bold = Main text
Chap., N. grey = Comment text
1 Wpr,1 | jest w Afryce, wyznawał z radością i nadzieją swą
2 Wpr,1 | tego kontynentu, w komunii z Następcą apostoła Piotra
3 Wpr,1 | Następcą apostoła Piotra i z członkami Kolegium biskupów
4 Wpr,1 | Kolegium biskupów przybyłymi z innych części świata, zgromadzili
5 Wpr,1 | Synodalnego zwrócili się do mnie z prośbą, bym zapoznał cały
6 Wpr,1 | bym zapoznał cały Kościół z owocami ich refleksji i
7 Wpr,1 | i wymiany doświadczeń1. Z radością i wdzięcznością
8 Wpr,1 | dzisiaj — gdy w komunii z pasterzami i wiernymi Kościoła
9 Wpr,2 | historii zbawienia można z pewnością uznać Sobór Watykański
10 Wpr,3 | kształt instytucjonalny wraz z utworzeniem w Kampali Sympozjum
11 Wpr,4 | Afryki chętnie skorzystali z nadarzającej się okazji,
12 Wpr,4 | tej właśnie okazji Biskupi z kontynentu afrykańskiego,
13 Wpr,5 | swojej misji oraz wynikające z niej zadanie niesienia światła
14 Wpr,5 | całej Afryki i sąsiadujących z nią wysp”4.~
15 Wpr,5(3) | Przemówienie do grupy biskupów z Zairu z okazji wizyty ad
16 Wpr,5(3) | do grupy biskupów z Zairu z okazji wizyty ad limina
17 Wpr,6 | Była tam obecna Afryka wraz z całą różnorodnością swoich
18 Wpr,6 | tradycji liturgicznych i wraz z całym Ludem Bożym: wyrażała
19 I,10 | Synodu wyrażali nieustannie, z mocą i jednomyślnie przez
20 I,10 | aktualnych problemów i uleczyć z licznych przejawów zła10.~
21 I,11 | Kościół nie posiada ich sam z siebie, lecz Chrystus przez
22 I,11 | urzeczywistniania każdego z tych przymiotów”12.~Wszyscy,
23 I,11 | Zgromadzenia poświęconego Afryce, z radością mogli się przekonać,
24 I,12 | radość ich Kościoła płynie z tego samego wydarzenia,
25 I,13 | zmartwychwstania i nadziei, jak to z radością i entuzjazmem ogłosili
26 I,13 | jak uczniowie wracający z Emaus z pałającym sercem
27 I,13 | uczniowie wracający z Emaus z pałającym sercem i rozjaśnionym
28 I,13 | do nas w drodze i szedł z nami. Wyjaśniał nam Pisma
29 I,13 | my, Biskupi Afryki, wraz z wszystkimi innymi uczestnikami
30 I,13 | świętego Synodu, zjednoczeni z Ojcem Świętym i z wszystkimi
31 I,13 | zjednoczeni z Ojcem Świętym i z wszystkimi naszymi Braćmi
32 I,14 | cały Lud Boży w Afryce, aby z otwartym sercem przyjął
33 I,14 | Kościół ma obowiązek głosić z mocą, że przezwyciężenie
34 I,15 | jednoznacznie, że jednym z jego zasadniczych celów
35 I,16 | mego pierwszego spotkania z Radą Sekretariatu Generalnego
36 I,16 | Biskupów, obradującą w związku z przygotowaniami do Specjalnego
37 I,16 | całej Afryki i sąsiadujących z nią wysp”16. Tym określeniem
38 I,17 | wszystkie Kościoły, skoro każdy z nich na mocy Bożego ustanowienia
39 I,17 | mocy Bożego ustanowienia i z nakazu swego apostolskiego
40 I,17 | apostolskiego urzędu stanowi razem z resztą Biskupów rękojmię
41 I,18 | do roku 2000 jest jednym z kluczy interpretacyjnych
42 I | W pełnej komunii z Kościołem powszechnym~
43 I,19 | obradowało w pełnej komunii z Kościołem powszechnym. Istotnie,
44 I,19 | potrzeby Kościoła powszechnego. Z drugiej strony, gdy zostały
45 I,19 | przedsięwzięcia podejmowane w związku z tym wydarzeniem.~Zgromadzenie
46 I,19 | względu na zainteresowanie, z jakim zostało wszędzie przyjęte,
47 I,19 | Kościół, który jest w Afryce, z Kościołem powszechnym, a
48 I,20 | w różnorodności, zgodną z zasadami Ewangelii”21, doświadczyli
49 I,21 | jego orędzie miało związek z konkretną rzeczywistością
50 I,21 | kwestii bardzo bezpośrednio i z całkowitą szczerością, wystrzegając
51 I,21 | naszego przepowiadania. Z tego powodu jesteśmy odpowiedzialni
52 I,23 | Specjalnego Zgromadzenia, jednym z najważniejszych tematów
53 I,23 | najważniejszych tematów moich spotkań z Ludem Bożym Afryki był zawsze
54 I,24 | Specjalnego Zgromadzenia. Można z pewnością powiedzieć, że
55 I,24 | Episkopatów i diecezje dokonały z kolei tłumaczeń tego dokumentu
56 I,25 | Synodu zostały przygotowane z tak wielką starannością.
57 I,25 | nadał tym liturgiom, zgodnie z moim pragnieniem, wyraźny
58 I,26 | podziwu. Zainteresowanie, z jakim przyjęto Lineamenta
59 I,26 | dzięki czemu już teraz możemy z całą pewnością stwierdzić,
60 I,26(33) | pozostałe nie mogły tego uczynić z powodu trudnej sytuacji,
61 I,27 | Pańskiej w osobie Szymona z Cyreny, którego rzymscy
62 I,28 | Boga wobec Afryki. Jedno z czytań biblijnych, zaczerpnięte
63 I,28 | biblijnych, zaczerpnięte z Dziejów Apostolskich, opowiadało
64 I,28 | żydowskiego, którzy przybyli z Piotrem, że dar Ducha Świętego
65 I,28 | głosicielem miał się stać Paweł z Tarsu. Pierwsi misjonarze
66 I,28 | docierający w głąb Afryki z pewnością doznali podobnego
67 I,29 | jednak Kościół, zgodnie z wolą Chrystusa, jest ze
68 II,31 | czasów apostolskich i zgodnie z tradycją są związane z imieniem
69 II,31 | zgodnie z tradycją są związane z imieniem i nauczaniem ewangelisty
70 II,31 | wszystkim św. Augustyn, jedno z najjaśniejszych świateł
71 II,31 | przyjął święcenia Biskupie z rąk św. Atanazego i stał
72 II,31 | postaci świętych Papieży z Afryki — Wiktora I, Melchiadesa
73 II,31 | głęboki szacunek Kościołom, z którymi nie łączy nas pełna
74 II,31 | etiopskiemu, które dzielą z Kościołem katolickim wspólne
75 II,31 | wywodzących się nie tylko z ich ziem, ale z całego starożytnego
76 II,31 | nie tylko z ich ziem, ale z całego starożytnego Kościoła.
77 II,33 | Dzieje Apostolskie wymieniają z nazwy mieszkańców różnych
78 II,33 | Ducha Świętego umiera wraz z Ukrzyżowanym Chrystusem
79 II,33 | zmartwychwstaniu. (...) Z pewnością ten sam Duch kierował
80 II,33 | angolijskich, którzy po powrocie z Europy dali świadectwo wiary
81 II,33 | misjonarzami przybyło wielu irurych z Portugalii i innych krajów
82 II,33 | stolic Biskupich, zaś jednym z pierwszych owoców tego misyjnego
83 II,33 | pierwszym Biskupem rodem z Czamej Afryki.~W tym właśnie
84 II,33 | organizację i rozwój misji.~Z powodu różnego rodzaju trudności
85 II,34 | ugandyjskich: „Ci męczennicy z Afryki dodają do księgi
86 II,35 | Anwarite, dziewicy i męczennicy z Zairu, którą beatyfikowałem
87 II,35 | Wiktorii Rasoamanarivo z Madagaskaru i M. Józefiny
88 II,35 | Madagaskaru i M. Józefiny Bakhita z Sudanu, również beatyfikowanych
89 II,35 | Izydora Bakanja, męczennika z Zairu, którego dane mi było
90 II,35 | męczenników i świętych z ostatnich czasów”42.~Wspaniały
91 II,36 | a dzisiaj jeszcze razem z wami — głosili Ewangelię.
92 II,37 | wiary, pełniąc tę misję z poświęceniem i bez względu
93 II,37 | przy tej uroczystej okazji z radością pragniemy wyrazić
94 II,39 | sanitarnych całego kontynentu.~Z pewnością zasługują na uwagę
95 II,39 | udziału w „wymianie darów” z innymi Kościołami partykularnymi
96 II,40 | wielkie oczekiwania, związane z rozwojem politycznym, ekonomicznym,
97 II,41 | jako całości, zwłaszcza z punktu widzenia misji ewangelizacyjnej
98 II,41 | proponowanych rozwiązaniach; z bólem musiało jednak stwierdzić,
99 II,42 | człowieka, który schodził z Jerycha do Jerozolimy: wpadł
100 II,42 | samarytan, którzy pośpieszą im z pomocą.~Jest moim osobistym
101 II,43 | zwrócili uwagę na niektóre z tych wartości kulturowych,
102 II,43 | kulturowych, stanowiących z pewnością opatrznościowe
103 II,44 | dzieci, które przyjmuje z radością jako dar Boży. „
104 II,44 | nadal, pozostają w obcowaniu z nimi. Czyż nie jest to jakiś
105 II,45 | do Ludu Bożego odnotowali z radością, że w wielu krajach
106 II,45 | W tym kontekście pragnę z satysfakcją zauważyć, że
107 II,45 | zepchniętych na margines. Z całego serca zachęcam go,
108 II,49 | odrzucili styl życia niezgodny z tym, co najlepsze w waszych
109 II,49 | lokalnych tradycjach, i z wiarą chrześcijańską. Wielu
110 II,50 | Kościołów oraz współpracę z Pasterzami z innych grup
111 II,50 | współpracę z Pasterzami z innych grup narodowościowych”61.
112 II,50 | znaczenie dialogu ekumenicznego z innymi Kościołami i Wspólnotami
113 II,50 | kościelnymi, jak również z afrykańską religią tradycyjną
114 II,50 | afrykańską religią tradycyjną i z islamem. Ojcowie zastanawiali
115 II,51 | na Lineamenta, wiąże się z chrześcijańskim małżeństwem
116 II,52 | zapominając, że jest on jednym z najuboższych regionów świata?
117 II,52 | narodów wciąż zmaga się z głodem, wojnami, konfliktami
118 II,52 | przygotowawczych, podobnie jak z dyskusji prowadzonych podczas
119 II,55 | i wiary w Boga? Jest to z pewnością zadanie, które
120 II,55 | jest życie w pełni zgodne z wiarą. Wiara, nadzieja i
121 II,55 | mocą od wewnątrz, tworzyła z nich nową ludzkość”68, to
122 II,56 | ewangelizacji”69. Narodzony z misji ewangelizacyjnej Jezusa
123 II,56 | siebie”. Następnie, „sam z kolei posyła głosicieli
124 II,56 | zostaną odnowione więzi ludzi z Bogiem, z innymi ludźmi,
125 II,56 | odnowione więzi ludzi z Bogiem, z innymi ludźmi, z całym stworzeniem.
126 II,56 | Bogiem, z innymi ludźmi, z całym stworzeniem. Dlatego
127 II,57 | Nowiny zbawienia, zgodnie z zaleceniem Synodu należy
128 II,58 | ewangelizacji było spotkanie z żywą osobą Chrystusa”79. „
129 II,58 | Stwórcę, czerpiąc tę wiarę z własnego życia i z religii
130 II,58 | wiarę z własnego życia i z religii tradycyjnej. Jest
131 II,58 | Jezusie Chrystusie, Bogu z nami, Słowie Wcielonym.
132 II,58 | wybawia Afrykanina (...) z ucisku i niewoli”81.~Ewangelizacja
133 II,58 | światu na spotkanie, aby z ufnością i przekonaniem
134 II,59 | 58. Słowo, które wychodzi z ust Boga, jest żywe i skuteczne
135 II,59 | porę i nie w porę, (...) z całą cierpliwością” (2 Tm
136 II,59 | możliwe — we współpracy z innymi Kościołami i Wspólnotami
137 II,60 | Inkulturacja ma dwa wymiary: z jednej strony „oznacza wewnętrzne
138 II,60 | integrację w chrześcijaństwie”; z drugiej strony jest „zakorzenianiem
139 II,60 | ewangelizacji”90, jednym z największych wyzwań jakie
140 II,61 | Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się
141 II,61 | grzechów i pojednał nas z Bogiem, swoim Ojcem, a dzięki
142 II,62 | jest drogą Jezusa i każdego z Jego uczniów (por. Flp 2,
143 II,62 | prowadzącym kultury na spotkanie z Chrystusem i Jego Ewangelia. „
144 II,62 | podobne do nas we wszystkim z wyjątkiem grzechu, tak też
145 II,62 | ludzkie, oczyszczając je z grzechu i przywracając im
146 II,63 | delikatne, ponieważ wiąże się z nim kwestia wierności Kościoła
147 II,63 | Synodalni, że „w związku z szybkimi przemianami kulturowymi,
148 II,63 | dwiema zasadami — zgodności z orędziem chrześcijańskim
149 II,63 | chrześcijańskim i komunii z Kościołem powszechnym. (...)
150 II,64 | obrazami zaczerpniętymi z Pisma Świętego, takimi jak
151 II,64 | owczarnia, mieszkanie Boga z ludźmi. Według Soboru Kościół
152 II,64 | uwadze, rozwijając zgodnie z zaleceniem Synodu eklezjologię
153 II,64 | wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego
154 II,65 | łacińskiego ani żadnego z Kościołów wschodnich, „należy
155 II,65 | gdy wierni mają trudności z przyswojeniem sobie doktryny
156 II,65 | duszpasterskiej miłości. Wychodząc z tej przesłanki, Synod zalecił,
157 II,65 | Episkopatów we współpracy z katolickimi Uniwersytetami
158 II,66 | świadectwo w Afryce w jedności z Chrystusem, są powołani
159 II,66 | rozwijania ekumenicznego dialogu z wszystkimi ochrzczonymi
160 II,66 | wszystkimi ochrzczonymi braćmi z innych Wyznań chrześcijańskich,
161 II,66 | składać w Afryce. Jednym z celów ekumenizmu jest właśnie
162 II,67 | wiarę Abrahama i żyć zgodnie z nakazami Dekalogu”111. W
163 II,67 | Dekalogu”111. W związku z tym Orędzie Synodu podkreśla,
164 II,67 | zasadę wolności religijnej z wszystkimi jej konsekwencjami,
165 II,67 | zagrożeń, jakie rodzą się z fałszywego irenizmu albo
166 II,67 | fałszywego irenizmu albo z wojowniczego fundamentalizmu,
167 II,68 | 67. W relacjach z afrykańską religią tradycyjną
168 II,68 | rozważny dialog stanie się z jednej strony zabezpieczeniem
169 II,68 | życia wielu katolików, a z drugiej pozwoli na przyswojenie
170 II,68 | które dobrze współbrzmią z prawdami wiary. Można w
171 II,68 | Należy zatem traktować z wielkim szacunkiem wyznawców
172 II,68 | niestosownych czy lekceważących. Z myślą o tym w domach formacji
173 II,69 | wybrał mesjański tekst z Księgi Izajasza, aby ukazać
174 II,69 | ludzkiej nędzy i walczyć z wszelkimi formami izolacji
175 II,69 | wszystkich Judzi pomiędzy sobą i z Bogiem”122. Tak więc „Królestwo
176 II,69 | zbawienia dla Judzi; przeto z nimi Kościół przebywa swą
177 II,69 | rzeczywistą i głęboką solidarność z ich dziejami”123.~
178 II,70 | swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem”124.
179 II,70 | też jest powód, wynikający z godności człowieka, dla
180 II,70 | co pokój”128.~Można zatem z pełnym uzasadnieniem powiedzieć,
181 II,72 | obdarza istnieniem. Zwłaszcza z człowiekiem nawiązuje szczególnie
182 II,72 | Synodu, który rozpatrywał je z dwóch ważnych i wzajemnie
183 II,72 | jednoczy ludzkość i czyni z niej, jak to się określa, «
184 II,72 | powini umieć rozróżniać, z jakim rodzajem przekazu
185 II,72 | W Afryce, gdzie jednym z typowych elementów kultury
186 IV,73 | tworzyć podstawy — zgodnie z moim wcześniejszym zaleceniem — „
187 IV,73 | całej Afryki i sąsiadujących z nią wysp”137. Z tą misją
188 IV,73 | sąsiadujących z nią wysp”137. Z tą misją wiążą się, jak
189 IV,73 | potrzeby i wyzwania, wynikające z głębokich i gwałtownych
190 IV,74 | oczywiście sama ewangelizacja. Z jednej strony, Kościół musi
191 IV,74 | mu powierzone przez Pana. Z drugiej, winien dawać świadectwo
192 IV,74 | jest zresztą, „związane z chrztem, i to nie tylko
193 IV,74 | jest praktyka Kościoła, ale z woli Chrystusa, który posłał
194 IV,74 | por. Mt 28, 19), a także z wynikającej z samej istoty
195 IV,74 | a także z wynikającej z samej istoty rzeczy potrzeby
196 IV,74 | jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może
197 IV,74 | ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do
198 IV,74 | dzieci Bożych, jednoczy nas z Jezusem Chrystusem, namaszcza
199 IV,74 | urzeczywistnia nowe narodzenie z Ducha, ustanawia realne
200 IV,74 | realne i nierozerwalne więzy z Przenajświętszą Trójcą,
201 IV,74 | orędzie, lecz żyjący w zgodzie z własnym sumieniem i prawem
202 IV,75 | misyjnej wynika również z radykalnej nowości życia,
203 IV,75 | oznacza także pewne zerwanie z obyczajami i z kulturą jakiegokolwiek
204 IV,75 | zerwanie z obyczajami i z kulturą jakiegokolwiek ludu
205 IV,75 | ale zawsze przychodzi „z zewnątrz”, przychodzi z
206 IV,75 | z zewnątrz”, przychodzi z Wysoka. Wielkim wyzwaniem
207 IV,75 | chrześcijańskie życie zgodne z przyrzeczeniami chrzcielnymi:
208 IV,75 | Jeśli Kościół w Afryce z energią i bez wahania wejdzie
209 IV,76 | lokalnego, realizowanym z pomocą misjonarzy i ich
210 IV,76 | Instytutów oraz osób pochodzących z młodych Kościołów. Pracy
211 IV,76 | powołania laikatu. W związku z tym należy zachęcać świeckich,
212 IV,77 | poziomie elementarnym i sekty z łatwością wykorzystują tę
213 IV,77 | zjawiskiem oderwania od rodziny, z urbanizacją, bezrobociem,
214 IV,77 | urbanizacją, bezrobociem, a także z licznymi pokusami materializmu
215 IV,77 | materializmu praktycznego, z pewną formą sekularyzacji
216 IV,79 | które można wykonać tylko z pomocą Ducha Pańskiego,
217 IV,80 | Ewangelizacja kontynuuje dialog Boga z ludzkością, który osiąga
218 IV,81 | rodziny musi stanowić jeden z najważniejszych priorytetów,
219 IV,81 | by sama rodzina odgrywała z kolei rolę aktywnego podmiotu
220 IV,81 | ewangelizacji rodzin przez rodziny.~Z duszpasterskiego punktu
221 IV,82 | zachęca do wyciągnięcia z niej potrójnej nauki: o
222 IV,82 | misję w doskonałej harmonii z innymi członkami Świętej
223 IV,83 | mężczyzny i kobiety wypływa z faktu, że gdy Bóg stworzył
224 IV,83 | to zasadniczo równi sobie z punktu widzenia swojego
225 IV,83 | człowieczeństwie”159 i każde z nich stanowi pomoc dla drugiego (
226 IV,84 | którą Jezus Chrystus składa z siebie samego na Krzyżu
227 IV,85 | tam rezolucji sprzecznych z wieloma wartościami afrykańskiej
228 V,88 | i czynem, czerpiące moc z uczestnictwa w sakramentach
229 V,88 | życie ludzi i społeczności, z których się wywodzą. Przez
230 V,88 | ludzką naturę we wszystkim z wyjątkiem grzechu; podobnie,
231 V,89 | dary i charyzmaty każdego z nich, aby wykorzystać je
232 V,89 | rodzaju Rady, powołane zgodnie z obowiązującymi przepisami
233 V,91 | i bierzmowanych, zgodnie z nauczaniem posynodalnej
234 V,93 | chrześcijańskiej rodziny z apelem, aby stawała się „
235 V,93 | ewangelizuje176, prowadzi dialog z Bogiem177 i ofiarnie służy
236 V,93 | Kościół obchodził wówczas wraz z całą wspólnotą międzynarodową.~
237 V,94 | najwcześniej odkryć wartość daru z siebie — najważniejszą drogę
238 V,95 | duchu komunii i współpracy z własnymi Biskupami, z duchowieństwem
239 V,95 | współpracy z własnymi Biskupami, z duchowieństwem i świeckimi”183.~
240 V,95 | zakonnych należy postępować z wielką roztropnością i światłym
241 V,95(183) | Propositio 16, z bezpośrednim odwołaniem
242 V,95 | uprzedniego porozumienia się z Ordynariuszem miejsca”185;
243 V,98 | oraz zdaje sobie sprawę z potrzeb, jakie wiążą się
244 V,98 | potrzeb, jakie wiążą się z ewangelizacją ludów Afryki
245 V,98 | swej misji w pełnej komunii z własnym Biskupem”193. Zadaniem
246 V,98 | wierności zobowiązaniom, jakie z niego wynikają, aby „mieli
247 V,98 | chorych lub zmagających się z trudnościami196.~Biskupi~
248 V,99 | por. Dz 20, 28). Zgodnie z zaleceniem Soboru „do swoich
249 V,99 | osobiście, w ścisłej współpracy z kapłanami i z innymi osobami
250 V,99 | współpracy z kapłanami i z innymi osobami zaangażowanymi
251 V,102 | sprawami doczesnymi, zgodnie z Bożą wolą oraz walka w obronie
252 VI,106 | duchowej i stylu życia zgodnego z wiarą chrześcijańską.~Eklezjalny
253 VI,107 | jako wspólnota wiary — musi z mocą dawać świadectwo sprawiedliwości
254 VI,107 | Apostolat Kościoła związany z promocją sprawiedliwości,
255 VI,107 | sprawiedliwości, a zwłaszcza z obroną podstawowych praw
256 VI,109 | Kościół”212.~Współpraca z wyznawcami innych religii~
257 VI,110 | i Wspólnot kościelnych, z którymi katolicy są gotowi
258 VI,110 | są gotowi do współpracy z ich inicjatywami, gdy zostaną
259 VI,110 | dokonać także we współpracy z wyznawcami innych religii,
260 VI,113 | ich obowiązki216. Muszę z głębokim smutkiem stwierdzić,
261 VI,113 | powinna stać się jednym z podstawowych szlaków, po
262 VI,114 | przez obcokrajowców wyzutych z wszelkich skrupułów. Zadaniem
263 VI,115 | i zgodne współistnienie. Z kolei Kościół, który żyje
264 VI,115 | odpowiedzialności, jaka wynika z chrześcijańskiego dążenia
265 VI,116 | mniejsze nadzieje wiążą z przyszłością, która wydaje
266 VI,116 | lepszych perspektyw. Wielu z nich udaje się za granicę
267 VI,116 | musieli opuścić swój kraj z przyczyn ekonomicznych.
268 VI,116 | przyczyn ekonomicznych. Wraz z Ojcami Synodu uważam, że
269 VI,116 | jednak pragnę zwrócić się z apelem do młodych: Droga
270 VI,117 | bezpieczeństwa”223.~W walkę z AIDS muszą się włączyć wszyscy.
271 VI,117 | się włączyć wszyscy. Wraz z Ojcami Synodalnymi wzywam
272 VI,118 | niesprawiedliwości”225.~Wraz z członkami Zgromadzenia Synodalnego
273 VI,118 | wyrazić głębokie ubolewanie z powodu licznych konfliktów,
274 VI,118 | tragediom.~Wzywam także, razem z Ojcami Synodalnymi, do konkretnych
275 VI,118(226)| Przemówienie w „Citta dei ragazzi” z okazji V Światowego Dnia
276 VI,119 | afrykańskich, aby „zrezygnowały z przesadnych wydatków na
277 VI,120 | 119. Jednym z gorzkich owoców wojen i
278 VI,121 | zagranicznego”232. Zwracam się też z naglącym apelem „do Międzynarodowego
279 VI,122 | 121. Jednym z charakterystycznych zjawisk
280 VI,122 | prawa i obowiązki związane z budowaniem rodziny oraz
281 VI,122 | budowaniem rodziny oraz z udziałem w życiu Kościoła
282 VI,122 | należnego im szacunku”236, z jakimi można się jeszcze
283 VI,122 | możliwości we współpracy z zainteresowanymi instytucjami
284 VI,123 | życie i miłość, którą dzieli z Ojcem niebieskim i Duchem
285 VI,123 | Kościół zdaje sobie sprawę z obowiązku rozwijania przekazu
286 VI,127 | solidarności siostrzanych Kościołów z krajów bogatszych i wyżej
287 VI,127 | Przekazu”. Trzeba też — zgodnie z zaleceniem Synodu — nawiązać
288 VII,130 | nie może być zwolniony z obowiązku dzielenia się
289 VII,130 | duchowymi, doczesnymi i ludzkimi z innymi Kościołami partykularnymi
290 VII,130 | Kościołami partykularnymi i z Kościołem powszechnym (por.
291 VII,130 | por. Dz 2, 44-45)”245. Z kolei samo Specjalne Zgromadzenie
292 VII,131 | 130. Przyjmując z radością i wdzięcznością
293 VII,131 | wszystkim moim braciom Biskupom z Afryki słowa, które skierowałem
294 VII,131 | Odwaga i stanowczość, z jaką Specjalne Zgromadzenie
295 VII,131 | najpełniejszej realizacji jednego z ważnych wskazań Soboru Watykańskiego
296 VII,131 | innych narodów łączność z Kościołem powszechnym znajdzie
297 VII,132 | całej Afryki i sąsiadujących z nią wysp”250. Z satysfakcją
298 VII,132 | sąsiadujących z nią wysp”250. Z satysfakcją stwierdzam,
299 VII,132 | dzielić się swymi zasobami z innymi, nawet wówczas gdy
300 VII,133 | nie powinni nigdy tracić z oczu potrzeb Kościoła jako
301 VII,134 | zwróciłem się do kapłanów z wezwaniem, aby oddawali
302 VII,134 | nieprzeciętnej zdolności do rozłąki z własną ojczyzną, narodem
303 VII,135 | przyjmują (...) kandydatów z młodych, założonych przez
304 VII,137 | kościelne, ani też studiować z większą przenikliwością
305 VII,137(258)| Przemówienie do grupy Biskupów z Nigerii z okazji wizyty
306 VII,137(258)| grupy Biskupów z Nigerii z okazji wizyty ad limina (
307 VII,137 | zwracam się do chrześcijan z młodych Kościołów, aby uświadomić
308 VII,138 | który jest w Afryce, dzieli z Kościołem powszechnym „wzniosłe
309 VII,138 | tworzyć jedną rodzinę, zgodnie z Bożym zamysłem powziętym «
310 VII,138 | Afryce jest wezwany, aby z miłością wychodzić na spotkanie
311 VII,138 | swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem”263.~
312 VII,138 | tysiąclecia264. Afryka może też z pewnością odegrać ważną
313 VII,138 | utrzymując ścisłe relacje z muzułmanami i starając się
314 VII,139 | ziemi”, Kościół w Afryce z pewnością znajdzie oparcie
315 VII,139 | oraz by umieli wyciągnąć z niej konsekwencje, praktykując
316 VII,140 | 139. Nawiązując relacje z narodami świata, nie dyskryminując
317 VII,140 | dyskryminując nikogo w dialogu z różnymi kulturami, Kościół
318 VII,140 | Afryce, gotów do współpracy z każdym człowiekiem dobrej
319 VII,140 | temat solidamości Kościoła z ludami i narodami Ojcowie
320 ZAK,141 | ten został przygotowany z gorliwością i entuzjazmem,
321 ZAK,143 | na ziemię Emanuela, Boga z nami”269.~Dwutysięczną rocznicę
322 ZAK,143 | poniekąd drugą ojczyzną Jezusa z Nazaretu, [bo] tam jako
323 ZAK,144 | ukrzyżowania! Imię każdego z was (Afrykanów) jest na
324 ZAK,145 | i wszystkie jej kultury~z radością odkryły, że są
325 ZAK,145 | zwraca się ku Tobie i razem z Tobą zanosi~błaganie:~niech
|