,
 1286     2, 20|             chłopaka z wojska, co to było czytań, narad, opowiadań, wzdychów
 1287     4, 39|                 zaśmiał się bierąc się do czytania owego papieru, ale jeno
 1288     4, 45|                    Na szczęście, przerwał czytanie i zajrzał jej głęboko w
 1289     3, 34|                 na książce umiesz, gazetę czytujesz, to ci łacniej.~- Bo jak
 1290     2, 19|                  świecie i gazetę "Zorzę" czytywał, to jął naucznie i kiej
 1291     2, 21|                    tu i owdzie jaki młody dąbek, pokryty zrudziałymi kudłami,
 1292     2, 19|             osobna i w ten mig rozeznasz: dąbek-li to, grabek-li to, osiczyna-li
 1293     2, 15|                   do pary z Boryną i tego dąbka rychło wyrychtujcie, bo
 1294     2, 22|                oglądać można oną figurę w Dąbrowie pod Przedborzem: pod kościołem
 1295     3, 32|                 wyniosłym kręgiem jaże ku dachom kościoła sięgały gałęziami,
 1296     3, 26|              wpodle niego czerwieniły się dachówki plebanii. Wokół zaś, jak
 1297     1, 7 |                  nikomu dobrego słowa nie dadzą- zaczęła jakaś dziewczyna.~-
 1298     2, 25|               zmordował i pobił tę resztę dających opór, aż musieli go w końcu
 1299     1, 5 |              oczami wodziła po chustce.~- Dajecie?... Naprawdę la mnie? Jezus,
 1300     4, 38|              Nastusi we świat gołkiem nie dajemy. Tysiąc złotych dostanie
 1301     4, 42|                pomoże, przyobiecał!~- Nie dałaby to matka jakiego wspomożenia? -
 1302     3, 30|                    Miarkujecie, kto?...~- Dałabym głowę, że kowal.~- To chyba
 1303     1, 11|              miejsca nie było.~- Jaguś! A dałabyś spokój tym cudakom, druhen
 1304     4, 37|       powinowatych i gotowy do onej drogi dalekiej.~Już mu się ano dusza korzyła
 1305     3, 28|               przejął.~- Sielny wieprzak, daliście ze trzydzieści rubli...~
 1306     1, 4 |                  by - a dworskie!-~- Ale! Daliśta dziedzicom, to odbierać
 1307     3, 35|                 tak przejrzyste; że nawet dalsze wsie wynosiły się przed
 1308     1, 1 |        wyrychtowałyby go, kiej moje mnie. Dałyby mu wycugi że na wyrobek
 1309     2, 16|                   łaski Pańskiej narodowi danej !~Hej, mój Jezus kochany!
 1310     3, 31|                 imię przy chrzcie świętym dano, przynosim wam, matko. Niech
 1311     2, 16|                  gór srogich przybiegli z darami, by prawdzie dać świadectwo."~
 1312     1, 9 |                  A wszystko próżne jest i daremne - jako to próchno, jako
 1313     4, 37|               dorzucił urągliwie, zeźlony daremnym poszukiwaniem pieniędzy.~
 1314     2, 23|           uściskach, rozgniatali do bólu, darli się wprost pazurami, jakby
 1315     3, 27|             rychtyk pomogło tyle, co i te darmowe Dominikowej zamawiania.~
 1316     1, 4 |                 przezywali, a niezgułą, a darmozjadem, a nikto dobrego słowa nigdy
 1317     3, 33|                wuj takie ci fryko sprawi, darmozjadzie jeden, że popamiętasz.~-
 1318     3, 26|                   z dziewką okładali nową darnią boki klombu, któren się
 1319     2, 22|             Niechby się mnie czepiła, nie darowałabym! - wykrzyknęła Tereska żołnierka.~-
 1320     2, 20|                   i sponiewierał jak psa, darowałbym, choć ciężko i trudno -
 1321     3, 32|              westchnął ksiądz żałośnie.~- Darowanemu koniowi w zęby nie zaglądają -
 1322     1, 11|            nieubłaganie całą rodzinę, nie darowując i starej, a litując się
 1323     4, 48|                 Do Częstochowy idę, to mi darujecie, com ta przeciw waju zgrzeszyła...~-
 1324     1, 5 |                   do izby sądowej - a nie darujemy.~- Zaśbym tam darował swoje! -
 1325     2, 25|                chłopy, nie ustępujta, nie darujta krzywdy! Dzisiaj wama wzięli
 1326     3, 29|                odmówił modlitwę, pokropił dary Boże i zajrzał w siną, obrosłą
 1327     1, 2 |         dzieciskami... A jak się wszystko darzyło!... i cielaki, i gąski,
 1328     2, 25|                nawet złość, ni te rzekome dąsy i gniewy, którymi to kobiety
 1329     1, 5 |             stołów, nakrytych płóciennymi daszkami, a na nich zwoje kiełbas
 1330     4, 38|            klęczał jakiś młody z zielonym daszkiem na oczach, przygrywał na
 1331     4, 38|                  wiewały spod płóciennych daszków i bicze przeróżnych paciorków,
 1332     3, 26|          odmieniła mi jaja, że trzy swoje dawałam za jedno... Dobrze, iżeście
 1333     4, 39|               obaczysz!... Spokoju mu nie dawałaś... goniłaś za nim kiej ta
 1334     3, 29|               przyczyniało do urodzajów i dawało bydlątkom letkie lągi.~A
 1335     3, 28|             odpłacę.~- Ze szczerego serca dawam. Nie za odrobek. Kumałam
 1336     2, 25|                  na łęgach za młynem. Nie dawano temu wiary, boć dopiero
 1337     2, 24|               wolna odstręczali się nawet dawni przyjaciele, omijali go
 1338     3, 32|                 takiego żadna nie stoi!~- Dawnoście, dziadku, w Lipcach nie
 1339     1, 4 |                 żytnich snopów, a wszyscy dążyli wolno ku kościołowi drogami
 1340     4, 40|                 wszystkich do roboty, ani dbając, co się tam bez niej wyrabia,
 1341     4, 45|                 polskich czasów tyle jeno dbali o naród, żeby go batem popędzać
 1342     4, 38|                 morzysz i o świnie więcej dbasz niźli o niego.~- Prawda
 1343     2, 16|                 przy chojarach, dęby przy dębach, sosna przy sośnie, a nigdzie
 1344     4, 40|                   Czasem między omszałymi dębami zamigotała żołna, jakby
 1345     2, 16|              dziedzice, wychodziły chłopy dębickie, niewiela ich było, a każdy
 1346     2, 21|                Nie przejdziemy tędy, a za dębiną mokradła, nawróćmy do pól.~
 1347     2, 21|                  lewo, przez kawał starej dębiny, ale ciężko było, śnieg
 1348     4, 37|                   się w chałupie, a suche dębowe deski już z dawna na górze
 1349     1, 3 |                   zapach bajorów i liścia dębowego aż wiercił w nozdrzach.~-
 1350     3, 35|               ochoty bili niekiedy o ziem dębowymi lagami, a czasem to i ktoś
 1351     1, 3 |                 owiany surowym i chłodnym dechem lasu.~Bór był ogromny, stary -
 1352     3, 30|            słodkim plackiem wolniuśko się delektować i różności sąsiedzkie rozpowiadać,
 1353     4, 48|                 Jasio, strudzony wreszcie deliberacjami, zawrócił już ku domowi,
 1354     4, 41|              przycichło i znowu opadły go deliberacje i szły przez niego kiej
 1355     4, 42|                nie turbuj się! O wszyćkim deliberowałem i wszyćkiemu najdę zaradę! -
 1356     3, 31|             zastanawiał, nie pora była na deliberowanie, świt bowiem wyganiał naród
 1357     4, 40|                      powiedział po długim deliberowaniu.~A po kolacji wyniósł się
 1358     1, 2 |                 sam o wszystkim myśl, sam deliberuj łbem, sam kiele wszystkiego
 1359     3, 33|                      Właśnie, cięgiem już deliberuję, do której by przepić.~-
 1360     1, 3 |                   pochylonych i zasnutych delikatną mgłą dymów, a wkrótce i
 1361     3, 31|           rozmowni byli, a obejście mieli delikatne i mowę zgoła pańską. Obyczajny
 1362     2, 25|                  i już w sobie była zgoła delikatniejsza od inszych.~Męczyła się
 1363     2, 19|           wymawiały, że to obejście mieli delikatniejsze i grzecznie prosili.~Antkowa
 1364     4, 38|                 to z frasobliwością:~- Za delikatny naród na chłopskich somsiadów,
 1365     2, 17|                  gałęź wiśniowa, obsypana delikatnym kwiatem.~- Trześnia, kwiatuszki
 1366     1, 3 |           gwałtownie, aż kląć poczęli, że depcze po kulasach i przyodziewek
 1367     1, 9 |                   po bosych nogach srodze deptali, ale się pchał, jak mógł,
 1368     3, 36|            koników i głosami przepiórek i derkaczów.~U Borynów tak samo jedli
 1369     3, 30|          pośmiewisko...~Ale ozgniewany za despekt, iż to dzieuchy górę nad
 1370     2, 20|                  iść nie pozwalał, że już desperacja brała Jagusię, a Józka całe
 1371     3, 32|                 tańcowały złotawe migoty. Deszczowe mgły już opadły, że z szarych,
 1372     1, 4 |            spodnie miał na buty i srebrną dewizkę na kamizelce; twarz miał
 1373     2, 16|                grzesz, nie słuchaj podmów diabelskich, bo na potępienie się wiedziesz
 1374     3, 31|                 kładli na nie, i prosto w diablęta przemieniają.~- A pono takie
 1375     2, 22|                 poratunek Michałka i jego diablich kamratów: nawet zły nie
 1376     2, 22|          wszystkie bogacze, panowie, kupy diabłom się za żywota zaprzedali,
 1377     2, 22|                  robił za niego, a drugie diabły poprzebierane za parobków,
 1378     4, 48|                   rzęs przysłaniając niby diamentami modre nieba oczów.~- Jagusia! -
 1379     2, 16|                  skrzeniach, jak żeby kto diamentową rosą przyokrył śniegi, aż
 1380     2, 13|                 tajonymi żalami, wezbrane dławiącym uczuciem nędzy, motało się
 1381     4, 43|            ptaszki w zdrętwiałe, bezsilne dłonie cisnąc je do twarzy i oczów.~-
 1382     3, 33|                opustoszały, bo kto ostał, dłubał cosik w obejściach i na
 1383     2, 19|            staremu, to się kręci, w nosie dłubie, a Małgośki pyta: którego
 1384     1, 10|                  rok... bośmy przeciech i dług spłacili... co, nie tak?...~-
 1385     4, 40|                 parę sznurków paciorków z długachną wstęgą do zawiązywania,
 1386     2, 15|             rozrosły, gibki; a twarz miał długawą, suchą, nos kiej ten dziób
 1387     4, 41|                   me potem nie bijał...~- Długoś to służył?~- A całe pięć
 1388     3, 27|                   na Pasyjce pod oknem.~- Dłutam mu pożyczył, będzie już
 1389     4, 41|                zajadle, że zaś i sąsiadka dłużną nie ostawała, to już kłóciły
 1390     3, 29|          zmierzchu.~Porozchodziły się bez dłuższej pogwary, by zdążyć jeszcze
 1391     2, 16|                 tego, że wam czas się nie dłuży! Hale, prawda to była, że
 1392     4, 37|           człowieku, który się puszysz, a dmiesz, a wynosisz hardo ponad
 1393     3, 34|                 wiater też niezgorzej jął dmuchać od samego południa, że żytnie
 1394     3, 26|                  chleb i pojadała z wolna dmuchając w łyżkę, a Kłębowa zaś przysiadła
 1395     2, 22|                    to aby prędzej skonał, dmuchali mu w one rany straszne,
 1396     1, 12|                  ciekną rzeki gwiezdne po dnach barwionych rzęsiście, gdzie
 1397     3, 36|                       Rozdział 11~Już tak dniało, że caluśki świat pokrył
 1398     3, 36|                 bez przemian szły dnie za dniami, Hanka wciąż była zajęta
 1399     3, 26|                  orki się brać.~Poczynało dnieć.~Ale cichość była jeszcze
 1400     3, 28|                    że się nijakiej prawdy dobić nie mogła, bo kużden inszą
 1401     1, 2 |            graniasta już zdycha - wołała, dobiegając do ojca, który skręcał właśnie
 1402     3, 30|              rozchodził się po chałupach, dobiegały święta i dni słodkich wczasowań,
 1403     2, 21|             zmęczenia ni zimna.~Z wiatrem dobiegło ją jakieś dzwonienie, brzęk
 1404     1, 11|                 Jak ten kot do sperki się dobiera.~- A bo też spaśna, kiej
 1405     3, 36|                 któren ze rżeniem jął się dobierać do klaczy, Pietrek wyciągał
 1406     2, 13|                szczekaniem, a tak zajadle dobierały się do nich, aż Antek wyszedł
 1407     3, 28|            poszedł z drugiemi swojego się dobijać, i wy tam jaką morgę lasu
 1408     1, 5 |                  w rodzie, temu bieda nie dobodzie... powiedział wolno i z
 1409     3, 28|                   tych ojcowych pieniędzy dobrać najsprawniej, że tylko niekiedy
 1410     3, 28|                   mendel, a nawet w końcu dobrała małą buteleczkę araku, że
 1411     3, 30|                 wrzeszczała... Zaś potem, dobrawszy jeszcze Witka, Gulbasiaka
 1412     3, 33|                też się wybierały ze swoim dobrem, że często gęsto kokoszki
 1413     4, 42|               niezmiernie wdzięczny za tę dobroć, ale chociaż razem pracowali,
 1414     4, 37|                któren trzymał parasol nad dobrodziejami, gdyż deszcz z nowa pokrapiał.~
 1415     4, 44|                   będzie profit, jakie to dobrodziejstwo oświata, jak to urzędy jeno
 1416     4, 38|                  swoje myśląc o tych jego dobrościach la chłopskiego narodu.~-
 1417     2, 22|                świętej cichości, podziwu, dobrotliwości i lęku.~Co tu rzec w taką
 1418     2, 22|             różańcem u pasa... jaśniejąca dobrotliwością... Przenajświętsza i gwieździe
 1419     3, 30|             kobiety, usadzać je a krzepić dobrymi słowy, a dobrodziej poczciwy
 1420     2, 15|                  skakał, ale ten rzekł:~- Dobryś mi ty, dobry mi i on, dobry
 1421     1, 3 |                  ale kowala nie wołaj.~-- Dobryście, tatulu, dobry.~- Hale,
 1422     4, 43|                  i jajek.~I leżała se tak dobrzejąc z wolna i prawie samiutka
 1423     1, 7 |                 dwadzieścia i trzy dni... dobrzem liczył:.. - a rąk jej nie
 1424     1, 3 |               drogi, to was podwiezę...~- Dobrzyście, Macieju, że jaże mi dziwno... -
 1425     3, 34|             sinymi wargami, ale głosu nie dobył.~- Jak Pan Jezus przemieni,
 1426     3, 32|          gospodarki oglądać i radować się dobytkiem, że choć już dobrze ściemniało,
 1427     2, 19|               zaczęła wełniaki ze skrzyni dobywać, przymierzać a przystrajać
 1428     2, 22|                 progu, a diabli przez moc dobywali się do chłopa, by go porwać
 1429     2, 13|                   te szrony przysypały go doć dna i na wskroś przejęły,
 1430     1, 10|                  idź do sądu, skarż mnie, dochodź swojego. Coś swoje posiał -
 1431     4, 42|              odbijających się gwiazd.~Ale dochodząc matczynej chałupy zwolnił
 1432     2, 24|                 sroga niechęć ku Jagnie i dochodziła aż do zgrozy strasznego,
 1433     4, 48|              życie, przynajmniej krów się dochowa. Nie wiesz, Kłęby wyprawią
 1434     4, 37|             postronkowego, żeby się Lipce dochowały porządnych krów. Młynarz
 1435     4, 41|                   ostatnią parą dygujemy.~Dociągnął skibę pod bór, konie wyłożył
 1436     3, 33|                  i źreć potrzebują.~- Nie dociągniem. Tyla narodu. Dziesięć gąb,
 1437     1, 7 |                mała wszystkie prawie, nie docięli w polu kapusty, po którą
 1438     1, 7 |                szczerzy, warczy, ujada, a dociera i całkiem już psuje Jezusowe
 1439     3, 27|                   a swój, że psy nie chcą docierać.~Rozeszli się wnet wszyscy
 1440     3, 33|                 kołek, na drogę wypadła i docierając kiej pies rozwścieczony,
 1441     3, 29|       przeprowadzani przez pieski sielnie docierające, a mało skąd Judka wychodził
 1442     4, 45|             wiernie z niemałym jazgotem i docieraniem.~Starszy zakurzył papierosa
 1443     2, 25|                szeleściły smutno krze nie docięte, to jakaś drzewina - mizerota,
 1444     1, 6 |                było można do kapuśnisków.~Docinali już niektórzy i zabierali
 1445     4, 37|                 łagodnie.~- Wójt ta wasze docinki dobrze jej wynadgrodzi!-
 1446     3, 32|                 kowalem pobok księdza się dociskali.~A na samym końcu, za wszystkimi,
 1447     4, 38|                ale że nie sposób się było docisnąć choćby nawet do drzwi kościelnych,
 1448     1, 9 |                  to był we szkołach.~Kuba docisnął się przódzi i niemałą litanię
 1449     4, 37|                przez smarowania nikaj nie dociśnie.~- Dyć już nie wstrzymam -
 1450     1, 10|                    a pewnikiem wesela nie doczekacie...~I jęli się już kłócić,
 1451     2, 13|                   jeszcze tej kapki mleka doczekamy przywtórzyła, byle ino on
 1452     2, 13|                    co mu tu kapieć, czego doczekiwać? Już go te wspominki przeżarły,
 1453     3, 27|                   przecknęła, otarła łzy, doczesała włosów i poszła śpiesznie.~
 1454     3, 33|                 równa - supłała z węzełka dodając po dziesiątce - bierzcie -
 1455     4, 44|           wszystko trzeba będzie uchwalić dodatkowy podatek po dwadzieścia kopiejek
 1456     3, 34|            Zgorszenie samo krzyczy; co tu dodawać? - uspokajały ją kobiety,
 1457     1, 12|                 lubi i pyskata tak samo - dodawały drugie.~- Powiedają: "Chłop
 1458     2, 16|                   a w końcu i ta kostucha dodusi - a ci prawią o miłosierdziu
 1459     3, 30|                   na wyrost.~- Po dziadku dodziera buciarów.~- Kamizelę ma
 1460     2, 13|                   wie, jak wykręci!~- Nie dogaduj! - wrzasnął ze złością.~-
 1461     2, 19|            szepczą a krzywią się i w głos dogadują.~Ale Antkowi już było wszystko
 1462     1, 3 |                   wspartego o kraty, jęła dogadywać i wykrzykiwać na niego,
 1463     2, 22|             próżniaka jak mało, próżno mu dogadzał, owsem pasł, a nie dogodził,
 1464     2, 15|                   wypytywać go o nic, ale dogadzała mu, jak mogła, przyciszała
 1465     1, 4 |               staremu iść na wycug? A dyć dogadzałaby mu, że i rodzonemu nie byłoby
 1466     1, 12|             przepijały krupnikiem, tak se dogadzały piwem, a tak wraz gadały
 1467     2, 25|                  ale czując, że go tamten dogania, odwrócił się raptem i strzelił
 1468     4, 41|                 gardzielem, a kiej go już doganiała, bych zdzielić drewnem,
 1469     3, 29|               święto, jeszcze tu i owdzie doganiali grubszej roboty, ale już
 1470     2, 19|                 żarzyły się kieby głownie dogasające, a świat z wolna otulał
 1471     1, 11|                   był przesycony światłem dogasającej jesieni i ciepłem ostatnim.~
 1472     3, 27|               kiej wyszli społem na dzień dogasający, że już jeno w stawie tliły
 1473     1, 5 |                   niby te święte Hostie w dogasających brzaskach gromnic.~A co
 1474     3, 27|                  Jagny to było psie prawo doglądać i przy nim dulczyć - cóż,
 1475     4, 41|             rządząc i bacznie wszystkiego doglądając.~Przywitali się przyjacielsko.~-
 1476     1, 8 |               była ostała z wczoraj, żeby doglądnąć inwentarza, to już całkiem
 1477     1, 6 |                    Pobiegła prędzej, żeby dognać wóz, bo Szymek odjechał
 1478     2, 19|              rychło się jednak podniósł i dognał ich na skręcie drogi koło
 1479     2, 19|               upodoby i kupił, gdzie było dogodniej, nie bacząc na sąsiadów -
 1480     3, 31|               kiedy chleb nie zrodzi, sad dogodzi!~- Ma się na to w Lipcach,
 1481     1, 4 |                   a ten Antek... bo to mu dogodzić można?... Czasem taki, że
 1482     2, 22|               dogadzał, owsem pasł, a nie dogodził, koń robić nie chciał, uprzęże
 1483     2, 16|                  Ale, a to bym zapomniał! Dogonił mnie wójt i prosił, byście,
 1484     3, 33|                   ogryzając ziemniaki nie dogotowane, a broniąc się piskiem i
 1485     3, 33|                  sobie.~Obiad się dopiero dogotowywał, skrzyczał więc Nastkę za
 1486     4, 38|               obrzydły jej te niepoczciwe dogryzania, jęła też spokojnie rozdawać
 1487     2, 17|                  harda i bacząca, aby ino dogryźć komu, a dobrze.~- Zakwitła
 1488     4, 40|              zimno, to jeszcze, ale skoro dogrzało słońce i zaleciało mi ziemią,
 1489     4, 45|                się choć na tym skończyło! Doigrał się, co? A mówiłem, a przekładałem,
 1490     3, 33|               przed progami a w opłotkach doili pośpiesznie krowy i z każdego
 1491     3, 34|          zastawiony świecami a kwiatami w doinkach, które Józka oblepiła w
 1492     4, 40|                siwulo, stój!~Skopkę mleka dój!~- A to się drzesz, jakby
 1493     4, 47|             księży byk, to niech go sobie doją! - wykrzykiwał.~Młynarzowa,
 1494     4, 39|                się przez płoty i sady, to dojąc krowy w opłotkach raiły
 1495     4, 37|                   spoglądając na Jagusię, dojącą krowę pod oborą. - Z rana
 1496     4, 38|            Nastusia go teraz wyręczy... - dojadała z prześmiechem.~Dominikowa
 1497     4, 40|                   gorzałkę i piwo, zaś na dojadkę postawiła z pół sitka dobrze
 1498     3, 27|                rozumem a mocą.~Ona zaś ni dojadła, ni dospała, ni wypoczęła
 1499     3, 30|                   się ręce trzęsły, a nie dojadłszy do końca, poleciał.~Złapała
 1500     2, 18|                   się tak spracowała!~- A dójcie sami, znowu z połowę mleka
 1501     3, 31|               czego to nabierze mocy? Nie doje, nie dośpi, a co rok rodzi.~-
 1502     1, 6 |                 powodu rozmiękłego gruntu dojechać nie było można do kapuśnisków.~
 1503     1, 5 |                  się zrobiła zupełna, gdy dojechali do lasu.~Ciemno było, że