1-500 | 501-876
bold = Main text
Chap., N. grey = Comment text
1 Wpr,1 | 1. Kościół, który jest w Afryce, wyznawał z radością
2 Wpr,1 | radością i nadzieją swą wiarę w zmartwychwstałego Chrystusa
3 Wpr,1 | nim pozostaje do dziś żywe w pamięci całej kościelnej
4 Wpr,1 | pierwszych wieków chrześcijaństwa w Afryce, pasterze tego kontynentu,
5 Wpr,1 | pasterze tego kontynentu, w komunii z Następcą apostoła
6 Wpr,1 | nadziei i zmartwychwstania w chwili, gdy wydarzenia ludzkiej
7 Wpr,1 | się raczej pogrążać Afrykę w zniechęceniu i rozpaczy.~
8 Wpr,1 | tej prośby i dzisiaj — gdy w komunii z pasterzami i wiernymi
9 Wpr,1 | wiernymi Kościoła katolickiego w Afryce otwieram ostatnią,
10 Wpr,1 | decydującym znaczeniu dla Kościoła w Afryce.~
11 Wpr,2 | 2. W perspektywie historii zbawienia
12 Wpr,2 | do trzeciego tysiąclecia. W kontekście tego wielkiego
13 Wpr,2 | Kościół Boży, który jest w Afryce, mógł przeżyć prawdziwe
14 Wpr,2 | Istotnie, sama idea spotkania — w takiej czy innej formie —
15 Wpr,2 | kontynentu, zrodziła się w okresie Soboru. To historyczne
16 Wpr,2 | sprawować (por. 2 Kor 11, 28); w tym celu zaczęli tworzyć
17 Wpr,3 | 3. W takim właśnie klimacie Biskupi
18 Wpr,3 | wystąpienia i przedstawiać w Auli Soborowej — w miarę
19 Wpr,3 | przedstawiać w Auli Soborowej — w miarę możliwości — ich wspólny
20 Wpr,3 | instytucjonalny wraz z utworzeniem w Kampali Sympozjum Konferencji
21 Wpr,3 | wizyty Papieża Pawła VI w Ugandzie na przełomie lipca
22 Wpr,3 | pierwszej wizyty papieskiej w Afryce w erze nowożytnej.~
23 Wpr,3 | wizyty papieskiej w Afryce w erze nowożytnej.~
24 Wpr,4 | Biskupów, odbywające się w regularnych odstępach czasu
25 Wpr,4 | dostarczyły Kościołowi, który jest w Afryce, cennych sposobności
26 Wpr,4 | większej sprawiedliwości w świecie. Trzecie Zwyczajne
27 Wpr,4 | wszystkim problemy ewangelizacji w Afryce. Przy tej właśnie
28 Wpr,4 | ewangelizacji”2. Niewiele później, w Roku Świętym 1975, zostało
29 Wpr,4 | Świętym 1975, zostało zwołane w Rzymie zgromadze nieplenarne
30 Wpr,5 | 5. Następnie, w latach 1977-1983, niektórzy
31 Wpr,5 | poparłem ideę „współdziałania w takiej czy innej formie”
32 Wpr,5 | Episkopatu afrykańskiego w celu „zbadania problemów
33 Wpr,5 | Afryce. 6 stycznia 1989 r. — w uroczystość Objawienia Pańskiego,
34 Wpr,6 | nawiedził swój lud, który jest w Afryce. Istotnie, to co
35 Wpr,6 | chrzest, udał się szczęśliwy w dalszą drogę i został świadkiem
36 Wpr,6 | tak i dzisiaj Kościół w Afryce, pełen radości i
37 Wpr,6 | którą koncelebrowało ze mną w Bazylice Watykańskiej w
38 Wpr,6 | w Bazylice Watykańskiej w dniu 10 kwietnia 1994 r.
39 Wpr,6 | taniec, wyznawała swą wiarę w życie przy dźwięku tamtamów
40 Wpr,7 | 7. W niniejszej posynodalnej
41 Wpr,7 | apostolskiej pragnę się zwrócić — w komunii ze Specjalnym Zgromadzeniem
42 Wpr,7 | ludzi dobrej woli, którzy w taki czy inny sposób troszczą
43 Wpr,7 | życia. Pragnę utwierdzić ich w wierze (por. Łk 22, 32)
44 Wpr,7 | oraz zachęcić, aby wytrwali w nadziei, którą daje zmartwychwstały
45 Wpr,8 | przedstawiony mu temat: „Kościół w Afryce i jego misja ewangelizacyjna
46 Wpr,8 | moment — prawdziwy kairos — w którym odbył się Synod,
47 Wpr,8 | obecną sytuację Kościoła w Afryce, przypominając kolejne
48 Wpr,8 | stojących przed Kościołem w Afryce w przededniu Roku
49 Wpr,8 | przed Kościołem w Afryce w przededniu Roku 2000, nakreśli
50 Wpr,8 | zadania świadka Chrystusa w Afryce, aby bardziej skutecznie
51 Wpr,8 | cele działania Kościoła w Afryce jako Kościoła misyjnego:
52 I | ROZDZIAŁ I ~ HISTORYCZNA CHWILA W ŻYCIU KOŚCIOŁA~
53 I,9 | miłosiernemu Ojcu przez Syna w Duchu Świętym”8. Tymi słowami
54 I,9 | to kairos, czas łaski, w którym Bóg objawia swoje
55 I,9 | zbawienie. Cały Kościół powinien w pełni wykorzystać ten czas
56 I,9 | Nowiny. Wysiłki włożone w przygotowanie Synodu nie
57 I,9 | Lokalnych pielgrzymujących w Afryce, które umacniając
58 I,10 | Biskupi Afryki, którzy w tych dniach w szczególny
59 I,10 | Afryki, którzy w tych dniach w szczególny sposób reprezentowali
60 I,10 | potwierdzili swą niezachwianą wiarę w to, że wszechmoc i miłosierdzie
61 I,10 | objawiły się przede wszystkim w odkupieńczym Wcieleniu Syna
62 I,10 | który jest współistotny Ojcu w jedności Ducha Świętego
63 I,10 | jedności Ducha Świętego i który w tej trynitamej jedności
64 I,10 | podążających do domu Boga.~Tę wiarę w Jezusa Chrystusa Ojcowie
65 I,11 | 11. W dniu uroczystego otwarcia
66 I,11 | publicznie także swą wiarę w „jedyny Kościół Chrystusowy,
67 I,11 | Chrystusowy, który wyznajemy w Symbolu wiary jako jeden,
68 I,11 | mieli przywilej uczestniczyć w obradach Specjalnego Zgromadzenia
69 I,11 | więcej odpowiedzialnych zadań w swoich Kościołach lokalnych
70 I,12 | poświęconego Afryce nastąpiła w drugą niedzielę wielkanocną,
71 I,12 | Ojcowie Synodalni, zgromadzeni w tym dniu w Bazylice Watykańskiej,
72 I,12 | zgromadzeni w tym dniu w Bazylice Watykańskiej, byli
73 I,12 | Bazylice Watykańskiej, byli w pełni świadomi tego, iż
74 I,12 | radością serca Apostołów w dniu Paschy: ze zmartwychwstania
75 I,12 | Zgromadzenia Synodalnego. W paschalnym klimacie, w którym
76 I,12 | W paschalnym klimacie, w którym Zgromadzenie Specjalne
77 I,12 | wspólnym wyznawaniu wiary w zmartwychwstałego Chrystusa,
78 I,13 | ogłosili Ojcowie Synodalni w pierwszych słowach swego
79 I,13 | Bożego. Pragnę powtórzyć w tym miejscu ich słowa: „
80 I,13 | słowa: „Jak Maria Magdalena w poranek zmartwychwstania,
81 I,13 | zmartwychwstał! Dołączył do nas w drodze i szedł z nami. Wyjaśniał
82 I,13 | Jan na Patmos otrzymał w czasach szczególnie trudnych
83 I,13 | teraz, gdy tak wiele jest w naszych narodach bratobójczej,
84 I,13 | wszystkimi naszymi Braćmi w Episkopacie, którzy nas
85 I,13 | otuchy tobie, Rodzino Boża w Afryce, i tobie, Rodzino
86 I,14 | 14. Wzywam cały Lud Boży w Afryce, aby z otwartym sercem
87 I,14 | Synodalni, zdając sobie w pełni sprawę, że są wyrazicielami
88 I,14 | licznych regionów Afryki jest w przeważającej mierze niepomyślna
89 I,14 | historia nie jest zamknięta w sobie samej, ale otwarta
90 I,15 | Kościoła jako takiego. Kościół w Afryce jest świadkiem prawdziwości
91 I,16 | Synodu Biskupów, obradującą w związku z przygotowaniami
92 I,16 | istotne aspekty życia Kościoła w Afryce, a w szczególności
93 I,16 | życia Kościoła w Afryce, a w szczególności ewangelizacja,
94 I,17 | mych wizyt duszpasterskich w Afryce często nawiązywałem
95 I,17 | uczestniczyłem po raz pierwszy w zebraniu Rady Synodu na
96 I,17 | omieszkałem podkreślić, że w moim przekonaniu Zgromadzenie
97 I,17(19) | pasterskich zadaniach biskupów w Kościele Christus Dominus,
98 I,18 | Zgromadzenia — „Kościół w Afryce i jego misja ewangelizacyjna
99 I,18 | Zgromadzenia Synodalne zwoływane w okresie prawie trzydziestu
100 I,18 | wpisują się wszystkie w tę perspektywę przygotowania
101 I,18 | ukazuje, jak żywa jest dziś w Kościele świadomość zbawczej
102 I,18 | się szczególnie wyraziście w posynodalnych Adhortacjach
103 I,18 | rodzinie, pokucie i pojednaniu w życiu Kościoła i całej ludzkości,
104 I | W pełnej komunii z Kościołem
105 I,19 | Zgromadzenia żywiłem pragnienie, w pełni podzielane przez Radę
106 I,19 | Zgromadzenie obradowało w pełnej komunii z Kościołem
107 I,19 | Lineamenta, zachęciłem mych Braci w Biskupstwie i wszystkich
108 I,19 | całym świecie, aby pamiętaj w modlitwie o Specjalnym Zgromadzeniu
109 I,19 | by zechcieli się włączyć w przedsięwzięcia podejmowane
110 I,19 | przedsięwzięcia podejmowane w związku z tym wydarzeniem.~
111 I,19 | A czyż możemy wątpić, że w tajemnicy kościelnej komunii
112 I,19 | także modlitwy świętych w niebie?~Gdy podejmowałem
113 I,19 | Specjalnego Zgromadzenia w Rzymie, kierowałem się intencją,
114 I,19 | łączącą Kościół, który jest w Afryce, z Kościołem powszechnym,
115 I,19 | Kościołem powszechnym, a w ten sposób podkreślić zaangażowanie
116 I,20 | pod moim przewodnictwem w Bazylice Św. Piotra, była
117 I,20 | jednolitości, ale raczej komunię w różnorodności, zgodną z
118 I,21 | Afryki, polega na opisaniu, w sposób możliwie najjaśniejszy,
119 I,21 | autentyczne wyzwanie dla Kościoła w Afryce.~Nie ulega wątpliwości, „
120 I,21 | Święty jest głównym sprawcą w szerzeniu Ewangelii, ponieważ
121 I,21 | wypełniał pod kierownictwem i w mocy Ducha Świętego. Niezbędny
122 I,21 | głoszonego przez Kościół w Afryce musiała prowadzić
123 I,21 | wcześniej Papież Paweł VI, który w pamiętnych słowach przypominał: „
124 I,21 | lub głośno: Czy wierzycie w to, co głosicie? Czy żyjecie
125 I,21 | głosicie? Czy żyjecie tym, w co wierzycie? Czy naprawdę
126 I,22 | Plenarne S.C.E.A.M., obradujące w Lagos w Nigerii w 1987 r.,
127 I,22 | A.M., obradujące w Lagos w Nigerii w 1987 r., rozpatrywało
128 I,22 | obradujące w Lagos w Nigerii w 1987 r., rozpatrywało już
129 I,22 | 1987 r., rozpatrywało już w sposób bardzo otwarty kwestię
130 I,22 | głoszonego przez Kościół w Afryce. Zgromadzenie to
131 I,22 | że wiarygodność Kościoła w Afryce zależy od Biskupów
132 I,23 | szczeblach i przede wszystkim w Afryce, w przygotowaniu
133 I,23 | przede wszystkim w Afryce, w przygotowaniu Specjalnego
134 I,23 | krajowe i międzynarodowe”30.~W okresie od początku mego
135 I,23 | wszystkich do współpracy w przygotowaniu Specjalnego
136 I,23 | okazjach uczestniczyłem też w sesjach roboczych Rady Sekretariatu
137 I,23 | Synodu na ziemi afrykańskiej: w Jamusukro na Wybrzeżu Kości
138 I,23 | Kości Słoniowej (1990 r.), w Luandzie w Angoli (1992
139 I,23 | Słoniowej (1990 r.), w Luandzie w Angoli (1992 r.) oraz w
140 I,23 | w Angoli (1992 r.) oraz w Kampali w Ugandzie (1993
141 I,23 | 1992 r.) oraz w Kampali w Ugandzie (1993 r.), kierując
142 I,23 | i jednomyślnego udziału w przygotowaniu Zgromadzenia
143 I,24 | 24. W dniu 25 lipca 1990 r., kiedy
144 I,24 | Zgromadzenia ogólnego S.C.E.A.M. w Lome w Togo zostały przedstawione
145 I,24 | ogólnego S.C.E.A.M. w Lome w Togo zostały przedstawione
146 I,24 | Zgromadzenie S.C.E.A.M. w Lome opracowało Modlitwę
147 I,24 | Lome opracowało Modlitwę w intencji Specjalnego Zgromadzenia
148 I,24 | A.M. została dostrzeżona w całym Kościele powszechnym.~
149 I,25 | Synodu, która obradowała w styczniu i marcu 1989 r.
150 I,25 | zamknięcie Synodu. Zespół, w którego skład wchodzili
151 I,25(32) | poświęcone Afryce, Kościół w Afryce i jego misja ewangelizacyjna
152 I,26 | 26. W tym miejscu muszę dodać,
153 I,26 | moje wezwanie do udziału w przygotowaniu Synodu była
154 I,26 | jakim przyjęto Lineamenta w afrykańskich wspólnotach
155 I,26 | zakonnicy, zakonnice, świeccy — w przykładny sposób włączali
156 I,26 | przykładny sposób włączali się w proces synodalny, „idąc
157 I,26 | oddając swoje talenty w służbę Kościoła i żarliwie
158 I,26 | środowisk całego Kościoła w Afryce”34.~
159 I,26(33) | powodu trudnej sytuacji, w jakiej się znajdowały. ~
160 I,27 | ofiarowuje możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa
161 I,27 | wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej tajemnicy”35.
162 I,27 | obecna przy Męce Pańskiej w osobie Szymona z Cyreny,
163 I,27 | aby pomógł Chrystusowi w niesieniu krzyża (por. Mk
164 I,27(35) | Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
165 I,28 | można uznać za pierwszy krok w misji Kościoła wśród pogan:
166 I,28 | przynaglonego przez Ducha Świętego, w domu setnika Korneliusza,
167 I,28 | wielbią Boga” (10, 45-46).~W domu Korneliusza ponownie
168 I,28 | Korneliusza ponownie dokonał się w pewnym sensie cud Pięćdziesiątnicy.
169 I,28 | ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest
170 I,28 | my” (Dz 10, 34-35. 47).~W ten sposób rozpoczęła się
171 I,28 | Pierwsi misjonarze docierający w głąb Afryki z pewnością
172 I,28 | jak chrześcijanie, którzy w czasach apostolskich byli
173 I,29 | dlatego również Kościół w Afryce jest powołany, by
174 I,29 | by odgrywać aktywną rolę w służbie zbawczemu zamysłowi
175 I,29 | często powtarzam, że „Kościół w Afryce jest Kościołem misyjnym
176 I,29 | Kościołem misyjnym i Kościołem w misji”36.~Zadaniem Specjalnego
177 II | ROZDZIAŁ II~ KOŚCIÓŁ W AFRYCE~
178 II,30 | 30. W dniu otwarcia Specjalnego
179 II,30 | zgromadzenia tego rodzaju w historii — Ojcowie Synodalni
180 II,30 | dzieła, jakich Bóg dokonał w dziejach ewangelizacji Afryki.
181 II,30 | została rozpowszechniona w Afryce w kilku fazach. Pierwsze
182 II,30 | rozpowszechniona w Afryce w kilku fazach. Pierwsze wieki
183 II,30 | misyjnego, rozpoczęła się w XIX w.~Faza pierwsza~
184 II,30 | misyjnego, rozpoczęła się w XIX w.~Faza pierwsza~
185 II,31 | 31. W orędziu skierowanym do Biskupów
186 II,31 | poprzednik Paweł VI przywołał w pamiętnych słowach chwalebną
187 II,31 | przeszłość chrześcijaństwa w Afryce: „Myślimy — pisał —
188 II,31 | do nich należą. Istotnie, w okresie od II do IV stulecia
189 II,31 | stulecia życie chrześcijańskie w północnych regionach Afryki
190 II,31 | się apostołem Etiopii”37. W ciągu tych pierwszych stuleci
191 II,31 | pierwszych stuleci Kościoła w Afryce także kobiety dawały
192 II,31 | refleksji nad historią zbawienia w świetle słowa Bożego. Wspominając
193 II,31 | chrześcijańskie pozostało żywe w Afryce”38. Do dziś dają
194 II,31 | apostolskich źródeł, zwłaszcza w Egipcie i Etiopii, a do
195 II,31 | Egipcie i Etiopii, a do XVII w. także w Nubii. Na pozostałej
196 II,31 | Etiopii, a do XVII w. także w Nubii. Na pozostałej części
197 II,32 | 32. W XV i XVI w., gdy Portugalczycy
198 II,32 | 32. W XV i XVI w., gdy Portugalczycy dotarli
199 II,33 | 7 czerwca 1992 r., w niedzielę Zesłania Ducha
200 II,33 | Świętego, podczas uroczystości w Luandzie upamiętniającej
201 II,33 | bezpośrednio uczestniczyli w narodzinach Kościoła pod
202 II,33 | Słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie
203 II,33 | ludy Angoli.~Wówczas to w waszej afrykańskiej ojczyźnie
204 II,33 | zdrojom wody chrzcielnej, w której człowiek za sprawą
205 II,33 | rodzi się do nowego życia w Jego zmartwychwstaniu. (...)
206 II,33 | pierwszych misjonarzy, którzy w 1491 r. wylądowali w Pinda,
207 II,33 | którzy w 1491 r. wylądowali w Pinda, przy ujściu rzeki
208 II,33 | Duch Święty, działający w sposób sobie właściwy w
209 II,33 | w sposób sobie właściwy w sercach ludzkich, skłonił
210 II,33 | wiary chrześcijańskiej. W ślad za pierwszymi misjonarzami
211 II,33 | umacniać zaczęte dzieło”39.~W tym okresie utworzono pewną
212 II,33 | tytularnego Utica; dokonał jej w Rzymie w 1518 r. Leon X,
213 II,33 | Utica; dokonał jej w Rzymie w 1518 r. Leon X, a Don Enrico
214 II,33 | Leon X, a Don Enrico został w ten sposób pierwszym Biskupem
215 II,33 | Biskupem rodem z Czamej Afryki.~W tym właśnie okresie, dokładnie
216 II,33 | właśnie okresie, dokładnie w 1622 r., mój poprzednik
217 II,33 | ewangelizacji Afryki zakończyła się w XVIII w. likwidacją prawie
218 II,33 | Afryki zakończyła się w XVIII w. likwidacją prawie wszystkich
219 II,33 | prawie wszystkich misji w regionach na południe od
220 II,34 | ewangelizacji Afryki rozpoczęła się w XIX w., w okresie niezwykłej
221 II,34 | Afryki rozpoczęła się w XIX w., w okresie niezwykłej aktywności,
222 II,34 | rozpoczęła się w XIX w., w okresie niezwykłej aktywności,
223 II,34 | wielkodusznie na wezwanie Chrystusa. W ostatnich dziesięcioleciach
224 II,34 | ewangelizacji. Wzrost Kościoła w Afryce w okresie minionych
225 II,34 | Wzrost Kościoła w Afryce w okresie minionych stu lat
226 II,34 | Misyjnego 1964 r., kiedy to w Bazylice Św. Piotra kanonizował
227 II,34 | wydarzeniach. Zasługuje ona w pełni, aby dołączyć ją do
228 II,34 | męczenników, pierwszych w nowożytnej epoce — oby Bóg
229 II,34(40) | Por. Sytuacja Kościoła w Afryce i na Madagaskarze (
230 II,34(40) | STATYSTYCZNY KOŚCIOŁA, Kościół w Afryce: dane liczbowe i
231 II,35 | beatyfikowałem na ziemi afrykańskiej w 1985 r., bł. Wiktorii Rasoamanarivo
232 II,35 | również beatyfikowanych w czasie mego pontyfikatu?
233 II,35 | beatyfikacyjne] dojrzewają. Kościół w Afryce musi stworzyć swoje
234 II,35 | Wspaniały wzrost Kościoła w Afryce w okresie ostatnich
235 II,35 | wzrost Kościoła w Afryce w okresie ostatnich stu lat
236 II,35 | dokonać tak wielkiego dzieła w tak krótkim okresie. Nie
237 II,35 | chwałę i blask Kościoła w Afryce, Ojcowie Synodalni
238 II,35 | to przez Pana: cudem jest w~oczach naszych” (Ps 118 [
239 II,36 | wspaniały wzrost Kościoła w Afryce i jego dokonania
240 II,36 | Afryce i jego dokonania są w wielkiej mierze owocem heroicznego
241 II,36 | Specjalne Zgromadzenie byli w pełni świadomi długu wdzięczności,
242 II,36 | zaciągnął wobec swoich przodków w wierze.~W przemówieniu skierowanym
243 II,36 | swoich przodków w wierze.~W przemówieniu skierowanym
244 II,36 | Zgromadzenia S.C.E.A.M. w Kampali, 31 stycznia 1969
245 II,36 | jest naprawdę zakorzeniony w tej błogosławionej ziemi (
246 II,36 | przywołać pamięć tych, którzy w Afryce już przed wami —
247 II,37 | Specjalne Zgromadzenie w należny sposób spłaciło
248 II,37 | Kongregacji Generalnej: „W tym miejscu wypada oddać
249 II,37 | wszystkim narodom, które w ciągu prawie dwóch tysięcy
250 II,37 | naszą wdzięczność Bogu”44.~W Orędziu końcowym do Ludu
251 II,38 | kontynent afrykański zwłaszcza w dwóch ostatnich stuleciach,
252 II,38 | stuleciach, mogliśmy spotkać się w Rzymie na Specjalnym Zgromadzeniu
253 II,38 | obfity plon. Moi Bracia w Biskupstwie, synowie Iudów
254 II,39 | 38. Sam fakt, że w okresie niemal dwóch stuleci
255 II,39 | stuleci liczba katolików w Afryce bardzo znacznie wzrosła,
256 II,39 | seminarzystów i kandydatów w Instytutach życia konsekrowanego,
257 II,39 | katechistów, których wkład w głoszenie Ewangelii wśród
258 II,39 | doniosłe dokonania Kościoła w Afryce w dziedzinie inkulturacji
259 II,39 | dokonania Kościoła w Afryce w dziedzinie inkulturacji
260 II,39 | Instytuty misyjne powstałe w Afryce rozrosły się liczebnie
261 II,39 | jako kapłani fidei donum w innych diecezjach, gdzie
262 II,39 | krajach i poza nimi. Także w afrykańskich prowincjach
263 II,39 | wzrost liczby członków. W ten sposób Kościół oddaje
264 II,39 | sposób Kościół oddaje się w służbę narodów afrykańskich;
265 II,39 | jest też gotów do udziału w „wymianie darów” z innymi
266 II,39 | Kościołami partykularnymi w łonie całego Ludu Bożego.
267 II,39 | osiągniętej przez Kościół w Afryce: to ona umożliwiła
268 II,40 | krajów afrykańskich. Chociaż „w niektórych krajach sytuacja
269 II,41 | unikać uogólnień zarówno w ocenie problemów, jak i
270 II,41 | ocenie problemów, jak i w proponowanych rozwiązaniach;
271 II,41 | pełen problemów. Prawie w każdym kraju można się spotkać
272 II,41 | społecznymi. Rezultaty rzucają się w oczy: nędza, wojny, brak
273 II,41 | nędza, wojny, brak nadziei. W świecie kontrolowanym przez
274 II,41 | potężne, Afryka stała się w praktyce nieważnym dodatkiem,
275 II,42 | do Jerozolimy: wpadł on w ręce zbójców, którzy go
276 II,42 | duszpasterskiej. Trzeba im pomóc w zebraniu sił, aby mogli
277 II,42 | sił, aby mogli oddać je w służbę wspólnego dobra.~
278 II,43 | naturalnych, nadal żyje w sytuacji ekonomicznego ubóstwa.
279 II,43 | przyczynić do pomyślnych przemian w dramatycznej sytuacji kontynentu
280 II,43 | świadome rzeczywistości grzechu w jego postaciach indywidualnych
281 II,44 | 43. W afrykańskiej kulturze i
282 II,44 | zmarli żyją nadal, pozostają w obcowaniu z nimi. Czyż nie
283 II,44 | to jakiś przedsmak wiary w Świętych Obcowanie? Ludy
284 II,44 | naturalnego końca i pozostawiają w swoich rodzinach miejsce
285 II,44 | solidamości i życia wspólnotowego. W Afryce nie do pomyślenia
286 II,44 | pomyślenia jest święto, w którym nie uczestniczy cała
287 II,44 | wioska. Życie wspólnotowe w Afryce jest bowiem przejawem
288 II,45 | tragicznych aspektów sytuacji w Afryce, warto wspomnieć
289 II,45 | przykład Ojcowie Synodalni w swoim Orędziu do Ludu Bożego
290 II,45 | odnotowali z radością, że w wielu krajach afrykańskich
291 II,45 | trosce o wspólne dobro51.~W wielu regionach Afryki wieje
292 II,45 | człowieka i jego wolności. W tym kontekście pragnę z
293 II,45 | satysfakcją zauważyć, że Kościół w Afryce, wierny swemu powołaniu,
294 II,45 | specjalna forma pierwszeństwa w praktykowaniu miłości chrześcijańskiej,
295 II,45 | na wszystkich poziomach w konkretne czyny, aż do podjęcia
296 II,46 | 45. Choć Kościół w Afryce jest ubogi i ma do
297 II,46 | odgrywa pierwszoplanową rolę w dziedzinie integralnego
298 II,46 | społecznej i służby zdrowia w ramach Caritasu i innych
299 II,46 | wdzięczności Kościołowi w Afryce za to, co w ciągu
300 II,46 | Kościołowi w Afryce za to, co w ciągu minionych lat uczynił
301 II,46 | sprawy pokoju i pojednania w czasie licznych konfliktów,
302 II | AKTUALNE PROBLEMY KOŚCIOŁA W AFRYCE~
303 II,47 | zasadniczymi pytaniami: W jaki sposób Kościół ma dalej
304 II,47 | ewangelizacyjną u progu roku 2000? W jaki sposób afrykańscy chrześcijanie
305 II,47 | kościelna.~Ewangelizacja w głąb~
306 II,48 | podjąć wyzwanie zawarte „w tej koncepcji Kościoła,
307 II,48 | pilną potrzebę głoszenia w Afryce Dobrej Nowiny milionom
308 II,48 | Chrystusa (por. Ef 3, 8), bo w nich — jak sądzimy — cała
309 II,48 | cała rodzina ludzka może w sposób pełny i wolny od
310 II,49 | zamieszania i wyobcowania w naszym szybko zmieniającym
311 II,49 | społeczeństwie”58. Odwiedzając Malawi w 1989 r. powiedziałem: „Wzywam
312 II,49 | niezgodny z tym, co najlepsze w waszych lokalnych tradycjach,
313 II,49 | mieszkańców Afryki szuka w innej kulturze tak zwanej «
314 II,49 | was dziś, abyście sięgali w głąb własnych serc. Zwracajcie
315 II,49 | świadectwo przez to spotkanie. W nich znajdziecie prawdziwą
316 II,49 | znajdziecie prawdziwą wolność, w nich znajdziecie Chrystusa,
317 II,50 | Słusznie zwrócono uwagę, że w państwach, których granice
318 II,50 | jeśli nie dla pokoju, to w każdym razie dla wspólnego
319 II,50 | Oto dlaczego Kościół w Afryce uważa, że jego szczególną
320 II,50 | takich podziałów. Także w tym kontekście Specjalne
321 II,51 | Konferencje Episkopatów Afryki w swoich odpowiedziach na
322 II,51 | Od gorliwości okazywanej w tej dziedzinie zależy, czy
323 II,52 | 51. „W Afryce potrzeba stosowania
324 II,52 | potrzeba stosowania Ewangelii w konkrecie życia jest bardzo
325 II,52 | się AIDS, utrzymywanie się w niektórych regionach praktyki
326 II,53 | sprawiedliwego uczestnictwa w dobrach i usługach przeznaczonych
327 II,53 | przekazu, które pozostając w gestii ośrodków Północy
328 II,54 | pomocy jakich środków Kościół w Afryce może sprostać opisanym
329 II,54 | jest lud. Cały Lud Boży, w znaczeniu teologicznym,
330 II,54 | od swej konkretnej roli w Kościele”67. Dlatego Synod
331 II,54 | formacji głosicieli Ewangelii w Afryce. Wspomniałem już
332 II,54 | formacji wiernych świeckich, w pełni uznając ich niezastąpioną
333 II,54 | uznając ich niezastąpioną rolę w ewangelizacji Afryki. Szczególny
334 II,55 | ostatnie pytanie: czy Kościół w Afryce przygotował odpowiednio
335 II,55 | problemów społeczno-politycznych w świetle Ewangelii i wiary
336 II,55 | świetle Ewangelii i wiary w Boga? Jest to z pewnością
337 II,55 | oddziaływać na tkankę społeczną w taki sposób, aby przekształcać
338 II,55 | której owocem jest życie w pełni zgodne z wiarą. Wiara,
339 II,55 | prawdziwego ucznia Chrystusa w każdej dziedzinie jego działalności
340 II,55 | działalności i odpowiedzialności, w każdej sytuacji. Jeśli „
341 II,55 | powinna uczyć ich wypełniania w życiu społecznych nakazów
342 II,55 | prawdziwemu dobru człowieka w Afryce, jak i na każdym
343 II,56 | Ewangelii. Wkłada niejako w ich usta słowo zbawienia”70.
344 II,56 | nadziei i miłości, która w nich jest (por. 1 P 3, 15).~
345 II,56 | odnawianie samej ludzkości”71. W jedynym Synu i poprzez Niego
346 II,57 | wyznaczony cel, takie powinny być w Afryce owoce Synodu w każdej
347 II,57 | być w Afryce owoce Synodu w każdej dziedzinie ludzkiego
348 II,57 | zastęp tak bardzo zasłużony w dziele misyjnym”72 — Kościół
349 II,57 | dziele misyjnym”72 — Kościół w Afryce — ziemi, która stała
350 II,57 | za misję na kontynencie i w świecie: „Afrykanie, staliście
351 II,57 | samych siebie” — powiedział w Kampali mój poprzednik Paweł
352 II,58 | drogę, prawdę i życie”76. W Afryce, gdzie powszechne
353 II,58 | nadzieję życia zakorzenioną, w misterium paschalnym. Jezus
354 II,58 | zadatek życia wiecznego”77, w momencie gdy — po ludzku
355 II,58 | uczynił to, aby uwiecznić w czasie i przestrzeni swoje
356 II,58 | poświęcone Afryce, obradujące w okresie, gdy sytuacja kontynentu
357 II,58 | za Nim, zagłębiając się w tajniki wiary”80. Zadanie
358 II,58 | fakt, że „Afrykanin wierzy w Boga Stwórcę, czerpiąc tę
359 II,58 | ostateczne objawienie się Boga w Jezusie Chrystusie, Bogu
360 II,58 | życia. Urzeczywistnia się w różnych dziedzinach działalności,
361 II,58 | przekazu”82.~Aby ta misja w pełni się powiodła, należy „
362 II,58 | ustawicznie odwoływać się w ewangelizacji do Ducha Świętego,
363 II,58 | nieustannie Pięćdziesiątnica, w której Maryja będzie miała
364 II,58 | miejsce, tak jak miała je w pierwszej”83. Moc Ducha
365 II,59 | je nieustannie, nastawać „w porę i nie w porę, (...)
366 II,59 | nastawać „w porę i nie w porę, (...) z całą cierpliwością” (
367 II,59 | rozważali i zachowywali w sercach słowo Boże (por.
368 II,59 | należy pomnożyć wysiłki w celu ułatwienia dostępu
369 II,59 | ułatwią modlitwę, lekturę w rodzinie czy we wspólnocie.
370 II,59 | katechistów i wiernych świeckich w ogólności; dbać o należyte
371 II,59 | wszystkich wiernych już w dzieciństwie85.~Pilna potrzeba
372 II,60 | że szczególnie ważną rolę w dziele głoszenia Ewangelii
373 II,60 | katecheza «wciela się» w różne kultury”86. Inkulturacja
374 II,60 | kulturowych przez ich integrację w chrześcijaństwie”; z drugiej
375 II,60 | zakorzenianiem chrześcijaństwa w różnych kulturach”87. Według
376 II,60 | celem i pilną koniecznością w życiu Kościołów partykularnych,
377 II,60 | zakorzenienia się Ewangelii w Afryce88, „nakazem ewangelizacji”89 „
378 II,61 | tajemnica, która dokonała się w historii: w ściśle określonym
379 II,61 | dokonała się w historii: w ściśle określonym czasie
380 II,61 | określonym czasie i przestrzeni, w środowisku konkretnego narodu
381 II,61 | wybrał i któremu towarzyszył w całych dziejach zbawienia,
382 II,61 | ukazać — przez to, czego w nim dokonywał — co zamierza
383 II,61 | wpisywaniem ewangelicznego orędzia w kultury93. Wcielenie Syna
384 II,61 | konkretność94 — również wcieleniem w określoną kulturę.~
385 II,61(94) | Przemówienie na Uniwersytecie w Coimbrze (15 maja 1982),
386 II,62 | ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie
387 II,62 | przez wartości Ewangelii w świetle tajemnicy paschalnej”95.~
388 II,62 | kultur należy się wpatrywać w tajemnicę wcielenia i odkupienia.
389 II,62 | wyjątkiem grzechu, tak też w procesie inkulturacji Dobra
390 II,62 | głęboko zakorzeniona także w tajemnicy Piećdziesiatnicy.
391 II,62 | Ducha Świętego, który łączy w jedno różne dary i talenty,
392 II,62 | własnym języku jedyną wiarę w Jezusa Chrystusa i głoszą
393 II,62 | suis — „oblubienicą strojną w swe klejnoty” (por. Iz 61,
394 II,63 | i Tradycji apostolskiej w kontekście nieustannie zmieniających
395 II,63 | zauważyli Ojcowie Synodalni, że „w związku z szybkimi przemianami
396 II,63 | Kościołem powszechnym. (...) W każdym przypadku należy
397 II,63 | inkulturacji przyniosło już w życiu Kościołów kontynentu,
398 II,63 | poznawania kultur afrykańskich w całej ich złożoności”. Dlatego
399 II,63 | zachęcił duszpasterzy, aby „w pełni wykorzystywali rozliczne
400 II,63 | możliwości, jakie stwarza już w tej dziedzinie obecna dyscyplina
401 II,64 | inkulturacji, ale też zastosował ją w konkretny sposób, uznając
402 II,64 | Ojcowie Synodalni dostrzegli w niej szczególnie odpowiedni
403 II,64 | solidarność, serdeczność w relacjach między ludźmi,
404 II,64 | budowa Kościoła jako rodziny, w którym nie będzie miejsca
405 II,64 | Kościołów partykulamych, w czym nie mogą przeszkadzać
406 II,64 | zgłębiając całe bogactwo zawarte w tym pojęciu i coraz pełniej
407 II,64 | ukazując jego komplementarność w stosunku do innych obrazów
408 II,64 | Sobór Watykański II zawarł w Konstytucji dogmatycznej
409 II,64 | soborowa: „Kościół jest w Chrystusie niejako sakramentem,
410 II,65 | 64. W praktyce, która nie może
411 II,65 | wystrzegając się wszelkich zmian w tym co istotne, tak aby
412 II,65 | albo gdy jej realizacja w praktyce stwarza poważne
413 II,65 | duszpasterskie, zwłaszcza w dziedzinie życia sakramentalnego,
414 II,65 | zarazem szacunek osobom w duchu sprawiedliwości i
415 II,65 | jakie się tu wyłaniają, w perspektywie teologicznej,
416 II,66 | prowadzić przede wszystkim w łonie Kościoła-Rodziny,
417 II,66 | oraz innych kontynentów; w każdym Kościele partykularnym
418 II,66 | między różnymi obrządkami w łonie jednego Kościoła.
419 II,66 | dialogu”108, przede wszystkim w celu rozwijania organicznej
420 II,66 | dający swoje świadectwo w Afryce w jedności z Chrystusem,
421 II,66 | swoje świadectwo w Afryce w jedności z Chrystusem, są
422 II,66 | Ewangelię bardziej wiarygodną w oczach wszystkich ludzi
423 II,66 | Dialog ten może się wyrażać w konkretnych przedsięwzięciach,
424 II,66 | Ewangelii, jakie trzeba składać w Afryce. Jednym z celów ekumenizmu
425 II,67 | z nakazami Dekalogu”111. W związku z tym Orędzie Synodu
426 II,67 | chce bynajmniej być tym, w którego imię zabija się
427 II,67 | nakazuje wierzącym, aby w duchu sprawiedliwości i
428 II,67 | się głośno nielojalności w polityce i w działaniu,
429 II,67 | nielojalności w polityce i w działaniu, a także wszelkiemu
430 II,67 | wszelkiemu brakowi wzajemności w dziedzinie wolności religijnej114.~
431 II,68 | 67. W relacjach z afrykańską religią
432 II,68 | wartości, takich jak wiara w Istotę Najwyższą i Wieczną,
433 II,68 | z prawdami wiary. Można w nich wręcz dostrzec przygotowanie
434 II,68 | ludzi — jak działo się już w przeszłości — do „otwarcia
435 II,68 | się na pełnię Objawienia w Jezusie Chrystusie, ukazaną
436 II,68 | religii tradycyjnej, unikając w wypowiedziach wszelkich
437 II,68 | lekceważących. Z myślą o tym w domach formacji kapłańskiej
438 II,69 | abstrakcyjnym, ale osobą uwikłaną w sprawy społeczne i gospodarcze;
439 II,69 | bardzo konkretne sytuacje, w których należy zwalczać
440 II,69 | Dlatego Pan Jezus, gdy w nazaretańskiej synagodze
441 II,69 | Jest nie do pomyślenia, aby w ewangelizacji można było
442 II,69 | wyzwolenia, postępu i pokoju w świecie”:119 wyzwolenie
443 II,69 | uwadze całego człowieka, w jego wszystkich wymiarach
444 II,69 | wymiarach i aspektach i w jego otwarciu się na rzeczywistość
445 II,69 | człowiekowi uczestnictwo w życiu Bożym, lecz takie
446 II,69 | głębszy sens i znaczenie w powszednią aktywność ludzi.
447 II,69(121) | Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
448 II,69 | drogę i żyje, zachowując w ciągu dziejów rzeczywistą
449 II,70(124) | Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
450 II,70 | godnością, człowiek nie może żyć w warunkach społecznych, ekonomicznych,
451 II,70 | teologiczna podstawa walki w obronie godności osoby,
452 II,70 | międzynarodowej — musi się dokonywać w sposób solidarny, jak bardzo
453 II,70(126) | Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
454 II,70 | poprzednik Paweł VI127. Właśnie w tej perspektywie mógł on
455 II,70 | godności, co jest możliwe tylko w warunkach sprawiedliwości
456 II,71 | Umocnieni wiarą i ufnością w zbawczą moc Jezusa, Ojcowie
457 II,71 | jakim jest służba zbawieniu w różnorodnych środowiskach
458 II,71 | uszlachetnienia człowieka w jego wymiarze duchowym i
459 II,71 | także i przede wszystkim w kontekście solidarnego i
460 II,72 | ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach
461 II,72 | ewangelizacji135.~Istotnie, w naszej epoce środki przekazu
462 II,72 | Ewangelii muszą zatem wejść w ten świat i pozwolić się
463 II,72 | przewodnikiem i natchnieniem w zachowaniach indywidualnych,
464 II,72 | oraz przyjmować jego treści w sposób rozważny i krytyczny.~
465 II,72 | sposób rozważny i krytyczny.~W Afryce, gdzie jednym z typowych
466 II,72 | może zatem milczeć, gdyż w ten sposób mógłby się sprzeniewierzyć
467 II,72 | swojej misji, chyba że — w pewnych okolicznościach —
468 II,72 | zawsze głosić naukę, nastając w porę i nie w porę (por.
469 II,72 | naukę, nastając w porę i nie w porę (por. 2 Tm 4, 2), po
470 II,72 | 4, 2), po to, by budować w miłości i prawdzie.~
471 IV | ROZDZIAŁ IV~ W PERSPEKTYWIE TRZECIEGO TYSIĄCLECIA
472 IV,73 | głębokich i gwałtownych przemian w społeczeństwach afrykańskich
473 IV,74 | narody” (Mt 28, 19).~Jak w dniu Pięćdziesiątnicy, tak
474 IV,74 | otrzymania pełni nowego życia w Nim: «Zaprawdę, zaprawdę
475 IV,74 | Jezusem Chrystusem, namaszcza w Duchu Świętym: nie jest
476 IV,74 | chrztu, zatrzymywałby się w połowie drogi.~To prawda,
477 IV,74 | ewangeliczne orędzie, lecz żyjący w zgodzie z własnym sumieniem
478 IV,74 | zbawieni przez Chrystusa i w Chrystusie. Dla każdego
479 IV,75 | Chrystusa jest jedynym, w którym możemy być zbawieni (
480 IV,75 | por. Dz 4, 12). Ponieważ w Afryce żyje wiele milionów
481 IV,75 | je przyjął i pozwolił mu w sobie wzrastać, jeśli chce
482 IV,75 | Chrystusa”140. To nowe życie w radykalnej nowości Ewangelii
483 IV,75 | 13. 14). Jeśli Kościół w Afryce z energią i bez wahania
484 IV,76 | znaczenie. Nikt bowiem nie może w pełni poznać prawd wiary,
485 IV,76 | od swej konkretnej roli w Kościele”141. Dotyczy to
486 IV,76 | marginalnej, ale trzeba stawiać ją w centrum życia chrześcijańskiego”142.~
487 IV,76 | wiernych świeckich, aby umieli w pełni odgrywać rolę chrześcijańskich
488 IV,76 | świeckiego powołania laikatu. W związku z tym należy zachęcać
489 IV,76 | motywacje, do angażowania się w działalność polityczną143,
490 IV,77 | 76. Kościół w Afryce, aby być Kościołem
491 IV,77 | Musi ciągle wsłuchiwać się w to, w co wierzy, w motywy
492 IV,77 | ciągle wsłuchiwać się w to, w co wierzy, w motywy swojej
493 IV,77 | wsłuchiwać się w to, w co wierzy, w motywy swojej nadziei, w
494 IV,77 | w motywy swojej nadziei, w nowe przykazanie miłości.
495 IV,77 | dziełach Bożych”145.~Dzisiaj w Afryce „nauczanie prawd
496 IV,78 | skutecznie dawać świadectwo wiary w życiu. Wszyscy, którzy zostali
497 IV,78 | kierownictwu Ducha, który „jak w początkach Kościoła, tak
498 IV,78 | Kościoła, tak i dzisiaj działa w każdym głosicielu Ewangelii,
499 IV,78 | wierzących jest dziś nieodzowne w Afryce, aby można było przekonująco
500 IV,78 | przekonująco głosić wiarę. W szczególności winni oni
1-500 | 501-876 |