Tom, Rozdzial

15181     3, 31|                  tabaką, komu i papierosa udzielił, tam rzucił jakieś słowo
15182     2, 13|             postronka, że ledwie ją stary udzierżał.~Hanka już nie mogła tego
15183     1, 2 |                   jaż chyba udzierżyć nie udzierżę a to mi i krowa padła, że
15184     1, 2 |                 umartwienia, że jaż chyba udzierżyć nie udzierżę a to mi i krowa
15185     3, 28|         buteleczkę araku, że ledwie mogła udźwignąć tobół.~- Jagna może używać,
15186     2, 24|                 saneczkach, boby sama nie udźwignęła, a jeszcze na odchodnym
15187     2, 14|                  i żonę, a za drugimi się ugania.~Zbladła i poczęła się trząść
15188     2, 15|             drugie, kto za dzieuchami się uganiał kto chyrlał i na księżą
15189     1, 5 |                groszem, a tak ich dzisiaj ugaszczał i m i napitkiem ,i tym dobrym
15190     3, 30|               kogo innego rachując. Józka ugaszczała je, jak ino mogła, plackiem
15191     4, 49|                  zeszli się do karczmy, i ugaszczani przez organistów, jęli znowu
15192     3, 33|       śliczniejsza! - szepnął z podziwem.~Ugięta była do kolan, spod czerwonej
15193     4, 48|            Odwrócił się prędko, gdyż spod ugiętej wysoko kiecki błyskały jej
15194     4, 42|                   juści! - dał się jednak ugłaskać, choć się ta jeszcze sierdził
15195     4, 41|                 się powolne kieby ciasto, ugniatali go też na swoją potrzebę,
15196     2, 20|                młynarz i kowal zrobiliśmy ugodę ze dworem, że sami we trzech
15197     4, 38|                 się należy, to może się i ugodzą - rzekła Hanka.~- A Miemce
15198     3, 34|                 powiadał, co tak samo się ugodziła jedna wieś koło Płocka,
15199     4, 40|                 pastuchy od gęsi! Już się ugodzili z dziedzicem, już wszyscy
15200     1, 3 |                   ryknęła wielkim głosem, ugodzona jak w żywe mięso.~- Cichojta,
15201     1, 10|                  Widziałeś?... - krzyknął ugodzony jakby w samo serce.~- Są
15202     2, 22|                począł umyślnie orać stary ugor, by go przemęczyć i do pokory
15203     3, 31|               bory, chylące się nisko nad ugorami, gwarzyły zdumione, że strumienie
15204     4, 37|                  na wszystko a nieulękli, ugorom i zarazem tym bujnym, okwieconym
15205     4, 42|                 za gronta! Kawał dzikiego ugoru, pełen dołów po cegielni,
15206     3, 31|                   wrony łaziły stadami po ugorujących zagonach, leniwie wyciągających
15207     1, 7 |                   w głos:~- Bóg zapłać za ugoszczenie, ale dobrze całkiem nie
15208     3, 27|                   trza dla siwuli makuchu ugotować.~- Już siarę odpuszcza,
15209     4, 39|              grapy z ukropem i prawie się ugotowało.~- Cosik nie wiedzie się
15210     1, 8 |                  czyby się nie dało kolek ugrabić.~Stary pozostał w domu.~
15211     1, 5 |                   Przeciech tej ziemi nie ugryzę, a gotowego grosza w zapasie
15212     3, 28|             Kijaszkiem się zastawię i nie ugryziecie, a ząbków szkoda, ile że
15213     3, 34|                 się, by ją wziąć... a nie ugryziesz, choćbyś zdychał z głodu,
15214     2, 14|                   chłodniej - zazdrość ją ugryzła w serce.~- Naród wszystkiego
15215     4, 39|               poleciał.~- Dobrze go cosik ugryzło, kiej się tak bzdycy! -
15216     4, 39|                   bo ją te ostatnie słowa ugryzły w samo serce; poczuła, jakby
15217     3, 28|              przebłocony, wiejny i zimny; ugrzała jeno w chałupie ręce i zaraz
15218     3, 27|              chciało się jej lecieć na te ugrzane przypołudnia, pomiędzy ludzi,
15219     4, 38|                 pić, a jeszcze barzej się ugwarzać, wszyscy już bowiem skłaniali
15220     3, 28|                 słówek przypochlebnych, i ugwarzając się niemało, bo to ledwie
15221     3, 30|                  najmłodszym przy piersi, ugwarzająca się z pobożną, cichą sołtysową,
15222     2, 19|                   przyjacielsku i z cicha ugwarzali o różnościach, ile że cięgiem
15223     3, 31|                gospodarzami na pro- gach, ugwarzały się godnie zażywając chłodu
15224     3, 27|               potrza jej było sąsiedzkich ugwarzań ni tego w opłotkach wystawania
15225     2, 13|                  nie był nigdy skory i do ugwarzania się, choćby i z kobietą
15226     3, 30|                   słońca, przyjacielskich ugwarzeń, jak Pan Bóg przykazał,
15227     2, 13|               zniewoli, przygarnie mocno, ugwarzy się! Nie stoi on o to wszystko,
15228     4, 43|                   każdego.~A teraz, skoro ugwarzyła się z Hanką, podetknęła
15229     3, 30|            Obiecały się przyjść niektóre, ugwarzym się, sieroty, przyjdźcie
15230     3, 29|             rozprawiał.~Naród zaś babski, ugwarzywszy się ździebko i naużalawszy
15231     2, 23|             głębokościach granatowe, pola ugwieżdżonego, cichego nieba.~To znowu
15232     1, 7 |                 ino kły szczerzy, warczy, ujada, a dociera i całkiem już
15233     1, 4 |                wracających z karczmy albo ujadania psów.~A na drodze przed
15234     3, 28|              całkiem na sucho ujść mu nie ujdzie.~- Po prawdzie, że ojca
15235     1, 11|                 ten dom stary, i wszystko ujęło się w bary, zwiło w kłąb,
15236     3, 33|               powinno, chociaż chłopy już ujęły rządy w swoje kwarde ręce,
15237     3, 32|                   wsi Lipec, gminy Tymów, ujezda..." - a czytajta se same!
15238     2, 25|       owczarskiego opadną, kłami za skórę ujmą i ciepią się że nim to w
15239     3, 35|              Mateuszu, że może się za nią ujmie, a krzywdzić nie pozwoli.~-
15240     2, 20|                   by Jagna pokorą starego ujmowała. Cóż? kiej Jagna nie mogła
15241     4, 44|                   i poniektóre za nim się ujmowały. Grzelowe stronniki już
15242     1, 5 |                  i poszła do matki, którą ujrzała z dala z organistami.~Boryna
15243     2, 19|               drodze.~- Ani cię nikaj nie ujrzeć, do karczmy nie zachodzisz! -
15244     2, 15|             przyspieszał kroku, by go nie ujrzeli zasłuchanego, i biegł drugą
15245     3, 28|             smutkiem, iż całkiem na sucho ujść mu nie ujdzie.~- Po prawdzie,
15246     4, 38|                   jak ta woda obłędna, co ujścia na darmo szuka i w nieprzebyte
15247     3, 34|                   Przed kościołem do krwi ukarali, krowami wywieźli za kopce
15248     1, 7 |                  my ludzie, ale ostań!... Ukarz, bij, ale ostań!... Sieroty
15249     2, 25|              nasza, a całej wsi karać nie ukarzą. Za mną, ludzie, zbierać
15250     1, 3 |               łbem niby koń, kiej go giez ukąsi, bo płowe włosy spadały
15251     4, 41|               szarpiąc się i oganiając od ukąszeń.~Nad podwórzem wisiała senna,
15252     3, 31|             kryjomo za nią, gdy znowu się ukazała i na podwórze przeszła.~
15253     3, 26|                     gadała prędko Kłębowa ukazując się na progu z pełną zapaską
15254     3, 29|              naręczami szczap, a niekiedy ukazywały się nad stawem kobiety umączone,
15255     3, 27|          osypanych baźkami, Józka jęła je układać zwięzując czerwoną wełną.~-
15256     2, 15|            rozcinało niedorznięte końce i układało tarcice w szychty wielgachne
15257     1, 4 |                   żyta, wykruszonego przy układaniu, leżał Kuba, dawał baczenie
15258     1, 11|              krzyczały strachem a troską! Uklękła pod oknem, wpiła zaczerwienione,
15259     2, 16|                  czasie Podniesienia, gdy uklęknęła i bijąc się w piersi pochyliła
15260     4, 48|                   przyniesła jej folgi ni ukoju, tłukła się do samego świtania
15261     4, 40|                  przygiął się przed nim i ukorzył wyznając się ze wszystkich
15262     2, 14|                  jakby całe stado szło na ukos drogi, przy-~glądałem się,
15263     1, 1 |               głos do szeptu, a patrząc z ukosa na Annę, co kopała na przedzie
15264     2, 15|              popędzał, że ledwie niekiedy ukradkem ino leciał któren do młynicy,
15265     3, 31|                   zgrozą.~- Konia z wozem ukradły, no, tego jeszcze we wsi
15266     3, 29|             żółciuchne, białymi figlasami ukraszone i tak galante, jak mało
15267     3, 30|                  desce se stojał czerwono ukraszonej, a tak zmyślnie przyrychtowanej
15268     3, 28|           beczkach, kłódki może będziecie ukręcać, do skrzyń otwierać... co?-
15269     1, 12|             upadłego.~Wrzeli już niby ten ukrop na mocnym ogniu, a co przysłabli
15270     4, 38|                 się z wolna gotując w tym ukropie słonecznym.~Naród się modlił
15271     2, 18|               dopiero Antek się wysunął z ukrycia.~- Wróci ścierwa... pójdę
15272     2, 20|               ksiądz już ze wsi powrócił, ukrył boćka w swoją kapotę, by
15273     1, 10|                 popiół niewystudzony i od ukrytego zarzewia rudawy jeszcze -
15274     1, 3 |                   proch przed Majestatem, ukrytym w tej złotej monstrancji,
15275     4, 46|            naciskiem:~- A wyda się, że go ukrywasz, to już razem powędrujecie,
15276     3, 30|                   dzisiaj dopięła, tak ją ukrzepiły, iże całą radość składała
15277     2, 25|                 nas nie stoi, a wszystkie ukrzywdzają, cóż?... Narodzie kochany,
15278     3, 29|             wypowiem wszystko, w jakim to ukrzywdzeniu żyjemy!...~- Wójta bym się
15279     1, 10|                   Choćby i zbój, choćby i ukrzywdziciel, ale że ojciec rodzony,
15280     3, 29|                  po chałupach!~- Ścierwy, ukrzywdziciele! - wołała jedna przez drugą,
15281     4, 42|                miłosierny! Rodzona mać me ukrzywdziła, Tobie się jeno oddawam,
15282     4, 39|             psiego ogona.~- W czym cię to ukrzywdziłam, w czym?~- Jak twojego wsadzą
15283     2, 22|                 la konia i powiedziała:~- Ukrzywdziłeś nas, ale za twoją sprawą
15284     1, 12|             sięzanosił, jak to dzieciątko ukrzywdzone.~- Potem se zjem, odpocznę
15285     3, 30|                   go to paskudne Żydowiny ukrzyżowały, że to świat przyszedł zbawić,
15286     2, 15|           ziemniaczane z mlekiem, a Hanka ukucnęła mimo i z rozczuleniem wpatrywała
15287     3, 32|                 zatrzepały i żyta, krze i ukwiecone drzewa jęły się kolebać,
15288     4, 45|                 zarobiły miodem po ćwierć ula! Wyroiło się więcej, Ambrożemu
15289     3, 31|                tych, co się dopiero miały uląc na żniwa.~A naród już nie
15290     3, 31|                  dyć w tym samym roku się ulągł co i mój Stacho! A cóż my
15291     4, 49|                   tylko jeden Mateusz nie uląkłszy się nikogo klął wszystkich
15292     3, 33|                   bój się, Jasiek też nie ułamek... A kochanie przejdzie
15293     2, 25|                 się dzieje, spiął swojego ułanka i skoczył w całą kupę narodu,
15294     1, 11|          przypodchlibiaj, za szyję często ułapiaj.~- A miętko dzierż, to i
15295     1, 11|                   wpół, to za orzydla, to ułapiali za szyję a raili, wyżalali
15296     1, 8 |                  było tak przy wszystkich ułapić ją za szyję i całować, choć
15297     4, 39|                  bój się, za nogi cię nie ułapię i prosiła nie będę, byś
15298     1, 8 |                   po głowie, bo go żałość ułapiła za serce; jakże, tyle pola
15299     4, 42|                  Szymek się nie śmiał, bo ułapiwszy Jędrzycha za szyję całował
15300     2, 13|                 byle ino stąd iść... Hej! Uleciałby jako ten ptak, we wszystek
15301     1, 7 |                  wypryskiwała na drogi, a ulecieć nie mógł, jakby nogami wrośnięty
15302     2, 25|                  i ciskał ją na sprzeciw.~Ulegać bowiem ulegała, niewolił
15303     2, 25|                   sprzeciw.~Ulegać bowiem ulegała, niewolił ją, to i cóż było
15304     1, 4 |             ochfiarowanie to zjadłeś kiej ulęgałkę, co?~Powiedział ochfiarowanie
15305     4, 38|                   nie zrobi, choć z jajka uleje! - mamrotał Sikora, jaże
15306     4, 42|                 Stanie! Z błota ją pewnie ulepisz kiej jaskółka!~- A z drzewa
15307     3, 29|                    potem zaś deszcz spadł ulewny. Nawet powiadali, że pioruny
15308     2, 13|                 chłopa, a chociaż świeży, uleżał się już i stężał nieco,
15309     4, 45|           zagrodzeniu stało kilkadziesiąt uli rozbrzęczanych, jakby w
15310     1, 5 |                niełacno to było, bo w tej uliczce, prowadzącej z targowiska
15311     1, 5 |          nienauczny...~Pojechali w boczną uliczkę, a on się z wolna przedzierał
15312     1, 3 |              wjeżdżał do Tymowa, na puste uliczki, obstawione pozapadanymi
15313     4, 43|                 serca, co i kamień by się ulitował.~I snadź Pan Jezus pofolgował
15314     3, 35|                   upomni... nikto się nie ulituje, a wszyscy na mnie bij zabij!
15315     2, 22|                gnaty, szkoda pazurów, ale ulitujem się nad tobą i pomożemy...~
15316     4, 41|                   no se wszyćko w myślach ułożę...~- Obaczycie, jak sobie
15317     4, 37|                Trumna jechała w pośrodku, ułożona na słomie wysoko, że ją
15318     4, 39|                 wy, jak się tak z Antkiem ułożyta.~Kłóciła się przeciech z
15319     3, 32|                  A kiej niekiej, snadź la ulżenia sobie w kuntentnościach,
15320     4, 49|                 zawziętsza dopadłszy wozu ulżyła se pokrzykując zajadle:~-
15321     2, 17|            kropielnicą, by tamta pierwsza umaczała palce, Hanka zaś nie odrzekła
15322     3, 29|          ukazywały się nad stawem kobiety umączone, rozbabrane i kieby na procesji
15323     3, 32|                  młynem zastawionym, bo i umączony młynarczyk przystał do kompanii,
15324     3, 30|                  i te świerczaki, którymi umaili ołtarze i ściany wszystkie.~
15325     3, 34|               Jeszczech były po świątkach umajenia chałup do cna nie przewiędły,
15326     1, 11|                widniał już z daleka, bo i umajony był jak na Świątki. Chłopaki
15327     2, 22|           milczeniu.~- Sam król!~- Jezus, umarłabym, gdyby król do mnie przemówił! -
15328     3, 31|                 bolejąco, niby nad jakimś umarlakiem, a Balcerkowa co spojrzała
15329     3, 33|                   latoś dał mi Pan Jezus! Umarlaków nie ma, nikto się nie lęgnie,
15330     3, 26|                 światłością świat, żywe i umarłe, rodzące się i struchlałe,
15331     4, 37|                  Jagaty modlącej się przy umarłym.~Dopiero kiej przedzwonili
15332     1, 2 |                   a dzidówka! Laboga tyle umartwienia, że jaż chyba udzierżyć
15333     1, 3 |                  a podać na pośmiewisko i umartwienie. Drugi człowiek jest taki,
15334     1, 11|                 przed młynarzem radzili i umawiali się, by do Boryny się zejść
15335     4, 45|                   Patrz no, jak się bęben umazał! - zauważyła wskazując na
15336     2, 25|                strachem, bo straszny był, umazany ojcową krwią i swoją, bez
15337     1, 7 |            faryzeje srogie wiedły Pana na umęczenie - to Burek rzucił się na
15338     3, 30|              nawet się nie użalił nad jej umęczeniem daleką drogą!...~Opowiadała
15339     1, 7 |                 ty nie uredzisz...~I kiej umęczonego powiesili na krzyzie, to
15340     3, 32|                   się chcąc zarobić i tak umęczyć, by zapomnieć krzywdy jakiejś
15341     3, 27|               stał dla niej, że nawet nie umiałaby go sobie teraz przypomnieć,
15342     1, 4 |                 kulas przestrzelili... to umieć umiem...~- Ja dam strzelbę,
15343     2, 22|                dali. Amen.~- Pokażcie, co umiecie, a może się la was znajdzie
15344     1, 3 |              przyprawi...~- A dyć i kowal umieją...~- Ale, podzieliłby, się
15345     1, 9 |                   mówił: ~...Nie straszno umierać, nie, bo - ~"Jako ci ptaszkowie,
15346     4, 47|                Kłębowa zapaliła gromnicę, umierająca powtarzała za Jasiem, ale
15347     2, 20|                  śmierć była naznaczona - umierał, komu radość weselił się,
15348     3, 35|     Częstochowskiej, żywą krwią spływały. Umierała prawie ze szczęścia, łzy
15349     2, 22|              stawały się rzeczywistością- umierali prawie z zachwytów zmartwychwstając
15350     1, 3 |                   końmi.~I swój wasąg tam umieścił, źrebicę wyłożył łbem do
15351     3, 34|                  Radź, Grzela: na książce umiesz, gazetę czytujesz, to ci
15352     4, 47|            chodzili kole niej na palcach, umilając jej te ostatnie chwile,
15353     2, 25|                 jest tym, jakiego w sobie umiłowała - dziki, szarpiący żal zawodu
15354     2, 13|             pilnie, bez udręki w tę twarz umiłowaną, a słuchała tego głosu,
15355     4, 43|                 muskał pieściwie kieby te umiłowane ręce, a czasem z pól podnosił
15356     4, 48|                  i niby przygarnięcia rąk umiłowanych, oczy pokuszeń i niewinnego
15357     2, 20|                  płozy włożyć półkoszki i umocować. Obejrzał, pogadał, zajrzał
15358     4, 41|              sztaby, pot mu zalewał twarz umorusaną, ale kuł niestrudzenie i
15359     1, 7 |                  temu. Dopiero co Jankiel umówił Mateuszowi.~- Jankiel ta
15360     1, 12|               ostro z Szymkiem Paczesiem. Umówili się przódzi, więc skoro
15361     2, 15|                  czym bryka, od tego zimą umyka! - dorzucił ze śmiechem
15362     4, 45|                 to by se ino la cygaństwa umyślali takie cudeńka?...~- A tak,
15363     1, 11|            obcinajcie!~- Hale, co mądrego umyśliła? Słyszano to, żeby dziewce
15364     2, 14|               długim milczeniu.~- To samo umyśliłam, tak samo! - zawołała radośnie -
15365     1, 5 |                  w koszuli był tylko, nie umyty i rozczochrany; jakaś kobieta
15366     1, 4 |                  tyla księgów.~- Kiedy tu un wszystkie przeczyta? - ozwała
15367     1, 6 |                  śpiewa, panuje, tworzy i unicestwia, bo musi; jest, bo musi...
15368     4, 45|                  świnia, niełacno mu ryja unieść do słońca.~Głowił się i
15369     3, 30|            Spłoszyli się, że nic pono nie unieśli.~- Pewnie, strażnikom trza
15370     4, 41|                świnie! Wiśta kasztan! - I uniesłszy ubieru wypędzał je z pośpiechem.~-
15371     2, 15|           wszystkich, że jeszcze bardziej unikał ludzi.~- Nie potrzeba mi
15372     1, 10|                  jej chałupą! Nie wyszła, unikała go, na drodze już z dala
15373     2, 19|                   odwracano się od nich i unikano, czym głośniej krzyczeli,
15374     2, 25|                  jeno chcesz... - odparła unikliwie przysuwając się doń biedrem,
15375     3, 27|         powiedzieć. ~Dosłyszał to stary i uniósłszy się, tak groźnie spojrzał
15376     3, 30|                wiośniany, w tę porę rodną unosi się nad ziemiami, w tym
15377     2, 13|                         zaczął krzyczeć i unosić się.~Hanka zamarła w przerażeniu
15378     4, 38|                nie wypowiedzieć, a co się unosiło nad polami rozpierając serca
15379     1, 4 |                  głowę, całkiem jakby się unurzał w stawie przed zachodem,
15380     4, 49|           deliberować nad taką marnacją i upadkiem.~Albowiem te żniwne dnie
15381     1, 1 |             śpaśna... i zaraz przed oborą upadła... i ani pić nie pije, ani
15382     2, 23|                  nim społem w lutą śmierć upadną...~A osłaniała ich noc i
15383     2, 19|           przypadał do ziemi, że myśleli: upadnie! Gdzie zaś, on już stał,
15384     1, 1 |                 na polach opustoszałych i upajająca słodkość w powietrzu, przymglonym
15385     1, 4 |                    od których bił słodki, upajający zapach; stado białych gołębi
15386     3, 32|                   wszystkie razem wionęły upajającym, słodkim zapachem, jaże
15387     4, 42|              skrzynie a pościele i statki upakował na wozie, Nastusię z paradą
15388     4, 45|                przechładzał, a jeno w tej upalnej cichości sypał się niekiedy
15389     4, 43|                 czasem z pól podnosił się upalny, rozpachniony wzdych i przejmował
15390     2, 23|                 im oczy, tak samo dyszeli upalnym tchnieniem pól rozprażonych
15391     2, 17|                pierś i ognie błyskawicami upalnymi chodziły po niej i słodką
15392     4, 42|             roboty, nie dając się spędzić upałom, że nawet już noce przesypiał
15393     3, 33|              pomogły.~A jakby na dobitkę; upały szły coraz większe. Maj
15394     1, 4 |                  I wołał wielkim głosem o upamiętanie się, błagał, zaklinał, prosił -
15395     3, 35|               namów, a jak było potrza na upartych, to i poczęstunków albo
15396     3, 31|         przeniesła skrzynie do sołtyski i upatruje se, u kogo by mogła pomrzeć
15397     2, 22|                chociaż złe przeszkadzało, upatrzyła porę i poleciała na plebanię.~
15398     4, 43|                inszej.~- Ja nie z takich, upatrzyłem se jedną, to me do drugiej
15399     3, 33|                  Ciepnął się i jął gorąco upewniać, jako teraz z prostego przyjacielstwa
15400     3, 29|                   i tak nie ocyganiają! - upewniała, rada też jeździć, że już
15401     2, 16|                 gwoździe ostatnie, by się upewnić, że nie wrócicie już po
15402     1, 4 |                    że i placka z niej nie upiecze...~- Oskubałabym ci ten
15403     4, 45|               żniw, pachniał chleb świeżo upieczony, rajcowały kobiety, chusty
15404     1, 12|               nadziewany, któren umyślnie upiekła na przenosiny, bych się
15405     4, 48|                Dominikowej, niech Jagusia upierze. Ale kto to był po południu
15406     4, 43|                dzieciątko, a głaszcząc i, upieszczając, ale zając beknął jakby
15407     1, 8 |              przysłoniwszy twarz zapaską, upiła ździebko i wylała resztę
15408     2, 22|               karmić głodne dzieciątko, o upiorach, którym musiano w trumnach
15409     4, 45|                   opadającego roju, a nie upłynęło i Zdrowaś, drabina stała
15410     2, 20|               albo-li do wojny przyjdzie, upłynie dość czasu... a co mu szkodzi
15411     1, 10|                  tak osłabł z umęczenia i upływu krwi, bo twarz miał porozcinaną
15412     2, 15|                   nie wiem co stało. A że upodobał sobie w robocie, to się
15413     2, 25|                   jakby sobie oboje w nim upodobali, zmagając się we złości
15414     2, 23|                   pokrzyki, głuchy warkot upojeń, radosne bicie serc okryły,
15415     4, 40|               nieobjętych, sycąc mu duszę upojną i zgoła niewypowiedzianą
15416     4, 48|                  niebo niezgłębione, oczy upojne niby całunki i niby przygarnięcia
15417     4, 41|               cały świat leżał bez tchu w upojnym zapomnieniu i w słodkiej
15418     2, 22|              przepełnione czarem, drżące, upojone świętą komunią marzenia -
15419     2, 24|               oszczędzić żadnej boleści i upokorzenia, poszedł do Mateusza, nie
15420     2, 20|                  kiej Jagna nie mogła się upokorzyć, za nic nie mogła, a naprzeciw,
15421     2, 15|                  miarkowali, że się chłop upokorzył i przygiął, byle ino roboty
15422     1, 10|                  Ma prawo, bo się o swoje upomina! - wrzeszczał coraz mocniej
15423     2, 14|               przez złość, że się o swoje upominają.~- Któż mu to las wytnie,
15424     1, 1 |          Pogładził ich po głowach i rzekł upominająco:~- Nie łamcie ino gałęzi,
15425     1, 10|                 zabaczyła mi dać... i nie upominałem się, nie...~- Weronka psy
15426     4, 45|                  otwarcie o polską szkołę upominali?~- Rzekłem, przeciek nie
15427     4, 44|                   Panowie się za wami nie upomną, nie, wyprą się wszystkiego
15428     3, 30|                   ociec ozdrowieją, zarno upomnę się o korale, pięć sznurków
15429     3, 34|               Chłop za nią nie stanie się upomnieć ani kto drugi, to ja bronił
15430     3, 29|                  skrzydłami nie mogąc się uporać z pędem, dały się nieść
15431     3, 27|                     wypędź... - powtarzał uporczywie.~- Choć do sieni ustąpcie,
15432     3, 36|                   chodziły za nią z takim uporem i tak na wskroś przewiercały
15433     2, 24|             powróciło całkiem do pamięci.~Uporządkowała prędko izbę i poszła do
15434     1, 11|              Ogarnęli się ino w kruchcie, uporządkowali w pary i ruszyli przed ołtarz,
15435     4, 48|              boleśnie ślepiący.~Czekała z upragnieniem nocy i cichości, ale i noc
15436     2, 18|                 dławiło i ta bliskość, ta upragniona samotność, ta noc niemocą
15437     4, 49|                 se jakoweś z dawien dawna upragnione szczęśliwości.~Któregoś
15438     4, 38|             wyciągały do brania tej ziemi upragnionej.~Niejeden już podśpiewywał
15439     1, 5 |                 na jarmarek i tą modlitwą upraszam se u dobrych ludzi gdzie
15440     4, 40|                  jucho; pokręciło za taką uprawę! A jak to ścierwo zbronował!
15441     4, 42|               Poczekaj ździebko, sieroto, uprawię cię, napasę, wyceckam, że
15442     1, 2 |               bezrok podwiózłbym gnoju, a uprawił i pszenicy posiał na całym
15443     1, 4 |               miseczkę kaszy jęczmiennej, uprażonej ze słoniną.~Jedli wolno,
15444     3, 30|            świecącymi guzikami, co je był uprosił od Pietrka, któren dzisiaj
15445     2, 16|                 zatarte i w makowym oleju uprużone, a przegryzali to wszystko
15446     4, 42|                   jeszcze wybielał izbę a uprzątał wióry i śmiecie, zaś pan
15447     3, 27|                się słania łóżka i drugich uprzątań, rzucając niekiedy przyczajone
15448     3, 31|                   znowu zabierając się do uprzątania izby, posypując ją piaskiem.~
15449     2, 16|                  czasu nie było nawet coś uprzątnąć, gdy do izby weszli z Pochwalonym.~
15450     4, 37|           gorącości.~Zaś u Borynów, skoro uprzątnęli po gościach i przyszedł
15451     2, 14|               będzie jej ze sto funtów.~- Uprzędę, umiem dobrze, przecież
15452     3, 27|                   srodze zgniewany, iż go uprzedziła!~Pytać się to miała kogój
15453     2, 25|             jechało im na karkach...~Dwór uprzedzony przybywał rębaczom na pomoc.~
15454     1, 5 |                  z chomątami na kołkach i uprzężą rozwieszoną.~A potem powroźnicy
15455     4, 41|           jesienna i ani się gniewał, ani uprzykrzał, a jeno ciężko wzdychał
15456     2, 13|                  z kwikiem kiej ta świnia uprzykrzona, a tak prażyła ziąbem, iż
15457     2, 14|                dzieciom też... zbóje są i uprzykrzone, ale trza... a sobie tabaki...
15458     3, 30|                  ją przyjął kiej tego psa uprzykrzonego... Święcone ze smakiem jadł,
15459     3, 29|               zrobiło i cieplej, jeno ten uprzykrzony wiater wzmagał się z godziny
15460     3, 32|                  pluskała o brzegi, gęsto upstrzone kaczeńcami, kieby do cichego
15461     4, 38|                 Słuchała wód padających z upustu w czarną gardzie! rzeki,
15462     1, 7 |             przeszedł w ulewę, jakoby kto upusty niebieskie otworzył, że
15463     1, 2 |                 jakiejś stodole.~- Antek, urąb no pieńków, bo sama nie
15464     3, 31|             odpuście galanciej by się nie uraczyła, no, no!...~Ale już ta noc
15465     2, 19|                 Na chrzcinach u wójta się uraczyli.~- Wyprawia to dzisiaj? -
15466     4, 38|                   wyciągasz nutę.~Chłopak uradował się ogromnie.~- A zagrałbyś
15467     2, 20|                   podkuwa.~Odszedł wielce uradowany myśląc, iż starego kupił
15468     1, 11|                   Macieju, nie pora teraz uradzać! Po pijanemu łacno wygrażać
15469     2, 17|              szczerze nie trzyma.~- Hale, uradzajcie sobie, ale beze mnie! -
15470     2, 17|        postanowicie, to tak wezmę, jakbym uradzał społem.~Wyszli markotni
15471     3, 32|                krzyż ujął, bo Jambroż nie uradziłby lecieć tyla drogi, zaś wójt,
15472     2, 25|               gospodarzy, wspólnie z nimi uradzili coś na jutro i cicho rozeszli
15473     2, 20|                 jaki to będzie podstęp.~- Uradzilim przypuścić waju do spółki!
15474     4, 49|                  się z nią, cosik ważnego uradziły, gdyż jeszcze przed zmierzchem
15475     3, 28|            ofiarowywała.~- Nie trudź się, uradzim sami, mało się to w chałupie
15476     4, 49|                 wśród piekielnego zamętu; urągliwe wyzwiska, śmiechy i przekleństwa
15477     1, 8 |                 oczy zmrużone, a świecące urągliwością i naśmiechliwe...~- Czarownica
15478     3, 35|                się to żenisz? - spytała z urągliwym prześmiechem.~- Z Nastusią
15479     1, 9 |                  osty się pleni, i w bory urasta!~A wszystko próżne jest
15480     3, 27|               szła, dość że się nie dała, urastając we wszystkich oczach na
15481     3, 30|                  się stłoczyła.~Pożar zaś urastał co chwila, folwark stojał
15482     3, 26|                  dziękczynień.~Słońce zaś urastało wciąż, wynosiło się nad
15483     3, 31|                zabasować, że kobiety jaże urastały z kuntentności.~Sutszą też
15484     3, 30|                    Wołowina się pali, nie uratują wiele, bo jedne drzwi.~-
15485     2, 13|           krwawiących, żywych i bolesnych uraz do ojca. Stary był winowaty,
15486     4, 42|                takich nóg se człowiek nie urazi! - dorzucił ktosik, a cała
15487     1, 10|                  głos użalać i pyskować a uredzać!...~Gdy zabeczana Józia
15488     3, 27|                się schodzą i przed ludźmi uredzają w opłotkach. ~Powiedziała
15489     3, 30|                  zakrystii i cosik z nimi uredzał, Józka zaś znowuj rozpowiadała
15490     3, 34|                 niego i cosik długo w noc uredzali. Zaś nazajutrz jeszcze rozgłośniej
15491     4, 49|          westchnęła ciężko.~- A bogać, że uredzi wszyćkiemu, nawet Nastusia
15492     4, 40|                   żeś to wszystkiemu sama uredziła!~- La ciebie to bym i więcej
15493     3, 29|              wybierać i wywozić - to choć urób kulasy po łokcie, a bez
15494     2, 22|              powstrzymywali oddechy i jak uroczeni siedzieli wsłuchując się
15495     4, 46|                  jego słowami i tak jakoś uroczyści jakby po wielkiej przysiędze.~-
15496     3, 29|             zdążyć jeszcze do kościoła na uroczystość poświęcenia ognia i wody,
15497     2, 24|            czekając końca tej popielcowej uroczystości wyszła na świat, wielce
15498     3, 30|                  prawie niewidny la oczu, uroczystym, cichym głosem powiadał:~- "
15499     1, 8 |               może, ale my nie znajdziemy urodniejszej i u lepszej maci!~- Rzekliście!;..~-
15500     1, 12|           przypochlebne powiadała, i taką urodnością się wszystkim miliła, że
15501     3, 29|                 że to się przyczyniało do urodzajów i dawało bydlątkom letkie
15502     3, 31|             powinny Borynowego dziecka.~- Urodzicie za rok czwartego, poprawim
15503     4, 39|                 mi się z nią nie równać w urodzie, trudno. Alem mu ślubna
15504     3, 28|                   w kreminale... Chłopaka urodziła zdrowego kiej krzemień,
15505     3, 29|               Hanuś... juści... ostanę... urodziłech się tutaj, to i zamrę.~Co
15506     3, 34|                nie znaleźli, ja się tutaj urodziłem jak i wy, mój dziadek i
15507     3, 36|           zapatrzony przed się w cały ten urokliwy świat nocy zwiesnowej, szedł
15508     4, 41|                   się, dam se radę... nie uronię ci ni zagona, jeszcze me
15509     3, 31|                   a trwoga jeszcze barzej urosła, gdyż mimo tych stróżowań
15510     4, 47|               suty wełniak, czepek bujnie ururkowany nad czołem, wraz z chustą
15511     4, 41|                  skwierczy?~- A Nastusia. Urwanie głowy mam z tymi jamorami
15512     2, 17|               Same tym ino żyją, co gdzie urwią, wycyganią albo i ukradną,
15513     4, 45|            zadyszane szepty liści, senne, urywane szmery stworzeń, jakby stłumione
15514     4, 45|               kijem zawrzał przyduszonym, urywanym głosem:~- Idźcie swoją drogą...
15515     2, 20|                   się już umiała zmyślnie urządzać, że co parę dni widywała
15516     3, 34|                Żeby to wciórności z takim urządzeniem.~Grzela opowiedział, jak
15517     4, 37|                   izbie już było wszystko urządzone do potrzeby, wzdłuż ścian
15518     2, 24|                   oczów, kieby przykuty i urzeczony pałającymi spojrzeniami
15519     4, 37|           nadszedł z Weronką.~- Przeciech urzęda cosik wiedzą?~- Juści...
15520     1, 3 |                   Miała i ona swój rozum. Urzędnikiem być zawżdy to i honor jest,
15521     3, 31|                      Dzieuchy przeciek do urzędników nie wyślę, nie przystoi,
15522     3, 33|                 Posiedzisz se i ty, panie urzędniku, posiedzisz!~Ale tego już
15523     3, 31|           przekleństwa, złodziejko!~- Nie urzekłaby, gdybyście ją puścili -
15524     3, 34|               swoich przyniewalał, zaś co urznęła muzyka, dziesiątki rzucał
15525     3, 29|                 tak moje, jak i wasze, to urznęłam kawał zjadłam! - odpowiedziała
15526     4, 38|                   jakby do wtóru i dziady usadowieni we dwa rzędy, od kruchty
15527     3, 33|             pięścią w szynkwas. - Jak się usadzą na Podlesiu, to i ciężko
15528     1, 11|              gości, częstowała gorzałką , usadzała co starsze na ławach i na
15529     4, 45|                wycałował go po ojcowsku i usadziwszy przy sobie rzekł wielce
15530     4, 40|                  jak mu to dusza dziw nie uschła z tęsknicy!~- Wymęczyły
15531     2, 14|                obcych nie pójdzie, ady by uschnęła z tęsknicy!~Ogarnęła oczami
15532     4, 41|          nienasyconej tęsknicy. Jak kiedy uschnięta drzewina ożeni się z pierunem
15533     4, 37|             kąśliwie: ~- Byście tam czego uschniętego nie naleźli... a najdziecie,
15534     3, 26|           naleźnych piórek po pastwiskach uścibała... byle mieć na tę ostatnią
15535     1, 1 |             jeszcze się coś niecoś grosza uścibi - to rychtyk la nich na
15536     1, 2 |             niechta se ścibie, zawżdy coś uścibie". No i ostała, odpasła się
15537     2, 13|            trzeszczała i dymiła, aż Hanka uścibnęła drzazeg z jakiejś deski,
15538     2, 17|                   się z nim... całunki... uściski... aż gorąc ją przenikał
15539     2, 14|              odpowiedział, nie poczuł jej uścisku, nie wiedział o niej, szeroko
15540     4, 48|                 twardych rąk matczynych~- Usiądź spokojnie, bo zawołam ojca...
15541     1, 8 |               chłopaki siedzieli w izbie, usiedli na przysuniętych do komina
15542     2, 18|                   pacierza w chałupie nie usiedzi.~- A bo jej się cni, powiada.~-
15543     4, 38|                 Był i ten z Woli, ale nie usiedział w miejscu, a jeno cięgiem
15544     4, 45|                 kiedyś proboszczem, a ona usiędzie przy nim na stare lata dożywać
15545     2, 17|                   się z obrzydzenia i tym usilniej myślała o Antku, i już się
15546     2, 17|                   że zmogła się w sobie i usiłowała zapomnieć o nim, zapomnieć
15547     2, 20|                bowiem mimo najszczerszych usiłowań nie zatracił w sobie nieufności
15548     3, 30|                 Młynarzowa się przede mną uskarżała na swoje dziewki, że pół
15549     2, 23|                   rozbrzmiewał w duszach, uskrzydlał mocą takiego szczęścia i
15550     1, 11|                  tuż przy nim siedział, i uskubnął ją w bok - a to mę na chrzestnego
15551     2, 20|                 obór, i gdzieniegdzie coś uskubnęły. A przy tym, jak to zawdy
15552     2, 14|                 wiedzą jeszcze... A bo to usłuchała!... Aż ją dzisiaj wzięły
15553     3, 35|                potem wołałam za tobą, nie usłuchałeś...~- Wołałaś to, Jaguś?
15554     2, 25|                  i jął swoje prawić - nie usłuchali, stali nieporuszeni, nikt
15555     3, 31|            prędsze skumanie. Dziewki rade usługiwały, ledwie tykając jadła, gdyż
15556     3, 30|                 oczy jej zaglądał podając usłużliwie, na co jeno spojrzała, i
15557     3, 34|                 psiakrew, i niech jeszcze usłyszę złe słowo, pięści nie pożałuję...
15558     2, 14|                byle ino co rzec, byłe ino usłyszeć głos jego i zgwarzyć się
15559     2, 16|               zamarłym tchem, ale nic nie usłyszeli, ani słowa, nic...~- Grześniśmy
15560     4, 43|                  a z jakąś cichą nadzieją usłyszenia dzisiaj czegoś nowego.~I
15561     2, 16|                 Grześniśmy pewnie, to nie usłyszymy, ino bezgrzesznym odpowiadają,
15562     1, 4 |                 jeszcze słowa dobrego nie usłyszysz! Inne do karczmów chodzą
15563     1, 7 |                   boś za głupi i chodzisz usmarkany kiej Żydziak.~- Jak temu
15564     4, 41|            Usmażyć to jajków Antkowi?~- A usmaż, jeno słoniną nie szafuj.~-
15565     4, 41|          przerwała Hanka.~- Zaraz poletę. Usmażyć to jajków Antkowi?~- A usmaż,
15566     3, 35|                  zobaczymy! - mówił Rocho uśmiechając się nieco, gdyż kowal jaże
15567     3, 32|       wymizerowane a pełne radości, pełne uśmiechów szczęścia.~- Płoszki! Sikory!
15568     1, 5 |                  białe zęby połyskiwały w uśmiechu a twarz gorzała rumieńcem.~-
15569     1, 10|                   skórzany fartuch, twarz usmoloną tak, że mu ino oczy świeciły
15570     3, 30|               zarno do dzieci przyłożyła, usnąć nie mogła mimo utrudzenia.
15571     3, 33|                 bójcie się, cichuśko wama usnę, ni się spodziejecie...
15572     4, 43|            Przyłożyłam się i jeszczek nie usnęłam, a tu znowu cosik porykuje
15573     3, 36|            przyniesą z komory, zaraz... - uspakajała wylękła, gdyż wydawał się
15574     2, 14|           pochylone pod ciężarem śniegów, uśpione, niepojęte w tej cichości,
15575     3, 33|                  chyłkiem przebrał się ku uśpionym jeszcze sadom i rymnął w
15576     2, 24|                   izbach przed ogniskami, uspokajali się po całodziennych wzruszeniach,
15577     4, 38|                 to się już prawie całkiem uspokoiły, jeno co tam dzieci podniesły
15578     3, 30|            oglądał.~Zjawił się i Rocho, a uspokoiwszy rozpłakaną i wrzeszczącą
15579     4, 45|               trzeba je podkurzyć, to się uspokoją! - wrzeszczał zgorączkowany,
15580     3, 29|         jękliwszym i barzej zawodzącym.~- Uspokójcie się, nie płaczcie!... cóż
15581     1, 10|              również jął bronić starego i usprawiedliwiać.~- Dobrze was poił i wypasał
15582     1, 10|                przecie, uczony... - mówił usprawiedliwiająco Antek.~- Uczony, jak wziąć
15583     1, 5 |                idzie i ze złych czasów .- usprawiedliwiał Boryna.~- Ale i z tego,
15584     3, 28|                  okazji, toć nie grzech!- usprawiedliwiała Hanka.~- Człowiek chętliwie
15585     1, 12|                  się zupełnie, rosło mu w ustach.~- Mój Jezus, tyle kiełbasy,
15586     3, 27|            marcowe, a wszędy, jako ta nie ustająca litania, wyrzekania, a nikaj
15587     2, 19|                  z karczmy.~Muzyka raptem ustała, cichość z nagła padła na
15588     3, 29|               Wielki Czwartek.~Pogoda się ustalała podobna wczorajszej; smutniej
15589     1, 12|          nieśmiałe skargi jako te ptaszki ustałe, tłukły mu się po piersiach
15590     1, 7 |                paskudny, co bije z góry w ustałego ptaszka, tak ci on zapowietrzony
15591     3, 34|               potrzebę schowany.~- Do cna ustałem, dzień jaki odpocznę - tłumaczył
15592     3, 31|               samych świąt pogoda się już ustaliła, że co dzień było cieplej
15593     4, 45|                  siedzącego pod zbożem.~- Ustaliście, juści, taki gorąc - ozwał
15594     2, 22|                 spytała któraś.~- Całkiem ustało i ma się na odmianę.~- Od
15595     2, 24|                   swojego, kiejście na to ustanowieni! - krzyknęła Kozłowa tak
15596     3, 31|               strach o dobytek, jaże wójt ustanowił stróże i w braku parobków
15597     3, 27|               uporczywie.~- Choć do sieni ustąpcie, nie sprzeciwiajcie się... -
15598     3, 35|             paśnikiem.~- Byle jeno Miemcy ustąpiły! - westchnął sołtys.~- Nie
15599     1, 10|                       rzekłem!~- A my nie ustąpim. Sprawiedliwości chcemy.~-
15600     2, 24|           przyjacielstwa zaklinał, by się ustatkował i do zguby nie szedł, próżno
15601     3, 27|                   i doczeka się Antkowego ustatkowania i że te ziemie będą ich
15602     2, 20|                   przecież i on żyć musi, ustatkuje się prędzej, a nie będzie
15603     4, 44|                Najjaśniejszy Cysarz nadał ustawę i tam stoi kiej wół, co
15604     1, 7 |                  do sieni beczki, a teraz ustawiał przed kominem, z boku nieco,
15605     1, 10|              drugą stronę, do Józi, która ustawiała ławki i stołki, bo dzieci
15606     4, 38|                   zachwycić nieco cienia, ustawiały się wozy i wyprzęgano konie,
15607     4, 45|                   naczelniku, no, no!~- W ustawie stoi o tym jak wół, to prawo
15608     3, 31|                   Jaguś pod oborą szkopki ustawiła i gdziesik poszła.~- Nosi
15609     2, 14|              wspierając na cegle sztorcem ustawionej, przewracał formę, wyjmował
15610     3, 30|                  koło garnków z wieczerzą ustawionych w kominie żarzyły się węgle,
15611     3, 32|              przed lusterkiem, na skrzyni ustawionym.~- Czy to dzisiaj święto,
15612     3, 34|              czasami, kiej naród ździebko ustawszy milknął, że ino tupot nóg
15613     2, 25|              Zawżdy był kwardy i niełacno ustępliwy, ale teraz to już się zgoła
15614     2, 22|                 pozwalają przewodzić.~- I ustępują kiej przed czym poczciwym.~-
15615     2, 25|                 pozeskakiwali z koni, nie ustępując ani na krok, ile że przybywała
15616     2, 25|                Nie dajta się, chłopy, nie ustępujta, nie darujta krzywdy! Dzisiaj
15617     2, 13|                 kątach krył nie będzie ni ustępywał nikomu z drogi! Kiej na
15618     2, 19|               gdzie ino mogli i gdzie kto ustojał, bo tanecznicy rozbijali
15619     3, 28|                bójcie się, wytrzymam, nie ustraszą me - ozwała się z uśmiechem.~
15620     1, 7 |               chustkę Borynową i wstążkę, ustroiła się w nią i długo przeglądała
15621     4, 49|                   cybuchem dołożył i bych ustrzec przed tobą, wyprawili go
15622     3, 29|            inwentarzu, mówię!~- Bóg jakoś ustrzegł, w sieni było wszystko,
15623     1, 4 |                  strzelbę, toby mógł tyle ustrzelać ptaszków i zajączka niektórego,
15624     1, 4 |                 co potrzeba... a Kuba, co ustrzeli, przyniesie do mnie! Za
15625     1, 4 |          zastrzeli, a z fuzji tobym juchę ustrzelił...~- Kuba umie strzelić?...~-
15626     1, 12|                  na zajączka wyszedłem... ustrzeliłem... i już na polu byłem...
15627     3, 29|                Psa mi ano we żniwa w polu ustrzelili!...~- Mnie zaś do sądu podali,
15628     2, 14|               strzegłam - a bo to łajdusa ustrzeże! Wszyscy spać, a ona w świat,
15629     3, 32|              Coraz wolniej szła i ciężej, usuwając się pod płoty, bo całą drogą
15630     2, 23|                serca nie rozpękły; ziemia usuwała się spod nóg, lecieli jakoby
15631     2, 24|                 do wyjścia, ludzie mu się usuwali z drogi, że kieby ulicą
15632     1, 3 |              jagniątko głupie, co się nie usuwało przed źrebicą, to cielę
15633     3, 32|               nieszczęsna, jako to drzewo usychające w gąszczach, na którym nawet
15634     4, 45|               wracała z jagód i trochę mi usypała... - zrumienił się wstydliwie.~-
15635     3, 31|                 przyśpiewywała dzieciątku usypiając je w dużej niecce, że to
15636     3, 36|                   nad ziemiami słoneczną, usypiającą przędzą, jedne muchy, co
15637     2, 24|               gasły jedno po drugim, wieś usypiała, deszcz jeno mżył i trzepał
15638     3, 32|                węgłowego. Wielki był kiej usypisko; powiedali, że pod nim leżą
15639     1, 7 |               szkody czyni, a i człowieka uszanować nie uszanuje, ino zaraz
15640     2, 14|               nieustępliwy, rodzonego nie uszanował, ale szkoda człowieka...~-
15641     1, 7 |            wstawały na głowie, bo nic nie uszanowała, nawet księdza i kościoła,
15642     4, 37|               mężów, sługa na pana... nie uszanują już niczego, ni wieku, ni
15643     3, 32|               śpiew się wydzierały z serc uszczęśliwionych, wołania tęsknic z nagła
15644     4, 41|                  brał za lejce, dorzuciła uszczypliwie:~- Zgódź się do Jagusi,
15645     3, 33|                 pożartować z dzieuchami a uszczypnąć, którą się da.~I całkiem
15646     4, 45|                  zawrócił z powrotem, ale uszedłszy kilkanaście kroków pogroził
15647     3, 26|                   głową: borowy ci go tak uszlachtował, a tego ci znowuj Antek
15648     1, 12|                    wył prawie.~- A to cię uszlachtowali! Pies ci łydkę wyżarł czy
15649     3, 32|                jeszczek półkoliście kiele uszu, na jej twarz bialuchną
15650     2, 14|            odleciał zupełnie, roili coś w utajeniu głębokim, czasem wzdychali,
15651     2, 16|                   ta Hostia w monstrancji utajona, nic nie grzejące, a naprzeciw,
15652     2, 22|                  ołtarzy idą głosy, jakie utajone cuda są wszędy!...~Jako
15653     3, 28|                 trzęsły się jej ze złości utajonej.~- Pomoglibyście, tyle roboty! -
15654     3, 30|                   słońcu przenajświętszym utajony, i rozsiewa wokół wesele,
15655     3, 31|              syczące dzioby, a całe stado utaplanych w błocie i piszczących gąsiąt
15656     2, 13|               mieście też potrzebują nasi utargować. Wszyscy po trochu wygrają,
15657     3, 32|            zagonem, czepiła się całą mocą utęsknień tych wspominków. Naturę
15658     3, 32|               przyśpiewując z radości a z utęsknieniem, i nie raz jeden wybiegała
15659     4, 40|                 ramiona wszystka, kiej to utęsknione dzieciątko.~Długo nie poredziła
15660     4, 46|                   nie wyniesie ów święty, utęskniony Kościół... A mówię wam,
15661     3, 32|               mężów, ojców, braci a synów utęsknionych, twarze pochudłe, wymizerowane
15662     4, 45|                  wiedziała, kaj go szukać utęsknionymi oczami, kaj się nieść do
15663     1, 6 |                niby z przemiękłej przędzy utkane.~Szły nieskończone, zimne,
15664     2, 23|                    że świat cały zdał się utkany z mgieł, drgającej wszędy
15665     1, 5 |                 się z boku na bok, czasem utknął na drzewo abo i w błoto,
15666     2, 21|            poderwały się z miejsca i wnet utknęły w nowej zaspie; wtedy obejrzał
15667     2, 25|                 za wsią - w dworskie wnet utkniesz; konia wypuścisz - dworskie
15668     1, 7 |                  czołem uciętymi włosami, utkwił blade, jakby wypłakane oczy
15669     1, 4 |              mocno na rękach wszyscy oczy utkwili w kowala, któren pochylony
15670     1, 8 |           obrządzone, świni trza kartofli utłuc - baczcie o tym.~- Baczym,
15671     1, 2 |                miski, okrytej parą świeżo utłuczonych ziemniaków i polanych obficie
15672     3, 33|                   rozum, ozorów złych nie utniesz... Jasiek wróci, to się
15673     4, 38|                  jeszcze cosik, ale jakby utonęła w jego oczach i nic prawie
15674     2, 13|               sanki przesunęły się wnet i utonęły w kurzawie, ale Antek z
15675     4, 47|                  parę razy, grozi, że się utopi... że nie...~- Pewnie, co
15676     2, 25|            litością, głębokim pragnieniem utopienia się w sobie - ale nie poredzili,
15677     3, 30|                skrzące, w słońcu radosnym utopione, na pola, kaj już oziminy,
15678     2, 14|              sprzed kościoła na ścieżynkę utorowaną środkiem zamarzłego stawu
15679     3, 28|                        rzekł naraz Bylica utrafiając w sam raz w żałośliwe strapienia.~
15680     2, 22|                  czy inne różności, a tak utrafiała, że każden mógł poznać od
15681     1, 7 |              trzeci... mruczała nie mogąc utrafić.~- Ale, siedzita i nie wiecie,
15682     3, 30|                  pobok.~- Dobry jest, co? Utrafiłem, Józia, co? - szeptał z
15683     1, 3 |              urzędu ambitu nie macie...~- Utrafiliście, że ambitu nijakiego nie
15684     3, 34|                nią dziękczynnie.~I dobrze utrafiły, bo do późna w noc stary
15685     2, 15|                   i z drugim człowiekiem, utrafisz, w co lubi, a powiedziesz