Chap., N.
1 Wpr,1 | części świata, zgromadzili się na Synodzie, który stał
2 Wpr,1 | na Synodzie, który stał się znakiem nadziei i zmartwychwstania
3 Wpr,1 | ludzkiej historii zdawały się raczej pogrążać Afrykę w
4 Wpr,1 | Zgromadzenia Synodalnego zwrócili się do mnie z prośbą, bym zapoznał
5 Wpr,1 | wobec Chrystusa przychyliłem się do tej prośby i dzisiaj —
6 Wpr,2 | naszego wieku, zbliżającego się już do trzeciego tysiąclecia.
7 Wpr,2 | ewangelizacji kontynentu, zrodziła się w okresie Soboru. To historyczne
8 Wpr,2 | Podczas Soboru Biskupi starali się znaleźć właściwe sposoby
9 Wpr,2 | działania, aby lepiej dzielić się swą troską o wszystkie Kościoły
10 Wpr,4 | Synodu Biskupów, odbywające się w regularnych odstępach
11 Wpr,4 | sposobności do wypowiadania się na powszechnym forum Kościoła.
12 Wpr,4 | skorzystali z nadarzającej się okazji, aby domagać się
13 Wpr,4 | się okazji, aby domagać się większej sprawiedliwości
14 Wpr,5 | uczyniłem to, przychylając się do wyrażanych wielokrotnie
15 Wpr,6 | zbawienia dla Afryki. Wydaje się, że wybiła „godzina Afryki”,
16 Wpr,6 | wiarę przez chrzest, udał się szczęśliwy w dalszą drogę
17 Wpr,6 | lud wierzący — zgromadził się wokół grobu św. Piotra.
18 Wpr,6 | który Pan uczynił: radujmy się zeń i weselmy!” (Ps 118 [
19 Wpr,7 | Adhortacji apostolskiej pragnę się zwrócić — w komunii ze Specjalnym
20 Wpr,7 | czy inny sposób troszczą się o duchowy i materialny rozwój
21 Wpr,8 | Adhortacja będzie zatem starała się iść tym samym szlakiem.
22 Wpr,8 | kairos — w którym odbył się Synod, analizując jego cele,
23 Wpr,8 | fazy pracy misyjnej. Zajmie się następnie różnymi aspektami
24 Wpr,8 | misjom, który sam staje się misyjny: „Będziecie moimi
25 I,9 | Synodu nie tylko przyczynią się do pomyślnego przebiegu
26 I,9 | obrad, ale już teraz okazują się pożyteczne dla Kościołów
27 I,10 | przejawem tego czasu łaski stało się przede wszystkim uroczyste
28 I,10 | miłosierdzie jedynego Boga objawiły się przede wszystkim w odkupieńczym
29 I,11 | Afryce, z radością mogli się przekonać, że katolicy afrykańscy
30 I,11 | Kościołach lokalnych i starają się coraz lepiej rozumieć, co
31 I,15 | sprzyjającą kształtowaniu się kościelnej komunii. Gdy
32 I,15 | Biskupami, tym bogatsza staje się komunia Kościoła jako takiego.
33 I,16 | tego Zgromadzenia wydawało się potrzebne: mam na myśli
34 I,17 | Synodalne nie może ograniczyć się jedynie do dyskusji o problemach
35 I,18 | regionalnym i krajowym — wpisują się wszystkie w tę perspektywę
36 I,18 | Chrystusa. Świadomość ta ujawnia się szczególnie wyraziście w
37 I,19 | poświęconym Afryce i by zechcieli się włączyć w przedsięwzięcia
38 I,19 | Specjalne Zgromadzenie stało się bowiem natchnieniem wiej
39 I,19 | Zgromadzenia w Rzymie, kierowałem się intencją, aby jeszcze bardziej
40 I,21 | Zgromadzenia powoływano się na tę naprawdę kluczową
41 I,21 | szczerością, wystrzegając się wszelkiej pobłażliwości.
42 I,21 | przypominał: „Często dzisiaj mówi się, że nasz wiek pragnie szczerości
43 I,21 | Szczególnie o młodzieży mówi się, że wzdryga się wręcz przed
44 I,21 | młodzieży mówi się, że wzdryga się wręcz przed fałszem i udawaniem,
45 I,21 | jak nigdy przedtem, stało się dziś najkonieczniejszym
46 I,23 | 23. Zwracając się 23 czerwca 1989 r. do członków
47 I,23 | oraz potrzeba przygotowania się wszystkich wiernych do Zgromadzenia
48 I,23 | Ugandzie (1993 r.), kierując się zawsze intencją wezwania
49 I,24 | przedstawione Lineamenta, rozpoczął się niewątpliwie nowy i ważny
50 I,24 | publikacja tego dokumentu stała się decydującym bodźcem dla
51 I,26 | przykładny sposób włączali się w proces synodalny, „idąc
52 I,26 | Kościoła i żarliwie modląc się razem o pomyślny przebieg
53 I,26(33) | trudnej sytuacji, w jakiej się znajdowały. ~
54 I,28 | Specjalnego Zgromadzenia, stała się dla mnie sposobnością do
55 I,28 | światłem Ducha, postanowił udać się do domu poganina. Przybywszy
56 I,28 | Apostolskich opowiada, że „zdumieli się wierni pochodzenia żydowskiego,
57 I,28 | Korneliusza ponownie dokonał się w pewnym sensie cud Pięćdziesiątnicy.
58 I,28 | powiedział: „Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma
59 I,28 | narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie. (...)
60 I,28 | W ten sposób rozpoczęła się misja Kościoła ad gentes,
61 I,28 | najwybitniejszym głosicielem miał się stać Paweł z Tarsu. Pierwsi
62 II,30 | wysiłku misyjnego, rozpoczęła się w XIX w.~Faza pierwsza~
63 II,31 | przykładowi rozpowszechnił się potem na Wschodzie i na
64 II,31 | rąk św. Atanazego i stał się apostołem Etiopii”37. W
65 II,31 | i Świętych, wywodzących się nie tylko z ich ziem, ale
66 II,31 | kontynentu rozpoczynała się wówczas nowa faza ewangelizacji.~
67 II,33 | chóru języków dołączyły się ludy Angoli.~Wówczas to
68 II,33 | afrykańskiej ojczyźnie odnowiła się jerozolimska Pięćdziesiątnica.
69 II,33 | serca, a głowy pochyliły się ku zdrojom wody chrzcielnej,
70 II,33 | Ukrzyżowanym Chrystusem i rodzi się do nowego życia w Jego zmartwychwstaniu. (...)
71 II,33 | ewangelizacji Afryki zakończyła się w XVIII w. likwidacją prawie
72 II,34 | ewangelizacji Afryki rozpoczęła się w XIX w., w okresie niezwykłej
73 II,34 | cenna ich ofiara — odradza się jako wolna i niepodległa”41.~
74 II,35 | tytułem do chwały, nieustannie się wydłuża. Czy moglibyśmy
75 II,35 | zbawienia Afryki.~„Stało się to przez Pana: cudem jest
76 II,36 | 35. Powszechnie uznaje się, że wspaniały wzrost Kościoła
77 II,38 | stuleciach, mogliśmy spotkać się w Rzymie na Specjalnym Zgromadzeniu
78 II,38 | całkowitego poświęcenia się służbie Bogu i Ewangelii.~
79 II,38 | Ewangelii.~Kościół zakorzenia się i wzrasta~
80 II,39 | godny uwagi. Umocnienie się Kościoła na kontynencie
81 II,39 | stopniowe rozszerzanie się sieci katechistów, których
82 II,39 | powstałe w Afryce rozrosły się liczebnie i zaczęły dostarczać
83 II,39 | ten sposób Kościół oddaje się w służbę narodów afrykańskich;
84 II,40 | sytuacja wewnętrzna jeszcze się niestety nie ustabilizowała,
85 II,41 | chrześcijańskie orędzie może się stać «Dobrą Nowiną» dla
86 II,41 | Prawie w każdym kraju można się spotkać ze skrajnym ubóstwem,
87 II,41 | społecznymi. Rezultaty rzucają się w oczy: nędza, wojny, brak
88 II,41 | i potężne, Afryka stała się w praktyce nieważnym dodatkiem,
89 II,43 | ewangelizacji; wartości te mogą się przyczynić do pomyślnych
90 II,44 | tradycji powszechnie uznaje się fundamentalną rolę rodziny.
91 II,44 | Afryki szanują życie, które się poczyna i rodzi. Cieszą
92 II,44 | poczyna i rodzi. Cieszą się tym życiem. Nie dopuszczają
93 II,44 | wielkiej rodziny. Modlę się gorąco i proszę innych o
94 II,45 | krajach afrykańskich rozpoczął się proces demokratyzacji; wyrazili
95 II,45 | nadzieję, że proces ten okaże się trwały i że zostaną jak
96 II,45 | bardziej stanowczo domagają się uznania i ochrony praw człowieka
97 II,45 | swemu powołaniu, opowiada się zdecydowanie po stronie
98 II,45 | Pana», winno przekształcić się na wszystkich poziomach
99 II,47 | afrykańscy chrześcijanie mogą się stawać coraz wierniejszymi
100 II,48 | poprzez ustawiczne nawracanie się i odnawianie, aby mógł wiarygodnie
101 II,49 | naszym szybko zmieniającym się społeczeństwie”58. Odwiedzając
102 II,49 | własnych serc. Zwracajcie się ku bogactwu własnych tradycji,
103 II,50 | islamem. Ojcowie zastanawiali się także, jakimi środkami można
104 II,51 | odpowiedziach na Lineamenta, wiąże się z chrześcijańskim małżeństwem
105 II,51 | dziedzinie zależy, czy spełni się nadzieja na rozkwit afrykańskich
106 II,52 | tyle narodów wciąż zmaga się z głodem, wojnami, konfliktami
107 II,52 | bardzo wyraźnie wyłania się fakt, że zjawiska takie,
108 II,52 | takie, jak pogłębiające się ubóstwo Afryki, urbanizacja,
109 II,52 | emancypacja kobiet, szerzenie się AIDS, utrzymywanie się w
110 II,52 | szerzenie się AIDS, utrzymywanie się w niektórych regionach praktyki
111 II,53 | przeznaczonych dla wszystkich, stają się raczej elementami mechanizmu,
112 II,55 | 54. Nasuwa się tu ostatnie pytanie: czy
113 II,55 | aby ich świadectwo stało się profetycznym wyzwaniem wobec
114 II,56 | powiedziałem, Afryka może się chlubić nie tylko wielkimi
115 II,56 | głoszenie Ewangelii może się przyczynić do wewnętrznej
116 II,57 | Afryce — ziemi, która stała się „nową ojczyzną Chrystusa”73 —
117 II,57 | świecie: „Afrykanie, staliście się już misjonarzami samych
118 II,58 | biorąc — jego życie zdawało się skazane na klęskę: uczynił
119 II,58 | względami krytyczna, określiło się mianem „Synodu Zmartwychwstania
120 II,58 | szedł za Nim, zagłębiając się w tajniki wiary”80. Zadanie
121 II,58 | i ostateczne objawienie się Boga w Jezusie Chrystusie,
122 II,58 | płaszczyznach życia. Urzeczywistnia się w różnych dziedzinach działalności,
123 II,58 | zwłaszcza tych, które stały się bezpośrednim przedmiotem
124 II,58 | Aby ta misja w pełni się powiodła, należy „ustawicznie
125 II,58 | należy „ustawicznie odwoływać się w ewangelizacji do Ducha
126 II,60 | który „katecheza «wciela się» w różne kultury”86. Inkulturacja
127 II,60 | prawdziwego zakorzenienia się Ewangelii w Afryce88, „nakazem
128 II,61 | z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem”92. Oto wzniosła
129 II,61 | tajemnica, która dokonała się w historii: w ściśle określonym
130 II,61 | Chrystus.~Tak jak „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród
131 II,62 | objawionego orędzia musi kierować się „logiką” właściwą dla tajemnicy
132 II,62 | antywartości kultur należy się wpatrywać w tajemnicę wcielenia
133 II,62 | Tak jak Słowo Boże stało się podobne do nas we wszystkim
134 II,62 | wartości różnych kultur, staje się sponsa ornata monilibus
135 II,63 | delikatne, ponieważ wiąże się z nim kwestia wierności
136 II,63 | nieustannie zmieniających się kultur. Słusznie zatem zauważyli
137 II,63 | wysiłek inkulturacji, kierując się dwiema zasadami — zgodności
138 II,63 | każdym przypadku należy się wystrzegać wszelkiego synkretyzmu”96.~„
139 II,64 | doktrynę o Kościele, posługując się obrazami zaczerpniętymi
140 II,65 | inkulturacji liturgii, wystrzegając się wszelkich zmian w tym co
141 II,65 | komisje studyjne, które zajmą się przede wszystkim problematyką
142 II,65 | aspektów problemów, jakie się tu wyłaniają, w perspektywie
143 II,66 | jedność, o którą modlił się Chrystus, i aby dzięki temu
144 II,66 | Boga”109. Dialog ten może się wyrażać w konkretnych przedsięwzięciach,
145 II,67 | że wielu muzułmanów stara się naśladować wiarę Abrahama
146 II,67 | tym, w którego imię zabija się innych ludzi, ale nakazuje
147 II,67 | unikając zagrożeń, jakie rodzą się z fałszywego irenizmu albo
148 II,67 | fundamentalizmu, oraz aby sprzeciwiać się głośno nielojalności w polityce
149 II,68 | i rozważny dialog stanie się z jednej strony zabezpieczeniem
150 II,68 | liczbę ludzi — jak działo się już w przeszłości — do „
151 II,68 | przeszłości — do „otwarcia się na pełnię Objawienia w Jezusie
152 II,68 | kapłańskiej i zakonnej przekazywać się będzie właściwą wiedzę na
153 II,69 | 61, 1-2).~Chrystus uważa się zatem za Tego, który został
154 II,69 | przez Ewangelię „nie może się ograniczać jedynie do dziedziny
155 II,69 | aspektach i w jego otwarciu się na rzeczywistość absolutną —
156 II,69 | może poważnie przyczynić się do tego, aby rodzina ludzka
157 II,69 | ludzka i jej historia stawały się bardziej ludzkie”121. Kościół
158 II,70 | Wcielenie swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem”124.
159 II,70 | płaszczyźnie międzynarodowej — musi się dokonywać w sposób solidarny,
160 II,70 | sprawiedliwości i pokoju”129.~Stać się głosem tych, którzy nie
161 II,71 | inicjatywom, które przyczyniają się do rozwoju i uszlachetnienia
162 II,72 | Od początku Bóg odznacza się tym, że pragnie się udzielać
163 II,72 | odznacza się tym, że pragnie się udzielać i porozumiewać.
164 II,72 | wzajemnie uzupełniających się punktów widzenia: jako nową
165 II,72 | jako nową i rozrastającą się rzeczywistość kulturową
166 II,72 | służących porozumiewaniu się ludzi. Środki przekazu od
167 II,72 | wejść w ten świat i pozwolić się przeniknąć przez tę nową
168 II,72 | ludzkość i czyni z niej, jak to się określa, «światową wioskę».
169 II,72 | gdyż w ten sposób mógłby się sprzeniewierzyć swojej misji,
170 IV,73 | wysp”137. Z tą misją wiążą się, jak to już zostało powiedziane,
171 IV,73 | towarzyszą kształtowaniu się cywilizacji planetarnej.~
172 IV,74 | Jezus do Nikodema — jeśli się ktoś nie narodzi z wody
173 IV,74 | do chrztu, zatrzymywałby się w połowie drogi.~To prawda,
174 IV,75 | Bożym i od człowieka wymaga się, by je przyjął i pozwolił
175 IV,75 | ludom, które nie lękają się otworzyć drzwi Odkupicielowi.~
176 IV,76 | których nie miał możliwości się nauczyć, nikt też nie może
177 IV,76 | motywacje, do angażowania się w działalność polityczną143,
178 IV,76 | publiczne — „przyczynić się do wspólnego dobra i zarazem
179 IV,77 | Musi ciągle wsłuchiwać się w to, w co wierzy, w motywy
180 IV,77 | zbyt często zatrzymuje się na poziomie elementarnym
181 IV,78 | Ewangelii, jeśli tylko poddaje się on jego kierownictwu”148. „
182 IV,78 | choć gruntowne, okazują się daremne i pozbawione wartości”149.~
183 IV,79 | wiara, która nie staje się kulturą, nie jest wiarą
184 IV,79 | warunek trwałego zakorzenienia się Ewangelii w chrześcijańskich
185 IV,79 | chrześcijańskiego i życia człowieka jawi się zatem jako trudne zadanie,
186 IV,80 | uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13,
187 IV,80 | Wiemy, że choć rozwija się dziś cywilizacja „światowej
188 IV,80 | świadomy, że powinien stać się dla wszystkich miejscem
189 IV,80 | sobie nawzajem i pojednawszy się ze sobą, będą oni mogli
190 IV,80 | swój Kościół. Jeśli tak się nie stanie, świat będzie
191 IV,80 | pola bitwy, na którym liczą się tylko egoistyczne interesy
192 IV,81 | filarem, na którym opiera się cała budowla społeczna.
193 IV,84 | miłuje ludzkość i oddaje się jej jako Zbawiciel, jednocząc
194 IV,84 | W ofierze tej odsłania się całkowicie ów zamysł, który
195 IV,84 | małżeństwo ochrzczonych staje się w ten sposób rzeczywistym
196 IV,84 | Kościoła tego, co dokonało się na Krzyżu; wzajemnie dla
197 IV,84 | którego uczestnikami stali się poprzez sakrament. Małżeństwo,
198 IV,84 | Królestwa, gdzie „nie będą się ani żenić ani za mąż wychodzić” (
199 IV,84 | Dlatego małżeństwo domaga się miłości nierozerwalnej;
200 IV,84 | dzięki swojej trwałości może się ono skutecznie przyczyniać
201 IV,85 | Zjednoczonych, która odbyła się we wrześniu 1994 r. w Kairze,
202 IV,85 | Międzynarodowy Rok Rodziny stał się rokiem zniszczenia rodziny!”165.~
203 IV,86 | rodzinie przecież rodzą się obywatele i w niej znajdują
204 IV,86 | powołania, daleka od zamknięcia się w sobie, rodzina otwiera
205 IV,86 | w sobie, rodzina otwiera się na inne rodziny i na społeczeństwo,
206 IV,86 | chrześcijańskie rodziny Afryki staną się prawdziwymi „Kościołami
207 IV,86 | domowymi”, przyczyniając się do postępu społeczeństwa
208 IV,86 | braterskiego. W ten sposób dokona się przemiana afrykańskich społeczeństw
209 V,88 | świętości, upodobnienia się do Chrystusa. W Pierwszym
210 V,88 | Koryntian św. Paweł zwraca się do „tych, którzy zostali
211 V,88 | społeczności, z których się wywodzą. Przez wcielenie
212 V,88 | określonej kultury, przyczynia się do jej otwarcia na wymiary
213 V,88 | zbawienia może ona przyczynić się do rzeczywistego uszlachetnienia
214 V,89 | Głoszenie Ewangelii może się w pełni urzeczywistnić jedynie
215 V,90 | tylko wówczas, gdy rozgałęzi się na wiele wspólnot odpowiednio
216 V,90 | modlitwy i wsłuchiwania się w słowo Boże; miejscami,
217 V,90 | odpowiedzialność i uczą się uczestnictwa w życiu Kościoła;
218 V,92 | kapłani winni troszczyć się o katechistów, dbając o
219 V,93 | 92. Synod zwrócił się bezpośrednio do każdej chrześcijańskiej
220 V,93 | rodziny z apelem, aby stawała się „szczególnym miejscem ewangelicznego
221 V,93 | świątobliwego, zaparcie się siebie i czynną miłość».
222 V,93 | człowieczeństwa»”180.~Rodzice niech się zatroszczą o chrześcijańskie
223 V,93 | jest powołana, aby stawać się aktywną komórką chrześcijańskiego
224 V,95 | światłym rozeznaniem, kierując się kryteriami wskazanymi przez
225 V,95(183) | bezpośrednim odwołaniem się do SOBÓR WAT. II, Konst.
226 V,95 | uprzedniego porozumienia się z Ordynariuszem miejsca”185;
227 V,95 | rewizji — jeśli to okaże się konieczne — niektórych punktów
228 V,96 | trzeba dziś zatroszczyć się szczególnie o formację przyszłych
229 V,96 | sens i rolę poświęcenia się Chrystusowi w kapłaństwie”191.~
230 V,97 | posługa w Kościele cieszyła się szacunkiem i zrozumieniem,
231 V,97 | Zgromadzenia Biskupów niech starają się jak najskuteczniej popierać
232 V,98 | sprawę z potrzeb, jakie wiążą się z ewangelizacją ludów Afryki
233 V,98 | powołaniu, całkowicie oddając się swej misji w pełnej komunii
234 V,98 | duszpasterskich. Przyczyni się to do pobudzenia życia duchowego
235 V,98 | chorych lub zmagających się z trudnościami196.~Biskupi~
236 V,99 | Świętego, niech opiekują się gorliwie Kościołem, który
237 V,99 | zadań apostolskich winni się Biskupi przykładać jako
238 V,99 | zarządzania. Niech starają się też pogłębiać swoją kulturę
239 V,100 | świeccy coraz pełniej włączają się w misję Kościoła w Afryce
240 V,100 | proces trwał i rozwijał się we wszystkich środowiskach
241 V,101 | gdzie normalnie skupia się życie i kult wiernych. W
242 V,101 | miejscem, gdzie objawia się wspólnota różnych grup i
243 V,101 | życie parafialne toczyło się harmonijnie, wpisane w kontekst
244 V,104 | wiara chrześcijańska może się stać jasnym źródłem światła
245 V,104 | środowiska naturalnego”205. Stają się w ten sposób miejscem, gdzie
246 V,104 | sposób miejscem, gdzie oddaje się głos innym, okazując im
247 V,105 | finansowych, nierzadko zaś zdarza się, że w diecezjach występują
248 V,105 | swoich kompetencji starały się zapewniać sobie coraz większą
249 VI,106 | towarzyszyć szczere opowiedzenie się każdego członka Ludu Bożego
250 VI,107 | wewnętrznym nie zawsze przestrzega się zasad sprawiedliwości w
251 VI,107 | świadom, że ktokolwiek ośmiela się mówić do innych o sprawiedliwości,
252 VI,107 | sprawiedliwości, musi sam starać się być sprawiedliwy w ich oczach.
253 VI,107 | zatem uważnie przyjrzeć się różnym praktykom w Kościele,
254 VI,107 | Afryki brutalnie depcze się godność człowieka i jego
255 VI,108 | działalności przyczynia się do podniesienia poziomu
256 VI,111 | kontynentem i stąd wymykają się częściowo kontroli rządów
257 VI,112 | modlitwie, „by znaleźli się w Afryce święci politycy
258 VI,113 | system rządzenia winien się opierać na solidnym fundamencie
259 VI,113 | zwłaszcza swobodę stowarzyszania się i wyrażania poglądów politycznych
260 VI,113 | pluralizmu, „powinna stać się jednym z podstawowych szlaków,
261 VI,114 | ekonomiczne Afryki pogłębiają się na skutek nieuczciwości
262 VI,114 | udzielaniu kredytów należy się upewnić, że trafią one w
263 VI,115 | które walczą, aby uwolnić się od ubóstwa i nędzy. Realizacja
264 VI,115 | niepodległości. Trzeba też wsłuchać się ze szczerym współczuciem
265 VI,115 | niedożywienie, obniżanie się warunków życia, niedostatek
266 VI,115 | powodujący utrzymywanie się chorób endemicznych, szerzenie
267 VI,115 | endemicznych, szerzenie się straszliwej plagi AIDS,
268 VI,115 | niektóre dziedziny domagające się natychmiastowych działań,
269 VI,115 | podjąć, nawet jeśli wydają się niewystarczające w obliczu
270 VI,116 | przyszłością, która wydaje im się smutna i mroczna. Dlatego
271 VI,116 | regiony wiejskie i gromadzą się w miastach, które w rzeczywistości
272 VI,116 | perspektyw. Wielu z nich udaje się za granicę niczym na wygnanie
273 VI,116 | Zarazem jednak pragnę zwrócić się z apelem do młodych: Droga
274 VI,116 | prosi was, byście poczuli się odpowiedzialni za rozwój
275 VI,116 | kulturę swoich ludów i starali się ją ożywić, dochowując wierności
276 VI,117 | na rolę, jaką w szerzeniu się tej choroby odgrywają nieodpowiedzialne
277 VI,117 | W walkę z AIDS muszą się włączyć wszyscy. Wraz z
278 VI,118 | zmuszone do milczenia, stają się niewinnymi i bezbronnymi
279 VI,118 | ze wszystkich sił starali się położyć kres tym tragediom.~
280 VI,119 | konfliktów zbrojnych, toczących się w wielu regionach kontynentu.
281 VI,119 | przez handel bronią, stają się współwinni odrażających
282 VI,121(231)| 1995), 36, gdzie proponuje się, aby Wielki Jubileusz Roku
283 VI,121(231)| Jubileusz Roku 2000 stał się sposobnością do „redukcji,
284 VI,121 | zagranicznego”232. Zwracam się też z naglącym apelem „do
285 VI,121 | uprzemysłowionych, aby stały się rzecznikami tej sprawy wobec
286 VI,121 | dramatyczna, że nie wolno się jej przyglądać obojętnie
287 VI,122 | szacunku”236, z jakimi można się jeszcze zetknąć w wielu
288 VI,122 | specjalne komisje, które zajmą się głębszym badaniem problemów
289 VI,124 | afrykańskich środowiskach okazują się one nadal bardzo przydatne
290 VI,125 | przemocą, które próbuje się narzucać odbiorcom w krajach
291 VII,128 | chrześcijaństwo okazuje się dostosowane do Afryki, ale
292 VII,130 | zwolniony z obowiązku dzielenia się swoimi bogactwami duchowymi,
293 VII,131 | właśnie sposób Afryka włącza się w pełni w działalność misyjną”247.
294 VII,131 | że „świat coraz bardziej się jednoczy, duch ewangeliczny
295 VII,131 | unikając wszelkiego zamykania się w sobie”248.~Odwaga i stanowczość,
296 VII,131 | bowiem i czynne włączenie się ich w działalność misyjną
297 VII,132 | poświęcone Afryce kierowałem się intencją „rozwinięcia organicznej
298 VII,132 | Biskupi są gotowi włączyć się wielkodusznie w tę duszpasterską
299 VII,132 | duszpasterską solidarność i dzielić się swymi zasobami z innymi,
300 VII,133 | partykularnych”251, pragnę zwrócić się w tej sprawie ze szczególnym
301 VII,133 | szczególnym wezwaniem. Troszcząc się na co dzień o powierzoną
302 VII,133 | duszpasterskie pojawiające się w różnych częściach świata.
303 VII,134 | Dlatego ja sam zwróciłem się do kapłanów z wezwaniem,
304 VII,134 | wezwaniem, aby oddawali się „do dyspozycji Duchowi Świętemu
305 VII,134 | szczególnej umiejętności włączania się w inne kultury ze zrozumieniem
306 VII,136 | Biskupów, „słusznie należy się [im] pierwszeństwo, ponieważ
307 VII,137 | ewangelizacja dokonuje się — dzięki działaniu Ducha
308 VII,137 | tak jak wówczas — zwracam się do chrześcijan z młodych
309 VII,137 | W ten sposób staniecie się zaczynem ducha misyjnego
310 VII,138 | pojednanym, Kościół przyczynia się do rozwoju braterskiego
311 VII,138 | jak bardzo rozproszyli się po ziemi i jak głębokie
312 VII,138 | wcielenie swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem”263.~
313 VII,138 | sposób Afryka powinna włączyć się w ruch ekumeniczny, o którym
314 VII,138 | z muzułmanami i starając się zapewnić należne poszanowanie
315 VII,139 | praw ludzkich dokonujące się w odległych krajach, których
316 VII,140 | pojednania”266. Kościół pragnie się przyczynić do nawrócenia
317 VII,140 | prowadząc ją do otwarcia się na zbawczy plan Boga poprzez
318 VII,140 | postęp ten może przyczynić się do lepszego urządzenia społeczności
319 ZAK,141 | czas łaski”, jakim stał się Synod. Jestem głęboko wdzięczny
320 ZAK,141 | chrześcijańskie Afryki modliły się gorąco o pomyślny przebieg
321 ZAK,142 | decyzje i zalecenia wpisują się w nurt autentycznego nauczania
322 ZAK,143 | Afryce, aby przygotował się do Wielkiego Jubileuszu
323 ZAK,143 | Narodzenia ma naprawdę stać się radością całego ludu (por.
324 ZAK,144 | pomocy, więc moje serce się cieszy» (Ps 28 [27], 7)”272.~
325 ZAK,145 | łaskę tego Synodu, zwracam się ku Maryi, Gwieździe ewangelizacji,
326 ZAK,145 | aby u progu zbliżającego się trzeciego tysiąclecia zawierzyć
327 ZAK,145 | swymi Pasterzami~zwraca się ku Tobie i razem z Tobą
328 ZAK,145 | afrykańskie kultury~odznaczały się jednością i różnorodnością;~
|