1-500 | 501-928
bold = Main text
Chap., N. grey = Comment text
1 Wpr,1 | Afryce, wyznawał z radością i nadzieją swą wiarę w zmartwychwstałego
2 Wpr,1 | Następcą apostoła Piotra i z członkami Kolegium biskupów
3 Wpr,1 | stał się znakiem nadziei i zmartwychwstania w chwili,
4 Wpr,1 | pogrążać Afrykę w zniechęceniu i rozpaczy.~Ojcowie Synodalni,
5 Wpr,1 | przedstawicieli duchowieństwa, zakonów i laikatu, poddali głębokiej
6 Wpr,1 | laikatu, poddali głębokiej i obiektywnej analizie blaski
7 Wpr,1 | obiektywnej analizie blaski i cienie ewangelizacji Afryki,
8 Wpr,1 | ewangelizacji Afryki, jej wyzwania i perspektywy u progu trzeciego
9 Wpr,1 | z owocami ich refleksji i modlitwy, ich dyskusji i
10 Wpr,1 | i modlitwy, ich dyskusji i wymiany doświadczeń1. Z
11 Wpr,1 | doświadczeń1. Z radością i wdzięcznością wobec Chrystusa
12 Wpr,1 | przychyliłem się do tej prośby i dzisiaj — gdy w komunii
13 Wpr,1 | gdy w komunii z pasterzami i wiernymi Kościoła katolickiego
14 Wpr,1 | apostolskiej, owoc wytężonej i długotrwałej pracy kolegialnej.~
15 Wpr,2 | szczególnym wyrazem afektywnej i efektywnej komunii episkopatu
16 Wpr,2 | troską o wszystkie Kościoły i faktycznie ją sprawować (
17 Wpr,2 | szczeblu krajów, regionów i kontynentów.~
18 Wpr | Konferencji Episkopatów Afryki i Madagaskaru~
19 Wpr,3 | klimacie Biskupi Afryki i Madagaskaru, obecni na Soborze,
20 Wpr,3 | koordynować ich wystąpienia i przedstawiać w Auli Soborowej —
21 Wpr,3 | Konferencji Episkopatów Afryki i Madagaskaru (S.C.E.A.M.).
22 Wpr,3 | Ugandzie na przełomie lipca i sierpnia 1969 r. — pierwszej
23 Wpr,4 | powszechnym forum Kościoła. I tak podczas drugiego Zwyczajnego
24 Wpr,4(2) | Deklaracja Biskupów Afryki i Madagaskaru obecnych na
25 Wpr,5 | osoby konsekrowane, teolodzy i wierni świeccy wyrażali
26 Wpr,5 | stan ewangelizacji Afryki i stworzyć podstawy dla podjęcia
27 Wpr,5 | kontynentu. Przyjąłem przychylnie i poparłem ideę „współdziałania
28 Wpr,5 | rozpoczęło poszukiwanie dróg i środków, które pozwoliłyby
29 Wpr,5 | wszystkich Biskupów Afryki i Madagaskaru: na ich podstawie
30 Wpr,5 | wyrażanych wielokrotnie i od dłuższego czasu próśb
31 Wpr,5 | Afryki, kapłanów, teologów i przedstawicieli laikatu
32 Wpr,5 | na terenie całej Afryki i sąsiadujących z nią wysp”4.~
33 Wpr,6 | wypłynęli na szerokie wody i zarzucili sieci na łów (
34 Wpr,6 | szczęśliwy w dalszą drogę i został świadkiem Chrystusa (
35 Wpr,6 | por. Dz 8, 27-39), tak i dzisiaj Kościół w Afryce,
36 Wpr,6 | w Afryce, pełen radości i wdzięczności za otrzymaną
37 Wpr,6 | czterdziestu sześciu Biskupów i dziewięćdziesięciu Kapłanów,
38 Wpr,6 | swoich tradycji liturgicznych i wraz z całym Ludem Bożym:
39 Wpr,6(6) | Macieja Mulumba Kalemba i 20 towarzyszy, męczenników
40 Wpr,6 | uczynił: radujmy się zeń i weselmy!” (Ps 118 [117],
41 Wpr,7 | sposób troszczą się o duchowy i materialny rozwój Afryki
42 Wpr,7 | wszystkim o samych Afrykanach i wszystkich mieszkańcach
43 Wpr,7 | myślę zwłaszcza o synach i córkach Kościoła katolickiego:
44 Wpr,7 | Instytutów życia konsekrowanego i Stowarzyszeń życia apostolskiego,
45 Wpr,7 | apostolskiego, o katechistach i tych wszystkich, którzy
46 Wpr,7 | zmartwychwstały Chrystus, i przezwyciężyli wszelką pokusę
47 Wpr,8 | temat: „Kościół w Afryce i jego misja ewangelizacyjna
48 Wpr,8 | cele, proces przygotowań i przebieg. Omówi obecną sytuację
49 Wpr,8 | dialog, sprawiedliwość i pokój, środki społecznego
50 Wpr,8 | Nawiązując do pilnych potrzeb i wyzwań stojących przed Kościołem
51 I | ROZDZIAŁ I ~ HISTORYCZNA CHWILA W ŻYCIU
52 I,9 | wdzięczność wszechmocnemu i miłosiernemu Ojcu przez
53 I,9 | czas łaski do przyjęcia i głoszenia Dobrej Nowiny.
54 I,9 | które umacniając swą wiarę i świadectwo osiągają większą
55 I,10 | pytanie Chrystusa: „Czyż i wy chcecie odejść?” odparł: „
56 I,10 | wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym
57 I,10 | wiarę w to, że wszechmoc i miłosierdzie jedynego Boga
58 I,10 | jedności Ducha Świętego i który w tej trynitamej jedności
59 I,10 | jedności odbiera pełnię czci i chwały. Taka jest nasza
60 I,10 | kontynencie afrykańskim i podążających do domu Boga.~
61 I,10 | wyrażali nieustannie, z mocą i jednomyślnie przez cały
62 I,10 | On przez swoją Ewangelię i przez swój Kościół może
63 I,10 | od aktualnych problemów i uleczyć z licznych przejawów
64 I,11 | jeden, święty, katolicki i apostolski”11. Te przymioty
65 I,11 | na istotne rysy Kościoła i jego posłannictwa. „Kościół
66 I,11 | jeden, święty, powszechny i apostolski, oraz powołuje
67 I,11 | swoich Kościołach lokalnych i starają się coraz lepiej
68 I,11 | co znaczy być katolikiem i zarazem Afrykaninem. Obrady
69 I,11 | mają prawo do zachowania i rozwijania „własnej tradycji,
70 I,12 | Pan jest obecny wśród nich i mówi im — tak jak Apostołom — „
71 I,13 | rzeczywiście Synod zmartwychwstania i nadziei, jak to z radością
72 I,13 | nadziei, jak to z radością i entuzjazmem ogłosili Ojcowie
73 I,13 | Emaus z pałającym sercem i rozjaśnionym umysłem, tak
74 I,13 | rozjaśnionym umysłem, tak i Specjalne Zgromadzenie Synodu
75 I,13 | Dołączył do nas w drodze i szedł z nami. Wyjaśniał
76 I,13 | nami. Wyjaśniał nam Pisma i oto co nam powiedział: «
77 I,13 | powiedział: «Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem
78 I,13 | jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a
79 I,13 | jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani» (
80 I,13 | wieków i mam klucze śmierci i Otchłani» (Ap 1, 17-18). (...)
81 I,13 | nadziei dla Ludu Bożego, tak i my głosimy dziś orędzie
82 I,13 | międzynarodowe zadłużenie i dewaluacja pieniądza rzuca
83 I,13 | zjednoczeni z Ojcem Świętym i z wszystkimi naszymi Braćmi
84 I,13 | przekazać słowo nadziei i otuchy tobie, Rodzino Boża
85 I,13 | Rodzino Boża w Afryce, i tobie, Rodzino Boża na całym
86 I,13 | nasza nadzieja żyje, a więc i my żyć będziemy!”14.~
87 I,14 | Ukazywali całą złożoność i rozległość zadań, jakie
88 I,14 | przeważającej mierze niepomyślna i choć bolesne doświadczenia
89 I | Kolegialność afektywna i efektywna~
90 I,15 | zasadniczych celów ma być wyrażanie i zacieśnianie — pod przewodnictwem
91 I,15 | Biskupów poświęconego Afryce i jakie były ich konkretne
92 I,16 | na terenie całej Afryki i sąsiadujących z nią wysp”16.
93 I,16 | objąć najważniejsze cele i zadania, które miały wyznaczyć
94 I,17 | Zgromadzenia poświęconego Afryce i do zasadniczych celów, dla
95 I,17 | Zgromadzenie Synodalne ujawnia i rozwija solidarność między
96 I,17 | prawowici następcy Apostołów i członkowie Kolegium biskupiego
97 I,17 | swej wzajemnej łączności i okazywać troskę o wszystkie
98 I,17 | mocy Bożego ustanowienia i z nakazu swego apostolskiego
99 I,18 | Zgromadzenia — „Kościół w Afryce i jego misja ewangelizacyjna
100 I,18 | Adwent”, czas oczekiwania i przygotowania. Sądzę, iż
101 I,18 | kontynentalnym, regionalnym i krajowym — wpisują się wszystkie
102 I,18 | katechezie, rodzinie, pokucie i pojednaniu w życiu Kościoła
103 I,18 | pojednaniu w życiu Kościoła i całej ludzkości, powołaniu
104 I,18 | całej ludzkości, powołaniu i misji świeckich, formacji
105 I,19 | mych Braci w Biskupstwie i wszystkich członków Ludu
106 I,19 | Zgromadzeniu poświęconym Afryce i by zechcieli się włączyć
107 I,19 | jad Kościoła powszechnego, i to nie tyko ze względu na
108 I,19 | przekracza wszelkie granice czasu i przestrzeni. Specjalne Zgromadzenie
109 I,19 | natchnieniem wiej modlitw i dobrych dzieł, poprzez które
110 I,19 | pojedynczy wierni Kościoła i całe wspólnoty na innych
111 I,20 | Piotra, była wspaniałym i wzruszającym świadectwem
112 I,20 | dla jakiejś diecezji, ale i dla zbawienia całego świata22.~
113 I,20 | przynoszą innym częściom i całemu Kościołowi właściwe
114 I | Orędzie aktualne i wiarygodne~
115 I,21 | najjaśniejszy, czym jest on sam i jakie zadania musi wykonać,
116 I,21 | konkretną rzeczywistością i było wiarygodne24. We wszystkich
117 I,21 | na tę naprawdę kluczową i fundamentalną potrzebę,
118 I,21 | pobudza do przepowiadania i przygotowuje serce człowieka
119 I,21 | serce człowieka do przyjęcia i rozumienia słowa zbawienia”25.
120 I,21 | wypełniał pod kierownictwem i w mocy Ducha Świętego. Niezbędny
121 I,21 | odpowiednie planowanie i wykorzystanie wszystkich
122 I,21 | debata na temat aktualności i wiarygodności orędzia głoszonego
123 I,21 | kwestii bardzo bezpośrednio i z całkowitą szczerością,
124 I,21 | wiek pragnie szczerości i prawdy. Szczególnie o młodzieży
125 I,21 | się wręcz przed fałszem i udawaniem, a żąda całej
126 I,21 | udawaniem, a żąda całej prawdy i otwartości. Te znaki czasu
127 I,21 | odpowiedzialni za wszelki postęp i owocność Ewangelii, którą
128 I,21 | na polu sprawiedliwości i pokoju, powiedziałem: „Dziś
129 I,21 | swej wewnętrznej spójności i logice”28.~
130 I,22 | otwarty kwestię wiarygodności i aktualności orędzia głoszonego
131 I,22 | Afryce zależy od Biskupów i kapłanów zdolnych dawać —
132 I,23 | na wszystkich szczeblach i przede wszystkim w Afryce,
133 I,23 | wspólnoty, parafie, diecezje i instytucje lokalne, krajowe
134 I,23 | instytucje lokalne, krajowe i międzynarodowe”30.~W okresie
135 I,23 | duszpasterskich do Afryki i na Madagaskar, odwiedzając
136 I,23 | wezwania Afrykanów do aktywnego i jednomyślnego udziału w
137 I,24 | rozpoczął się niewątpliwie nowy i ważny etap procesu przygotowań
138 I,24 | Specjalnego Zgromadzenia i zaleciło, aby odmawiano
139 I,24 | odmawiano ją, publicznie i prywatnie, we wszystkich
140 I,24 | Konferencje Episkopatów i diecezje dokonały z kolei
141 I,24 | suahili, arabski, malgaski i inne. „Publikacje, konferencje
142 I,24 | Publikacje, konferencje i sympozja poświęcone tematom
143 I,24 | Episkopatów, Uczelnie Teologiczne i Seminaria, Stowarzyszenia
144 I,24 | a także przez Biskupów i teologów”31.~
145 I,25 | wielką starannością. Podjęli i wykonali to zadanie sami
146 I,25 | sami Afrykanie — Biskupi i eksperci, poczynając od
147 I,25 | która obradowała w styczniu i marcu 1989 r. Komisja została
148 I,25 | sprawowane na otwarcie i zamknięcie Synodu. Zespół,
149 I,25 | znawcy afrykańskich śpiewów i liturgicznych środków wyrazu,
150 I,25(32) | Afryce, Kościół w Afryce i jego misja ewangelizacyjna
151 I,26 | wspólnotach kościelnych i poza nimi, znacznie przewyższyło
152 I,26 | Synodu to nowe zaangażowanie i nowa świadomość chrześcijan
153 I,26 | talenty w służbę Kościoła i żarliwie modląc się razem
154 I,26 | właśnie przez „staranne i drobiazgowe przygotowanie
155 I,26(33) | Konferencji Episkopatów Afryki i Madagaskaru 31 nadesłało
156 I,27 | ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.
157 I,27 | wszystkich ludzi do jednego i tego samego przeznaczenia,
158 I,27 | ludzkość, każdą rasę, plemię i naród: ogarnia zatem także
159 I,28 | setnik oczekiwał Chrystusa i chrztu. Księga Dziejów Apostolskich
160 I,28 | bowiem, że mówią językami i wielbią Boga” (10, 45-46).~
161 I,28 | jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. (...)
162 I,29 | jest Kościołem misyjnym i Kościołem w misji”36.~Zadaniem
163 I,29 | Chrystusa: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (
164 II | I. KRÓTKA HISTORIA EWANGELIZACJI
165 II,30 | czasem ewangelizacji Egiptu i Afryki Północnej. Druga
166 II,30 | Sahary, przypadła na XV i XVI stulecie. Faza trzecia,
167 II,31 | skierowanym do Biskupów i do wszystkich ludów Afryki,
168 II,31 | poświęconym postępowi materialnemu i duchowemu kontynentu, mój
169 II,31 | sięgają czasów apostolskich i zgodnie z tradycją są związane
170 II,31 | tradycją są związane z imieniem i nauczaniem ewangelisty Marka.
171 II,31 | awangardę studium teologicznego i twórczości literackiej.
172 II,31 | imiona wielkich doktorów i pisarzy, takich jak Orygenes,
173 II,31 | jak Orygenes, św. Atanazy i św. Cyryl — wybitni przedstawiciele
174 II,31 | Tertulian, św. Cyprian i przede wszystkim św. Augustyn,
175 II,31 | rozpowszechnił się potem na Wschodzie i na Zachodzie. Pośród wielu
176 II,31 | Biskupie z rąk św. Atanazego i stał się apostołem Etiopii”37.
177 II,31 | wszystkim święte: Felicytę i Perpetuę, św. Monikę i św.
178 II,31 | Felicytę i Perpetuę, św. Monikę i św. Teklę.~„Te świetlane
179 II,31 | Papieży z Afryki — Wiktora I, Melchiadesa i Gelazego
180 II,31 | Wiktora I, Melchiadesa i Gelazego I — należą do wspólnego
181 II,31 | Melchiadesa i Gelazego I — należą do wspólnego dziedzictwa
182 II,31 | koptyjskiemu Kościołowi Egiptu i Kościołowi etiopskiemu,
183 II,31 | początki oraz doktrynalne i duchowe dziedzictwo wielkich
184 II,31 | dziedzictwo wielkich Ojców i Świętych, wywodzących się
185 II,31 | Kościoły te wiele uczyniły i wycierpiały, aby pośród
186 II,31 | źródeł, zwłaszcza w Egipcie i Etiopii, a do XVII w. także
187 II,32 | 32. W XV i XVI w., gdy Portugalczycy
188 II,32 | Tomasza, Angoli, Mozambiku i Madagaskaru.~
189 II,33 | Ukrzyżowanym Chrystusem i rodzi się do nowego życia
190 II,33 | wielu irurych z Portugalii i innych krajów europejskich,
191 II,33 | dalej prowadzić, rozszerzać i umacniać zaczęte dzieło”39.~
192 II,33 | syna króla Konga Alfonsa I, na Biskupa tytularnego
193 II,33 | sprawniejszą organizację i rozwój misji.~Z powodu różnego
194 II,34 | przez wielkich apostołów i animatorów misji afrykańskiej.
195 II,34 | opowiadającą o bolesnych i chwalebnych zarazem wydarzeniach.
196 II,34 | skoro tak wspaniała jest i cenna ich ofiara — odradza
197 II,34 | odradza się jako wolna i niepodległa”41.~
198 II,34(40) | Sytuacja Kościoła w Afryce i na Madagaskarze (wybrane
199 II,34(40) | Madagaskarze (wybrane aspekty i uwagi): „L'Osservatore Romano”,
200 II,34(40) | w Afryce: dane liczbowe i statystyczne: „L'Osservatore
201 II,34(41) | Macieja Mulumby Kalemby i 20 towarzyszy, męczenników
202 II,35 | których Afryka daje Kościołowi i która jest jej największym
203 II,35 | Klementyny Anwarite, dziewicy i męczennicy z Zairu, którą
204 II,35 | Rasoamanarivo z Madagaskaru i M. Józefiny Bakhita z Sudanu,
205 II,35 | wieków (...) męczenników i świętych z ostatnich czasów”42.~
206 II,35 | okresie ostatnich stu lat i jego owoce świętości znajdują
207 II,35 | triumfalizm. Podziwiając chwałę i blask Kościoła w Afryce,
208 II,35 | dokonane dla wyzwolenia i zbawienia Afryki.~„Stało
209 II,36 | wzrost Kościoła w Afryce i jego dokonania są w wielkiej
210 II,36 | mierze owocem heroicznego i bezinteresownego poświęcenia
211 II,36 | głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich
212 II,36 | Kościołowi jego autentyzm i szlachetność, jego «apostolskość»;
213 II,36 | dramat miłości, heroizmu i poświęcenia, który od samego
214 II,36 | Kościół afrykański wielkim i świętym”43.~
215 II,36(43) | Konferencji Episkopatów Afryki i Madagaskaru (Kampala, 31
216 II,36(43) | Kampala, 31 lipca 1969), I: AAS 61 (1969), 575. ~
217 II,37 | wszystkich Instytutów zakonnych i świeckich, a także wszystkim
218 II,37 | tę misję z poświęceniem i bez względu na koszty. (...)
219 II,37 | współpracownikom — synom i córkom Afryki, zwłaszcza
220 II,37 | Afryki, zwłaszcza katechistom i tłumaczom45.~
221 II,38 | to także liczni synowie i córki Afryki, którzy wstępują
222 II,38 | poświęcenia się służbie Bogu i Ewangelii.~Kościół zakorzenia
223 II,38 | Kościół zakorzenia się i wzrasta~
224 II,39 | takie zjawiska, jak wyraźny i szybki rozwój organizacyjny
225 II,39 | duchownych, seminarzystów i kandydatów w Instytutach
226 II,39 | zwrócili uwagę na liczne i bardzo doniosłe dokonania
227 II,39 | dziedzinie inkulturacji i dialogu ekumenicznego46.
228 II,39 | uznanie zyskały też znaczne i chwalebne osiągnięcia na
229 II,39 | osiągnięcia na polu oświaty i wychowania.~Chociaż katolicy
230 II,39 | Afryce rozrosły się liczebnie i zaczęły dostarczać misjonarzy
231 II,39 | kapłanów, we własnych krajach i poza nimi. Także w afrykańskich
232 II,39 | papieskim, zarówno męskich, jak i żeńskich, nastąpił wzrost
233 II,40 | ekonomicznym, społecznym i kulturalnym krajów afrykańskich.
234 II,41 | gdzie mamy szukać nadziei i optymizmu, które niesie
235 II,41 | pokój, radość, zgoda, miłość i jedność”48.~Zgromadzenie
236 II,41 | występują bardzo różne sytuacje, i stąd należy unikać uogólnień
237 II,41 | w ocenie problemów, jak i w proponowanych rozwiązaniach;
238 II,41 | tragicznym marnotrawstwem i tak skąpych zasobów, polityczną
239 II,41 | polityczną niestabilnością i napięciami społecznymi.
240 II,41 | kontrolowanym przez kraje bogate i potężne, Afryka stała się
241 II,41 | przez wszystkich zapomnianym i pogardzanym”49.~
242 II,42 | obdarli, zadali mu rany i porzucili na pół umarłego (
243 II,42 | ludzkie istoty — mężczyźni i kobiety, dzieci i młodzi
244 II,42 | mężczyźni i kobiety, dzieci i młodzi leżą jak gdyby porzucone
245 II,42 | poranione, bezsilne, odepchnięte i opuszczone. Ludzie ci pilnie
246 II,42 | nadal prowadził, cierpliwie i niestrudzenie, swoje dzieło
247 II,42 | dotkliwie gnębiły Afrykanów i osłabiały ich zdolność reagowania:
248 II,42 | człowieczeństwa. Synowie i córki Afryki potrzebują
249 II,42 | potrzebują wyrozumiałego wsparcia i opieki duszpasterskiej.
250 II,43 | ubóstwa. Posiada jednak liczne i różnorodne wartości kulturowe
251 II,43 | może ofiarować Kościołom i całej ludzkości. Ojcowie
252 II,43 | dramatycznej sytuacji kontynentu i zapoczątkować ogólne odrodzenie,
253 II,43 | świadomość istnienia Boga Stwórcy i świata duchowego. Ludy Afryki
254 II,43 | postaciach indywidualnych i społecznych oraz odczuwają
255 II,43 | potrzebę aktów oczyszczenia i zadośćuczynienia.~
256 II,44 | W afrykańskiej kulturze i tradycji powszechnie uznaje
257 II,44 | wartość rodziny, miłości i życia, kocha dzieci, które
258 II,44 | jako dar Boży. „Synowie i córki Afryki miłują, życie.
259 II,44 | życie, które się poczyna i rodzi. Cieszą się tym życiem.
260 II,44 | do jego naturalnego końca i pozostawiają w swoich rodzinach
261 II,44 | rodzinach miejsce dla starców i krewnych.~Kultury afrykańskie
262 II,44 | wyostrzony zmysł solidamości i życia wspólnotowego. W Afryce
263 II,44 | rodziny. Modlę się gorąco i proszę innych o modlitwę,
264 II,44 | cenne dziedzictwo kulturowe i aby nigdy nie uległa pokusom
265 II,45 | które zasługują na pochwałę i poparcie. Na przykład Ojcowie
266 II,45 | proces ten okaże się trwały i że zostaną jak najszybciej
267 II,45 | przezwyciężone wszelkie przeszkody i przejawy oporu wobec państwa
268 II,45 | współdziałaniu wszystkich sił i powszechnej trosce o wspólne
269 II,45 | stanowczo domagają się uznania i ochrony praw człowieka i
270 II,45 | i ochrony praw człowieka i jego wolności. W tym kontekście
271 II,45 | ludów pozbawionych głosu i zepchniętych na margines.
272 II,46 | Kościół w Afryce jest ubogi i ma do dyspozycji niewiele
273 II,46 | zyskują często uznanie rządów i ekspertów organizacji międzynarodowych.~
274 II,46 | wszystkim chrześcijanom i ludziom dobrej woli, którzy
275 II,46 | na polu opieki społecznej i służby zdrowia w ramach
276 II,46 | zdrowia w ramach Caritasu i innych organizacji służących
277 II,46 | afrykańskim ofiarom wojen i katastrof, uchodźcom i wypędzonym,
278 II,46 | wojen i katastrof, uchodźcom i wypędzonym, zasługuje na
279 II,46 | powszechny podziw, wdzięczność i wsparcie.~Uważam za swój
280 II,46 | uczynił dla sprawy pokoju i pojednania w czasie licznych
281 II,46 | konfliktów, zaburzeń politycznych i wojen domowych.~
282 II,47 | Specjalnym Zgromadzeniem i podczas jego obrad — dokonali
283 II,48 | ustawiczne nawracanie się i odnawianie, aby mógł wiarygodnie
284 II,48 | Kościół szanuje oczywiście i ceni religie niechrześcijańskie,
285 II,48 | ludzka może w sposób pełny i wolny od uprzedzeń znaleźć
286 II,48 | odnośnie do Boga, do człowieka i jego przyszłego losu, do
287 II,48 | przyszłego losu, do życia i śmierci, i do prawdy”57.~
288 II,48 | losu, do życia i śmierci, i do prawdy”57.~
289 II,49 | do kwestii autentycznej i zrównoważonej inkulturacji
290 II,49 | kulturowego zamieszania i wyobcowania w naszym szybko
291 II,49 | waszych lokalnych tradycjach, i z wiarą chrześcijańską.
292 II,50 | ekumenicznego z innymi Kościołami i Wspólnotami kościelnymi,
293 II,50 | afrykańską religią tradycyjną i z islamem. Ojcowie zastanawiali
294 II,50 | osiągnąć ten cel.~Małżeństwo i powołania~
295 II,51 | chrześcijańskim małżeństwem i życiem rodzinnym62. Stawka
296 II,51 | bowiem „przyszłość świata i Kościoła idzie przez rodzinę”63.~
297 II,51 | powołania do kapłaństwa i do życia konsekrowanego:
298 II,51 | granicami.~Trudności społeczne i polityczne~
299 II,52 | wojnami, konfliktami rasowymi i plemiennymi, brakiem politycznej
300 II,52 | bronią, problem uchodźców i wypędzonych, problemy demograficzne
301 II,52 | problemy demograficzne i zagrożenia rodziny, emancypacja
302 II,52 | niewolnictwa, etnocentryzm i konflikty plemienne — stanowią
303 II,53 | dotyczy narzędzi ewangelizacji i jednocześnie środków rozpowszechniania
304 II,53 | dochodzić do niezależności i dążyć własną drogą do zdobycia
305 II,53 | sprawiedliwego uczestnictwa w dobrach i usługach przeznaczonych
306 II,53 | uwzględniają priorytety i problemy tych krajów, nie
307 II,53 | poszanowania dla profilu ich kultur i nierzadko narzucając spaczony
308 II,53 | narzucając spaczony obraz życia i człowieka, nie służą wymogom
309 II,54 | równocześnie zaszczytem i obowiązkiem (...). Cała
310 II,54 | mieć odpowiednią motywację i uprawnienia — każdy zależnie
311 II,54 | kandydatów do kapłaństwa i osób powołanych do życia
312 II,55 | swoich powinności społecznych i do rozwiązywania problemów
313 II,55 | społeczno-politycznych w świetle Ewangelii i wiary w Boga? Jest to z
314 II,55 | z wiarą. Wiara, nadzieja i miłość muszą kształtować
315 II,55 | dziedzinie jego działalności i odpowiedzialności, w każdej
316 II,55 | człowieka w Afryce, jak i na każdym innym kontynencie.~
317 II,55 | ROZDZIAŁ III~ EWANGELIZACJA I INKULTURACJA~Misja Kościoła~
318 II,56 | 55. „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu
319 II,56 | do Ojca: „Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie” (
320 II,56 | ludziom jest pierwszorzędnym i naturalnym posłannictwem
321 II,56 | ewangelizacji należy uważać za łaskę i właściwe powołanie Kościoła;
322 II,56 | ewangelizacyjnej Jezusa i Dwunastu, Kościół sam zostaje
323 II,56 | należy głosić ludziom”, i „zaczyna swe dzieło od ewangelizowania
324 II,56 | zasadność wiary, nadziei i miłości, która w nich jest (
325 II,56 | chrześcijanin składa o Chrystusie i Ewangelii, może prowadzić
326 II,56 | por. Mk 8, 35). Kościół i chrześcijanin głoszą bowiem
327 II,56 | ale także męczennikami i świętymi epoki nowożytnej.~
328 II,56 | ludzkości”71. W jedynym Synu i poprzez Niego zostaną odnowione
329 II,57 | świadectwo o Ewangelii słowem i czynem: oto zadanie, które
330 II,57 | Biskupów poświęcone Afryce i które teraz powierza Kościołowi
331 II,57 | przepowiadaniu odważnych Biskupów i kapłanów misjonarzy, wspomaganych
332 II,57 | za misję na kontynencie i w świecie: „Afrykanie, staliście
333 II,57(73) | Macieja Mulumba Kalemba i 20 towarzyszy, męczenników
334 II,57 | misyjne, a także pobudzać i czynnie popierać modlitwy,
335 II,57(74) | Konferencji Episkopatów Afryki i Madagaskaru (31 lipca 1969),
336 II,58 | ewangelizować znaczy głosić słowem i życiem Dobrą Nowinę Jezusa
337 II,58 | ukrzyżowanego, umarłego i zmartwychwstałego — drogę,
338 II,58 | zmartwychwstałego — drogę, prawdę i życie”76. W Afryce, gdzie
339 II,58 | zagrożenie przez nienawiść i przemoc, przez konflikty
340 II,58 | przemoc, przez konflikty i wojny, głosiciele Ewangelii
341 II,58 | aby uwiecznić w czasie i przestrzeni swoje zwycięstwo
342 II,58 | Synodu Zmartwychwstania i Synodu Nadziei. (...) Chrystus
343 II,58 | nasza nadzieja żyje, a więc i my żyć będziemy!”78. Przeznaczeniem
344 II,58(77) | uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. ~
345 II,58 | takiego przemieniającego i radosnego doświadczenia
346 II,58 | tę wiarę z własnego życia i z religii tradycyjnej. Jest
347 II,58 | zatem otwarty także na pełne i ostateczne objawienie się
348 II,58 | Afrykanina (...) z ucisku i niewoli”81.~Ewangelizacja
349 II,58 | winna docierać „do człowieka i społeczeństwa na wszystkich
350 II,58 | dialog, sprawiedliwość i pokój, środki społecznego
351 II,58 | całej prawdy (por. J 16, 13) i sprawia, że wychodzi on
352 II,58 | spotkanie, aby z ufnością i przekonaniem dawać świadectwo
353 II,59 | wychodzi z ust Boga, jest żywe i skuteczne i nigdy nie powraca
354 II,59 | Boga, jest żywe i skuteczne i nigdy nie powraca do Niego
355 II,59 | nieustannie, nastawać „w porę i nie w porę, (...) z całą
356 II,59 | znali, kochali, rozważali i zachowywali w sercach słowo
357 II,59 | współpracy z innymi Kościołami i Wspólnotami kościelnymi
358 II,59 | Wspólnotami kościelnymi i zaopatrzonych we wskazówki
359 II,59 | zakonników, katechistów i wiernych świeckich w ogólności;
360 II,59 | Centrum Biblijnego dla Afryki i Madagaskaru (C.B.A.M.) i
361 II,59 | i Madagaskaru (C.B.A.M.) i innych podobnych instytucji,
362 II,59 | dzieciństwie85.~Pilna potrzeba i konieczność inkulturacji~
363 II,60 | jest pierwszoplanowym celem i pilną koniecznością w życiu
364 II,61 | przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem”92.
365 II,61 | ściśle określonym czasie i przestrzeni, w środowisku
366 II,61 | kulturę, który Bóg wybrał i któremu towarzyszył w całych
367 II,61 | przez swoją mękę, śmierć i chwalebne zmartwychwstanie
368 II,61 | odpuszczenie naszych grzechów i pojednał nas z Bogiem, swoim
369 II,61 | samo stanowi jego podmiot i przedmiot. Dobrą Nowiną
370 II,61 | Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (
371 II,61 | względu na swoją integralność i konkretność94 — również
372 II,62 | Kościół istnieje ścisła i organiczna więź, to inkulturacja
373 II,62 | prowadzi ku „Godzinie” Jezusa i ku misterium paschalnemu: „
374 II,62 | wywyższenia, jest drogą Jezusa i każdego z Jego uczniów (
375 II,62 | na spotkanie z Chrystusem i Jego Ewangelia. „Każda kultura
376 II,62 | Dokonując rozeznania wartości i antywartości kultur należy
377 II,62 | wpatrywać w tajemnicę wcielenia i odkupienia. Tak jak Słowo
378 II,62 | oczyszczając je z grzechu i przywracając im ich pełne
379 II,62 | Piećdziesiatnicy. Dzięki zesłaniu i działaniu Ducha Świętego,
380 II,62 | łączy w jedno różne dary i talenty, wszystkie ludy
381 II,62 | wiarę w Jezusa Chrystusa i głoszą wielkie dzieła, których
382 II,62 | por. Iz 61, 10).~Zasady i dziedziny inkulturacji~
383 II,63 | Jest to zadanie trudne i delikatne, ponieważ wiąże
384 II,63 | Kościoła wobec Ewangelii i Tradycji apostolskiej w
385 II,63 | społecznymi, gospodarczymi i politycznymi nasze Kościoły
386 II,63 | orędziem chrześcijańskim i komunii z Kościołem powszechnym. (...)
387 II,63 | kulturowym, ekonomicznym i politycznym, dążąc do pełnej
388 II,63 | pełnej wierności Bogu Ojcu i do świętości życia dzięki
389 II,63 | Synod przypomniał „Biskupom i Konferencjom Episkopatów,
390 II,63 | dziedziny życia Kościoła i ewangelizacji: teologię,
391 II,63 | teologię, liturgię, życie i strukturę Kościoła. Wszystko
392 II,64 | otwartość na innych, dialog i zaufanie100. Celem nowej
393 II,64 | miejsca na etnocentryzm i skrajne partykularyzmy:
394 II,64 | raczej dążyć do pojednania i do prawdziwej komunii między
395 II,64 | popierając solidarność i wspólne wykorzystywanie
396 II,64 | wykorzystywanie ludzkich i materialnych zasobów Kościołów
397 II,64 | bogactwo zawarte w tym pojęciu i coraz pełniej ukazując jego
398 II,64 | nauczaniem Pisma Świętego i Tradycji, które Sobór Watykański
399 II,64 | jest oblubienicą Chrystusa i naszą matką, miastem świętym
400 II,64 | naszą matką, miastem świętym i zalążkiem przyszłego Królestwa.
401 II,64 | to docenić całe bogactwo i głębię stwierdzenia, od
402 II,64 | sakramentem, czyli znakiem i narzędziem wewnętrznego
403 II,64 | wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju
404 II,64(104) | również całe rozdziały I i II tejże Konstytucji. ~
405 II,64(104) | również całe rozdziały I i II tejże Konstytucji. ~
406 II,65 | lud mógł lepiej rozumieć i przeżywać liturgiczne obrzędy”105.~
407 II,65 | w duchu sprawiedliwości i prawdziwej duszpasterskiej
408 II,65 | katolickimi Uniwersytetami i Instytutami powołały komisje
409 II,65 | małżeństwa, kultu przodków i świata duchów oraz dokonają
410 II,65 | sakramentalnej, liturgicznej i prawnej106~Dialog~
411 II,66 | konsekrowanymi, duszpasterzami i wiernymi; wreszcie, między
412 II,66 | jest stworzenie „struktur i środków, które zapewnią
413 II,66 | którą modlił się Chrystus, i aby dzięki temu ich służba
414 II,66 | sprawiedliwości, pokoju i poszanowania ludzkiej godności.
415 II,66 | zadbać o utworzenie krajowych i diecezjalnych komisji do
416 II,67 | naśladować wiarę Abrahama i żyć zgodnie z nakazami Dekalogu”111.
417 II,67 | żywy Bóg, Stwórca nieba i ziemi i Pan dziejów jest
418 II,67 | Bóg, Stwórca nieba i ziemi i Pan dziejów jest Ojcem wielkiej
419 II,67 | okazując szacunek wartościom i tradycjom religijnym każdego
420 II,67 | dążąc do postępu człowieka i do rozwoju na wszystkich
421 II,67 | w duchu sprawiedliwości i pokoju wspólnie służyli
422 II,67 | konsekwencjami, takimi jak zewnętrzne i publiczne wyrażanie wiary113.
423 II,67 | wiary113. Chrześcijanie i muzułmanie są powołani,
424 II,67 | nielojalności w polityce i w działaniu, a także wszelkiemu
425 II,68 | religią tradycyjną spokojny i rozważny dialog stanie się
426 II,68 | wiara w Istotę Najwyższą i Wieczną, Stwórcę, Dawcę
427 II,68 | Wieczną, Stwórcę, Dawcę i sprawiedliwego Sędziego,
428 II,68 | domach formacji kapłańskiej i zakonnej przekazywać się
429 II,69 | rozwój każdego człowieka i całego człowieka, zwłaszcza
430 II,69 | zwłaszcza ludzi najuboższych i zepchniętych na margines
431 II,69 | człowieka, czyli rozwojem i wyzwoleniem, istnieją bowiem
432 II,69 | uwikłaną w sprawy społeczne i gospodarcze; także więzy
433 II,69 | należy zwalczać krzywdy i zaprowadzić sprawiedliwość;
434 II,69 | wraz ze sprawiedliwością i pokojem także prawdziwego
435 II,69 | pokojem także prawdziwego i braterskiego postępu człowieka?”117.~
436 II,69 | ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim
437 II,69 | aby ulżyć ludzkiej nędzy i walczyć z wszelkimi formami
438 II,69 | na siebie nasze słabości i nosić brzemię naszych chorób: „
439 II,69 | trędowatych, niewidomych, głuchych i niemych (por. Mt 8, 17)”118. „
440 II,69 | sprawiedliwości, wyzwolenia, postępu i pokoju w świecie”:119 wyzwolenie
441 II,69 | jego wszystkich wymiarach i aspektach i w jego otwarciu
442 II,69 | wszystkich wymiarach i aspektach i w jego otwarciu się na rzeczywistość
443 II,69 | zwłaszcza przez to, że leczy i podnosi godność osoby ludzkiej,
444 II,69 | oraz wlewa głębszy sens i znaczenie w powszednią aktywność
445 II,69 | poszczególnych swych członków i całą swoją społeczność może
446 II,69 | tego, aby rodzina ludzka i jej historia stawały się
447 II,69 | Kościół głosi Królestwo Boże i wzorem Jezusa zaczyna je
448 II,69 | wszystkich Judzi pomiędzy sobą i z Bogiem”122. Tak więc „
449 II,69 | źródłem pełnego wyzwolenia i całkowitego zbawienia dla
450 II,69 | Kościół przebywa swą drogę i żyje, zachowując w ciągu
451 II,69 | ciągu dziejów rzeczywistą i głęboką solidarność z ich
452 II,70 | ekonomicznych, kulturowych i politycznych, które uwłaczają
453 II,70 | walki o sprawiedliwość i pokój społeczny, o postęp
454 II,70 | ludzkości, o wyzwolenie i integralny rozwój człowieka,
455 II,70 | wewnątrz poszczególnych krajów i na płaszczyźnie międzynarodowej —
456 II,70 | warunkach sprawiedliwości i pokoju”129.~Stać się głosem
457 II,71 | 70. Umocnieni wiarą i ufnością w zbawczą moc Jezusa,
458 II,71 | spełniać swą prorocką rolę i być głosem tych, którzy
459 II,71 | sumienia rządzących państwami i odpowiedzialnych za dobro
460 II,71 | lepsze warunki dla wyzwolenia i harmonijnego rozwoju ludności
461 II,71 | przyczyniają się do rozwoju i uszlachetnienia człowieka
462 II,71 | w jego wymiarze duchowym i materialnym. Musi to być
463 II,71 | rozwój każdego człowieka i całego człowieka, rozpatrywanego
464 II,71 | izolowana jednostka, ale także i przede wszystkim w kontekście
465 II,71 | w kontekście solidarnego i harmonijnego rozwoju wszystkich
466 II,71 | wszystkich członków danego narodu i wszystkich ludów ziemi132.~
467 II,71 | ewangelizacja winna piętnować i zwalczać wszystko, co poniża
468 II,71 | zwalczać wszystko, co poniża i niszczy człowieka. „Do sprawowania
469 II,71 | należy także ukazywanie zła i niesprawiedliwości. należy
470 II,71 | dającego mu prawdziwą stałość i moc wyższej motywacji”133.~
471 II,72 | że pragnie się udzielać i porozumiewać. Dokonuje tego
472 II,72 | Wszystkie stworzenia ożywione i nieożywione obdarza istnieniem.
473 II,72 | bliskie relacje. «Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał
474 II,72 | natury wypowiedzią, dialogiem i przekazem. Przyszło na świat,
475 II,72 | ponownie ustanowić porozumienie i więź między Bogiem i ludźmi,
476 II,72 | porozumienie i więź między Bogiem i ludźmi, a zarazem między
477 II,72 | rozpatrywał je z dwóch ważnych i wzajemnie uzupełniających
478 II,72 | punktów widzenia: jako nową i rozrastającą się rzeczywistość
479 II,72 | swoje specyficzne wartości i antywartości. dlatego tak
480 II,72 | wszystkie inne kultury także i one potrzebują ewangelizacji135.~
481 II,72 | odrębnym „światem”, ale kulturą i cywilizacją Także do tego
482 II,72 | zatem wejść w ten świat i pozwolić się przeniknąć
483 II,72 | przez tę nową cywilizację i kulturę, po to jednak, by
484 II,72 | który jednoczy ludzkość i czyni z niej, jak to się
485 II,72 | narzędziem informacyjnym i formacyjnym, przewodnikiem
486 II,72 | formacyjnym, przewodnikiem i natchnieniem w zachowaniach
487 II,72 | także czytelnikom, odbiorcom i telewidzom, którzy powini
488 II,72 | treści w sposób rozważny i krytyczny.~W Afryce, gdzie
489 II,72 | pasterzom, zwłaszcza Biskupom i kapłanom, że Kościół jest
490 II,72 | głosić Ewangelię słowem i czynem. Kościół nie może
491 II,72 | milczenie jest sposobem mówienia i świadczenia. Musimy zatem
492 II,72 | głosić naukę, nastając w porę i nie w porę (por. 2 Tm 4,
493 II,72 | to, by budować w miłości i prawdzie.~
494 IV | I. AKTUALNE WYZWANIA~
495 IV,73 | na terenie całej Afryki i sąsiadujących z nią wysp”137.
496 IV,73 | powiedziane, pewne pilne potrzeby i wyzwania, wynikające z głębokich
497 IV,73 | wynikające z głębokich i gwałtownych przemian w społeczeństwach
498 IV,74 | pełniej przyswajać sobie i przeżywać orędzie, które
499 IV,74 | świadectwo o tym orędziu i głosić je wszystkim, którzy
500 IV,74 | Apostołów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody” (
1-500 | 501-928 |